Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.65
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.65.1
अथ हैमवतीं राम दिशं त्यक्त्वा महामुनिः।
पूर्वां दिशमनुप्राप्य तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ १.६५.१ ॥
Dann, o Rāma, verließ der große Weise die himalayische Gegend, erreichte die östliche Richtung und übte überaus strenge Askese.
1.65.2
मौनं वर्षसहस्रस्य कृत्वा व्रतमनुत्तमम्।
चकाराप्रतिमं राम तपः परमदुष्करम् ॥ १.६५.२ ॥
O Rāma, nachdem er ein Schweigegelübde für tausend Jahre abgelegt hatte, übte er eine unvergleichliche und äußerst schwierige Askese.
1.65.3
पूर्णे वर्षसहस्रे तु काष्ठभूतं महामुनिम्।
विघ्नैर्बहुभिराधूतं क्रोधो नान्तरमाविशत् ॥ १.६५.३ ॥
Als die tausend Jahre vollendet waren, blieb der große Weise wie ein Holzklotz; obwohl von vielen Hindernissen erschüttert, drang der Zorn nicht in sein Inneres.
1.65.4
स कृत्वा निश्चयं राम तप आतिष्ठताव्ययम्।
तस्य वर्षसहस्रस्य व्रते पूर्णे महाव्रतः ॥ १.६५.४ ॥
O Rāma, nachdem er einen festen Entschluss gefasst hatte, nahm er die unvergängliche Askese auf; und als das tausendjährige große Gelübde vollendet war, jener große Gelobende...
1.65.5
भोक्तुमारब्धवानन्नं तस्मिन् काले रघूत्तम।
इन्द्रो द्विजातिर्भूत्वा तं सिद्धमन्नमयाचत ॥ १.६५.५ ॥
O Bester der Raghu, zu jener Zeit hatte er gerade zu essen begonnen; da bat Indra, in Gestalt eines Brahmanen, ihn um die gekochte Speise.
1.65.6
तस्मै दत्त्वा तदा सिद्धं सर्वं विप्राय निश्चितः।
निःशेषितेऽन्ने भगवानभुक्त्वैव महातपाः ॥ १.६५.६ ॥
Da gab der entschlossene große Asket dem Brahmanen alle gekochte Speise; und als das Essen völlig aufgebraucht war, blieb der gesegnete große Asket ungegessen.
1.65.7
न किंचिदवदद् विप्रं मौनव्रतमुपास्थितः।
तथैवासीत् पुनर्मौनमनुच्छ्वासं चकार ह ॥ १.६५.७ ॥
Er sprach nichts zu dem Brahmanen; er legte das Schweigegelübde ab. Wieder blieb er ebenso schweigend und hielt den Atem an.
1.65.8
अथ वर्षसहस्रं च नोच्छ्वसन् मुनिपुंगवः।
तस्यानुच्छ्वसमानस्य मूर्ध्नि धूमो व्यजायत ॥ १.६५.८ ॥
Dann atmete jener Beste der Weisen tausend Jahre lang nicht. Aus seinem Haupt, während er den Atem anhielt, stieg Rauch auf.
1.65.9
त्रैलोक्यं येन सम्भ्रान्तमातापितमिवाभवत्।
ततो देवर्षिगन्धर्वाः पन्नगोरगराक्षसाः ॥ १.६५.९ ॥
Dadurch wurden die drei Welten erschüttert, als wären sie versengt. Da erschienen Götter, Weise, Gandharvas, Schlangen, Nāgas und Rākṣasas...
1.65.10
मोहितास्तपसा तस्य तेजसा मन्दरश्मयः।
कश्मलोपहताः सर्वे पितामहमथाब्रुवन् ॥ १.६५.१० ॥
Verwirrt von seiner Askese und seinem Glanz, mit verdunkeltem Strahlen, sprachen sie alle, von Kummer bedrückt, zum Großvater Brahmā.
