Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.105
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.105.1
ततः पुरुषसिंहानां वृतानां तैः सुहृद्गणैः ।
शोचतामेव रजनी दुःखेन व्यत्यवर्त्तत ॥ २.१०५.१ ॥
Dann, umringt von ihren Freunden, verbrachten jene löwengleichen Männer die Nacht in Kummer und Trauer.
2.105.2
रजन्यां सुप्रभातायां भ्रातरस्ते सुहृद्वृताः ।
मन्दाकिन्यां हुतं जप्यं कृत्वा राममुपागमन् ॥ २.१०५.२ ॥
Als die Nacht vorüber war und die schöne Morgenröte kam, traten die Brüder, von ihren Freunden umgeben, nach Opfer und Japa an der Mandākinī zu Rāma.
2.105.3
तूष्णीं ते समुपासीना न कश्चित्किञ्चिदब्रवीत् ।
भरतस्तु सुहृन्मध्ये रामं वचनमब्रवीत् ॥ २.१०५.३ ॥
Sie saßen schweigend da, und niemand sprach ein Wort; doch Bharata sagte inmitten der Freunde diese Worte zu Rāma.
2.105.4
सान्त्विता मामिका माता दत्तं राज्यमिदं मम ।
तद्ददामि तवैवाहं भुङ्क्ष्व राज्यमकण्टकम् ॥ २.१०५.४ ॥
Nachdem meine Mutter getröstet worden war, wurde mir dieses Reich gegeben; eben dieses Reich gebe ich dir. Genieße dieses dornenlose Reich.
2.105.5
महतेवाम्बुवेगेन भिन्नः सेतुर्जलागमे ।
दुरावारं त्वदन्येन राज्यखण्डमिदं महत् ॥ २.१०५.५ ॥
Wie ein Damm durch die gewaltige Kraft des Wassers bricht, wenn die Flut kommt, so ist dieser große Teil des Reiches, den außer dir niemand halten könnte, zerbrochen.
2.105.6
गतिं खर इवाश्वस्य तार्क्ष्यस्येव पतत्ऺित्रणः ।
अनुगन्तुं न शक्तिर्मे गतिं तव महीपते ॥ २.१०५.६ ॥
Wie ein Esel dem Schritt eines Pferdes nicht folgen kann und kein anderer Vogel dem Flug Garuḍas, so habe ich, o Herr der Erde, nicht die Kraft, deinem Weg zu folgen.
2.105.7
सुजीवं नित्यशस्तस्य यः परैरुपजीव्यते ।
राम तेन तु दुर्जीवं यः परानुपजीवति ॥ २.१०५.७ ॥
Leicht lebt, wer von anderen gestützt wird, Rāma; schwer lebt, wer von anderen abhängt.
2.105.8
यथा तु रोपितो वृक्षः पुरुषेण विवर्द्धितः ।
ह्रस्वकेन दुरारोहो रूढस्कन्धो महाद्रुमः ॥ २.१०५.८ ॥
Wie ein Baum, von einem Mann gepflanzt und gepflegt, der zu einem großen Baum mit starkem Stamm geworden ist und den ein kleiner Mensch kaum erklimmen kann,
2.105.9
स यथा पुष्पितो भूत्वा फलानि न विदर्शयेत् ।
स तां नानुभवेत्प्रीतिं यस्य हेतोः प्ररोपितः ॥ २.१०५.९ ॥
Blüht er zwar, zeigt aber keine Früchte, so erfährt der Pflanzer nicht die Freude, um derentwillen er gepflanzt wurde.
2.105.10
एषोपमा महाबाहो तमर्थं वेत्तुमर्हसि ।
यदि त्वमस्मान् वृषभो भर्त्ता भृत्यान्न शाधि हि ॥ २.१०५.१० ॥
Diesen Vergleich, o Starkarmiger, sollst du verstehen: Wenn du, unser Herr und Beschützer, uns, deine Diener, nicht regierst...
2.105.11
श्रेणयस्त्वां महाराज पश्यन्त्वग्र्याश्च सर्वशः ।
प्रतपन्तमिवादित्यं राज्ये स्थितमरिन्दमम् ॥ २.१०५.११ ॥
Mögen dich die Zünfte und die Vornehmsten überall sehen, großer König, im Reich eingesetzt, glühend wie die Sonne, o Bezwinger der Feinde.
