வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.106.1
एवमुक्त्वा तु विरते रामे वचनमर्थवत् ।
ततो मन्दाकिनीतीरे रामं प्रकृतिवत्सलम् ।
उवाच भरतश्चित्रं धार्मिको धार्मिकं वचः ॥ २.१०६.१ ॥
இவ்வாறு ராமன் அர்த்தமுள்ள சொற்களைச் சொல்லி நிறுத்தியபின், மந்தாகினி கரையில், தர்மாத்மாவான பரதன் மக்களுக்கு அன்பான ராமனிடம் அற்புதமான வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
2.106.2
को हि स्यादीदृशो लोके यादृशस्त्वमरिन्दम ।
न त्वां प्रव्यथयेद्दुःखं प्रीतिर्वा न प्रहर्षयेत् ॥ २.१०६.२ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே, உலகில் உன்னைப் போன்றவர் யார்? துக்கம் உன்னை வருத்தாது, இன்பமும் உன்னை மகிழ்விக்காது.
2.106.3
सम्मतश्चासि वृद्धानां तांश्च पृच्छसि संशयान् ॥ २.१०६.३ ॥
நீ பெரியோர்களால் மதிக்கப்படுகிறாய்; அவர்களிடமே உன் ஐயங்களைக் கேட்கிறாய்.
2.106.4
यथा मृतस्तथा जीवन् यथा ऽसति तथा सति ।
यस्यैष बुद्धिलाभः स्यात्परितप्येत केन सः ॥ २.१०६.४ ॥
இறந்தவரும் உயிருள்ளவரும் ஒன்றே, இல்லாததும் இருப்பதும் ஒன்றே என்ற ஞானம் எவனுக்கு உண்டோ, அவன் யாருக்காக வருந்துவான்?
2.106.5
परावरज्ञो यश्च स्यात्तथा त्वं मनुजाधिप ।
स एवं व्यसनं प्राप्य न विषीदितुमर्हति ॥ २.१०६.५ ॥
மனுஜாதிபனே, உயர்ந்ததையும் தாழ்ந்ததையும் அறிந்தவன், நீயும் அப்படியே இருக்கிறாய்; அவன் இத்தகைய துன்பத்தை அடைந்தும் துயரில் ஆழக்கூடாது.
2.106.6
अमरोपम सत्त्वस्त्वं महात्मा सत्यसङ्गरः ।
सर्वज्ञः सर्वदर्शी च बुद्धिमांश्चासि राघव ॥ २.१०६.६ ॥
ராகவனே, நீ தேவர்களுக்கு ஒப்பான ஆற்றல் உடையவன், மகாத்மா, சத்தியம் காப்பவன், அனைத்தும் அறிந்தவன், அனைத்தும் காண்பவன், அறிவாளி.
2.106.7
न त्वामेवङ्गुणैर्युक्तं प्रभवाभवकोविदम् ।
अविषह्यतमं दुःखमासादयितुमर्हति ॥ २.१०६.७ ॥
இத்தகைய குணங்கள் நிறைந்தவனும், படைப்பையும் அழிவையும் அறிந்தவனுமான உன்னை மிகவும் தாங்கமுடியாத துயரம் அடைவது தகாது.
2.106.8
प्रोषिते मयि यत्पापं मात्रा मत्कारणात्कृतम् ।
क्षुद्रया तदनिष्टं मे प्रसीदतु भवान्मम ॥ २.१०६.८ ॥
நான் வெளியே இருந்தபோது, என் காரணமாக அன்னை செய்த அந்தப் பாவமும், அற்பமான அவளால் நேர்ந்த தீங்கும் பற்றி, நீ என்மீது கருணை கொள்வாயாக.
2.106.9
धर्मबन्धेन बद्धो ऽस्मि तेनेमां नेह मातरम् ।
हन्मि तीव्रेण दण्डेन दण्डार्हां पापकारिणीम् ॥ २.१०६.९ ॥
தர்மப் பிணைப்பால் கட்டுண்டவனாக இருக்கிறேன்; ஆகவே தண்டனைக்குத் தகுதியான இந்தப் பாவியான அன்னையை இங்கே கடுமையான தண்டத்தால் நான் அடிக்கவில்லை.
