Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.106.1
एवमुक्त्वा तु विरते रामे वचनमर्थवत् ।
ततो मन्दाकिनीतीरे रामं प्रकृतिवत्सलम् ।
उवाच भरतश्चित्रं धार्मिको धार्मिकं वचः ॥ २.१०६.१ ॥
Als Rāma so sinnvolle Worte gesprochen hatte und schwieg, sprach Bharata, der Rechtschaffene, am Ufer der Mandākinī wunderbare Worte zu Rāma, dem Liebling des Volkes.
2.106.2
को हि स्यादीदृशो लोके यादृशस्त्वमरिन्दम ।
न त्वां प्रव्यथयेद्दुःखं प्रीतिर्वा न प्रहर्षयेत् ॥ २.१०६.२ ॥
O Bezwinger der Feinde, wer in der Welt ist wie du? Weder Kummer kann dich bekümmern, noch Freude dich erfreuen.
2.106.3
सम्मतश्चासि वृद्धानां तांश्च पृच्छसि संशयान् ॥ २.१०६.३ ॥
Du wirst von den Alten geehrt, und sie befragst du über deine Zweifel.
2.106.4
यथा मृतस्तथा जीवन् यथा ऽसति तथा सति ।
यस्यैष बुद्धिलाभः स्यात्परितप्येत केन सः ॥ २.१०६.४ ॥
Wer diese Einsicht gewonnen hat, dass Toter und Lebender gleich sind und Nichtsein und Sein gleich, um wen sollte der trauern?
2.106.5
परावरज्ञो यश्च स्यात्तथा त्वं मनुजाधिप ।
स एवं व्यसनं प्राप्य न विषीदितुमर्हति ॥ २.१०६.५ ॥
O Herr der Menschen, wer das Höhere und das Niedere kennt, wie du es tust, sollte nicht verzweifeln, wenn ihn solches Unglück trifft.
2.106.6
अमरोपम सत्त्वस्त्वं महात्मा सत्यसङ्गरः ।
सर्वज्ञः सर्वदर्शी च बुद्धिमांश्चासि राघव ॥ २.१०६.६ ॥
O Rāghava, du bist von einer Natur wie die Unsterblichen, großmütig, deinen Gelübden treu, allwissend, allsehend und weise.
2.106.7
न त्वामेवङ्गुणैर्युक्तं प्रभवाभवकोविदम् ।
अविषह्यतमं दुःखमासादयितुमर्हति ॥ २.१०६.७ ॥
Du, mit solchen Vorzügen begabt und bewandert in Entstehung und Vergehen, verdienst es nicht, von dem unerträglichsten Leid getroffen zu werden.
2.106.8
प्रोषिते मयि यत्पापं मात्रा मत्कारणात्कृतम् ।
क्षुद्रया तदनिष्टं मे प्रसीदतु भवान्मम ॥ २.१०६.८ ॥
Während ich fern war, möge dich das Unrecht, das unsere Mutter meinetwegen begangen hat, und das Unheil, das die niedrige Frau angerichtet hat, nicht verbittern; sei mir gnädig.
2.106.9
धर्मबन्धेन बद्धो ऽस्मि तेनेमां नेह मातरम् ।
हन्मि तीव्रेण दण्डेन दण्डार्हां पापकारिणीम् ॥ २.१०६.९ ॥
Durch das Band des Dharma gebunden, schlage ich diese sündige Mutter, die der Strafe würdig ist, hier nicht mit grausamer Rute.
2.106.10
कथं दशरथाज्जातः शुद्धाभिजनकर्मणः ।
जानन् धर्ममधर्मिष्ठं कुर्य्यां कर्म जुगुप्सितम् ॥ २.१०६.१० ॥
Als Sohn Daśarathas, von reinem Geschlecht und Wandel, wie könnte ich, der ich den Dharma kenne, eine höchst unrechte und verwerfliche Tat begehen?
2.106.11
गुरुः क्रियावान् वृद्धश्च राजा प्रेतः पितेति च ।
तातं न परिगर्हेयं दैवतं चेति संसदि ॥ २.१०६.११ ॥
Lehrer, im Handeln beständig, alt, König und verstorbener Vater — er ist Vater und Gottheit; ich darf meinen Vater vor der Versammlung nicht schmähen.
2.106.12
को हि धर्मार्थयोर्हीनमीदृशं कर्म किल्बिषम् ।
स्त्रियाः प्रियं चिकीर्षुः सन् कुर्याद्धर्मज्ञ धर्मवित् ॥ २.१०६.१२ ॥
Wer würde denn, ohne Dharma und Gewinn, eine so sündhafte Tat begehen? Welcher Kenner des Dharma, der einer Frau gefallen will, würde sie tun?
