Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.106.1
एवमुक्त्वा तु विरते रामे वचनमर्थवत् ।
ततो मन्दाकिनीतीरे रामं प्रकृतिवत्सलम् ।
उवाच भरतश्चित्रं धार्मिको धार्मिकं वचः ॥ २.१०६.१ ॥
Quando Rāma, tendo dito estas palavras cheias de sentido, calou-se, então Bharata, o justo, na margem do Mandākinī, falou a Rāma, querido do povo, palavras admiráveis.
2.106.2
को हि स्यादीदृशो लोके यादृशस्त्वमरिन्दम ।
न त्वां प्रव्यथयेद्दुःखं प्रीतिर्वा न प्रहर्षयेत् ॥ २.१०६.२ ॥
Ó domador de inimigos, quem no mundo é como tu? Nem a dor te aflige, nem a alegria te alegra.
2.106.3
सम्मतश्चासि वृद्धानां तांश्च पृच्छसि संशयान् ॥ २.१०६.३ ॥
És honrado pelos anciãos, e é a eles que perguntas as tuas dúvidas.
2.106.4
यथा मृतस्तथा जीवन् यथा ऽसति तथा सति ।
यस्यैष बुद्धिलाभः स्यात्परितप्येत केन सः ॥ २.१०६.४ ॥
Aquele que alcançou esta sabedoria de que o morto e o vivo são iguais, e o não-ser e o ser são iguais, por quem se lamentaria?
2.106.5
परावरज्ञो यश्च स्यात्तथा त्वं मनुजाधिप ।
स एवं व्यसनं प्राप्य न विषीदितुमर्हति ॥ २.१०६.५ ॥
Ó senhor dos homens, quem conhece o superior e o inferior, como tu, não deve desesperar-se ao enfrentar tal calamidade.
2.106.6
अमरोपम सत्त्वस्त्वं महात्मा सत्यसङ्गरः ।
सर्वज्ञः सर्वदर्शी च बुद्धिमांश्चासि राघव ॥ २.१०६.६ ॥
Ó Rāghava, és de natureza semelhante aos imortais, de grande alma, fiel aos teus votos, onisciente, onividente e sábio.
2.106.7
न त्वामेवङ्गुणैर्युक्तं प्रभवाभवकोविदम् ।
अविषह्यतमं दुःखमासादयितुमर्हति ॥ २.१०६.७ ॥
Dotado de tais qualidades e versado na criação e na dissolução, não te convém sofrer a dor mais insuportável.
2.106.8
प्रोषिते मयि यत्पापं मात्रा मत्कारणात्कृतम् ।
क्षुद्रया तदनिष्टं मे प्रसीदतु भवान्मम ॥ २.१०६.८ ॥
Enquanto eu estava ausente, que te apazigues quanto ao pecado que nossa mãe cometeu por minha causa e ao mal que a mesquinha causou; sê benévolo comigo.
2.106.9
धर्मबन्धेन बद्धो ऽस्मि तेनेमां नेह मातरम् ।
हन्मि तीव्रेण दण्डेन दण्डार्हां पापकारिणीम् ॥ २.१०६.९ ॥
Preso pelo laço do dharma, não golpeio aqui, com vara cruel, esta mãe pecadora, digna de castigo.
2.106.10
कथं दशरथाज्जातः शुद्धाभिजनकर्मणः ।
जानन् धर्ममधर्मिष्ठं कुर्य्यां कर्म जुगुप्सितम् ॥ २.१०६.१० ॥
Nascido de Daśaratha, de linhagem e conduta puras, conhecendo o dharma, como faria eu um ato profundamente injusto e reprovável?
2.106.11
गुरुः क्रियावान् वृद्धश्च राजा प्रेतः पितेति च ।
तातं न परिगर्हेयं दैवतं चेति संसदि ॥ २.१०६.११ ॥
Mestre, dedicado aos ritos, ancião, rei e pai falecido — ele é pai e divindade; não devo difamar meu pai na assembleia.
2.106.12
को हि धर्मार्थयोर्हीनमीदृशं कर्म किल्बिषम् ।
स्त्रियाः प्रियं चिकीर्षुः सन् कुर्याद्धर्मज्ञ धर्मवित् ॥ २.१०६.१२ ॥
Quem, de fato, desprovido de dharma e de proveito, faria um ato tão pecaminoso? Qual conhecedor do dharma, desejando agradar a uma mulher, o faria?
