வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.48
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.48.1
पृष्ट्वा तु कुशलं तत्र परस्परसमागमे।
कथान्ते सुमतिर्वाक्यं व्याजहार महामुनिम् ॥ १.४८.१ ॥
அங்கு ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்தபின் நலம் விசாரித்து, உரையாடலின் முடிவில் சுமதி அந்த மகாமுனிவரிடம் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்.
1.48.2
इमौ कुमारौ भद्रं ते देवतुल्यपराक्रमौ।
गजसिंहगती वीरौ शार्दूलवृषभोपमौ ॥ १.४८.२ ॥
இந்த இரு இளவரசர்களுக்கும் நலம் உண்டாகட்டும்; தேவர்களுக்கு ஒப்பான வீரம் கொண்டவர்கள், யானையும் சிங்கமும் போன்ற நடையுடையவர்கள், புலி மற்றும் காளையை ஒத்தவர்கள்.
1.48.3
पद्मपत्रविशालाक्षौ खड्गतूणिधनुर्धरौ।
अश्विनाविव रूपेण समुपस्थितयौवनौ ॥ १.४८.३ ॥
தாமரை இதழ்கள் போன்ற அகன்ற கண்களை உடையவர்கள், வாள், அம்பறாத்தூணி, வில் ஏந்தியவர்கள், அழகில் அசுவினி தேவர்களைப் போன்றவர்கள், இளமை நிறைந்தவர்கள்.
1.48.4
यदृच्छयैव गां प्राप्तौ देवलोकादिवामरौ।
कथं पद्भ्यामिह प्राप्तौ किमर्थं कस्य वा मुने ॥ १.४८.४ ॥
தேவலோகத்திலிருந்து தற்செயலாக பூமிக்கு வந்த அமரர்கள் போலிருக்கிறார்கள்; கால்நடையாக இங்கு எப்படி வந்தார்கள்? எதற்காக, யாருடைய பொருட்டு? முனிவரே!
1.48.5
भूषयन्ताविमं देशं चन्द्रसूर्याविवाम्बरम्।
परस्परेण सदृशौ प्रमाणेङ्गितचेष्टितैः ॥ १.४८.५ ॥
இந்தப் பிரதேசத்தை அலங்கரிப்பவர்கள், வானத்தை சந்திரனும் சூரியனும் அலங்கரிப்பது போல; உயரம், குறிப்பு, செயல்களில் ஒருவருக்கொருவர் சமமானவர்கள்.
1.48.6
किमर्थं च नरश्रेष्ठौ सम्प्राप्तौ दुर्गमे पथि।
वरायुधधरौ वीरौ श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १.४८.६ ॥
நரசிரேஷ்டர்களே, கடினமான வழியில் சிறந்த ஆயுதங்களை ஏந்தி இந்த வீரர்கள் எதற்காக வந்தார்கள்? உண்மையில் கேட்க விரும்புகிறேன்.
1.48.7
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा यथावृत्तं न्यवेदयत्।
सिद्धाश्रमनिवासं च राक्षसानां वधं यथा।
विश्वामित्रवचः श्रुत्वा राजा परमविस्मितः ॥ १.४८.७ ॥
அவருடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, நடந்தது நடந்தபடியே அரசன் தெரிவித்தான் — சித்தாச்ரமத்தில் தங்கியதும் அரக்கர்கள் வதம் செய்யப்பட்டதும். விசுவாமித்திரரின் சொல்லைக் கேட்டு அரசன் மிகவும் வியப்புற்றான்.
1.48.8
अतिथी परमं प्राप्तौ पुत्रौ दशरथस्य तौ।
पूजयामास विधिवत् सत्कारार्हौ महाबलौ ॥ १.४८.८ ॥
தசரதரின் அந்த இரு மகன்களும் உயர்ந்த விருந்தினராக வந்திருந்தனர். மரியாதைக்குத் தகுதியான, மிகுந்த வலிமை கொண்ட அவ்விருவரையும் விதிப்படி வழிபட்டார்.
