വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 1.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.62.1
शुनःशेपं नरश्रेष्ठ गृहीत्वा तु महायशाः।
व्यश्रमत् पुष्करे राजा मध्याह्ने रघुनन्दन ॥ १.६२.१ ॥
നരശ്രേഷ്ഠാ, രഘുനന്ദനാ! മഹായശസ്വിയായ രാജാവ് (വിശ്വാമിത്രൻ) ശുനഃശേപനെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് മധ്യാഹ്നസമയത്ത് പുഷ്കരത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു.
1.62.2
तस्य विश्रममाणस्य शुनःशेपो महायशाः।
पुष्करं ज्येष्ठमागम्य विश्वामित्रं ददर्श ह ॥ १.६२.२ ॥
വിശ്രമിക്കുന്ന ആ രാജാവിന്റെ അരികിൽ മഹായശസ്വിയായ ശുനഃശേപൻ ശ്രേഷ്ഠമായ പുഷ്കരത്തിലെത്തി വിശ്വാമിത്രനെ കണ്ടു.
1.62.3
तप्यन्तमृषिभिः सार्धं मातुलं परमातुरः।
विषण्णवदनो दीनस्तृष्णया च श्रमेण च ॥ १.६२.३ ॥
ഋഷിമാരോടൊപ്പം തപസ്സു ചെയ്യുന്ന തന്റെ മാതുലനെ (വിശ്വാമിത്രനെ), അത്യന്തം വ്യസനിതനും വാടിയ മുഖമുള്ളവനും ദാഹത്താലും ക്ഷീണത്താലും ദീനനുമായ ശുനഃശേപൻ കണ്ടു.
1.62.4
पपाताङ्के मुने राम वाक्यं चेदमुवाच ह।
न मेऽस्ति माता न पिता ज्ञातयो बान्धवाः कुतः ॥ १.६२.४ ॥
ഹേ രാമാ! അവൻ മുനിയുടെ മടിയിൽ വീണ് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് അമ്മയില്ല, അച്ഛനില്ല, ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളുമില്ല; പിന്നെ എവിടെനിന്ന് (സഹായം)?"
1.62.5
त्रातुमर्हसि मां सौम्य धर्मेण मुनिपुंगव।
त्राता त्वं हि नरश्रेष्ठ सर्वेषां त्वं हि भावनः ॥ १.६२.५ ॥
സൗമ്യാ, മുനിശ്രേഷ്ഠാ! ധർമ്മപ്രകാരം അങ്ങ് എന്നെ രക്ഷിക്കണം. നരശ്രേഷ്ഠാ, അങ്ങാണ് രക്ഷകൻ; അങ്ങാണ് എല്ലാവരെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നവൻ.
1.62.6
राजा च कृतकार्यः स्यादहं दीर्घायुरव्ययः।
स्वर्गलोकमुपाश्नीयां तपस्तप्त्वा ह्यनुत्तमम् ॥ १.६२.६ ॥
രാജാവും തന്റെ കാര്യം സാധിക്കട്ടെ; ഞാൻ ദീർഘായുസ്സും അക്ഷയത്വവുമുള്ളവനായി, അത്യുത്തമമായ തപസ്സു ചെയ്ത് സ്വർഗ്ഗലോകം പ്രാപിക്കട്ടെ.
1.62.7
स मे नाथो ह्यनाथस्य भव भव्येन चेतसा।
पितेव पुत्रं धर्मात्मंस्त्रातुमर्हसि किल्बिषात् ॥ १.६२.७ ॥
അനാഥനായ എനിക്ക് നീ തന്നെ നാഥനാകേണമേ. ധർമാത്മാവേ, പിതാവ് പുത്രനെ എന്നപോലെ ശുഭമനസ്സോടെ പാപത്തിൽനിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കേണമേ.
1.62.8
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो महातपाः।
सान्त्वयित्वा बहुविधं पुत्रानिदमुवाच ह ॥ १.६२.८ ॥
അവന്റെ ആ വാക്ക് കേട്ട് മഹാതപസ്വിയായ വിശ്വാമിത്രൻ അവനെ പലവിധത്തിൽ ആശ്വസിപ്പിച്ച് തന്റെ പുത്രന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
1.62.9
यत्कृते पितरः पुत्राञ्जनयन्ति शुभार्थिनः।
परलोकहितार्थाय तस्य कालोऽयमागतः ॥ १.६२.९ ॥
ശുഭം ആഗ്രഹിക്കുന്ന പിതാക്കന്മാർ ഏതിനായി പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിക്കുന്നുവോ, പരലോകഹിതത്തിനായി, ആ സമയം ഇതാ വന്നിരിക്കുന്നു.