2.105.12
तवा ऽनुयाने काकुत्स्थ मत्ता नर्दन्तु कुञ्जराः ।
अन्तःपुरगता नार्यो नन्दन्तु सुसमाहिताः ॥ २.१०५.१२ ॥
Mögen die brünstigen Elefanten in deinem Zug trompeten, o Kākutstha; mögen die Frauen im inneren Palast, gesammelten Sinnes, sich freuen.
2.105.13
तस्य साध्वित्यमन्यन्त नागरा विविधा जनाः ।
भरतस्य वचः श्रुत्वा रामं प्रत्यनुयाचतः ॥ २.१०५.१३ ॥
Als die vielfältigen Bürger der Stadt Bharatas Worte hörten, hielten sie ihn für im Recht, da er Rāma flehentlich bat.
2.105.14
तमेवं दुःखितं प्रेक्ष्य विलपन्तं यशस्विनम् ।
रामः कृतात्मा भरतं समाश्वासय दात्मवान् ॥ २.१०५.१४ ॥
Als Rāma den ruhmreichen Bharata so betrübt und klagend sah, tröstete er ihn, der sich selbst in der Gewalt hatte.
2.105.15
नात्मनः कामकारो ऽस्ति पुरुषो ऽयमनीश्वरः ।
इतश्चेतरतश्चैनं कृतान्तः परिकर्षति ॥ २.१०५.१५ ॥
Der Mensch hat keine Macht, nach eigenem Willen zu handeln; er ist machtlos, und der Tod zerrt ihn hierhin und dorthin.
2.105.16
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं च जीवितम् ॥ २.१०५.१६ ॥
Alle Ansammlungen enden im Verfall, alle Erhebungen im Sturz, alle Verbindungen in der Trennung, und das Leben endet im Tod.
2.105.17
यथा फलानां पक्वानां नान्यत्र पतनाद्भयम् ।
एवं नरस्य जातस्य नान्यत्र मरणाद्भयम् ॥ २.१०५.१७ ॥
Wie reife Früchte nur die Furcht vor dem Fallen kennen, so kennt der geborene Mensch nur die Furcht vor dem Tod.
2.105.18
यथागारं दृढस्थूणं जीर्णं भूत्वा ऽवसीदति ।
तथैव सीदन्ति नरा जरामृत्युवशङ्गताः ॥ २.१०५.१८ ॥
Wie ein Haus mit starken Säulen, alt geworden, zusammenbricht, so sinken die Menschen, in die Gewalt von Alter und Tod geraten.
2.105.19
अत्येति रजनी या तु सा न प्रतिनिवर्त्तते ।
यात्येव यमुना पूर्णा समुद्रमुदकाकुलम् ॥ २.१०५.१९ ॥
Die Nacht, die vergeht, kehrt nicht zurück; wie die mit Wasser gefüllte Yamunā unaufhaltsam zum Meer strömt.
2.105.20
अहोरात्राणि गच्छन्ति सर्वेषां प्राणिनामिह ।
आयूंषि क्षपयन्त्याशु ग्रीष्मे जलमिवांशवः ॥ २.१०५.२० ॥
Hier vergehen die Tage und Nächte aller Lebewesen; wie die Sonnenstrahlen im Sommer das Wasser schnell austrocknen, so verzehren sie rasch das Leben.
2.105.21
आत्मानमनुशोच त्वं किमन्यमनुशोचसि ।
आयुस्ते हीयते यस्य स्थितस्य च गतस्य च ॥ २.१०५.२१ ॥
Betrauere dich selbst; warum betrauerst du einen anderen? Das Leben dessen, der im Stehen wie im Gehen an Lebenszeit verliert, ist dein eigenes Leben, das schwindet.
2.105.22
सहैव मृत्युर्व्रजति सह मृत्युर्निषीदति ।
गत्वा सुदीर्घमध्वानं सहमृत्युर्निवर्तते ॥ २.१०५.२२ ॥
Der Tod geht mit dir, sitzt mit dir; nach einem sehr langen Weg kehrt der Tod mit dir zurück.
2.105.23
गात्रेषु वलयः प्राप्ताः श्वेताश्चैव शिरोरुहाः ।
जरया पुरुषो जीर्णः किं हि कृत्वा प्रभावयेत् ॥ २.१०५.२३ ॥
Runzeln sind an den Gliedern erschienen, und die Haare des Hauptes sind weiß geworden; was könnte ein vom Alter zerrütteter Mensch tun, um dies zu verhindern?
2.105.24
नन्दन्त्युदित आदित्ये नन्दन्त्यस्तमिते रवौ ।
आत्मनो नावबुध्यन्ते मनुष्या जीवितक्षयम् ॥ २.१०५.२४ ॥
Die Menschen freuen sich, wenn die Sonne aufgeht, und sie freuen sich, wenn sie untergeht; doch die Menschen erkennen das Schwinden ihres eigenen Lebens nicht.