1.48.9
ततः परमसत्कारं सुमतेः प्राप्य राघवौ।
उष्य तत्र निशामेकां जग्मतुर्मिथिलां ततः ॥ १.४८.९ ॥
பின்னர் சுமதியிடமிருந்து உயர்ந்த விருந்தோம்பலைப் பெற்ற இரு ராघவர்களும் அங்கே ஓர் இரவு தங்கி, பின்னர் மிதிலைக்குச் சென்றனர்.
1.48.10
तां दृष्ट्वा मुनयः सर्वे जनकस्य पुरीं शुभाम्।
साधु साध्विति शंसन्तो मिथिलां समपूजयन् ॥ १.४८.१० ॥
ஜனகரின் அந்த அழகிய நகரத்தைக் கண்ட அனைத்து முனிவர்களும் "சாது, சாது" என்று புகழ்ந்து மிதிலையை முழுமையாகப் போற்றினர்.
1.48.11
मिथिलोपवने तत्र आश्रमं दृश्य राघवः।
पुराणं निर्जनं रम्यं पप्रच्छ मुनिपुङ्गवम् ॥ १.४८.११ ॥
மிதிலையின் சோலையில் அங்கே ஓர் ஆசிரமத்தைக் கண்ட ராகவர், அது பழமையானதும் ஆளற்றதும் அழகியதுமாக இருக்க, சிறந்த முனிவரிடம் கேட்டார்.
1.48.12
इदमाश्रमसंकाशं किं न्विदं मुनिवर्जितम्।
श्रोतुमिच्छामि भगवन् कस्यायं पूर्व आश्रमः ॥ १.४८.१२ ॥
இது ஓர் ஆசிரமம் போல் தோன்றுகிறது; ஆனால் இது முனிவர் இல்லாததாக ஏன் இருக்கிறது? பகவானே! இது முன்பு யாருடைய ஆசிரமம் என்று கேட்க விரும்புகிறேன்.
1.48.13
तच्छ्रुत्वा राघवेणोक्तं वाक्यं वाक्यविशारदः।
प्रत्युवाच महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.४८.१३ ॥
ராகவன் கூறிய அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, சொல்வன்மையில் வல்ல மகாதேஜஸ்வியான மகாமுனி விஸ்வாமித்திரர் மறுமொழி கூறினார்.
1.48.14
हन्त ते कथयिष्यामि शृणु तत्त्वेन राघव।
यस्यैतदाश्रमपदं शप्तं कोपान्महात्मनः ॥ १.४८.१४ ॥
சரி, உனக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்; கேள், ராகவா. இந்த ஆசிரமத்தை எந்த மகாத்மா கோபத்தால் சபித்தார் என்பதை.
1.48.15
गौतमस्य नरश्रेष्ठ पूर्वमासीन्महात्मनः।
आश्रमो दिव्यसंकाशः सुरैरपि सुपूजितः ॥ १.४८.१५ ॥
நரச்ரேஷ்டனே, முன்பு இது கௌதம மகாத்மாவின் ஆசிரமமாக இருந்தது; தெய்வீகம் போன்றது, தேவர்களாலும் நன்கு வணங்கப்பட்டது.
1.48.16
स चात्र तप आतिष्ठदहल्यासहितः पुरा।
वर्षपूगान्यनेकानि राजपुत्र महायशः ॥ १.४८.१६ ॥
அவர் இங்கே அகல்யையுடன் முன்பு தவம் செய்துகொண்டிருந்தார்; ராஜகுமாரனே, மகாயசஸ்வியே, பல ஆண்டுகள்.
