Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.43
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.43.1
देवदेवे गते तस्मिन् सोऽङ्गुष्ठाग्रनिपीडिताम् ।
कृत्वा वसुमतीं राम वत्सरं समुपासत ॥ १.४३.१ ॥
Ó Rāma, depois que o deus dos deuses partiu, ele, tendo firmado a terra pressionada pela ponta do dedo grande do pé, praticou austeridade durante um ano.
1.43.2
अथ संवत्सरे पूर्णे सर्वलोकनमस्कृतः ।
उमापतिः पशुपती राजानमिदमब्रवीत् ॥ १.४३.२ ॥
Então, completo o ano, Umāpati Paśupati, reverenciado por todos os mundos, disse estas palavras ao rei.
1.43.3
प्रीतस्तेऽहं नरश्रेष्ठ करिष्यामि तव प्रियम् ।
शिरसा धारयिष्यामि शैलराजसुतामहम् ॥ १.४३.३ ॥
Ó melhor dos homens, estou satisfeito contigo; cumprirei o teu desejo. Trarei sobre a minha cabeça a filha do rei das montanhas.
1.43.4
ततो हैमवती ज्येष्ठा सर्वलोकनमस्कृता ।
तदा सातिमहद्रूपं कृत्वा वेगं च दुःसहम् ॥ १.४३.४ ॥
Então Haimavatī, a filha mais velha do Himalaia, honrada por todos os mundos, assumiu uma forma imensa, e sua força tornou-se insuportável.
1.43.5
आकाशादपतद् राम शिवे शिवशिरस्युत ।
अचिन्तयच्च सा देवी गङ्गा परमदुर्धरा ॥ १.४३.५ ॥
Ó Rāma, ela caiu do céu sobre a cabeça de Śiva. E a deusa Gaṅgā, extremamente indomável, pensou assim.
1.43.6
विशाम्यहं हि पातालं स्त्रोतसा गृह्य शङ्करम् ।
तस्यावलेपनं ज्ञात्वा क्रुद्धस्तु भगवान् हरः ॥ १.४३.६ ॥
"Entrarei no submundo, levando Śaṅkara na minha corrente" — assim pensou. Conhecendo a sua arrogância, o bem-aventurado Hara irou-se.
1.43.7
तिरोभावयितुं बुद्धिं चक्रे त्रिनयनस्तदा ।
सा तस्मिन् पतिता पुण्या पुण्ये रुद्रस्य मूर्धनि ॥ १.४३.७ ॥
Então o de três olhos decidiu ocultá-la. Aquela sagrada Gaṅgā caiu sobre a cabeça santa de Rudra.
1.43.8
हिमवत्प्रतिमे राम जटामण्डलगह्वरे ।
सा कथंचिन्महीं गन्तुं नाशक्नोद् यत्नमास्थिता ॥ १.४३.८ ॥
Ó Rāma, na caverna daquela massa de cabelos emaranhados, semelhante ao Himālaya, ela, embora se esforçasse, de modo algum conseguiu descer à terra.
1.43.9
नैव सा निर्गमं लेभे जटामण्डलमन्ततः ।
तत्रैवाबभ्रमद् देवी संवत्सरगणान् बहून् ॥ १.४३.९ ॥
Contudo, ela não encontrou saída da massa de cabelos emaranhados, e a deusa vagou ali por muitos anos.
1.43.10
तामपश्यत् पुनस्तत्र तपः परममास्थितः ।
स तेन तोषितश्चासीदत्यन्तं रघुनन्दन ॥ १.४३.१० ॥
Ao vê-la ali novamente, aquele que estava firme na suprema austeridade ficou sumamente satisfeito com ela, ó alegria dos Raghus.
1.43.11
विससर्ज ततो गङ्गां हरो बिन्दुसरः प्रति ।
तस्यां विसृज्यमानायां सप्त स्रोतांसि जज्ञिरे ॥ १.४३.११ ॥
Então Hara soltou a Gaṅgā em direção ao lago de Bindu; e enquanto ela era solta, surgiram sete correntes.
