வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.105
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.105.1
ततः पुरुषसिंहानां वृतानां तैः सुहृद्गणैः ।
शोचतामेव रजनी दुःखेन व्यत्यवर्त्तत ॥ २.१०५.१ ॥
பின்னர், அந்த சிங்கம் போன்ற வீரர்களை நண்பர்களின் கூட்டம் சூழ்ந்திருந்தது; துயருடன் துயருற்றிருக்கையிலேயே அந்த இரவு கழிந்தது.
2.105.2
रजन्यां सुप्रभातायां भ्रातरस्ते सुहृद्वृताः ।
मन्दाकिन्यां हुतं जप्यं कृत्वा राममुपागमन् ॥ २.१०५.२ ॥
இரவு கழிந்து விடியல் வந்ததும், அந்த சகோதரர்கள் நண்பர்களால் சூழப்பட்டு, மந்தாகினியில் ஹோமமும் ஜபமும் செய்து, இராமனை அணுகினர்.
2.105.3
तूष्णीं ते समुपासीना न कश्चित्किञ्चिदब्रवीत् ।
भरतस्तु सुहृन्मध्ये रामं वचनमब्रवीत् ॥ २.१०५.३ ॥
அவர்கள் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தனர்; யாரும் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் பரதன் நண்பர்களின் நடுவே இராமனிடம் இச்சொற்களைச் சொன்னான்.
2.105.4
सान्त्विता मामिका माता दत्तं राज्यमिदं मम ।
तद्ददामि तवैवाहं भुङ्क्ष्व राज्यमकण्टकम् ॥ २.१०५.४ ॥
என் அன்னை தேற்றப்பட்டு இந்த அரசு எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; அதையே நான் உமக்குத் தருகிறேன். முள்ளில்லாத இந்த அரசை நீர் அனுபவிப்பீராக.
2.105.5
महतेवाम्बुवेगेन भिन्नः सेतुर्जलागमे ।
दुरावारं त्वदन्येन राज्यखण्डमिदं महत् ॥ २.१०५.५ ॥
வெள்ளம் வரும்போது பெரும் நீர்வேகத்தால் அணை உடைவது போல, உம்மைத் தவிர வேறு யாராலும் தடுக்க முடியாத இந்த பெரிய அரசுப் பகுதி உடைந்து போகும்.
2.105.6
गतिं खर इवाश्वस्य तार्क्ष्यस्येव पतत्ऺित्रणः ।
अनुगन्तुं न शक्तिर्मे गतिं तव महीपते ॥ २.१०५.६ ॥
கழுதை குதிரையின் வேகத்தைப் பின்தொடர முடியாததுபோல், பறவைகளில் கருடனின் வேகத்தைப் பின்தொடர முடியாததுபோல், மகீபதியே, உமது வேகத்தைப் பின்தொடரும் ஆற்றல் எனக்கு இல்லை.
2.105.7
सुजीवं नित्यशस्तस्य यः परैरुपजीव्यते ।
राम तेन तु दुर्जीवं यः परानुपजीवति ॥ २.१०५.७ ॥
ராமா, பிறரைச் சார்ந்து வாழ்பவன் கடினமாக வாழ்கிறான்; பிறர் எவனைச் சார்ந்து வாழ்கிறார்களோ அவன் எளிதாக வாழ்கிறான்.
2.105.8
यथा तु रोपितो वृक्षः पुरुषेण विवर्द्धितः ।
ह्रस्वकेन दुरारोहो रूढस्कन्धो महाद्रुमः ॥ २.१०५.८ ॥
ஒருவன் நட்டு வளர்த்த மரம், பெரிய அடிமரத்துடன் பெரிய மரமாக வளர்ந்துவிட்டால், குள்ளமானவனுக்கு அதில் ஏறுவது கடினம்.
2.105.9
स यथा पुष्पितो भूत्वा फलानि न विदर्शयेत् ।
स तां नानुभवेत्प्रीतिं यस्य हेतोः प्ररोपितः ॥ २.१०५.९ ॥
பூத்தும் அது பழங்களைக் காட்டாவிட்டால், எதற்காக நடப்பட்டதோ அந்த மகிழ்ச்சியை நட்டவன் அனுபவிக்க மாட்டான்.
