வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.62.1
शुनःशेपं नरश्रेष्ठ गृहीत्वा तु महायशाः।
व्यश्रमत् पुष्करे राजा मध्याह्ने रघुनन्दन ॥ १.६२.१ ॥
நரசிரேஷ்டா, ரகுநந்தனா! மகாயசஸ்வியான அரசர் (விசுவாமித்திரர்) சுனஃசேபனைப் பிடித்துக்கொண்டு பகல் நடுவேளையில் புஷ்கரத்தில் இளைப்பாறினார்.
1.62.2
तस्य विश्रममाणस्य शुनःशेपो महायशाः।
पुष्करं ज्येष्ठमागम्य विश्वामित्रं ददर्श ह ॥ १.६२.२ ॥
இளைப்பாறிக்கொண்டிருந்த அவரிடம், மகாயசஸ்வியான சுனஃசேபன் புஷ்கரத்தின் சிறந்த தலத்திற்கு வந்து விசுவாமித்திரரைக் கண்டான்.
1.62.3
तप्यन्तमृषिभिः सार्धं मातुलं परमातुरः।
विषण्णवदनो दीनस्तृष्णया च श्रमेण च ॥ १.६२.३ ॥
முனிவர்களுடன் தவம் செய்துகொண்டிருந்த தன் மாமனை (விசுவாமித்திரரை) மிகுந்த துயரத்துடன், வாடிய முகத்துடன், தாகத்தாலும் களைப்பினாலும் வருந்திய சுனஃசேபன் கண்டான்.
1.62.4
पपाताङ्के मुने राम वाक्यं चेदमुवाच ह।
न मेऽस्ति माता न पिता ज्ञातयो बान्धवाः कुतः ॥ १.६२.४ ॥
ராமா! அவன் முனிவரின் மடியில் விழுந்து இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்: "எனக்குத் தாயும் இல்லை, தந்தையும் இல்லை, உறவினர்களும் சுற்றத்தாரும் இல்லை; பின் எங்கிருந்து (உதவி வரும்)?"
1.62.5
त्रातुमर्हसि मां सौम्य धर्मेण मुनिपुंगव।
त्राता त्वं हि नरश्रेष्ठ सर्वेषां त्वं हि भावनः ॥ १.६२.५ ॥
சௌம்யா, முனிவர்களில் சிறந்தவரே! தர்மப்படி நீர் என்னைக் காக்க வேண்டும். நரசிரேஷ்டரே, நீரே காப்பவர்; நீரே அனைவரையும் போஷிப்பவர்.
1.62.6
राजा च कृतकार्यः स्यादहं दीर्घायुरव्ययः।
स्वर्गलोकमुपाश्नीयां तपस्तप्त्वा ह्यनुत्तमम् ॥ १.६२.६ ॥
அரசரும் தம் காரியத்தை நிறைவேற்றட்டும்; நானும் நீண்ட ஆயுளும் அழியாத்தன்மையும் பெற்று, மிக உயர்ந்த தவத்தைச் செய்து சுவர்க்கலோகத்தை அடையட்டும்.
1.62.7
स मे नाथो ह्यनाथस्य भव भव्येन चेतसा।
पितेव पुत्रं धर्मात्मंस्त्रातुमर्हसि किल्बिषात् ॥ १.६२.७ ॥
அநாதனான எனக்கு நீரே நாதர் ஆவீர். தர்மாத்மாவே, தந்தை மகனைக் காப்பது போல நல்ல மனத்தோடு பாவத்திலிருந்து என்னைக் காக்க வேண்டும்.
1.62.8
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो महातपाः।
सान्त्वयित्वा बहुविधं पुत्रानिदमुवाच ह ॥ १.६२.८ ॥
அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட மகாதபஸ்வி விசுவாமித்திரர், பல வழிகளில் அவனை ஆறுதல்படுத்தி, தம் புதல்வர்களிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
1.62.9
यत्कृते पितरः पुत्राञ्जनयन्ति शुभार्थिनः।
परलोकहितार्थाय तस्य कालोऽयमागतः ॥ १.६२.९ ॥
நல்லதை விரும்பும் தந்தையர் எதற்காகப் புதல்வர்களைப் பெறுகிறார்களோ, மறுவுலக நன்மைக்காக, அந்தக் காலம் இப்போது வந்துவிட்டது.