1.43.12
ह्लादिनी पावनी चैव नलिनी च तथैव च ।
तिस्रः प्राचीं दिशं जग्मुर्गङ्गाः शिवजलाः शुभाः ॥ १.४३.१२ ॥
Três delas, a Hlādinī, a Pāvanī e a Nalinī, seguiram para a direção oriental, Gaṅgās de águas auspiciosas e santas.
1.43.13
सुचक्षुश्चैव सीता च सिन्धुश्चैव महानदी ।
तिस्रश्चैता दिशं जग्मुः प्रतीचीं तु दिशं शुभाः ॥ १.४३.१३ ॥
Sucakṣus, Sītā e o grande rio Sindhu — estes três rios auspiciosos seguiram em direção ao ocidente.
1.43.14
सप्तमी चान्वगात् तासां भगीरथरथं तदा ।
भगीरथोऽपि राजर्षिर्दिव्यं स्यंदनमास्थितः ॥ १.४३.१४ ॥
O sétimo rio os seguiu, acompanhando o carro de Bhagīratha; e então o rei-sábio Bhagīratha, também montado no carro divino, avançava.
1.43.15
प्रायादग्रे महातेजा गङ्गा तं चाप्यनुव्रजत् ।
गगनाच्छङ्करशिरस्ततो धरणिमागता ॥ १.४३.१५ ॥
O de grande esplendor, Bhagīratha, seguia à frente, e o Gaṅgā o acompanhava; do céu, pela cabeça de Śaṅkara, ela chegou à terra.
1.43.16
असर्पत जलं तत्र तीव्रशब्दपुरस्कृतम् ।
मत्स्यकच्छपसङ्घैश्च शिंशुमारगणैस्तथा ॥ १.४३.१६ ॥
Ali a água fluiu com um rugido feroz, acompanhada por multidões de peixes e tartarugas e por bandos de golfinhos.
1.43.17
पतद्भिः पतितैश्चैव व्यरोचत वसुंधरा ।
ततो देवर्षिगन्धर्वा यक्षसिद्धगणास्तथा ॥ १.४३.१७ ॥
A terra resplandeceu com as criaturas que caíam e as que haviam caído. Então os deva-sábios, gandharvas, yakṣas e multidões de siddhas também chegaram ali.
1.43.18
व्यलोकयन्त ते तत्र गगनाद् गां गतां तदा ।
विमानैर्नगराकारैर्हयैर्गजवरैस्तदा ॥ १.४३.१८ ॥
De lá a contemplavam, ela que havia descido do céu à terra, sentados em veículos celestes com forma de cidades, em cavalos e em nobres elefantes.
1.43.19
पारिप्लवगताश्चापि देवतास्तत्र विष्ठिताः ।
तदद्भुतमिमं लोके गङ्गावतरमुत्तमम् ॥ १.४३.१९ ॥
Ali também os deuses, que percorriam as vias do céu, permaneciam parados; no mundo, esta suprema descida do Gaṅgā era maravilhosa.
1.43.20
दिदृक्षवो देवगणाः समीयुरमितौजसः ।
सम्पतद्भिः सुरगणैस्तेषां चाभरणौजसा ॥ १.४३.२० ॥
Desejando ver, as hostes dos deuses de esplendor ilimitado se reuniram; e pelo brilho dos adornos das hostes divinas que desciam, o céu se encheu.
1.43.21
शतादित्यमिवाभाति गगनं गततोयदम् ।
शिंशुमारोरगगणैर्मीनैरपि च चञ्चलैः ॥ १.४३.२१ ॥
O céu, livre de nuvens, brilhava como se tivesse cem sóis; com multidões de śiṃśumāras, serpentes e peixes inquietos, estava adornado.
