Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.60.1
तपोबलहतान् ज्ञात्वा वासिष्ठान् समहोदयान्।
ऋषिमध्ये महातेजा विश्वामित्रोऽभ्यभाषत ॥ १.६०.१ ॥
Als er erfuhr, dass die Söhne Vasiṣṭhas, die gleichen Aufstieg hatten, durch die Macht der Askese erschlagen worden waren, sprach der überaus strahlende Viśvāmitra unter den Weisen.
1.60.2
अयमिक्ष्वाकुदायादस्त्रिशङ्कुरिति विश्रुतः।
धर्मिष्ठश्च वदान्यश्च मां चैव शरणं गतः ॥ १.६०.२ ॥
Dieser Mann, ein Erbe des Ikṣvāku-Geschlechts, bekannt als Triśaṅku, ist überaus rechtschaffen und freigebig und hat bei mir Zuflucht gesucht.
1.60.3
स्वेनानेन शरीरेण देवलोकजिगीषया।
यथायं स्वशरीरेण देवलोकं गमिष्यति ॥ १.६०.३ ॥
Aus dem Verlangen, die Welt der Götter zu erobern, wird er in diesem seinem eigenen Körper in die Welt der Götter gelangen.
1.60.4
तथा प्रवर्त्यतां यज्ञो भवद्भिश्च मया सह।
विश्वामित्रवचः श्रुत्वा सर्व एव महर्षयः ॥ १.६०.४ ॥
So möge das Opfer von euch und mir gemeinsam vollzogen werden. Als alle großen Weisen die Worte Viśvāmitras gehört hatten—
1.60.5
ऊचुः समेताः सहसा धर्मज्ञा धर्मसंहितम्।
अयं कुशिकदायादो मुनिः परमकोपनः ॥ १.६०.५ ॥
Die Weisen, Kenner des Dharma, versammelt, sprachen plötzlich dharmagemäße Worte: "Dieser Weise, Erbe Kuśikas, ist äußerst jähzornig."
1.60.6
यदाह वचनं सम्यगेतत् कार्यं न संशयः।
अग्निकल्पो हि भगवान् शापं दास्यति रोषतः ॥ १.६०.६ ॥
Was er gesagt hat, ist richtig; dies muss geschehen, daran gibt es keinen Zweifel. Dieser Verehrungswürdige ist wie Feuer; im Zorn wird er einen Fluch aussprechen.
1.60.7
तस्मात् प्रवर्त्यतां यज्ञः सशरीरो यथा दिवि।
गच्छेदिक्ष्वाकुदायादो विश्वामित्रस्य तेजसा ॥ १.६०.७ ॥
Daher soll das Opfer beginnen, damit der Erbe Ikṣvākus mit seinem Körper durch die Kraft Viśvāmitras in den Himmel gelange.
1.60.8
ततः प्रवर्त्यतां यज्ञः सर्वे समधितिष्ठत।
एवमुक्त्वा महर्षयः संजह्रुस्ताः क्रियास्तदा ॥ १.६०.८ ॥
Dann nahmen alle großen Weisen, mit den Worten »Das Opfer soll beginnen«, ihre Plätze ein und legten damals jene anderen Riten beiseite.
1.60.9
याजकश्च महातेजा विश्वामित्रोऽभवत् क्रतौ।
ऋत्विजश्चानुपूर्व्येण मन्त्रवन्मन्त्रकोविदाः ॥ १.६०.९ ॥
Der an Glanz großartige Viśvāmitra wurde Opferpriester beim Opfer, und die Ritualpriester, kundig der Mantras, verfuhren der Reihe nach mit den Mantras.
1.60.10
चक्रुः सर्वाणि कर्माणि यथाकल्पं यथाविधि।
ततः कालेन महता विश्वामित्रो महातपाः ॥ १.६०.१० ॥
Sie vollzogen alle Riten nach der vorgeschriebenen Ordnung und gemäß der Regel; dann, nach langer Zeit, handelte der große Asket Viśvāmitra.
1.60.11
चकारावाहनं तत्र भागार्थं सर्वदेवताः।
नाभ्यागमंस्तदा तत्र भागार्थं सर्वदेवताः ॥ १.६०.११ ॥
Dort rief Viśvāmitra alle Götter an, damit sie ihre Anteile an der Opfergabe empfangen; doch damals kamen nicht alle Götter, um ihre Anteile zu nehmen.