2.105.10
एषोपमा महाबाहो तमर्थं वेत्तुमर्हसि ।
यदि त्वमस्मान् वृषभो भर्त्ता भृत्यान्न शाधि हि ॥ २.१०५.१० ॥
மகாபாகுவே, இந்த உவமையின் பொருளை நீ அறிய வேண்டும்: நீ எங்களுக்குத் தலைவனாகி, ஊழியர்களாகிய எங்களை ஆளாவிட்டால்...
2.105.11
श्रेणयस्त्वां महाराज पश्यन्त्वग्र्याश्च सर्वशः ।
प्रतपन्तमिवादित्यं राज्ये स्थितमरिन्दमम् ॥ २.१०५.११ ॥
மகாராஜாவே, சங்கங்களும் முதன்மையானவர்களும் எங்கும் உன்னைக் காணட்டும்; ராஜ்ஜியத்தில் நிலைபெற்று, சுடும் ஆதித்தியனைப் போல் பகைவரை அடக்குபவனாக.
2.105.12
तवा ऽनुयाने काकुत्स्थ मत्ता नर्दन्तु कुञ्जराः ।
अन्तःपुरगता नार्यो नन्दन्तु सुसमाहिताः ॥ २.१०५.१२ ॥
காகுத்ஸா, உன் ஊர்வலத்தில் மதமேறிய யானைகள் பிளிறட்டும்; அந்தப்புரத்திலுள்ள பெண்கள் ஒருமுகமாக மகிழட்டும்.
2.105.13
तस्य साध्वित्यमन्यन्त नागरा विविधा जनाः ।
भरतस्य वचः श्रुत्वा रामं प्रत्यनुयाचतः ॥ २.१०५.१३ ॥
பரதனின் சொற்களைக் கேட்ட பலவகை நகரவாசிகள், ராமனிடம் வேண்டிக்கொண்ட அவனை 'சரி' என்று கருதினர்.
2.105.14
तमेवं दुःखितं प्रेक्ष्य विलपन्तं यशस्विनम् ।
रामः कृतात्मा भरतं समाश्वासय दात्मवान् ॥ २.१०५.१४ ॥
இவ்வாறு துயருற்று புலம்பும் புகழ்மிக்க பரதனைக் கண்ட, தன்னடக்கமுள்ள ராமன் பரதனுக்கு ஆறுதல் கூறினான்.
2.105.15
नात्मनः कामकारो ऽस्ति पुरुषो ऽयमनीश्वरः ।
इतश्चेतरतश्चैनं कृतान्तः परिकर्षति ॥ २.१०५.१५ ॥
மனிதனுக்குத் தன் விருப்பப்படி நடக்கும் சுதந்திரம் இல்லை; அவன் ஆற்றலற்றவன். யமன் அவனை இங்கும் அங்கும் இழுத்துச் செல்கிறான்.
2.105.16
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं च जीवितम् ॥ २.१०५.१६ ॥
குவிப்புகள் அனைத்தும் அழிவில் முடியும்; உயர்வுகள் வீழ்ச்சியில் முடியும்; கூடுதல்கள் பிரிவில் முடியும்; வாழ்வு மரணத்தில் முடியும்.
2.105.17
यथा फलानां पक्वानां नान्यत्र पतनाद्भयम् ।
एवं नरस्य जातस्य नान्यत्र मरणाद्भयम् ॥ २.१०५.१७ ॥
பழுத்த பழங்களுக்கு விழுவதைத் தவிர வேறு அச்சம் இல்லை; அதுபோலவே பிறந்த மனிதனுக்கு மரணத்தைத் தவிர வேறு அச்சம் இல்லை.
2.105.18
यथागारं दृढस्थूणं जीर्णं भूत्वा ऽवसीदति ।
तथैव सीदन्ति नरा जरामृत्युवशङ्गताः ॥ २.१०५.१८ ॥
உறுதியான தூண்களுடைய வீடும் பழுதடைந்து சரிவது போல, முதுமை மற்றும் மரணத்தின் வசப்பட்ட மனிதர்களும் சரிகின்றனர்.
2.105.19
अत्येति रजनी या तु सा न प्रतिनिवर्त्तते ।
यात्येव यमुना पूर्णा समुद्रमुदकाकुलम् ॥ २.१०५.१९ ॥
கடந்து போகும் இரவு திரும்பி வருவதில்லை; நீர் நிறைந்த யமுனை கடலை நோக்கி செல்வது போலவே அது செல்கிறது.
