வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.54
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.54.1
कामधेनुं वसिष्ठोऽपि यदा न त्यजते मुनिः।
तदास्य शबलां राम विश्वामित्रोऽन्वकर्षत ॥ १.५४.१ ॥
ராமா, முனிவர் வசிஷ்டர் காமதேனுவையும் விட்டுக்கொடுக்காதபோது, விஸ்வாமித்திரர் அவருடைய சபலையை இழுத்துச் சென்றார்.
1.54.2
नीयमाना तु शबला राम राज्ञा महात्मना।
दुःखिता चिन्तयामास रुदन्ती शोककर्शिता ॥ १.५४.२ ॥
ராமா, மகாத்மாவான அரசனால் இழுத்துச் செல்லப்பட்ட சபலை துயருற்று, அழுதுகொண்டும் சோகத்தால் மெலிந்தும் சிந்திக்கலானாள்.
1.54.3
परित्यक्ता वसिष्ठेन किमहं सुमहात्मना।
याहं राजभृतैर्दीना ह्रियेय भृशदुःखिता ॥ १.५४.३ ॥
மகாத்மா வசிஷ்டர் என்னை ஏன் கைவிட்டார்? அரசனின் ஏவலர்களால் தீனமாக இழுத்துச் செல்லப்படும் நான் மிகவும் துயருற்றிருக்கிறேன்.
1.54.4
किं मयापकृतं तस्य महर्षेर्भावितात्मनः।
यन्मामनागसं दृष्ट्वा भक्तां त्यजति धार्मिकः ॥ १.५४.४ ॥
தன்னை அடக்கியவரான அந்த மகரிஷிக்கு நான் என்ன தவறு செய்தேன், தர்மவானான அவர் குற்றமற்ற, பக்தையான என்னைக் கண்டும் ஏன் கைவிடுகிறார்?
1.54.5
जगाम वेगेन तदा वसिष्ठं परमौजसम् ॥ १.५४.५ ॥
அப்போது அவள் வேகமாக மிகு தேஜஸ்வியான வசிஷ்டரிடம் சென்றாள்.
1.54.6
निर्धूय तांस्तदा भृत्यान् शतशः शत्रुसूदन।
जगामानिलवेगेन पादमूलं महात्मनः ॥ १.५४.६ ॥
சத்ருசூதனா, அப்போது அவள் நூற்றுக்கணக்கான ஏவலர்களை உதறித் தள்ளி, காற்றின் வேகத்தில் மகாத்மாவின் பாதங்களை அடைந்தாள்.
1.54.7
शबला सा रुदन्ती च क्रोशन्ती चेदमब्रवीत्।
वसिष्ठस्याग्रतः स्थित्वा रुदन्ती मेघनिःस्वना ॥ १.५४.७ ॥
அழுதும் கூவியும் சபலா வசிஷ்டரின் முன் நின்று இவ்வாறு கூறினாள்; மேகம் போன்ற குரலில் அழுதுகொண்டே.
1.54.8
भगवन् किं परित्यक्ता त्वयाहं ब्रह्मणः सुत।
यस्माद् राजभटा मां हि नयन्ते त्वत्सकाशतः ॥ १.५४.८ ॥
பகவானே, பிரம்மாவின் மகனே, நீர் என்னைக் கைவிட்டீரா? அரசனின் வீரர்கள் உம் முன்னிலையிலிருந்தே என்னை அழைத்துச் செல்கிறார்களே!
1.54.9
एवमुक्तस्तु ब्रह्मर्षिरिदं वचनमब्रवीत्।
शोकसंतप्तहृदयां स्वसारमिव दुःखिताम् ॥ १.५४.९ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்த பிரம்மரிஷி, துக்கத்தால் தவித்த இதயம் கொண்ட அவளை, சகோதரியைப் போல துன்புற்றவளாக எண்ணி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
1.54.10
न त्वां त्यजामि शबले नापि मेऽपकृतं त्वया।
एष त्वां नयते राजा बलान्मत्तो महाबलः ॥ १.५४.१० ॥
சபலையே, நான் உன்னைக் கைவிடவில்லை; நீயும் எனக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை. இந்த மகாபலசாலியான அரசன் என்னிடமிருந்து உன்னை பலவந்தமாக அழைத்துச் செல்கிறான்.
1.54.11
नहि तुल्यं बलं मह्यं राजा त्वद्य विशेषतः।
बली राजा क्षत्रियश्च पृथिव्याः पतिरेव च ॥ १.५४.११ ॥
என் பலம் அரசனின் பலத்துக்கு ஈடாகாது, குறிப்பாக இப்போது. அரசன் பலசாலி, க்ஷத்திரியன், பூமிக்கே தலைவனும் ஆவான்.
1.54.12
इयमक्षौहिणी पूर्णा गजवाजिरथाकुला।
हस्तिध्वजसमाकीर्णा तेनासौ बलवत्तरः ॥ १.५४.१२ ॥
இந்த அக்ஷௌஹிணி படை முழுமையானது, யானைகள், குதிரைகள், தேர்களால் நிறைந்தது, யானைக்கொடிகளால் சூழ்ந்தது; ஆகவே அவன் மிக்க பலசாலி.
1.54.13
एवमुक्ता वसिष्ठेन प्रत्युवाच विनीतवत्।
वचनं वचनज्ञा सा ब्रह्मर्षिमतुलप्रभम् ॥ १.५४.१३ ॥
வசிஷ்டர் இவ்வாறு கூறியபோது, சொல்லில் வல்லவளான அவள் பணிவுடன், ஒப்பற்ற ஒளி கொண்ட பிரம்மரிஷிக்குப் பதிலளித்தாள்.
