Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.62.1
शुनःशेपं नरश्रेष्ठ गृहीत्वा तु महायशाः।
व्यश्रमत् पुष्करे राजा मध्याह्ने रघुनन्दन ॥ १.६२.१ ॥
O Bester der Menschen, Wonne der Raghus! Der ruhmreiche König, Śunaḥśepa ergreifend, ruhte am Mittag in Puṣkara.
1.62.2
तस्य विश्रममाणस्य शुनःशेपो महायशाः।
पुष्करं ज्येष्ठमागम्य विश्वामित्रं ददर्श ह ॥ १.६२.२ ॥
Während der König ruhte, kam der ruhmreiche Śunaḥśepa zum vornehmsten Puṣkara und sah Viśvāmitra.
1.62.3
तप्यन्तमृषिभिः सार्धं मातुलं परमातुरः।
विषण्णवदनो दीनस्तृष्णया च श्रमेण च ॥ १.६२.३ ॥
Śunaḥśepa sah seinen Onkel mütterlicherseits, der mit den Weisen Askese übte, während er selbst, tief betrübt, mit niedergeschlagenem Gesicht, elend von Durst und Erschöpfung,
1.62.4
पपाताङ्के मुने राम वाक्यं चेदमुवाच ह।
न मेऽस्ति माता न पिता ज्ञातयो बान्धवाः कुतः ॥ १.६२.४ ॥
O Rāma! Er fiel in den Schoß des Weisen und sprach diese Worte: »Ich habe keine Mutter, keinen Vater, keine Verwandten oder Angehörigen; woher also (sollte Hilfe kommen)?«
1.62.5
त्रातुमर्हसि मां सौम्य धर्मेण मुनिपुंगव।
त्राता त्वं हि नरश्रेष्ठ सर्वेषां त्वं हि भावनः ॥ १.६२.५ ॥
O Sanfter, o Bester der Weisen! Du solltest mich gemäß dem Dharma retten. O Bester der Menschen, du bist der Beschützer; du bist der Erhalter aller.
1.62.6
राजा च कृतकार्यः स्यादहं दीर्घायुरव्ययः।
स्वर्गलोकमुपाश्नीयां तपस्तप्त्वा ह्यनुत्तमम् ॥ १.६२.६ ॥
Möge auch der König sein Ziel erreichen; und möge ich, langlebig und unvergänglich, durch die höchste Askese die Himmelswelt erlangen.
1.62.7
स मे नाथो ह्यनाथस्य भव भव्येन चेतसा।
पितेव पुत्रं धर्मात्मंस्त्रातुमर्हसि किल्बिषात् ॥ १.६२.७ ॥
Du, mein Beschützer, der ich keinen Beschützer habe, sei mit gütigem Sinn mein Herr. O Gerechter, wie ein Vater seinen Sohn rettet, so sollst du mich vor dieser Schuld retten.
1.62.8
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो महातपाः।
सान्त्वयित्वा बहुविधं पुत्रानिदमुवाच ह ॥ १.६२.८ ॥
Als der große Asket Viśvāmitra seine Worte gehört hatte, tröstete er ihn auf vielfache Weise und sprach dann zu seinen Söhnen:
1.62.9
यत्कृते पितरः पुत्राञ्जनयन्ति शुभार्थिनः।
परलोकहितार्थाय तस्य कालोऽयमागतः ॥ १.६२.९ ॥
Dafür, wofür Väter, die das Gute suchen, Söhne zeugen, für das Wohl der jenseitigen Welt, dafür ist nun die Zeit gekommen.
1.62.10
अयं मुनिसुतो बालो मत्तः शरणमिच्छति।
अस्य जीवितमात्रेण प्रियं कुरुत पुत्रकाः ॥ १.६२.१० ॥
Dieser Knabe, der Sohn eines Weisen, sucht bei mir Zuflucht. Meine Söhne, tut ihm Gutes, indem ihr nur sein Leben erhaltet.
1.62.11
सर्वे सुकृतकर्माणः सर्वे धर्मपरायणाः।
पशुभूता नरेन्द्रस्य तृप्तिमग्नेः प्रयच्छत ॥ १.६२.११ ॥
Ihr alle, die ihr gute Werke tut, ihr alle, dem Dharma ergeben, werdet zum Opfertier für den König und gebt dem Feuer Befriedigung.
1.62.12
नाथवांश्च शुनःशेपो यज्ञश्चाविघ्नतो भवेत्।
देवतास्तर्पिताश्च स्युर्मम चापि कृतं वचः ॥ १.६२.१२ ॥
Möge Śunaḥśepa einen Beschützer haben, möge das Opfer ungehindert verlaufen, mögen die Götter zufriedengestellt sein und auch mein Wort erfüllt werden.
1.62.13
मुनेस्तद् वचनं श्रुत्वा मधुच्छन्दादयः सुताः।
साभिमानं नरश्रेष्ठ सलीलमिदमब्रुवन् ॥ १.६२.१३ ॥
Als die Söhne die Worte des Weisen hörten, sprachen Madhucchanda und die anderen dies voller Stolz und spöttisch, o Bester der Menschen.
1.62.14
कथमात्मसुतान् हित्वा त्रायसेऽन्यसुतं विभो।
अकार्यमिव पश्यामः श्वमांसमिव भोजने ॥ १.६२.१४ ॥
O Mächtiger, wie kannst du deine eigenen Söhne verlassen und den Sohn eines anderen beschützen? Uns erscheint das so unpassend wie Hundefleisch in einer Mahlzeit.