1.60.12
ततः कोपसमाविष्टो विश्वामित्रो महामुनिः।
स्रुवमुद्यम्य सक्रोधस्त्रिशङ्कुमिदमब्रवीत् ॥ १.६०.१२ ॥
Da hob der große Weise Viśvāmitra, von Zorn erfüllt, die Sruva und sprach zornig diese Worte zu Triśaṅku.
1.60.13
पश्य मे तपसो वीर्यं स्वार्जितस्य नरेश्वर।
एष त्वां स्वशरीरेण नयामि स्वर्गमोजसा ॥ १.६०.१३ ॥
Sieh die Kraft meiner Askese, die ich selbst erworben habe, o Herr der Menschen. Mit meiner eigenen Kraft werde ich dich in deinem eigenen Körper zum Himmel führen.
1.60.14
दुष्प्रापं स्वशरीरेण स्वर्गं गच्छ नरेश्वर।
स्वार्जितं किंचिदप्यस्ति मया हि तपसः फलम् ॥ १.६०.१४ ॥
Den Himmel mit dem eigenen Körper zu erreichen ist schwer, o Herr der Menschen; geh zum Himmel. Doch eine Frucht der Askese, die ich erworben habe, gibt es tatsächlich.
1.60.15
राजंस्त्वं तेजसा तस्य सशरीरो दिवं व्रज।
उक्तवाक्ये मुनौ तस्मिन् सशरीरो नरेश्वरः ॥ १.६०.१५ ॥
O König, durch seine Kraft, geh mit deinem Körper zum Himmel. Als jener Weise diese Worte gesprochen hatte, der Herr der Menschen, mit seinem Körper,
1.60.16
दिवं जगाम काकुत्स्थ मुनीनां पश्यतां तदा।
स्वर्गलोकं गतं दृष्ट्वा त्रिशङ्कुं पाकशासनः ॥ १.६०.१६ ॥
O Kākutstha, er ging zum Himmel, während die Weisen zusahen. Da sah Indra, dass Triśaṅku in die himmlische Welt gelangt war,
1.60.17
सह सर्वैः सुरगणैरिदं वचनमब्रवीत्।
त्रिशङ्को गच्छ भूयस्त्वं नासि स्वर्गकृतालयः ॥ १.६०.१७ ॥
Zusammen mit allen Scharen der Götter sprach er diese Worte: Triśaṅku, kehre wieder um; du bist nicht jemand, dessen Wohnstatt im Himmel gemacht wurde.
1.60.18
गुरुशापहतो मूढ पत भूमिमवाक्शिराः।
एवमुक्तो महेन्द्रेण त्रिशङ्कुरपतत् पुनः ॥ १.६०.१८ ॥
Vom Fluch deines Lehrers getroffen, o Tor, falle kopfüber zur Erde. So von dem großen Indra angesprochen, fiel Triśaṅku erneut.
1.60.19
विक्रोशमानस्त्राहीति विश्वामित्रं तपोधनम्।
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य क्रोशमानस्य कौशिकः ॥ १.६०.१९ ॥
Schreiend »Rette mich!« rief er Viśvāmitra an, dessen Reichtum die Askese ist. Als Kauśika (Viśvāmitra) diese Worte des Schreienden hörte…
1.60.20
रोषमाहारयत् तीव्रं तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत्।
ऋषिमध्ये स तेजस्वी प्रजापतिरिवापरः ॥ १.६०.२० ॥
Von heftigem Zorn erfasst, sprach er inmitten der Weisen: »Halt, halt!« Jener Strahlende war wie ein anderer Prajāpati.
1.60.21
सृजन् दक्षिणमार्गस्थान् सप्तर्षीनपरान् पुनः।
नक्षत्रवंशमपरमसृजत् क्रोधमूर्च्छितः ॥ १.६०.२१ ॥
Von Zorn überwältigt, erschuf er andere sieben Weise auf dem südlichen Pfad und erschuf erneut ein anderes Geschlecht von Sternbildern.
1.60.22
दक्षिणां दिशमास्थाय ऋषिमध्ये महायशाः।
सृष्ट्वा नक्षत्रवंशं च क्रोधेन कलुषीकृतः ॥ १.६०.२२ ॥
Die südliche Richtung einnehmend, schuf jener von großem Ruhm inmitten der Weisen das Geschlecht der Sternbilder, getrübt vom Zorn.
1.60.23
अन्यमिन्द्रं करिष्यामि लोको वा स्यादनिन्द्रकः।
दैवतान्यपि स क्रोधात् स्रष्टुं समुपचक्रमे ॥ १.६०.२३ ॥
»Ich werde einen anderen Indra schaffen, oder die Welt soll ohne Indra sein!« Und im Zorn begann er auch die Gottheiten zu erschaffen.