2.106.10
कथं दशरथाज्जातः शुद्धाभिजनकर्मणः ।
जानन् धर्ममधर्मिष्ठं कुर्य्यां कर्म जुगुप्सितम् ॥ २.१०६.१० ॥
தூய குலமும் நல்ல நடத்தையுமுடைய தசரதனிடம் பிறந்த நான், தர்மத்தை அறிந்தவனாக இருந்து, மிகவும் அதர்மமான இழிவான செயலை எப்படிச் செய்வேன்?
2.106.11
गुरुः क्रियावान् वृद्धश्च राजा प्रेतः पितेति च ।
तातं न परिगर्हेयं दैवतं चेति संसदि ॥ २.१०६.११ ॥
குருவாகவும், செயல்களில் நிலைத்தவராகவும், முதியவராகவும், அரசராகவும், இறந்துபோன தந்தையாகவும் இருப்பவரும் தேவதையுமான தந்தையை சபையில் நான் நிந்திக்கக்கூடாது.
2.106.12
को हि धर्मार्थयोर्हीनमीदृशं कर्म किल्बिषम् ।
स्त्रियाः प्रियं चिकीर्षुः सन् कुर्याद्धर्मज्ञ धर्मवित् ॥ २.१०६.१२ ॥
தர்மமும் பொருளும் இல்லாத இத்தகைய பாவச்செயலை யார்தான் செய்வான்? தர்மத்தை அறிந்தவனும், பெண்ணுக்கு விருப்பமானதைச் செய்ய விரும்புபவனுமான எவன் இதைச் செய்வான்?
2.106.13
अन्तकाले हि भूतानि मुह्यन्तीति पुराश्रुतिः ।
राज्ञैवं कुर्वता लोके प्रत्यक्षं सा श्रुतिः कृता ॥ २.१०६.१३ ॥
அந்தகாலத்தில் உயிரினங்கள் மயங்குகின்றன என்பது பழைய வேதவாக்கு. அரசர் இவ்வாறு செய்ததால் உலகில் அந்த வாக்கு வெளிப்படையாக நிரூபிக்கப்பட்டது.
2.106.14
साध्वर्थमभिसन्धाय ऺक्रोधान्मोहाच्च साहसात् ।
तातस्य यदतिक्रान्तं प्रत्याहरतु तद्भवान् ॥ २.१०६.१४ ॥
நல்ல நோக்கம் கருதியோ, கோபத்தினாலோ, மயக்கத்தினாலோ, துணிச்சலினாலோ தந்தை மீறியதை நீர் திரும்பப் பெறுவீராக.
2.106.15
पितुरपतनहेतुत्वात्तदेवापत्यत्वेन सम्मतम् ॥ २.१०६.१५ ॥
தந்தையின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாக இருப்பதால், அதுவே மகனாக (பிள்ளையாக) ஏற்கப்பட்டது.
2.106.16
तदपत्यं भवानस्तु मा भवान् दुष्कृतं पितुः ।
अभिपत्ता कृतं कर्म लोके धीरविगर्हितम् ॥ २.१०६.१६ ॥
நீரே அதன் மகனாக இருங்கள்; தந்தையின் தீச்செயலுக்கு ஆளாகாதீர். விவேகிகள் கண்டிக்கும் அந்தச் செயலை அவர் செய்துவிட்டார்.
2.106.17
कैकेयीं मां च तातं च सुहृदो बान्धवांश्च नः ।
पौरजानपदान् सर्वांस्त्रातु सर्वमिदं भवान् ॥ २.१०६.१७ ॥
கைகேயியையும், என்னையும், தந்தையையும், நண்பர்களையும், எங்கள் உறவினர்களையும், நகர மக்களையும் நாட்டு மக்களையும் அனைவரையும் நீர் காக்க வேண்டும்; இவை அனைத்தையும் நீரே காப்பாற்றுங்கள்.
2.106.18
क्व चारण्यं क्व च क्षात्ऺत्र क्व जटाः क्व च पालनम् ।
ईदृशं व्याहतं कर्म न भवान् कर्तुमर्हति ॥ २.१०६.१८ ॥
எங்கே காடு, எங்கே க்ஷத்திரிய தர்மம்? எங்கே சடை, எங்கே நாட்டைக் காத்தல்? இத்தகைய முரணான செயலை நீர் செய்யத் தகுதியுடையவர் அல்ல.