2.106.13
अन्तकाले हि भूतानि मुह्यन्तीति पुराश्रुतिः ।
राज्ञैवं कुर्वता लोके प्रत्यक्षं सा श्रुतिः कृता ॥ २.१०६.१३ ॥
No momento da morte os seres se confundem, diz o antigo ensinamento. Ao agir assim, o rei tornou esse ensinamento evidente no mundo.
2.106.14
साध्वर्थमभिसन्धाय ऺक्रोधान्मोहाच्च साहसात् ।
तातस्य यदतिक्रान्तं प्रत्याहरतु तद्भवान् ॥ २.१०६.१४ ॥
O que o pai transgrediu, seja com boa intenção, por ira, por delusão ou por precipitação, que o senhor o retire.
2.106.15
पितुरपतनहेतुत्वात्तदेवापत्यत्वेन सम्मतम् ॥ २.१०६.१५ ॥
Por ser causa da queda do pai, isso mesmo é considerado sua descendência.
2.106.16
तदपत्यं भवानस्तु मा भवान् दुष्कृतं पितुः ।
अभिपत्ता कृतं कर्म लोके धीरविगर्हितम् ॥ २.१०६.१६ ॥
Seja o senhor mesmo essa descendência; não se torne partícipe da falta do pai. Ele praticou um ato que os firmes condenam no mundo.
2.106.17
कैकेयीं मां च तातं च सुहृदो बान्धवांश्च नः ।
पौरजानपदान् सर्वांस्त्रातु सर्वमिदं भवान् ॥ २.१०६.१७ ॥
Proteja Kaikeyī, a mim, ao pai, aos amigos, aos nossos parentes e todo o povo da cidade e do campo; que o senhor proteja tudo isso.
2.106.18
क्व चारण्यं क्व च क्षात्ऺत्र क्व जटाः क्व च पालनम् ।
ईदृशं व्याहतं कर्म न भवान् कर्तुमर्हति ॥ २.१०६.१८ ॥
Onde está a floresta, e onde o dever do guerreiro? Onde os cabelos emaranhados, e onde a proteção do reino? Um ato tão contraditório não convém ao senhor praticar.
2.106.19
एष हि प्रथमो धर्मः क्षत्ऺित्रयस्याभिषेचनम् ।
येन शक्यं महाप्राज्ञ प्रजानां परिपालनम् ॥ २.१०६.१९ ॥
Este é o primeiro dever do kṣatriya: a consagração, pela qual, ó homem de grande sabedoria, é possível proteger o povo.
2.106.20
कश्च प्रत्यक्षमुत्सृज्य संशयस्थमलक्षणम् ।
आयतिस्थं चरेद्धर्मं क्षत्ऺत्रबन्धुरनिश्चितम् ॥ २.१०६.२० ॥
Que irmão kṣatriya, abandonando o que está diante dos olhos, seguiria um dever que repousa na dúvida, sem sinal seguro, voltado para o futuro e incerto?
2.106.21
अथ क्लेशजमेव त्वं धर्मं चरितुमिच्छसि ।
धर्मेण चतुरो वर्णान् पालयन् क्लेशमाप्नुहि ॥ २.१०६.२१ ॥
Se desejas praticar um dever nascido do sofrimento, então, protegendo as quatro classes pelo dharma, obtém o sofrimento.
2.106.22
चतुर्णामाश्रमाणां हि गार्हस्थ्यं श्रेष्ठमाश्रमम् ।
प्राहुर्धर्मज्ञ धर्मज्ञास्तं कथं त्यक्तुमर्हसि ॥ २.१०६.२२ ॥
Entre os quatro estágios da vida, os conhecedores do dharma declaram que o de chefe de família é o melhor. Ó conhecedor do dharma, como poderias abandoná-lo?
2.106.23
श्रुतेन बालः स्थानेन जन्मना भवतो ह्यहम् ।
स कथं पालयिष्यामि भूमिं भवति तिष्ठति ॥ २.१०६.२३ ॥
Em saber, posição e nascimento sou uma criança comparado contigo. Enquanto estiveres aqui, como poderia eu proteger a terra?
2.106.24
हीनबुद्धिगुणो बालो हीनः स्थानेन चाप्यहम् ।
भवता च विनाभूतो न वर्त्तयितुमुत्सहे ॥ २.१०६.२४ ॥
Carente de sabedoria e virtude, criança também sem posição, não tenho coragem de viver sem ti.