2.105.20
अहोरात्राणि गच्छन्ति सर्वेषां प्राणिनामिह ।
आयूंषि क्षपयन्त्याशु ग्रीष्मे जलमिवांशवः ॥ २.१०५.२० ॥
இங்கு எல்லா உயிரினங்களின் பகலும் இரவும் கழிகின்றன; கோடையில் சூரியக் கதிர்கள் நீரை விரைவாக வற்றச் செய்வது போல அவை ஆயுளை விரைவாகக் குறைக்கின்றன.
2.105.21
आत्मानमनुशोच त्वं किमन्यमनुशोचसि ।
आयुस्ते हीयते यस्य स्थितस्य च गतस्य च ॥ २.१०५.२१ ॥
நீ உனக்காகவே வருந்து; பிறருக்காக ஏன் வருந்துகிறாய்? நிற்கும்போதும் நடக்கும்போதும் யாருடைய ஆயுள் குறைகிறதோ, அது உன்னுடையதுதான்.
2.105.22
सहैव मृत्युर्व्रजति सह मृत्युर्निषीदति ।
गत्वा सुदीर्घमध्वानं सहमृत्युर्निवर्तते ॥ २.१०५.२२ ॥
மரணம் உடனேயே செல்கிறது, உடனேயே அமர்கிறது; மிக நீண்ட வழியைக் கடந்தாலும் மரணம் உடனேயே திரும்புகிறது.
2.105.23
गात्रेषु वलयः प्राप्ताः श्वेताश्चैव शिरोरुहाः ।
जरया पुरुषो जीर्णः किं हि कृत्वा प्रभावयेत् ॥ २.१०५.२३ ॥
உறுப்புகளில் சுருக்கங்கள் வந்துவிட்டன, தலைமுடிகள் வெண்மையாகிவிட்டன; முதுமையால் தளர்ந்த மனிதன் என்ன செய்து அதைத் தடுக்க முடியும்?
2.105.24
नन्दन्त्युदित आदित्ये नन्दन्त्यस्तमिते रवौ ।
आत्मनो नावबुध्यन्ते मनुष्या जीवितक्षयम् ॥ २.१०५.२४ ॥
சூரியன் உதிக்கும்போது மகிழ்கிறார்கள், அஸ்தமிக்கும்போதும் மகிழ்கிறார்கள்; ஆனால் மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்வின் குறைவை உணர்வதில்லை.
2.105.25
हृष्यन्त्यृतुमखं दृष्ट्वा नवं नवमिहागतम् ।
ऋतूनां परिवर्त्तेन प्राणिनां प्राणसंक्षयः ॥ २.१०५.२५ ॥
இங்கு புதிது புதிதாக வந்த பருவ வேள்வியைக் கண்டு மக்கள் மகிழ்கின்றனர்; ஆனால் பருவங்களின் மாற்றத்தால் உயிரினங்களின் உயிர் குறைகிறது.
2.105.26
यथा काष्ठं च काष्ठं च समेयातां महार्णवे ।
समेत्य च व्यपेयातां कालमासाद्य कञ्चन ॥ २.१०५.२६ ॥
பெருங்கடலில் இரண்டு மரத்துண்டுகள் சந்திப்பது போல; சந்தித்த பின் ஏதோ ஒரு காலம் வந்ததும் அவை பிரிந்துவிடுகின்றன.
2.105.27
एवं भार्याश्च पुत्राश्च ज्ञातयश्च घनानि च ।
समेत्य व्यवधावन्ति ध्रुवो ह्येषां विनाभवः ॥ २.१०५.२७ ॥
அதுபோல மனைவியரும், மக்களும், உறவினரும், செல்வமும் கூடி பின் பிரிந்து ஓடுகின்றனர்; இவர்களின் பிரிவு நிச்சயம்.
2.105.28
नात्र कश्चिद्यथाभावं प्राणी समभिवर्त्तते ।
तेन तस्मिन्न सामर्थ्यं प्रेतस्यास्त्यनुशोचतः ॥ २.१०५.२८ ॥
இங்கு எந்த உயிரும் தனக்கு விதிக்கப்பட்ட நிலையை மாற்ற முடியாது; ஆகையால் இறந்தவருக்காக வருந்துபவருக்கு அவரை மீட்கும் ஆற்றல் இல்லை.