1.65.11
बहुभिः कारणैर्देव विश्वामित्रो महामुनिः।
लोभितः क्रोधितश्चैव तपसा चाभिवर्धते ॥ १.६५.११ ॥
O Gott, obwohl von vielen Ursachen verlockt und gereizt, wächst der große Weise Viśvāmitra durch Askese.
1.65.12
नह्यस्य वृजिनं किंचिद् दृश्यते सूक्ष्ममप्युत।
न दीयते यदि त्वस्य मनसा यदभीप्सितम् ॥ १.६५.१२ ॥
Keine Verfehlung, auch keine feine, ist an ihm zu sehen; und wird ihm nicht gegeben, was er im Herzen begehrt...
1.65.13
विनाशयति त्रैलोक्यं तपसा सचराचरम्।
व्याकुलाश्च दिशः सर्वा न च किंचित् प्रकाशते ॥ १.६५.१३ ॥
Durch seine Askese vernichtet er die drei Welten mit allem, was sich bewegt und was sich nicht bewegt; alle Himmelsrichtungen sind aufgewühlt, und nichts leuchtet.
1.65.14
सागराः क्षुभिताः सर्वे विशीर्यन्ते च पर्वताः।
प्रकम्पते च वसुधा वायुर्वातीह संकुलः ॥ १.६५.१४ ॥
Alle Meere sind aufgewühlt, die Berge zerbröckeln, die Erde bebt, und hier weht der Wind in heftigem Tumult.
1.65.15
ब्रह्मन् न प्रतिजानीमो नास्तिको जायते जनः।
सम्मूढमिव त्रैलोक्यं सम्प्रक्षुभितमानसम् ॥ १.६५.१५ ॥
O Brahmā, wir verstehen es nicht; die Menschen werden ungläubig. Die drei Welten scheinen verwirrt, ihre Gemüter tief aufgewühlt.
1.65.16
भास्करो निष्प्रभश्चैव महर्षेस्तस्य तेजसा।
बुद्धिं न कुरुते यावन्नाशे देव महामुनिः ॥ १.६५.१६ ॥
Selbst die Sonne ist durch den Glanz jenes großen Weisen verdunkelt. O Gott, dies dauert nur so lange, bis der große Weise sich zur Vernichtung entschließt.
1.65.17
तावत् प्रसादो भगवन्नग्निरूपो महाद्युतिः।
कालाग्निना यथा पूर्वं त्रैलोक्यं दह्यतेऽखिलम् ॥ १.६५.१७ ॥
O Gesegneter, möge seine Gnade bleiben, er, der Feuergestalt und von großem Glanz ist, damit die drei Welten nicht ganz verbrannt werden, wie einst vom Feuer der Zeit.
1.65.18
देवराज्यं चिकीर्षेत दीयतामस्य यन्मनः।
ततः सुरगणाः सर्वे पितामहपुरोगमाः ॥ १.६५.१८ ॥
Wenn er das Reich der Götter begehrt, so möge ihm gegeben werden, was sein Herz wünscht. Dann kamen alle Scharen der Götter, angeführt von dem Urvater Brahmā…
1.65.19
विश्वामित्रं महात्मानं वाक्यं मधुरमब्रुवन्।
ब्रह्मर्षे स्वागतं तेऽस्तु तपसा स्म सुतोषिताः ॥ १.६५.१९ ॥
Zu dem großen Viśvāmitra sprachen sie süße Worte: "Willkommen, o Brahmarṣi; wir sind durch deine Askese sehr erfreut."
1.65.20
ब्राह्मण्यं तपसोग्रेण प्राप्तवानसि कौशिक।
दीर्घमायुश्च ते ब्रह्मन् ददामि समरुद्गणः ॥ १.६५.२० ॥
O Kauśika, durch deine furchtbare Askese hast du das Brahmanentum erlangt; o Brahman, zusammen mit der Schar der Marut gewähre ich dir ein langes Leben.