2.106.19
एष हि प्रथमो धर्मः क्षत्ऺित्रयस्याभिषेचनम् ।
येन शक्यं महाप्राज्ञ प्रजानां परिपालनम् ॥ २.१०६.१९ ॥
இதுவே க்ஷத்திரியனின் முதல் தர்மம் — அபிஷேகம். அதனால்தான், மகாபிரஜ்ஞனே, மக்களைப் பாதுகாக்க முடிகிறது.
2.106.20
कश्च प्रत्यक्षमुत्सृज्य संशयस्थमलक्षणम् ।
आयतिस्थं चरेद्धर्मं क्षत्ऺत्रबन्धुरनिश्चितम् ॥ २.१०६.२० ॥
காணக்கூடியதை விட்டுவிட்டு, ஐயத்தில் நிற்கும், அடையாளமற்ற, எதிர்காலத்தில் நிற்கும், நிச்சயமற்ற தர்மத்தை எந்த க்ஷத்திரிய பந்து பின்பற்றுவான்?
2.106.21
अथ क्लेशजमेव त्वं धर्मं चरितुमिच्छसि ।
धर्मेण चतुरो वर्णान् पालयन् क्लेशमाप्नुहि ॥ २.१०६.२१ ॥
துன்பத்திலிருந்து பிறக்கும் தர்மத்தை நீ பின்பற்ற விரும்பினால், தர்மத்தால் நான்கு வர்ணங்களையும் பாதுகாத்து துன்பத்தையே அடைவாயாக.
2.106.22
चतुर्णामाश्रमाणां हि गार्हस्थ्यं श्रेष्ठमाश्रमम् ।
प्राहुर्धर्मज्ञ धर्मज्ञास्तं कथं त्यक्तुमर्हसि ॥ २.१०६.२२ ॥
நான்கு ஆசிரமங்களிலும் இல்வாழ்க்கையையே சிறந்ததென்று தர்மம் அறிந்தோர் கூறுவர். தர்மஜ்ஞனே, அதை நீ எப்படி கைவிடலாம்?
2.106.23
श्रुतेन बालः स्थानेन जन्मना भवतो ह्यहम् ।
स कथं पालयिष्यामि भूमिं भवति तिष्ठति ॥ २.१०६.२३ ॥
கல்வியிலும், நிலையிலும், பிறப்பிலும் நான் உங்களை விட இளையவன். நீங்கள் இருக்கும்போது நான் எப்படி பூமியைக் காப்பேன்?
2.106.24
हीनबुद्धिगुणो बालो हीनः स्थानेन चाप्यहम् ।
भवता च विनाभूतो न वर्त्तयितुमुत्सहे ॥ २.१०६.२४ ॥
அறிவிலும் நற்குணங்களிலும் குறைந்த இளையவனான நான், நிலையிலும் குறைந்தவன். உங்களை விட்டு வாழ எனக்கு துணிவில்லை.
2.106.25
इदं निखिलमव्यग्रं राज्यं पित्र्यमकण्टकम् ।
अनुशाधि स्वधर्मेण धर्मज्ञ सह बान्धवैः ॥ २.१०६.२५ ॥
இந்த முழு அரசும், தந்தையிடமிருந்து வந்ததும் முட்களற்றதுமானது; தர்மத்தை அறிந்தவனே, உன் கடமைப்படி உறவினர்களுடன் கவலையின்றி ஆட்சி செய்.
2.106.26
इहैव त्वा ऽभिषिञ्चन्तु सर्वाः प्रकृतयः सह ।
ऋत्विजः सवसिष्ठाश्च मन्त्रवन्मन्त्रकोविदाः ॥ २.१०६.२६ ॥
இங்கேயே அனைத்து குடிமக்களும், வசிஷ்டருடன் கூடிய ருத்விஜர்களும், மந்திர அறிஞர்களும் மந்திர முறைப்படி உனக்கு அபிஷேகம் செய்யட்டும்.
2.106.27
अभिषिक्तस्त्वमस्माभिरयोध्यां पालने व्रज ।
विजित्य तरसा लोकान् मरुद्भिरिव वासवः ॥ २.१०६.२७ ॥
நாங்கள் உன்னை அபிஷேகம் செய்தபின், அயோத்தியைக் காக்க செல். மருத்களுடன் இந்திரன் விரைவாக உலகங்களை வென்றது போல.