1.43.22
विद्युद्भिरिव विक्षिप्तैराकाशमभवत् तदा ।
पाण्डुरैः सलिलोत्पीडैः कीर्यमाणैः सहस्रधा ॥ १.४३.२२ ॥
Então o céu tornou-se como se estivesse cheio de relâmpagos dispersos, pelas massas brancas de água que pressionavam e se espalhavam em mil direções.
1.43.23
शारदाभ्रैरिवाकीर्णं गगनं हंससम्प्लवैः ।
क्वचिद् द्रुततरं याति कुटिलं क्वचिदायतम् ॥ १.४३.२३ ॥
O céu parecia semeado de nuvens de outono e bandos de cisnes; ora corre muito depressa, ora serpenteia, ora se estende largo.
1.43.24
विनतं क्वचिदुद्भूतं क्वचिद् याति शनैः शनैः ।
सलिलेनैव सलिलं क्वचिदभ्याहतं पुनः ॥ १.४३.२४ ॥
Às vezes inclina-se, às vezes se eleva, às vezes avança devagar, pouco a pouco; às vezes a água, chocando-se contra a água, é de novo golpeada.
1.43.25
मुहुरूर्ध्वपथं गत्वा पपात वसुधां पुनः ।
तच्छङ्करशिरोभ्रष्टं भ्रष्टं भूमितले पुनः ॥ १.४३.२५ ॥
Repetidas vezes, subindo pelo caminho ascendente, caiu de novo sobre a terra; aquela água, caída da cabeça de Śaṅkara, tornou a cair sobre o solo.
1.43.26
व्यरोचत तदा तोयं निर्मलं गतकल्मषम् ।
तत्रर्षिगणगन्धर्वा वसुधातलवासिनः ॥ १.४३.२६ ॥
Então aquela água brilhou, pura e livre de impureza; ali estavam os grupos de sábios e gandharvas que habitam a superfície da terra.
1.43.27
भवाङ्गपतितं तोयं पवित्रमिति पस्पृशुः ।
शापात् प्रपतिता ये च गगनाद् वसुधातलम् ॥ १.४३.२७ ॥
Tocaram aquela água caída do corpo de Bhava, considerando-a sagrada; e os que tinham caído do céu à terra por uma maldição também a tocaram.
1.43.28
कृत्वा तत्राभिषेकं ते बभूवुर्गतकल्मषाः ।
धूपपापाः पुनस्तेन तोयेनाथ शुभान्विताः ॥ १.४३.२८ ॥
Tendo se banhado ali, tornaram-se livres do pecado; e então, com aquela água lavando suas faltas, ficaram repletos de auspício.
1.43.29
पुनराकाशमाविश्य स्वाँल्लोकान् प्रतिपेदिरे ।
मुमुदे मुदितो लोकस्तेन तोयेन भास्वता ॥ १.४३.२९ ॥
Entrando novamente no céu, retornaram aos seus próprios mundos; e o mundo, alegre, regozijou-se com aquela água resplandecente.
1.43.30
कृताभिषेको गङ्गायां बभूव गतकल्मषः ।
भगीरथो हि राजर्षिर्दिव्यं स्यन्दनमास्थितः ॥ १.४३.३० ॥
Tendo se banhado no Gaṅgā e se tornado livre do pecado, o sábio real Bhagīratha subiu num carro divino.
1.43.31
प्रायादग्रे महाराजास्तं गङ्गा पृष्ठतोऽन्वगात् ।
देवाः सर्षिगणाः सर्वे दैत्यदानवराक्षसाः ॥ १.४३.३१ ॥
O grande rei seguiu à frente, e o Gaṅgā o seguiu por trás. Os deuses, as multidões de sábios e todos os Daityas, Dānavas e Rākṣasas o acompanharam.