1.62.10
अयं मुनिसुतो बालो मत्तः शरणमिच्छति।
अस्य जीवितमात्रेण प्रियं कुरुत पुत्रकाः ॥ १.६२.१० ॥
இந்த முனிவர் மகனான சிறுவன் என்னிடம் அடைக்கலம் நாடுகிறான். புதல்வர்களே, இவனுடைய உயிரைக் காப்பதன் மூலமே இவனுக்கு நன்மை செய்யுங்கள்.
1.62.11
सर्वे सुकृतकर्माणः सर्वे धर्मपरायणाः।
पशुभूता नरेन्द्रस्य तृप्तिमग्नेः प्रयच्छत ॥ १.६२.११ ॥
நல்ல செயல்கள் செய்யும் எல்லோரும், தர்மத்தில் நிலைத்த எல்லோரும், அரசனுக்காகப் பலிப்பிராணியாக ஆகி அக்னிக்கு நிறைவைத் தாருங்கள்.
1.62.12
नाथवांश्च शुनःशेपो यज्ञश्चाविघ्नतो भवेत्।
देवतास्तर्पिताश्च स्युर्मम चापि कृतं वचः ॥ १.६२.१२ ॥
சுனஶ்சேபனுக்கு ஒரு நாதன் கிடைக்கட்டும், யாகம் தடையின்றி நடக்கட்டும், தேவர்கள் நிறைவடையட்டும், என் சொல்லும் நிறைவேறட்டும்.
1.62.13
मुनेस्तद् वचनं श्रुत्वा मधुच्छन्दादयः सुताः।
साभिमानं नरश्रेष्ठ सलीलमिदमब्रुवन् ॥ १.६२.१३ ॥
முனிவரின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட மதுச்சந்தன் முதலான புதல்வர்கள், பெருமிதத்துடனும் விளையாட்டான கேலியுடனும் இவ்வாறு கூறினர், ஓ நரசிரேஷ்டரே.
1.62.14
कथमात्मसुतान् हित्वा त्रायसेऽन्यसुतं विभो।
अकार्यमिव पश्यामः श्वमांसमिव भोजने ॥ १.६२.१४ ॥
ஓ வல்லமை மிக்கவரே, உங்கள் சொந்தப் புதல்வர்களைக் கைவிட்டு அயலார் மகனை எவ்வாறு காக்கிறீர்கள்? உணவில் நாய் இறைச்சி போல அது எங்களுக்குத் தகாததாகத் தோன்றுகிறது.
1.62.15
तेषां तद् वचनं श्रुत्वा पुत्राणां मुनिपुंगवः।
क्रोधसंरक्तनयनो व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ १.६२.१५ ॥
அந்தப் புதல்வர்களின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட முனிவர்களில் சிறந்தவர், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் பேசத் தொடங்கினார்.
1.62.16
निःसाध्वसमिदं प्रोक्तं धर्मादपि विगर्हितम्।
अतिक्रम्य तु मद्वाक्यं दारुणं रोमहर्षणम् ॥ १.६२.१६ ॥
வெட்கமின்றி நீங்கள் இதைச் சொன்னீர்கள்; இது தர்மத்திலிருந்தும் கண்டிக்கத்தக்கது. என் வார்த்தையை மீறி, கொடியதும் மயிர் சிலிர்க்க வைப்பதுமான இதைச் செய்துவிட்டீர்கள்.
1.62.17
श्वमांसभोजिनः सर्वे वासिष्ठा इव जातिषु।
पूर्णं वर्षसहस्रं तु पृथिव्यामनुवत्स्यथ ॥ १.६२.१७ ॥
நீங்கள் அனைவரும் நாய் இறைச்சி உண்பவர்களாகி, வசிஷ்டரின் வழித்தோன்றல்களைப் போல் தாழ்ந்த பிறவிகளில், முழுதாக ஓராயிரம் ஆண்டுகள் பூமியில் வாழ்வீர்கள்.
1.62.18
कृत्वा शापसमायुक्तान् पुत्रान् मुनिवरस्तदा।
शुनःशेपमुवाचार्तं कृत्वा रक्षां निरामयाम् ॥ १.६२.१८ ॥
அப்போது முனிவர்களில் சிறந்தவர் அந்தச் சாபத்தால் பிணைக்கப்பட்ட புதல்வர்களை அவ்வாறு ஆக்கிவிட்டு, துன்புற்ற சுனஃசேபனிடம், அவனுக்குத் தீங்கில்லாத பாதுகாப்பைச் செய்து பேசினார்.