2.106.28
ऋणानि त्रीण्यपाकुर्वन् दुर्हृदः साधु निर्द्दहन् ।
सुहृदस्तर्पयन् कामैस्त्वमेवात्रानुशाधि माम् ॥ २.१०६.२८ ॥
மூன்று கடன்களையும் தீர்த்து, பகைவர்களை நன்கு எரித்து, நண்பர்களை விருப்பப் பொருட்களால் திருப்தி செய்து, இங்கே நீயே என்னை வழிநடத்து.
2.106.29
अद्यार्य मुदिताः सन्तु सुहृदस्ते ऽभिषेचने ।
अद्य भीताः पलायन्तां दुर्हृदस्ते दिशो दश ॥ २.१०६.२९ ॥
இன்று ஆர்யனே, உன் அபிஷேகத்தில் உன் நண்பர்கள் மகிழட்டும்; இன்று உன் பகைவர்கள் அஞ்சி பத்து திசைகளிலும் ஓடட்டும்.
2.106.30
आक्रोशं मम मातुश्च प्रमृज्य पुरुषर्षभ ।
अद्य तत्रभवन्तं च पितरं रक्ष किल्बिषात् ॥ २.१०६.३० ॥
புருஷ சிரேஷ்டனே, என் மீதும் அன்னையின் மீதும் உள்ள பழியை இன்று துடைத்தெறி; மதிப்பிற்குரிய தந்தையை பாவத்திலிருந்து காப்பாற்று.
2.106.31
शिरसा त्वा ऽभियाचे ऽहं कुरुष्व करुणां मयि ।
बान्धवेषु च सर्वेषु भूतेष्विव महेश्वरः ॥ २.१०६.३१ ॥
தலை வணங்கி நான் உன்னை வேண்டுகிறேன்; என் மீதும் அனைத்து உறவினர்கள் மீதும் அனைத்து உயிரினங்கள் மீதும் மகேசுவரன் போல் கருணை காட்டுவாயாக.
2.106.32
अथैतत् पृष्ठतः कृत्वा वनमेव भवानितः ।
गमिष्यति गमिष्यामि भवता सार्द्धमप्यहम् ॥ २.१०६.३२ ॥
அப்படியானால் இதைப் பின்னால் வைத்துவிட்டு, நீ இங்கிருந்து காட்டுக்கே செல்; நானும் உன்னுடன் செல்வேன்.
2.106.33
तथाहि रामो भरतेन ताम्यता प्रसाद्यमानः शिरसा महीपतिः ।
न चैव चक्रे गमनाय सत्त्ववान् मतिं पितुस्तद्वचने व्यवस्थितः ॥ २.१०६.३३ ॥
இவ்வாறு பரதனால் வருந்தியவாறு தலை வணங்கி வேண்டப்பட்டும், திடமனம் கொண்ட ராமன் போவதற்கு எண்ணம் கொள்ளவில்லை; தந்தையின் அந்தச் சொல்லில் உறுதியாக நின்றான்.
2.106.34
तदद्भुतं स्थैर्यमवेक्ष्य राघवे समं जनो हर्षमवाप दुःखितः ।
न यात्ययोध्यामिति दुःखितो ऽभवत् स्थिरप्रतिज्ञत्वमवेक्ष्य हर्षितः ॥ २.१०६.३४ ॥
ராகவனின் அந்த அற்புதமான உறுதியைக் கண்டு மக்கள் ஒருசேர மகிழ்ச்சியும் துக்கமும் அடைந்தனர்; 'அவர் அயோத்திக்குச் செல்லவில்லை' என்று வருந்தினர், அவரது உறுதியான சபதத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்தனர்.
2.106.35
तमृत्विजो नैगमयूथवल्लभास्तदा विंसज्ञाश्रुकलाश्च मातरः ।
तथा ब्रुवाणं भरतं प्रतुष्टुवुः प्रणम्य रामं च ययाचिरे सह ॥ २.१०६.३५ ॥
அப்போது ஆசாரியர்களும், நகரத்தாரின் பிரியமான தலைவர்களும், கண்ணீர் சிந்திய தாய்மார்களும், அவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த பரதனைப் போற்றினர்; ராமனை வணங்கி ஒருமித்து வேண்டினர்.