2.105.29
यथा हि सार्थं गच्छन्तं ब्रूयात् कश्चित् पथि स्थितः ।
अहमप्यागमिष्यामि पृष्ठतो भवतामिति ॥ २.१०५.२९ ॥
சாலையில் நின்ற ஒருவன், செல்லும் வணிகக் குழுவிடம் 'நானும் உங்கள் பின்னால் வருவேன்' என்று சொல்வது போல்.
2.105.30
एवं पूर्वैर्गतो मार्गः पितृपैतामहो ध्रुवः ।
तमापन्नः कथं शोचेद्यस्ऺय नास्ति व्यतिक्रमः ॥ २.१०५.३० ॥
இவ்வாறே முன்னோர்களும் பாட்டன்மார்களும் சென்ற வழி நிச்சயமானது; அந்த வழியில் சென்றவன் எதற்காக வருந்த வேண்டும், அதிலிருந்து தப்பவே வழியில்லையே?
2.105.31
वयसः पतमानस्य स्रोतसो वा ऽनिवर्तिनः ।
आत्मा सुखे नियोक्तव्यः सुखभाजः प्रजाः स्मृताः ॥ २.१०५.३१ ॥
வாழ்நாளும், திரும்பாமல் ஓடும் நீரோட்டமும் போல விழுந்து செல்வது போல — மனம் இன்பத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும்; மக்கள் இன்பத்தின் பங்குதாரர்கள் எனக் கருதப்படுகிறார்கள்.
2.105.32
धर्मात्मा स शुभैः कृत्स्नैः क्रतुभिश्चाप्तदक्षिणैः ।
धूतपापो गतः स्वर्गं पिता नः पृथिवीपतिः ॥ २.१०५.३२ ॥
அறம் நிறைந்த அவர், முழுமையான நல்ல யாகங்களாலும் முழு தட்சிணைகளாலும் பாவம் நீங்கி, நம் தந்தை, பூமியின் தலைவர், சொர்க்கம் சென்றார்.
2.105.33
भृत्यानां भरणात् सम्यक् प्रजानां परिपालनात् ।
अर्थादानाच्च धर्मेण पिता नस्त्रिदिवं गतः ॥ २.१०५.३३ ॥
ஊழியர்களை முறையாகப் பேணியும், மக்களைக் காத்தும், அறத்துடன் வரி பெற்றும், நம் தந்தை சொர்க்கம் சென்றார்.
2.105.34
कर्मभिस्तु शुभैरिष्टैः क्रतुभिश्चाप्तदक्षिणैः ।
स्वर्गं दशरथः प्राप्तः पिता नः पृथिवीपतिः ॥ २.१०५.३४ ॥
நல்ல, விருப்பமான செயல்களாலும் முழு தட்சிணைகளுடன் கூடிய யாகங்களாலும், நம் தந்தை பூமியின் தலைவர் தசரதன் சொர்க்கம் அடைந்தார்.
2.105.35
इष्ट्वा बहुविधैर्यज्ञैर्भोगांश्चावाप्य पुष्कलान् ।
उत्तमं चायुरासाद्य स्वर्गतः पृथिवीपतिः ॥ २.१०५.३५ ॥
பல வகை யாகங்களைச் செய்து, மிகுதியான இன்பங்களைப் பெற்று, உயர்ந்த ஆயுளை அடைந்து, பூமியின் தலைவர் சொர்க்கம் சென்றார்.
2.105.36
आयुरुत्तममासाद्य भोगानपि च राघवः ।
स न शोच्यः पिता तातः स्वर्गतः सत्कृतः सताम् ॥ २.१०५.३६ ॥
உயர்ந்த ஆயுளையும் இன்பங்களையும் பெற்ற ராகவர் — நம் தந்தை — துக்கப்படத் தக்கவர் அல்ல; சான்றோரால் மதிக்கப்பட்ட அவர் சொர்க்கம் சென்றார்.
2.105.37
स जीर्णं मानुषं देहं परित्यज्य पिता हि नः ।
दैवीमृद्धिमनुप्राप्तो ब्रह्मलोकविहारिणीम् ॥ २.१०५.३७ ॥
எங்கள் தந்தை தேய்ந்த மானுட உடலைத் துறந்து, பிரம்மலோகத்தில் உலவும் தெய்வீகச் செல்வத்தை அடைந்துவிட்டார்.