2.105.25
हृष्यन्त्यृतुमखं दृष्ट्वा नवं नवमिहागतम् ।
ऋतूनां परिवर्त्तेन प्राणिनां प्राणसंक्षयः ॥ २.१०५.२५ ॥
Beim Anblick des neu gekommenen Jahreszeitenopfers freuen sich die Menschen; doch durch den Wechsel der Jahreszeiten schwindet das Leben der Lebewesen.
2.105.26
यथा काष्ठं च काष्ठं च समेयातां महार्णवे ।
समेत्य च व्यपेयातां कालमासाद्य कञ्चन ॥ २.१०५.२६ ॥
Wie zwei Holzstücke im großen Ozean einander begegnen und nach einer Weile wieder auseinandertreiben.
2.105.27
एवं भार्याश्च पुत्राश्च ज्ञातयश्च घनानि च ।
समेत्य व्यवधावन्ति ध्रुवो ह्येषां विनाभवः ॥ २.१०५.२७ ॥
So auch Frauen, Söhne, Verwandte und Reichtum: sie kommen zusammen und laufen dann auseinander; ihre Trennung ist gewiss.
2.105.28
नात्र कश्चिद्यथाभावं प्राणी समभिवर्त्तते ।
तेन तस्मिन्न सामर्थ्यं प्रेतस्यास्त्यनुशोचतः ॥ २.१०५.२८ ॥
Hier vermag kein Lebewesen dem vorbestimmten Lauf zu entgehen; darum hat der Trauernde über den Toten keine Macht, ihn zurückzuholen.
2.105.29
यथा हि सार्थं गच्छन्तं ब्रूयात् कश्चित् पथि स्थितः ।
अहमप्यागमिष्यामि पृष्ठतो भवतामिति ॥ २.१०५.२९ ॥
Wie jemand, der am Wege steht, zu einer vorüberziehenden Karawane sagen mag: „Auch ich werde euch hinterherkommen.“
2.105.30
एवं पूर्वैर्गतो मार्गः पितृपैतामहो ध्रुवः ।
तमापन्नः कथं शोचेद्यस्ऺय नास्ति व्यतिक्रमः ॥ २.१०५.३० ॥
So ist der Weg, den die Ahnen und Großväter gingen, gewiss; warum soll der trauern, der ihn erreicht hat, da es kein Entrinnen gibt?
2.105.31
वयसः पतमानस्य स्रोतसो वा ऽनिवर्तिनः ।
आत्मा सुखे नियोक्तव्यः सुखभाजः प्रजाः स्मृताः ॥ २.१०५.३१ ॥
Wie das Leben dahinfällt wie ein Strom, der nicht umkehrt, so soll der Geist auf das Glück gerichtet werden; die Untertanen gelten als Teilhaber am Glück.
2.105.32
धर्मात्मा स शुभैः कृत्स्नैः क्रतुभिश्चाप्तदक्षिणैः ।
धूतपापो गतः स्वर्गं पिता नः पृथिवीपतिः ॥ २.१०५.३२ ॥
Unser Vater, der Herr der Erde, von gerechter Seele, von Sünde gereinigt durch alle glückbringenden Opfer und vollen Opfergaben, ist in den Himmel gegangen.
2.105.33
भृत्यानां भरणात् सम्यक् प्रजानां परिपालनात् ।
अर्थादानाच्च धर्मेण पिता नस्त्रिदिवं गतः ॥ २.१०५.३३ ॥
Unser Vater ist in den Himmel gegangen, nachdem er seine Diener recht versorgt, seine Untertanen beschützt und den Tribut gerecht erhoben hat.
2.105.34
कर्मभिस्तु शुभैरिष्टैः क्रतुभिश्चाप्तदक्षिणैः ।
स्वर्गं दशरथः प्राप्तः पिता नः पृथिवीपतिः ॥ २.१०५.३४ ॥
Durch glückbringende, geliebte Taten und Opfer mit vollen Opfergaben hat unser Vater Daśaratha, der Herr der Erde, den Himmel erreicht.
2.105.35
इष्ट्वा बहुविधैर्यज्ञैर्भोगांश्चावाप्य पुष्कलान् ।
उत्तमं चायुरासाद्य स्वर्गतः पृथिवीपतिः ॥ २.१०५.३५ ॥
Nachdem er vielerlei Opfer dargebracht, reichliche Genüsse erlangt und ein höchstes Lebensalter erreicht hat, ist der Herr der Erde in den Himmel gegangen.