1.65.21
स्वस्ति प्राप्नुहि भद्रं ते गच्छ सौम्य यथासुखम्।
पितामहवचः श्रुत्वा सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् ॥ १.६५.२१ ॥
"Mögest du Wohlergehen finden, möge dir Glück zuteilwerden; o Sanfter, geh in Frieden." Als sie die Worte des Großvaters Brahmā gehört hatten, sprachen alle Himmelsbewohner so.
1.65.22
कृत्वा प्रणामं मुदितो व्याजहार महामुनिः।
ब्राह्मण्यं यदि मे प्राप्तं दीर्घमायुस्तथैव च ॥ १.६५.२२ ॥
Nachdem er sich verneigt hatte, sprach der erfreute große Weise: "Wenn mir das Brahmanentum und ein langes Leben zuteil geworden sind, so sei es."
1.65.23
ॐकारोऽथ वषट्कारो वेदाश्च वरयन्तु माम्।
क्षत्रवेदविदां श्रेष्ठो ब्रह्मवेदविदामपि ॥ १.६५.२३ ॥
Dann mögen Oṃkāra und Vaṣaṭkāra und die Veden mich erwählen; möge ich der Beste sein unter den Kundigen des Kṣatra-veda wie unter den Kundigen des Brahma-veda.
1.65.24
ब्रह्मपुत्रो वसिष्ठो मामेवं वदतु देवताः।
यद्येवं परमः कामः कृतो यान्तु सुरर्षभाः ॥ १.६५.२४ ॥
Möge Vasiṣṭha, der Sohn Brahmās, mich so erklären, und möge es auch die Götter tun. Wenn mein höchster Wunsch auf diese Weise erfüllt ist, o Beste der Götter, so geht eures Weges.
1.65.25
ततः प्रसादितो देवैर्वसिष्ठो जपतां वरः।
सख्यं चकार ब्रह्मर्षिरेवमस्त्विति चाब्रवीत् ॥ १.६५.२५ ॥
Da besänftigte Vasiṣṭha, der Beste unter den Rezitierenden, der Brahmarṣi, durch die Götter, schloss Freundschaft und sprach: "So sei es."
1.65.26
ब्रह्मर्षिस्त्वं न संदेहः सर्वं सम्पद्यते तव।
इत्युक्त्वा देवताश्चापि सर्वा जग्मुर्यथागतम् ॥ १.६५.२६ ॥
"Du bist ein Brahmarṣi, daran ist kein Zweifel; alles wird sich für dich erfüllen." Nachdem sie so gesprochen hatten, kehrten alle Götter auf dem Weg zurück, auf dem sie gekommen waren.
1.65.27
विश्वामित्रोऽपि धर्मात्मा लब्ध्वा ब्राह्मण्यमुत्तमम्।
पूजयामास ब्रह्मर्षिं वसिष्ठं जपतां वरम् ॥ १.६५.२७ ॥
Auch Viśvāmitra, der Rechtschaffene, erlangte das höchste Brahmanentum und ehrte Vasiṣṭha, den Brahmarṣi, den Besten unter den Rezitierenden.
1.65.28
कृतकामो महीं सर्वां चचार तपसि स्थितः।
एवं त्वनेन ब्राह्मण्यं प्राप्तं राम महात्मना ॥ १.६५.२८ ॥
Nachdem sein Wunsch erfüllt war, wanderte er über die ganze Erde und blieb standhaft in der Askese. So, o Rāma, erlangte dieser Großmütige das Brahmanentum.
1.65.29
एष राम मुनिश्रेष्ठ एष विग्रहवांस्तपः।
एष धर्मः परो नित्यं वीर्यस्यैष परायणम् ॥ १.६५.२९ ॥
Dieser, o Rāma, ist der Beste der Weisen, die verkörperte Askese. Er ist immer der höchste Dharma; er ist die höchste Zuflucht der Tapferkeit.
1.65.30
एवमुक्त्वा महातेजा विरराम द्विजोत्तमः।
शतानन्दवचः श्रुत्वा रामलक्ष्मणसंनिधौ ॥ १.६५.३० ॥
So gesprochen, verstummte der strahlende Beste der Zweimalgeborenen. Dies wurde in Gegenwart von Rāma und Lakṣmaṇa aus den Worten Śatānandas vernommen.