1.43.32
गन्धर्वयक्षप्रवराः सकिन्नरमहोरगाः ।
सर्वाश्चाप्सरसो राम भगीरथरथानुगाः ॥ १.४३.३२ ॥
Ó Rāma, os melhores Gandharvas e Yakṣas, com os Kinnaras e as grandes serpentes, e todas as Apsarases seguiram a carruagem de Bhagīratha.
1.43.33
गङ्गामन्वगमन् प्रीताः सर्वे जलचराश्च ये ।
यतो भगीरथो राजा ततो गङ्गा यशस्विनी ॥ १.४३.३३ ॥
Todas as criaturas aquáticas, alegres, também seguiram o Gaṅgā, pois foi pelo rei Bhagīratha que a gloriosa Gaṅgā viera.
1.43.34
जगाम सरितां श्रेष्ठा सर्वपापप्रणाशिनी ।
ततो हि यजमानस्य जह्नोरद्भुतकर्मणः ॥ १.४३.३४ ॥
A melhor dos rios, destruidora de todos os pecados, seguiu adiante. Então, rumo ao sacrifício do sacrificador Jahnu, de feitos maravilhosos...
1.43.35
गङ्गा सम्प्लावयामास यज्ञवाटं महत्मनः ।
तस्यावलेपनं ज्ञात्वा क्रुद्धो जह्नुश्च राघव ॥ १.४३.३५ ॥
O Gaṅgā inundou o recinto sacrificial do magnânimo. Ó Rāghava, ao saber daquela cheia, Jahnu ficou irado.
1.43.36
अपिबत् तु जलं सर्वं गङ्गयाः परमाद्भुतम् ।
ततो देवाः सगन्घर्वा ऋषयश्च सुविस्मिताः ॥ १.४३.३६ ॥
Ele bebeu toda aquela água maravilhosíssima do Gaṅgā. Então os deuses, com os Gandharvas e os sábios, ficaram muito espantados.
1.43.37
पूजयन्ति महात्मानं जह्नुं पुरुषसत्तमम् ।
गङ्गां चापि नयन्ति स्म दुहितृत्वे महात्मनः ॥ १.४३.३७ ॥
Honraram o magnânimo Jahnu, o melhor dos homens, e também tomaram Gaṅgā como filha daquele grande espírito.
1.43.38
ततस्तुष्टो महातेजाः श्रोत्राभ्यामसृजत् प्रभुः ।
तस्माज्जह्नुसुता गङ्गा प्रोच्यते जाह्नवीति च ॥ १.४३.३८ ॥
Então o senhor de grande esplendor, satisfeito, criou Gaṅgā de seus ouvidos; por isso Gaṅgā, filha de Jahnu, é chamada Jāhnavī.
1.43.39
जगाम च पुनर्गङ्गा भगीरथरथानुगा ।
सागरं चापि सम्प्रप्ता सा सरित्प्रवरा तदा ॥ १.४३.३९ ॥
Gaṅgā seguiu novamente, acompanhando o carro de Bhagīratha, e então aquela mais excelente dos rios alcançou o oceano.
1.43.40
रसातलमुपागच्छत् सिद्ध्यर्थं तस्य कर्मणः ।
भगीरथोऽपि राजार्षिर्गङ्गामादाय यत्नतः ॥ १.४३.४० ॥
Para a realização daquela obra, Gaṅgā desceu ao mundo inferior; e também o rei-sábio Bhagīratha, levando Gaṅgā consigo com cuidado, foi até lá.
1.43.41
पितमहान् भस्मकृतानपश्यद् गतचेतनः ।
अथ तद्भस्मनां राशिं गङ्गासलिलमुत्तमम् ।
प्लावयत् पूतपाप्मानः स्वर्गं प्राप्ता रघूत्तम ॥ १.४३.४१ ॥
Ao ver seus antepassados reduzidos a cinzas, Bhagīratha perdeu os sentidos; então a água suprema de Gaṅgā inundou aquele monte de cinzas, e, ó melhor dos Raghus, seus pecados foram lavados e alcançaram o céu.