1.62.10
अयं मुनिसुतो बालो मत्तः शरणमिच्छति।
अस्य जीवितमात्रेण प्रियं कुरुत पुत्रकाः ॥ १.६२.१० ॥
ഈ മുനിപുത്രനായ ബാലൻ എന്നോട് ശരണം തേടുന്നു. പുത്രന്മാരേ, ഇവന്റെ ജീവൻ മാത്രം കൊണ്ട് ഇവന് പ്രിയം ചെയ്യുവിൻ.
1.62.11
सर्वे सुकृतकर्माणः सर्वे धर्मपरायणाः।
पशुभूता नरेन्द्रस्य तृप्तिमग्नेः प्रयच्छत ॥ १.६२.११ ॥
സുകൃതകർമ്മികളായ നിങ്ങളെല്ലാവരും, ധർമ്മപരായണരായ നിങ്ങളെല്ലാവരും, രാജാവിനുവേണ്ടി പശുവായി മാറി അഗ്നിക്ക് തൃപ്തി നൽകുവിൻ.
1.62.12
नाथवांश्च शुनःशेपो यज्ञश्चाविघ्नतो भवेत्।
देवतास्तर्पिताश्च स्युर्मम चापि कृतं वचः ॥ १.६२.१२ ॥
ശുനഃശേപന് നാഥൻ ഉണ്ടാകട്ടെ, യജ്ഞം വിഘ്നമില്ലാതെ നടക്കട്ടെ, ദേവന്മാർ തൃപ്തരാകട്ടെ, എന്റെ വാക്കും പൂർത്തിയാകട്ടെ.
1.62.13
मुनेस्तद् वचनं श्रुत्वा मधुच्छन्दादयः सुताः।
साभिमानं नरश्रेष्ठ सलीलमिदमब्रुवन् ॥ १.६२.१३ ॥
മുനിയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മധുച്ഛന്ദൻ മുതലായ പുത്രന്മാർ അഭിമാനത്തോടെയും പരിഹാസത്തോടെയും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, ഹേ നരശ്രേഷ്ഠാ.
1.62.14
कथमात्मसुतान् हित्वा त्रायसेऽन्यसुतं विभो।
अकार्यमिव पश्यामः श्वमांसमिव भोजने ॥ १.६२.१४ ॥
ഹേ വിഭോ, സ്വന്തം പുത്രന്മാരെ ഉപേക്ഷിച്ച് അന്യപുത്രനെ എങ്ങനെ രക്ഷിക്കുന്നു? ഭക്ഷണത്തിൽ നായിറച്ചി പോലെ ഇത് അനുചിതമായി തോന്നുന്നു.
1.62.15
तेषां तद् वचनं श्रुत्वा पुत्राणां मुनिपुंगवः।
क्रोधसंरक्तनयनो व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ १.६२.१५ ॥
ആ പുത്രന്മാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, കോപത്താൽ ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ മുനിശ്രേഷ്ഠൻ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
1.62.16
निःसाध्वसमिदं प्रोक्तं धर्मादपि विगर्हितम्।
अतिक्रम्य तु मद्वाक्यं दारुणं रोमहर्षणम् ॥ १.६२.१६ ॥
ലജ്ജയില്ലാതെ നിങ്ങൾ ഇത് പറഞ്ഞു; ഇത് ധർമ്മത്തിൽ നിന്നുപോലും നിന്ദ്യമാണ്. എന്റെ വാക്ക് ലംഘിച്ച് ഭയങ്കരവും രോമാഞ്ചജനകവുമായ ഈ കാര്യം നിങ്ങൾ ചെയ്തു.
1.62.17
श्वमांसभोजिनः सर्वे वासिष्ठा इव जातिषु।
पूर्णं वर्षसहस्रं तु पृथिव्यामनुवत्स्यथ ॥ १.६२.१७ ॥
നിങ്ങളെല്ലാവരും നായിറച്ചി ഭക്ഷിക്കുന്നവരായി, വസിഷ്ഠന്റെ സന്തതികളെപ്പോലെ അധമ ജന്മങ്ങളിൽ, പൂർണ്ണമായി ആയിരം വർഷം ഭൂമിയിൽ വസിക്കും.
1.62.18
कृत्वा शापसमायुक्तान् पुत्रान् मुनिवरस्तदा।
शुनःशेपमुवाचार्तं कृत्वा रक्षां निरामयाम् ॥ १.६२.१८ ॥
അപ്പോൾ മുനിവരൻ ശാപത്തിൽ ബന്ധിതരായ ആ പുത്രന്മാരെ അങ്ങനെയാക്കി, ദുഃഖിതനായ ശുനഃശേപനോട്, ദോഷമില്ലാത്ത സംരക്ഷണം ഒരുക്കി സംസാരിച്ചു.