2.106.13
अन्तकाले हि भूतानि मुह्यन्तीति पुराश्रुतिः ।
राज्ञैवं कुर्वता लोके प्रत्यक्षं सा श्रुतिः कृता ॥ २.१०६.१३ ॥
Im Augenblick des Todes verwirren sich die Wesen, so lehrt die alte Überlieferung. Dadurch, dass der König so handelte, ist diese Lehre in der Welt offenbar geworden.
2.106.14
साध्वर्थमभिसन्धाय ऺक्रोधान्मोहाच्च साहसात् ।
तातस्य यदतिक्रान्तं प्रत्याहरतु तद्भवान् ॥ २.१०६.१४ ॥
Was der Vater überschritten hat, sei es in guter Absicht, aus Zorn, aus Verblendung oder aus Übermut, das nehmt Ihr zurück.
2.106.15
पितुरपतनहेतुत्वात्तदेवापत्यत्वेन सम्मतम् ॥ २.१०६.१५ ॥
Da es die Ursache des Falls des Vaters ist, gilt eben dieses als seine Nachkommenschaft.
2.106.16
तदपत्यं भवानस्तु मा भवान् दुष्कृतं पितुः ।
अभिपत्ता कृतं कर्म लोके धीरविगर्हितम् ॥ २.१०६.१६ ॥
Seid Ihr selbst dessen Nachkomme; werdet nicht Teilhaber am Unrecht des Vaters. Er hat eine Tat getan, die die Standhaften in der Welt verurteilen.
2.106.17
कैकेयीं मां च तातं च सुहृदो बान्धवांश्च नः ।
पौरजानपदान् सर्वांस्त्रातु सर्वमिदं भवान् ॥ २.१०६.१७ ॥
Schützt Kaikeyī, mich, den Vater, die Freunde, unsere Verwandten und alle Bewohner der Stadt und des Landes; Ihr sollt all dies beschützen.
2.106.18
क्व चारण्यं क्व च क्षात्ऺत्र क्व जटाः क्व च पालनम् ।
ईदृशं व्याहतं कर्म न भवान् कर्तुमर्हति ॥ २.१०६.१८ ॥
Wo ist der Wald, und wo die Pflicht des Kriegers? Wo die verfilzten Locken, und wo die Herrschaft über das Reich? Eine so widersprüchliche Tat steht Euch nicht zu.
2.106.19
एष हि प्रथमो धर्मः क्षत्ऺित्रयस्याभिषेचनम् ।
येन शक्यं महाप्राज्ञ प्रजानां परिपालनम् ॥ २.१०६.१९ ॥
Dies ist die erste Pflicht eines Kṣatriya: die Salbung, durch die, o Mann großer Weisheit, der Schutz des Volkes möglich wird.
2.106.20
कश्च प्रत्यक्षमुत्सृज्य संशयस्थमलक्षणम् ।
आयतिस्थं चरेद्धर्मं क्षत्ऺत्रबन्धुरनिश्चितम् ॥ २.१०६.२० ॥
Welcher Kṣatriya-Bruder würde, das Sichtbare verlassend, einer Pflicht folgen, die im Zweifel ruht, ohne sicheres Zeichen, in der Zukunft gründet und ungewiss ist?
2.106.21
अथ क्लेशजमेव त्वं धर्मं चरितुमिच्छसि ।
धर्मेण चतुरो वर्णान् पालयन् क्लेशमाप्नुहि ॥ २.१०६.२१ ॥
Wenn du eine aus Mühsal geborene Pflicht ausüben willst, dann erlange, indem du die vier Stände durch Dharma schützt, die Mühsal.
2.106.22
चतुर्णामाश्रमाणां हि गार्हस्थ्यं श्रेष्ठमाश्रमम् ।
प्राहुर्धर्मज्ञ धर्मज्ञास्तं कथं त्यक्तुमर्हसि ॥ २.१०६.२२ ॥
Unter den vier Lebensstadien erklären die Kenner des Dharma das des Haushälters für das beste. O Kenner des Dharma, wie könntest du es aufgeben?
2.106.23
श्रुतेन बालः स्थानेन जन्मना भवतो ह्यहम् ।
स कथं पालयिष्यामि भूमिं भवति तिष्ठति ॥ २.१०६.२३ ॥
An Wissen, Stellung und Geburt bin ich ein Kind gegenüber dir. Solange du hier bist, wie könnte ich die Erde beschützen?
2.106.24
हीनबुद्धिगुणो बालो हीनः स्थानेन चाप्यहम् ।
भवता च विनाभूतो न वर्त्तयितुमुत्सहे ॥ २.१०६.२४ ॥
Arm an Einsicht und Tugend, ein Kind auch ohne Rang, bringe ich es nicht über mich, ohne dich zu leben.