1.60.24
ततः परमसम्भ्रान्ताः सर्षिसङ्घाः सुरासुराः।
विश्वामित्रं महात्मानमूचुः सानुनयं वचः ॥ १.६०.२४ ॥
Da sprachen die Götter und Dämonen, aufs Höchste bestürzt, zusammen mit den Versammlungen der Weisen diese versöhnlichen Worte zu dem großherzigen Viśvāmitra.
1.60.25
अयं राजा महाभाग गुरुशापपरिक्षतः।
सशरीरो दिवं यातुं नार्हत्येव तपोधन ॥ १.६०.२५ ॥
O Hochbeglückter, dieser König ist von dem Fluch seines Lehrers geplagt; o Schatz der Askese, er ist keineswegs würdig, mit seinem Körper in den Himmel zu gehen.
1.60.26
तेषां तद् वचनं श्रुत्वा देवानां मुनिपुंगवः।
अब्रवीत् सुमहद् वाक्यं कौशिकः सर्वदेवताः ॥ १.६०.२६ ॥
Als er die Worte der Götter gehört hatte, sprach Kauśika, der beste der Weisen, zu allen Göttern diese gewichtige Rede.
1.60.27
सशरीरस्य भद्रं वस्त्रिशङ्कोरस्य भूपतेः।
आरोहणं प्रतिज्ञातं नानृतं कर्तुमुत्सहे ॥ १.६०.२७ ॥
Heil sei diesem König Triśaṅku; die Erhebung in seinem Körper habe ich versprochen, und ich bin entschlossen, dieses Versprechen nicht unwahr werden zu lassen.
1.60.28
स्वर्गोऽस्तु सशरीरस्य त्रिशङ्कोरस्य शाश्वतः।
नक्षत्राणि च सर्वाणि मामकानि ध्रुवाण्यथ ॥ १.६०.२८ ॥
Der Himmel sei ewig für diesen Triśaṅku in seinem Körper, und alle meine Sterne sollen fest stehen.
1.60.29
यावल्लोका धरिष्यन्ति तिष्ठन्त्वेतानि सर्वशः।
यत् कृतानि सुराः सर्वे तदनुज्ञातुमर्हथ ॥ १.६०.२९ ॥
Solange die Welten bestehen, mögen alle diese bleiben; ihr Götter, ihr solltet alles gutheißen, was ich geschaffen habe.
1.60.30
एवमुक्ताः सुराः सर्वे प्रत्यूचुर्मुनिपुंगवम्।
एवं भवतु भद्रं ते तिष्ठन्त्वेतानि सर्वशः ॥ १.६०.३० ॥
So angesprochen antworteten alle Götter dem besten der Weisen: »So sei es; Heil sei dir. Mögen alle diese bestehen.«
1.60.31
गगने तान्यनेकानि वैश्वानरपथाद् बहिः।
नक्षत्राणि मुनिश्रेष्ठ तेषु ज्योतिःषु जाज्वलन् ॥ १.६०.३१ ॥
O Bester der Weisen, am Himmel außerhalb des Vaiśvānara-Pfades leuchteten viele Sterne unter jenen Lichtern.
1.60.32
अवाक्शिरास्त्रिशङ्कुश्च तिष्ठत्वमरसंनिभः।
अनुयास्यन्ति चैतानि ज्योतींषि नृपसत्तमम् ॥ १.६०.३२ ॥
Möge Triśaṅku, kopfüber, wie ein Gott verharren; und diese Lichter werden dem besten der Könige folgen.
1.60.33
कृतार्थं कीर्तिमन्तं च स्वर्गलोकगतं यथा।
विश्वामित्रस्तु धर्मात्मा सर्वदेवैरभिष्टुतः ॥ १.६०.३३ ॥
Wie einer, der sein Ziel erreicht hat, berühmt ist und in die Himmelswelt gelangt ist, so wurde der rechtschaffene Viśvāmitra von allen Göttern gepriesen.
1.60.34
ऋषिमध्ये महातेजा बाढमित्येव देवताः।
ततो देवा महात्मानो ऋषयश्च तपोधनाः।
जग्मुर्यथागतं सर्वे यज्ञस्यान्ते नरोत्तम ॥ १.६०.३४ ॥
Unter den Weisen sprachen die strahlenden Götter: »Es sei so.« Dann kehrten die großherzigen Götter und die an Askese reichen Weisen, o Bester der Menschen, alle dorthin zurück, woher sie gekommen waren, am Ende des Opfers.