1.54.14
न बलं क्षत्रियस्याहुर्ब्राह्मणा बलवत्तराः।
ब्रह्मन् ब्रह्मबलं दिव्यं क्षात्राच्च बलवत्तरम् ॥ १.५४.१४ ॥
அந்தணர்கள் கூறுவர், பிராமணர்களின் வலிமை க்ஷத்திரியனின் வலிமையைவிட உயர்ந்தது அல்ல என்று. பிரம்மனே, பிரம்மபலம் தெய்வீகமானது; அது க்ஷாத்திர பலத்தையும்விட வலிமையானது.
1.54.15
अप्रमेयं बलं तुभ्यं न त्वया बलवत्तरः।
विश्वामित्रो महावीर्यस्तेजस्तव दुरासदम् ॥ १.५४.१५ ॥
உன்னுடைய வலிமை அளவிட முடியாதது; உன்னைவிட வலிமையானவர் எவரும் இல்லை. விசுவாமித்திரர் மிகுந்த வீரியமுடையவர்; அவருடைய தேஜஸும் அணுக முடியாதது.
1.54.16
नियुङ्क्ष्व मां महातेजस्त्वं ब्रह्मबलसम्भृताम्।
तस्य दर्पं बलं यत्नं नाशयामि दुरात्मनः ॥ १.५४.१६ ॥
ஓ மஹாதேஜஸ்வினியே, பிரம்மபலத்தால் உருவான (படையை) என்னிடம் ஏவு. அந்தத் தீயவனின் கர்வத்தையும், வலிமையையும், முயற்சியையும் அழிப்பேன்.
1.54.17
इत्युक्तस्तु तया राम वसिष्ठस्तु महायशाः।
सृजस्वेति तदोवाच बलं परबलार्दनम् ॥ १.५४.१७ ॥
ராமா, அவளால் இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், மகாயசஸ்வியான வசிஷ்டர் அப்போது, 'படைப்பாயாக' என்று சொன்னார் — பகைவர் படையை நசுக்கும் படையை.
1.54.18
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा सुरभिः सासृजत् तदा।
तस्या हुंभारवोत्सृष्टाः पह्लवाः शतशो नृप ॥ १.५४.१८ ॥
அவருடைய அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, சுரபி அப்போது (படையை) படைத்தாள்; அவளுடைய முழக்கத்திலிருந்து நூற்றுக்கணக்கான பஹ்லவர்கள் தோன்றினர், அரசே.
1.54.19
नाशयन्ति बलं सर्वं विश्वामित्रस्य पश्यतः।
स राजा परमक्रुद्धः क्रोधविस्फारितेक्षणः ॥ १.५४.१९ ॥
விश்வாமித்திரர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் அவர்கள் அவனுடைய முழுப் படையையும் அழித்துக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது அந்த அரசன் மிகவும் கோபமடைந்து, கோபத்தால் விரிந்த கண்களுடன் நின்றான்.
1.54.20
पह्लवान् नाशयामास शस्त्रैरुच्चावचैरपि।
विश्वामित्रार्दितान् दृष्ट्वा पह्लवान् शतशस्तदा ॥ १.५४.२० ॥
அவன் பலவிதமான ஆயுதங்களாலும் பஹ்லவர்களை அழித்தான். அப்போது விஸ்வாமித்திரரால் துன்புறுத்தப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான பஹ்லவர்களைக் கண்டு...
1.54.21
भूय एवासृजद् घोरान् शकान् यवनमिश्रितान्।
तैरासीत् संवृता भूमिः शकैर्यवनमिश्रितैः ॥ १.५४.२१ ॥
அவன் மீண்டும் யவனர்களுடன் கலந்த கொடிய சகர்களைத் தோற்றுவித்தான். அவர்களால் பூமி நிரம்பியது; யவனர்களுடன் கலந்த சகர்களால் அது மூடப்பட்டது.
1.54.22
प्रभावद्भिर्महावीर्यैर्हेमकिंजल्कसंनिभैः।
तीक्ष्णासिपट्टिशधरैर्हेमवर्णाम्बरावृतैः ॥ १.५४.२२ ॥
அவர்கள் ஒளிமிக்கவர்களும், பெரும் வீரியமுள்ளவர்களும், பொன்நிறப் பூந்தாதுவைப் போல் ஒளிர்பவர்களும், கூர்வாள்களையும் பட்டிசங்களையும் ஏந்தியவர்களும், பொன்நிற ஆடைகளால் மூடப்பட்டவர்களும் ஆவர்.
1.54.23
निर्दग्धं तद्बलं सर्वं प्रदीप्तैरिव पावकैः।
ततोऽस्त्राणि महातेजा विश्वामित्रो मुमोच ह।
तैस्ते यवनकाम्बोजा बर्बराश्चाकुलीकृताः ॥ १.५४.२३ ॥
அவர்களுடைய முழுப் படையும் எரியும் நெருப்பைப் போல எரிந்து சாம்பலானது. பின்னர் மகாதேஜஸ்வியான விஸ்வாமித்திரர் அஸ்திரங்களை ஏவினார்; அவற்றால் யவனரும் காம்போஜரும் பர்பரரும் குழப்பமடைந்தனர்.