1.65.31
जनकः प्राञ्जलिर्वाक्यमुवाच कुशिकात्मजम्।
धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि यस्य मे मुनिपुंगव ॥ १.६५.३१ ॥
Janaka sprach mit gefalteten Händen zum Sohn Kuśikas: "Bester der Weisen, ich bin gesegnet, mir ist Gnade erwiesen."
1.65.32
यज्ञं काकुत्स्थसहितः प्राप्तवानसि कौशिक।
पावितोऽहं त्वया ब्रह्मन् दर्शनेन महामुने ॥ १.६५.३२ ॥
Sohn Kuśikas, du bist mit dem Kākutstha zu meinem Opfer gekommen. Brahmane, großer Weiser, durch deinen Anblick bin ich gereinigt.
1.65.33
गुणा बहुविधाः प्राप्तास्तव संदर्शनान्मया।
विस्तरेण च वै ब्रह्मन् कीर्त्यमानं महत्तपः ॥ १.६५.३३ ॥
Durch deinen Anblick habe ich vielerlei Tugenden erlangt. Brahmane, ich habe deine große Askese ausführlich preisen gehört.
1.65.34
श्रुतं मया महातेजो रामेण च महात्मना।
सदस्यैः प्राप्य च सदः श्रुतास्ते बहवो गुणाः ॥ १.६५.३४ ॥
Strahlender, ich habe es vom großherzigen Rāma gehört, und in der Versammlung wurden deine vielen Tugenden vernommen.
1.65.35
अप्रमेयं तपस्तुभ्यमप्रमेयं च ते बलम्।
अप्रमेया गुणाश्चैव नित्यं ते कुशिकात्मज ॥ १.६५.३५ ॥
Deine Askese ist unermesslich, und unermesslich ist deine Kraft. Sohn Kuśikas, auch deine Tugenden sind stets unermesslich.
1.65.36
तृप्तिराश्चर्यभूतानां कथानां नास्ति मे विभो।
कर्मकालो मुनिश्रेष्ठ लम्बते रविमण्डलम् ॥ १.६५.३६ ॥
Herr, ich bin von diesen wunderbaren Erzählungen nicht gesättigt. Bester der Weisen, die Zeit des Ritus ist gekommen, und die Sonnenscheibe sinkt.
1.65.37
श्वः प्रभाते महातेजो द्रष्टुमर्हसि मां पुनः।
स्वागतं जपतां श्रेष्ठ मामनुज्ञातुमर्हसि ॥ १.६५.३७ ॥
O du von großer Strahlkraft, morgen früh solltest du mich wiedersehen. O Bester der Rezitierenden, du solltest mir die Erlaubnis zum Aufbruch geben.
1.65.38
एवमुक्तो मुनिवरः प्रशस्य पुरुषर्षभम्।
विससर्जाशु जनकं प्रीतं प्रीतमनास्तदा ॥ १.६५.३८ ॥
So angesprochen, lobte der vortreffliche Weise Janaka, den Besten der Männer, und entließ rasch den erfreuten Janaka, dessen Geist zufrieden war.
1.65.39
एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठं वैदेहो मिथिलाधिपः।
प्रदक्षिणं चकाराशु सोपाध्यायः सबान्धवः ॥ १.६५.३९ ॥
Nachdem er dies dem besten der Weisen gesagt hatte, umkreiste der König von Videha, Herr von Mithilā, rasch — zusammen mit seinem Priester und seinen Verwandten — den Weisen in ritueller Umrundung.
1.65.40
विश्वामित्रोऽपि धर्मात्मा सहरामः सलक्ष्मणः।
स्ववासमभिचक्राम पूज्यमानो महात्मभिः ॥ १.६५.४० ॥
Auch der rechtschaffene Viśvāmitra ging, zusammen mit Rāma und Lakṣmaṇa, zu seiner eigenen Wohnstätte, von den Großgesinnten geehrt.