2.105.36
आयुरुत्तममासाद्य भोगानपि च राघवः ।
स न शोच्यः पिता तातः स्वर्गतः सत्कृतः सताम् ॥ २.१०५.३६ ॥
Nachdem er ein höchstes Lebensalter und Genüsse erlangt hat, ist Rāghava, unser Vater, nicht zu beklagen; unser lieber Vater ist in den Himmel gegangen, geehrt von den Guten.
2.105.37
स जीर्णं मानुषं देहं परित्यज्य पिता हि नः ।
दैवीमृद्धिमनुप्राप्तो ब्रह्मलोकविहारिणीम् ॥ २.१०५.३७ ॥
Unser Vater hat seinen verbrauchten menschlichen Leib abgelegt und den göttlichen Reichtum erlangt, der in Brahmās Welt umherschweift.
2.105.38
तं तु नैवंविधः कश्चित् प्राज्ञः शोचितुमर्हति ।
तद्विधो यद्विधश्चापि श्रुतवान् बुद्धिमत्तरः ॥ २.१०५.३८ ॥
Kein Weiser von solcher Art verdient, um ihn zu trauern; selbst der Gelehrte von größter Einsicht tut es nicht.
2.105.39
एते बहुविधाः शोका विलापरुदिते तथा ।
वर्जनीया हि धीरेण सर्वावस्थासु धीमता ॥ २.१०५.३९ ॥
Diese vielfältigen Arten des Kummers, dazu Klagen und Weinen, müssen vom Standhaften und Weisen in allen Lagen gemieden werden.
2.105.40
स स्वस्थो भव माशोचीर्यात्वा चावस तां पुरीम् ।
तथा पित्रा नियुक्तो ऽसि वशिना वदतां वर ॥ २.१०५.४० ॥
Sei gefasst, trauere nicht; geh und wohne in jener Stadt. Oh Bester der Redner, dein beherrschter Vater hat es dir so befohlen.
2.105.41
यत्राहमपि तेनैव नियुक्तः पुण्यकर्मणा ।
तत्रैवाहं करिष्यामि पितुरार्य्यस्य शासनम् ॥ २.१०५.४१ ॥
Wo mich jener Vater von guten Taten ebenfalls bestimmt hat, dort werde ich den Befehl meines edlen Vaters erfüllen.
2.105.42
न मया शासनं तस्य त्यक्तुं न्याय्यमरिन्दम ।
तत् त्वयापि सदा मान्यं स वै बन्धुः स नः पिता ॥ २.१०५.४२ ॥
O Bezwinger der Feinde, es ist nicht recht, dass ich seinen Befehl verlasse. Auch du musst ihn stets ehren, denn er ist unser Verwandter und unser Vater.
2.105.43
तद्वचः पितुरेवाहं सम्मतं धर्मचारिणः ।
कर्मणा पालयिष्यामि वनवासेन राघव ॥ २.१०५.४३ ॥
Dieses Wort meines Vaters, der dem Dharma folgt, nehme ich gewiss an; durch mein Handeln werde ich es erfüllen, indem ich im Wald lebe, o Rāghava.
2.105.44
धीर्मिकेणानृशंसेन नरेण गुरुवर्त्तिना ।
भवितव्यं नरव्याघ्र परलोकं जिगीषता ॥ २.१०५.४४ ॥
O Tiger unter den Menschen, man muss ein gerechter, nicht grausamer Mensch sein, der den Älteren gehorcht und danach strebt, die jenseitige Welt zu erobern.
2.105.45
आत्मानमनुतिष्ठ त्वं स्वभावेन नरर्षभ ।
निशाम्य तु शुभं वृत्तं पितुर्दशरथस्य नः ॥ २.१०५.४५ ॥
O Stier unter den Menschen, verhalte dich nach deiner eigenen Natur; und nachdem du das glückverheißende Verhalten unseres Vaters Daśaratha gehört hast, handle ebenso.
2.105.46
इत्येवमुक्त्वा वचनं महात्मा पितुर्निदेशप्रतिपालनार्थम् ।
यवीयसं भ्रातरमर्थवच्च प्रभुर्मुहूर्ताद्विरराम रामः ॥ २.१०५.४६ ॥
So sprach der großmütige Rāma diese Worte, um den Befehl seines Vaters zu erfüllen; nachdem er seinen jüngeren Bruder sinnvoll angesprochen hatte, schwieg er nach einem Augenblick.