1.48.17
तस्यान्तरं विदित्वा च सहस्राक्षः शचीपतिः।
मुनिवेषधरो भूत्वा अहल्यामिदमब्रवीत् ॥ १.४८.१७ ॥
அவர் இல்லாததை அறிந்து, ஆயிரங்கண்ணனான, சசியின் கணவனாகிய இந்திரன், முனிவர் வேடம் தாங்கி அகல்யையிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
1.48.18
ऋतुकालं प्रतीक्षन्ते नार्थिनः सुसमाहिते।
संगमं त्वहमिच्छामि त्वया सह सुमध्यमे ॥ १.४८.१८ ॥
நல்ல ஒருமுகப்பட்டவளே, விரும்பியவர்கள் ருதுகாலத்தை எதிர்பார்ப்பதில்லை; நல்ல இடையுடையவளே, உன்னுடன் சேர்க்கை நான் விரும்புகிறேன்.
1.48.19
मुनिवेषं सहस्राक्षं विज्ञाय रघुनन्दन।
मतिं चकार दुर्मेधा देवराजकुतूहलात् ॥ १.४८.१९ ॥
ரகுநந்தனே! முனிவேடத்தில் வந்த ஆயிரங்கண்ணனான இந்திரனை அறிந்தும், தேவராஜனைக் காணும் ஆவலால் அந்த துர்புத்தி கொண்டவள் (அவனுடன் கூடுவதற்கு) மனம் கொண்டாள்.
1.48.20
अथाब्रवीत् सुरश्रेष्ठं कृतार्थेनान्तरात्मना।
कृतार्थास्मि सुरश्रेष्ठ गच्छ शीघ्रमितः प्रभो ॥ १.४८.२० ॥
அதன்பின் தன் நோக்கம் நிறைவேறியவளாய், திருப்தியுற்ற உள்ளத்தோடு அவள் தேவஸ்ரேஷ்டனிடம் சொன்னாள்: "தேவஸ்ரேஷ்டரே! நான் நிறைவடைந்தேன். பிரபுவே, இங்கிருந்து விரைவாகச் செல்லுங்கள்."
1.48.21
आत्मानं मां च देवेश सर्वथा रक्ष गौतमात्।
इन्द्रस्तु प्रहसन् वाक्यमहल्यामिदमब्रवीत् ॥ १.४८.२१ ॥
"தேவேசா! உன்னையும் என்னையும் கௌதமரிடமிருந்து எல்லா வகையிலும் காத்துக்கொள்" (என்றாள்). அப்போது இந்திரன் சிரித்துக்கொண்டு அகல்யையிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்.
1.48.22
सुश्रोणि परितुष्टोऽस्मि गमिष्यामि यथागतम्।
एवं संगम्य तु तदा निश्चक्रामोटजात् ततः ॥ १.४८.२२ ॥
(இந்திரன் சொன்னான்—) "அழகிய இடையுடையவளே! நான் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன்; வந்த வழியிலேயே செல்கிறேன்." இவ்வாறு கூடிய பின், அவன் அந்த ஆசிரம குடிசையிலிருந்து வெளியேறினான்.
1.48.23
स सम्भ्रमात् त्वरन् राम शङ्कितो गौतमं प्रति।
गौतमं स ददर्शाथ प्रविशन्तं महामुनिम् ॥ १.४८.२३ ॥
ராமா! அவன் (இந்திரன்) திடுக்கிட்டு விரைந்து, அச்சத்தோடு கௌதமரை நோக்கிச் சென்றான். பின்னர் அவன் மகாமுனிவரான கௌதமர் உள்ளே நுழைவதைக் கண்டான்.
1.48.24
देवदानवदुर्धर्षं तपोबलसमन्वितम्।
तीर्थोदकपरिक्लिन्नं दीप्यमानमिवानलम् ॥ १.४८.२४ ॥
தேவர்களும் தானவர்களும் நெருங்க முடியாதவர், தவ வலிமை கொண்டவர், புனித தீர்த்த நீரால் நனைந்தவர், அக்னி போல் ஒளிர்பவர் (கௌதமர்).
1.48.25
गृहीतसमिधं तत्र सकुशं मुनिपुंगवम्।
दृष्ट्वा सुरपतिस्त्रस्तो विषण्णवदनोऽभवत् ॥ १.४८.२५ ॥
அங்கு விறகும் தர்ப்பையும் ஏந்திய அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரைக் கண்டு, தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் அஞ்சி, முகம் வாடினான்.