2.106.25
इदं निखिलमव्यग्रं राज्यं पित्र्यमकण्टकम् ।
अनुशाधि स्वधर्मेण धर्मज्ञ सह बान्धवैः ॥ २.१०६.२५ ॥
Governa este reino inteiro, herdado de nosso pai e livre de espinhos, sem inquietação, ó conhecedor do dharma, segundo o teu dever, junto com os teus parentes.
2.106.26
इहैव त्वा ऽभिषिञ्चन्तु सर्वाः प्रकृतयः सह ।
ऋत्विजः सवसिष्ठाश्च मन्त्रवन्मन्त्रकोविदाः ॥ २.१०६.२६ ॥
Aqui mesmo, que todos os súditos, junto com os sacerdotes oficiantes, Vasiṣṭha e os peritos em mantras, te ungam segundo o rito dos mantras.
2.106.27
अभिषिक्तस्त्वमस्माभिरयोध्यां पालने व्रज ।
विजित्य तरसा लोकान् मरुद्भिरिव वासवः ॥ २.१०६.२७ ॥
Ungido por nós, vai a Ayodhyā para governá-la, como Indra com os Maruts conquista rapidamente os mundos.
2.106.28
ऋणानि त्रीण्यपाकुर्वन् दुर्हृदः साधु निर्द्दहन् ।
सुहृदस्तर्पयन् कामैस्त्वमेवात्रानुशाधि माम् ॥ २.१०६.२८ ॥
Quitando as três dívidas, queimando bem os inimigos e saciando os amigos com o que desejam, tu mesmo aqui deves orientar-me.
2.106.29
अद्यार्य मुदिताः सन्तु सुहृदस्ते ऽभिषेचने ।
अद्य भीताः पलायन्तां दुर्हृदस्ते दिशो दश ॥ २.१०६.२९ ॥
Hoje, nobre, que os teus amigos se alegrem na tua unção; hoje, que os teus inimigos, aterrorizados, fujam para as dez direções.
2.106.30
आक्रोशं मम मातुश्च प्रमृज्य पुरुषर्षभ ।
अद्य तत्रभवन्तं च पितरं रक्ष किल्बिषात् ॥ २.१०६.३० ॥
Ó melhor dos homens, apaga hoje a infâmia sobre minha mãe e sobre mim, e protege de falta o nosso venerado pai.
2.106.31
शिरसा त्वा ऽभियाचे ऽहं कुरुष्व करुणां मयि ।
बान्धवेषु च सर्वेषु भूतेष्विव महेश्वरः ॥ २.१०६.३१ ॥
De cabeça baixa eu te suplico: mostra compaixão por mim, por todos os parentes e por todos os seres, como Maheśvara.
2.106.32
अथैतत् पृष्ठतः कृत्वा वनमेव भवानितः ।
गमिष्यति गमिष्यामि भवता सार्द्धमप्यहम् ॥ २.१०६.३२ ॥
Então, deixando isto para trás, vai daqui para a floresta; eu também irei contigo.
2.106.33
तथाहि रामो भरतेन ताम्यता प्रसाद्यमानः शिरसा महीपतिः ।
न चैव चक्रे गमनाय सत्त्ववान् मतिं पितुस्तद्वचने व्यवस्थितः ॥ २.१०६.३३ ॥
Assim, embora Bharata, aflito, o suplicasse de cabeça baixa, o firme Rāma não se resolveu a partir; permaneceu firme na palavra do pai.
2.106.34
तदद्भुतं स्थैर्यमवेक्ष्य राघवे समं जनो हर्षमवाप दुःखितः ।
न यात्ययोध्यामिति दुःखितो ऽभवत् स्थिरप्रतिज्ञत्वमवेक्ष्य हर्षितः ॥ २.१०६.३४ ॥
Ao ver aquela admirável firmeza de Rāghava, o povo sentiu ao mesmo tempo alegria e tristeza; aflito por ele não voltar a Ayodhyā, alegrou-se ao contemplar seu voto inabalável.
2.106.35
तमृत्विजो नैगमयूथवल्लभास्तदा विंसज्ञाश्रुकलाश्च मातरः ।
तथा ब्रुवाणं भरतं प्रतुष्टुवुः प्रणम्य रामं च ययाचिरे सह ॥ २.१०६.३५ ॥
Então os sacerdotes, os chefes queridos dos habitantes e as mães, com lágrimas nos olhos, louvaram Bharata, que assim falava; e, prostrando-se diante de Rāma, suplicaram-lhe todos juntos.