1.62.15
तेषां तद् वचनं श्रुत्वा पुत्राणां मुनिपुंगवः।
क्रोधसंरक्तनयनो व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ १.६२.१५ ॥
Als er die Worte seiner Söhne hörte, begann der vornehmste Weise, die Augen vor Zorn gerötet, zu sprechen.
1.62.16
निःसाध्वसमिदं प्रोक्तं धर्मादपि विगर्हितम्।
अतिक्रम्य तु मद्वाक्यं दारुणं रोमहर्षणम् ॥ १.६२.१६ ॥
Ohne Scham habt ihr dies gesagt, was selbst vom Dharma verurteilt wird. Indem ihr mein Wort übertratet, habt ihr diese furchtbare, haarsträubende Tat begangen.
1.62.17
श्वमांसभोजिनः सर्वे वासिष्ठा इव जातिषु।
पूर्णं वर्षसहस्रं तु पृथिव्यामनुवत्स्यथ ॥ १.६२.१७ ॥
Ihr alle, Esser von Hundefleisch, werdet tausend volle Jahre auf der Erde weilen, unter niedrigen Geburten, wie die Nachkommen Vasiṣṭhas.
1.62.18
कृत्वा शापसमायुक्तान् पुत्रान् मुनिवरस्तदा।
शुनःशेपमुवाचार्तं कृत्वा रक्षां निरामयाम् ॥ १.६२.१८ ॥
Da sprach der beste der Weisen, nachdem er jene Söhne dem Fluch unterworfen hatte, zum betrübten Śunaḥśepa, nachdem er ihm einen unversehrten Schutz gewährt hatte.
1.62.19
पवित्रपाशैराबद्धो रक्तमाल्यानुलेपनः।
वैष्णवं यूपमासाद्य वाग्भिरग्निमुदाहर ॥ १.६२.१९ ॥
Mit heiligen Schnüren gebunden, mit roten Girlanden und roter Salbe geschmückt, erreichte er den Viṣṇu geweihten Opferpfahl und begann, Agni mit Worten anzurufen.
1.62.20
इमे च गाथे द्वे दिव्ये गायेथा मुनिपुत्रक।
अम्बरीषस्य यज्ञेऽस्मिंस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि ॥ १.६२.२० ॥
O Sohn des Weisen, singe diese beiden göttlichen Verse; dann wirst du in diesem Opfer des Ambarīṣa Erfolg erlangen.
1.62.21
शुनःशेपो गृहीत्वा ते द्वे गाथे सुसमाहितः।
त्वरया राजसिंहं तमम्बरीषमुवाच ह ॥ १.६२.२१ ॥
Śunaḥśepa nahm jene beiden Verse auf, völlig gesammelt, und sprach eilig zu jenem Löwen unter den Königen, Ambarīṣa.
1.62.22
राजसिंह महाबुद्धे शीघ्रं गच्छावहे वयम्।
निवर्तयस्व राजेन्द्र दीक्षां च समुदाहर ॥ १.६२.२२ ॥
O Löwe unter den Königen, o Hochweiser, lass uns beide schnell gehen. O König der Könige, kehre um und sprich das Weiheversprechen vollständig aus.
1.62.23
तद् वाक्यमृषिपुत्रस्य श्रुत्वा हर्षसमन्वितः।
जगाम नृपतिः शीघ्रं यज्ञवाटमतन्द्रितः ॥ १.६२.२३ ॥
Als er jene Rede des Weisensohnes gehört hatte, voller Freude, ging der König eilig und unermüdet zum Opferplatz.
1.62.24
सदस्यानुमते राजा पवित्रकृतलक्षणम्।
पशुं रक्ताम्बरं कृत्वा यूपे तं समबन्धयत् ॥ १.६२.२४ ॥
Mit Zustimmung der Priester kleidete der König jenes Opfertier, durch heilige Schnüre gekennzeichnet, in Rot und band es fest an den Pfahl.
1.62.25
स बद्धो वाग्भिरग्र्याभिरभितुष्टाव वै सुरौ।
इन्द्रमिन्द्रानुजं चैव यथावन्मुनिपुत्रकः ॥ १.६२.२५ ॥
Gebunden lobpries der Sohn des Weisen mit ausgezeichneten Worten gebührend die beiden Götter: Indra und Indras jüngeren Bruder.
1.62.26
ततः प्रीतः सहस्राक्षो रहस्यस्तुतितोषितः।
दीर्घमायुस्तदा प्रादाच्छुनःशेपाय वासवः ॥ १.६२.२६ ॥
Da gewährte Indra, der Tausendäugige, erfreut und zufrieden durch das geheime Lob, Śunaḥśepa ein langes Leben.
1.62.27
स च राजा नरश्रेष्ठ यज्ञस्य च समाप्तवान्।
फलं बहुगुणं राम सहस्राक्षप्रसादजम् ॥ १.६२.२७ ॥
Und jener König, o Rāma, bester der Männer, vollendete das Opfer und erlangte eine Frucht von vielen Tugenden, geboren aus Indras Gnade.
1.62.28
विश्वामित्रोऽपि धर्मात्मा भूयस्तेपे महातपाः।
पुष्करेषु नरश्रेष्ठ दशवर्षशतानि च ॥ १.६२.२८ ॥
Auch Viśvāmitra, der gerechtgesinnte große Asket, übte in Puṣkara erneut Askese, o bester der Männer, tausend Jahre lang.