1.62.19
पवित्रपाशैराबद्धो रक्तमाल्यानुलेपनः।
वैष्णवं यूपमासाद्य वाग्भिरग्निमुदाहर ॥ १.६२.१९ ॥
പവിത്ര പാശങ്ങളാൽ ബന്ധിതനായി, ചുവന്ന മാലകളും ചുവന്ന ലേപനവും അണിഞ്ഞ്, വൈഷ്ണവ യൂപത്തിൽ എത്തി, വാക്കുകളാൽ അഗ്നിയെ വിളിച്ചു തുടങ്ങി.
1.62.20
इमे च गाथे द्वे दिव्ये गायेथा मुनिपुत्रक।
अम्बरीषस्य यज्ञेऽस्मिंस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि ॥ १.६२.२० ॥
മുനിപുത്രാ, ഈ രണ്ടു ദിവ്യഗാഥകൾ പാടുക; ഈ അംബരീഷന്റെ യജ്ഞത്തിൽ അപ്പോൾ നീ സിദ്ധി നേടും.
1.62.21
शुनःशेपो गृहीत्वा ते द्वे गाथे सुसमाहितः।
त्वरया राजसिंहं तमम्बरीषमुवाच ह ॥ १.६२.२१ ॥
ശുനഃശേപൻ ആ രണ്ടു ഗാഥകളും ഗ്രഹിച്ച്, പൂർണ്ണ ഏകാഗ്രതയോടെ, വേഗത്തിൽ ആ രാജസിംഹനായ അംബരീഷനോട് പറഞ്ഞു.
1.62.22
राजसिंह महाबुद्धे शीघ्रं गच्छावहे वयम्।
निवर्तयस्व राजेन्द्र दीक्षां च समुदाहर ॥ १.६२.२२ ॥
രാജസിംഹാ, മഹാബുദ്ധിമാനേ, നമുക്ക് ഇരുവർക്കും വേഗം പോകാം. രാജേന്ദ്രാ, ദീക്ഷ മടക്കി അതു പൂർണ്ണമായി ഉച്ചരിക്കൂ.
1.62.23
तद् वाक्यमृषिपुत्रस्य श्रुत्वा हर्षसमन्वितः।
जगाम नृपतिः शीघ्रं यज्ञवाटमतन्द्रितः ॥ १.६२.२३ ॥
ഋഷിപുത്രന്റെ ആ വാക്ക് കേട്ട്, സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞ്, ആ രാജാവ് ക്ഷീണമില്ലാതെ വേഗം യജ്ഞവാടത്തിലേക്ക് പോയി.
1.62.24
सदस्यानुमते राजा पवित्रकृतलक्षणम्।
पशुं रक्ताम्बरं कृत्वा यूपे तं समबन्धयत् ॥ १.६२.२४ ॥
സദസ്യരുടെ സമ്മതത്തോടെ, രാജാവ് പവിത്ര അടയാളങ്ങളുള്ള ആ പശുവിനെ ചുവന്ന വസ്ത്രം അണിയിച്ച് യൂപത്തിൽ നന്നായി ബന്ധിച്ചു.
1.62.25
स बद्धो वाग्भिरग्र्याभिरभितुष्टाव वै सुरौ।
इन्द्रमिन्द्रानुजं चैव यथावन्मुनिपुत्रकः ॥ १.६२.२५ ॥
ബന്ധിതനായ ആ മുനിപുത്രൻ ഉത്തമമായ വാക്കുകളാൽ ഇന്ദ്രനെയും ഇന്ദ്രാനുജനെയും യഥാവിധി സ്തുതിച്ചു.
1.62.26
ततः प्रीतः सहस्राक्षो रहस्यस्तुतितोषितः।
दीर्घमायुस्तदा प्रादाच्छुनःशेपाय वासवः ॥ १.६२.२६ ॥
അപ്പോൾ സഹസ്രാക്ഷനായ ഇന്ദ്രൻ രഹസ്യ സ്തുതിയാൽ സന്തുഷ്ടനായി; വാസവൻ ശുനഃശേപന് ദീർഘായുസ്സ് നൽകി.
1.62.27
स च राजा नरश्रेष्ठ यज्ञस्य च समाप्तवान्।
फलं बहुगुणं राम सहस्राक्षप्रसादजम् ॥ १.६२.२७ ॥
ആ രാജാവ്, നരശ്രേഷ്ഠനായ രാമാ, യജ്ഞം പൂർത്തിയാക്കി; ഇന്ദ്രപ്രസാദത്താൽ ഉണ്ടായ ബഹുഗുണഫലവും നേടി.
1.62.28
विश्वामित्रोऽपि धर्मात्मा भूयस्तेपे महातपाः।
पुष्करेषु नरश्रेष्ठ दशवर्षशतानि च ॥ १.६२.२८ ॥
ധർമാത്മാവും മഹാതപസ്വിയുമായ വിശ്വാമിത്രനും, നരശ്രേഷ്ഠാ, പുഷ്കരത്തിൽ വീണ്ടും ആയിരം വർഷം തപസ്സനുഷ്ഠിച്ചു.