2.106.25
इदं निखिलमव्यग्रं राज्यं पित्र्यमकण्टकम् ।
अनुशाधि स्वधर्मेण धर्मज्ञ सह बान्धवैः ॥ २.१०६.२५ ॥
Regiere dieses ganze Reich, vom Vater ererbt und frei von Dornen, ohne Sorge, o Kenner des Dharma, gemäß deiner Pflicht, zusammen mit deinen Verwandten.
2.106.26
इहैव त्वा ऽभिषिञ्चन्तु सर्वाः प्रकृतयः सह ।
ऋत्विजः सवसिष्ठाश्च मन्त्रवन्मन्त्रकोविदाः ॥ २.१०६.२६ ॥
Hier schon sollen dich alle Untertanen salben, zusammen mit den Priestern, mit Vasiṣṭha und den Kennern der Mantras, nach dem Mantra-Ritus.
2.106.27
अभिषिक्तस्त्वमस्माभिरयोध्यां पालने व्रज ।
विजित्य तरसा लोकान् मरुद्भिरिव वासवः ॥ २.१०६.२७ ॥
Von uns gesalbt, geh nach Ayodhyā, um sie zu regieren, wie Indra mit den Maruts die Welten rasch erobert.
2.106.28
ऋणानि त्रीण्यपाकुर्वन् दुर्हृदः साधु निर्द्दहन् ।
सुहृदस्तर्पयन् कामैस्त्वमेवात्रानुशाधि माम् ॥ २.१०६.२८ ॥
Die drei Schulden tilgend, die Feinde gründlich verbrennend, die Freunde mit Wünschen erfreuend, lehre du selbst mich hier.
2.106.29
अद्यार्य मुदिताः सन्तु सुहृदस्ते ऽभिषेचने ।
अद्य भीताः पलायन्तां दुर्हृदस्ते दिशो दश ॥ २.१०६.२९ ॥
Heute, Edler, mögen sich deine Freunde bei deiner Salbung freuen; heute mögen deine Feinde, verängstigt, in die zehn Richtungen fliehen.
2.106.30
आक्रोशं मम मातुश्च प्रमृज्य पुरुषर्षभ ।
अद्य तत्रभवन्तं च पितरं रक्ष किल्बिषात् ॥ २.१०६.३० ॥
O Bester der Menschen, tilge heute die Schmach auf meiner Mutter und mir, und bewahre unseren verehrten Vater vor Schuld.
2.106.31
शिरसा त्वा ऽभियाचे ऽहं कुरुष्व करुणां मयि ।
बान्धवेषु च सर्वेषु भूतेष्विव महेश्वरः ॥ २.१०६.३१ ॥
Mit geneigtem Haupt flehe ich dich an: Erweise Mitgefühl mir, allen Verwandten und allen Wesen, wie Maheśvara es tut.
2.106.32
अथैतत् पृष्ठतः कृत्वा वनमेव भवानितः ।
गमिष्यति गमिष्यामि भवता सार्द्धमप्यहम् ॥ २.१०६.३२ ॥
Dann lass dies hinter dir und geh von hier in den Wald; auch ich werde mit dir gehen.
2.106.33
तथाहि रामो भरतेन ताम्यता प्रसाद्यमानः शिरसा महीपतिः ।
न चैव चक्रे गमनाय सत्त्ववान् मतिं पितुस्तद्वचने व्यवस्थितः ॥ २.१०६.३३ ॥
So, obwohl Bharata betrübt mit geneigtem Haupt ihn bat, fasste der standhafte Rāma nicht den Entschluss zu gehen; er blieb fest bei dem Wort seines Vaters.
2.106.34
तदद्भुतं स्थैर्यमवेक्ष्य राघवे समं जनो हर्षमवाप दुःखितः ।
न यात्ययोध्यामिति दुःखितो ऽभवत् स्थिरप्रतिज्ञत्वमवेक्ष्य हर्षितः ॥ २.१०६.३४ ॥
Als das Volk jene wunderbare Standhaftigkeit Rāghavas sah, empfand es zugleich Freude und Trauer; betrübt, dass er nicht nach Ayodhyā zurückkehrte, freute es sich über seinen unerschütterlichen Schwur.
2.106.35
तमृत्विजो नैगमयूथवल्लभास्तदा विंसज्ञाश्रुकलाश्च मातरः ।
तथा ब्रुवाणं भरतं प्रतुष्टुवुः प्रणम्य रामं च ययाचिरे सह ॥ २.१०६.३५ ॥
Da priesen die Priester, die beliebten Anführer der Stadtbewohner und die Mütter, mit Tränen in den Augen, Bharata, der so sprach; und sich vor Rāma verneigend, baten sie ihn alle gemeinsam.