1.62.19
पवित्रपाशैराबद्धो रक्तमाल्यानुलेपनः।
वैष्णवं यूपमासाद्य वाग्भिरग्निमुदाहर ॥ १.६२.१९ ॥
புனிதக் கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு, சிவப்பு மாலைகளும் சிவப்புச் சந்தனமும் அணிந்து, விஷ்ணுவுக்குரிய யூபத்தை அடைந்து, அவன் சொற்களால் அக்னியை அழைத்தான்.
1.62.20
इमे च गाथे द्वे दिव्ये गायेथा मुनिपुत्रक।
अम्बरीषस्य यज्ञेऽस्मिंस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि ॥ १.६२.२० ॥
முனிவரின் மகனே, இந்த இரண்டு தெய்வீகப் பாடல்களையும் பாடு; இந்த அம்பரீஷனின் யாகத்தில் பின்னர் நீ சித்தியை அடைவாய்.
1.62.21
शुनःशेपो गृहीत्वा ते द्वे गाथे सुसमाहितः।
त्वरया राजसिंहं तमम्बरीषमुवाच ह ॥ १.६२.२१ ॥
சுனஃசேபன் அந்த இரண்டு பாடல்களையும் ஏற்று, முழு ஒருமுகத்துடன், விரைவாக அந்த அரசசிங்கமான அம்பரீஷனிடம் கூறினான்.
1.62.22
राजसिंह महाबुद्धे शीघ्रं गच्छावहे वयम्।
निवर्तयस्व राजेन्द्र दीक्षां च समुदाहर ॥ १.६२.२२ ॥
அரசசிங்கமே, மகாஅறிவுடையவனே, நாம் இருவரும் விரைவாகச் செல்வோம். அரசர்களின் அரசனே, தீட்சையைத் திருப்பிவிட்டுப் பாடு.
1.62.23
तद् वाक्यमृषिपुत्रस्य श्रुत्वा हर्षसमन्वितः।
जगाम नृपतिः शीघ्रं यज्ञवाटमतन्द्रितः ॥ १.६२.२३ ॥
முனிவரின் மகனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மகிழ்ச்சியால் நிரம்பி, அந்த அரசன் சோர்வின்றி விரைவாக யாகசாலைக்குச் சென்றான்.
1.62.24
सदस्यानुमते राजा पवित्रकृतलक्षणम्।
पशुं रक्ताम्बरं कृत्वा यूपे तं समबन्धयत् ॥ १.६२.२४ ॥
சபையோரின் அனுமதியுடன், அரசன் புனிதக் குறியிடப்பட்ட அந்தப் பலிப்பிராணியைச் சிவப்பு ஆடை அணிவித்து யூபத்தில் நன்றாகக் கட்டினான்.
1.62.25
स बद्धो वाग्भिरग्र्याभिरभितुष्टाव वै सुरौ।
इन्द्रमिन्द्रानुजं चैव यथावन्मुनिपुत्रकः ॥ १.६२.२५ ॥
கட்டுண்டிருந்த அந்த முனிவர் மகன், சிறந்த சொற்களால் இரு தேவர்களையும் — இந்திரனையும் இந்திரனின் தம்பியையும் — முறையாக வாழ்த்திப் போற்றினான்.
1.62.26
ततः प्रीतः सहस्राक्षो रहस्यस्तुतितोषितः।
दीर्घमायुस्तदा प्रादाच्छुनःशेपाय वासवः ॥ १.६२.२६ ॥
அப்போது ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரன், மறைவான துதியால் மகிழ்ந்து மனம் நிறைந்து, வாசவன் சுனஃசேபனுக்குத் நீண்ட ஆயுளை அருளினான்.
1.62.27
स च राजा नरश्रेष्ठ यज्ञस्य च समाप्तवान्।
फलं बहुगुणं राम सहस्राक्षप्रसादजम् ॥ १.६२.२७ ॥
அந்த அரசனும், ஓ நரருள் சிறந்த ராமா, யாகத்தை நிறைவு செய்தான்; இந்திரனின் அருளால் விளைந்த பல நற்குணங்கள் கொண்ட பலனையும் பெற்றான்.
1.62.28
विश्वामित्रोऽपि धर्मात्मा भूयस्तेपे महातपाः।
पुष्करेषु नरश्रेष्ठ दशवर्षशतानि च ॥ १.६२.२८ ॥
தர்மாத்மாவும் மாதவஸ்வியுமான விश्वாமித்திரரும், ஓ நரருள் சிறந்தவனே, புஷ்கரத்தில் மீண்டும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தார்.