2.105.38
तं तु नैवंविधः कश्चित् प्राज्ञः शोचितुमर्हति ।
तद्विधो यद्विधश्चापि श्रुतवान् बुद्धिमत्तरः ॥ २.१०५.३८ ॥
அவரைப் போன்ற எவரும் ஞானி எனில் அவருக்காக வருந்தத் தகுதியில்லை; கற்றவரும் மிக அறிவுடையவரும் அவ்வாறு செய்யமாட்டார்கள்.
2.105.39
एते बहुविधाः शोका विलापरुदिते तथा ।
वर्जनीया हि धीरेण सर्वावस्थासु धीमता ॥ २.१०५.३९ ॥
இத்தகைய பல வகைத் துயரங்களும், புலம்பலும் அழுகையும், உறுதியும் அறிவும் உடையவர் எல்லா நிலைகளிலும் விலக்க வேண்டியவை.
2.105.40
स स्वस्थो भव माशोचीर्यात्वा चावस तां पुरीम् ।
तथा पित्रा नियुक्तो ऽसि वशिना वदतां वर ॥ २.१०५.४० ॥
நீ அமைதியுடன் இரு, வருந்தாதே; அந்நகருக்குச் சென்று அங்கே வாழ்வாயாக. பேசுவோரில் சிறந்தவனே, அடக்கமுடைய தந்தை உனக்கு இவ்வாறு ஆணையிட்டுள்ளார்.
2.105.41
यत्राहमपि तेनैव नियुक्तः पुण्यकर्मणा ।
तत्रैवाहं करिष्यामि पितुरार्य्यस्य शासनम् ॥ २.१०५.४१ ॥
புண்ணியச் செயலுடைய அவரே என்னையும் எங்கு நியமித்துள்ளாரோ, அங்கேயே நான் உத்தம தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்றுவேன்.
2.105.42
न मया शासनं तस्य त्यक्तुं न्याय्यमरिन्दम ।
तत् त्वयापि सदा मान्यं स वै बन्धुः स नः पिता ॥ २.१०५.४२ ॥
பகைவரை அடக்குபவனே, அவருடைய ஆணையை விடுவது எனக்கு நியாயமல்ல. நீயும் அதை எப்போதும் மதிக்கவேண்டும்; அவரே நம் பந்துவும் நம் தந்தையும் ஆவார்.
2.105.43
तद्वचः पितुरेवाहं सम्मतं धर्मचारिणः ।
कर्मणा पालयिष्यामि वनवासेन राघव ॥ २.१०५.४३ ॥
தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் தந்தையின் அந்த வார்த்தை எனக்கு நிச்சயமாக ஏற்றது. ராகவா, வனவாசத்தால் அதைச் செயலில் நிறைவேற்றுவேன்.
2.105.44
धीर्मिकेणानृशंसेन नरेण गुरुवर्त्तिना ।
भवितव्यं नरव्याघ्र परलोकं जिगीषता ॥ २.१०५.४४ ॥
நரவ்யாக்ரா, தர்மவான், கொடுமையற்றவன், பெரியோரைப் பின்பற்றுபவன் ஆகிய மனிதனாக, மறுலோகத்தை வெல்ல விரும்புபவனாக இருக்க வேண்டும்.
2.105.45
आत्मानमनुतिष्ठ त्वं स्वभावेन नरर्षभ ।
निशाम्य तु शुभं वृत्तं पितुर्दशरथस्य नः ॥ २.१०५.४५ ॥
நரர்ஷபா, உன் இயல்பால் உன்னைக் கடைப்பிடி; நம் தந்தை தசரதனின் நற்செயலைக் கேட்டறிந்து அவ்வாறு செய்.
2.105.46
इत्येवमुक्त्वा वचनं महात्मा पितुर्निदेशप्रतिपालनार्थम् ।
यवीयसं भ्रातरमर्थवच्च प्रभुर्मुहूर्ताद्विरराम रामः ॥ २.१०५.४६ ॥
இவ்வாறு மகாத்மாவான ராமன், தந்தையின் கட்டளையை நிறைவேற்றுவதற்காக இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி, தம்பியிடம் பொருள்பட்ட சொற்களைக் கூறி, சிறிது நேரத்தில் நிறுத்தினார்.