1.48.26
अथ दृष्ट्वा सहस्राक्षं मुनिवेषधरं मुनिः।
दुर्वृत्तं वृत्तसम्पन्नो रोषाद् वचनमब्रवीत् ॥ १.४८.२६ ॥
பின்னர் முனிவர், முனி வேடம் தாங்கிய ஆயிரம் கண்ணனான இந்திரனைக் கண்டு, நல்லொழுக்கம் நிறைந்த அவர் சினத்துடன் தீயொழுக்கமுள்ளவனிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
1.48.27
मम रूपं समास्थाय कृतवानसि दुर्मते।
अकर्तव्यमिदं यस्माद् विफलस्त्वं भविष्यसि ॥ १.४८.२७ ॥
தீய புத்தியுடையவனே! நீ என் உருவத்தை ஏற்று இதைச் செய்தாய்; செய்யத்தகாததை இதனால் நீ பயனற்றவனாவாய்.
1.48.28
गौतमेनैवमुक्तस्य सुरोषेण महात्मना।
पेततुर्वृषणौ भूमौ सहस्राक्षस्य तत्क्षणात् ॥ १.४८.२८ ॥
மகாத்மா கௌதமர் இவ்வாறு மிகுந்த சினத்துடன் கூறிய உடனேயே, ஆயிரம் கண்ணனான இந்திரனின் இரண்டு விதைகள் அந்த கணமே நிலத்தில் விழுந்தன.
1.48.29
तथा शप्त्वा च वै शक्रं भार्यामपि च शप्तवान्।
इह वर्षसहस्राणि बहूनि निवसिष्यसि ॥ १.४८.२९ ॥
இவ்வாறு இந்திரனைச் சபித்து, அவர் தம் மனைவியையும் சபித்தார்: 'நீ இங்கு பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் வசிப்பாய்.'
1.48.30
वातभक्षा निराहारा तप्यन्ती भस्मशायिनी।
अदृश्या सर्वभूतानामाश्रमेऽस्मिन् वसिष्यसि ॥ १.४८.३० ॥
காற்றை உண்டும், உணவின்றியும், தவம் செய்தும், சாம்பலில் படுத்தும், எல்லா உயிர்களுக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாதவளாக இந்த ஆசிரமத்தில் நீ வசிப்பாய்.
1.48.31
यदा त्वेतद् वनं घोरं रामो दशरथात्मजः।
आगमिष्यति दुर्धर्षस्तदा पूता भविष्यसि ॥ १.४८.३१ ॥
தசரதனின் மகனான ராமன் இந்த பயங்கரமான வனத்திற்கு வரும்போது, அந்த வெல்ல முடியாதவன் வருவான்; அப்போது நீ தூய்மையடைவாய்.
1.48.32
तस्यातिथ्येन दुर्वृत्ते लोभमोहविवर्जिता।
मत्सकाशं मुदा युक्ता स्वं वपुर्धारयिष्यसि ॥ १.४८.३२ ॥
தீய நடத்தை கொண்டவளே, அவருக்கு விருந்தோம்பல் செய்வதால், பேராசையும் மயக்கமும் நீங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் என் அருகில் உன் சொந்த உடலை நீ மீண்டும் பெறுவாய்.
1.48.33
एवमुक्त्वा महातेजा गौतमो दुष्टचारिणीम्।
इममाश्रममुत्सृज्य सिद्धचारणसेविते।
हिमवच्छिखरे रम्ये तपस्तेपे महातपाः ॥ १.४८.३३ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, மகா தேஜஸ்வியான கௌதமர், அந்த தீய நடத்தையுள்ள பெண்ணிடம், சித்தர்களும் சாரணர்களும் சேவிக்கும் இந்த ஆசிரமத்தை விட்டு, இமயமலையின் அழகிய சிகரத்தில் பெரும் தவம் செய்தார்.