Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.12.1
ततः श्रुत्वा महाराजः कैकेय्या दारुणं वचः।
चिन्तामभिसमापेदे मुहूर्तं प्रतताप च ॥ २.१२.१ ॥
Als der große König Kaikeyīs harte Worte hörte, versank er in Sorge und wurde einen Augenblick lang gequält.
2.12.2
किं नु मेऽयं दिवास्वप्नश्चित्तमोहोऽपि वा मम।
अनुभूतोपसर्गो वा मनसो वाप्युपद्रवः ॥ २.१२.२ ॥
Ist dies mein Tagtraum, eine Verblendung meines Geistes, ein Unglück, das mich getroffen hat, oder eine Störung meines Herzens?
2.12.3
प्रतिलभ्य ततः संज्ञां कैकेयीवाक्यतापितः ॥ २.१२.३ ॥
Dann, von Kaikeyīs Worten gequält, kam er wieder zu sich.
2.12.4
व्यथितो विक्लवश्चैव व्याघ्रीं दृष्ट्वा यथा मृगः।
असंवृतायामासीनो जगत्यां दीर्घमुच्छ्वसन् ॥ २.१२.४ ॥
Verstört und verwirrt wie ein Reh, das eine Tigerin erblickt, saß er auf dem bloßen Boden und seufzte tief.
2.12.5
मण्डले पन्नगो रुद्धो मन्त्रैरिव महाविषः।
अहो धिगिति सामर्षो वाचमुक्त्वा नराधिपः ॥ २.१२.५ ॥
Wie eine gewaltige giftige Schlange, durch Zauberformeln gebunden und zusammengerollt, sprach der Herr der Menschen voll Unwillen: »Wehe, schändlich!«
2.12.6
मोहम् आपेदिवान् भूयः शोकोपहतचेतनः।
चिरेण तु नृपः संज्ञां प्रतिलभ्य सुदुःखितः ॥ २.१२.६ ॥
Der König, dessen Bewusstsein vom Kummer getroffen war, verfiel abermals in Ohnmacht; erst nach langer Zeit kam er wieder zu sich und war tief betrübt.
2.12.7
कैकेयीमब्रवीत् क्रुद्धो निर्दहन्निव तेजसा।
नृशंसे दुष्टचारित्रे कुलस्यास्य विनाशिनि ॥ २.१२.७ ॥
Zornig, als wollte er sie mit seiner Glut verbrennen, sprach der König zu Kaikeyī: O grausame, du Frau von bösem Wandel, Zerstörerin dieses Geschlechts!
2.12.8
किं कृतं तव रामेण पापे पापं मयापि वा।
सदा ते जननीतुल्यां वृत्तिं वहति राघवः ॥ २.१२.८ ॥
Was hat Rāma dir angetan, du Sünderin, oder welche Sünde habe ich selbst begangen? Rāghava erweist dir stets ein Verhalten wie gegenüber einer Mutter.
2.12.9
तस्यैवं त्वमनर्थाय किंनिमित्तमिहोद्यता।
त्वं मयाऽऽत्मविनाशाय भवनं स्वं निवेशिता ॥ २.१२.९ ॥
Aus welchem Grund hast du dich hier zu einem solchen Unheil gegen ihn bereitgemacht? Ich selbst habe dich zu meinem eigenen Verderben in mein Haus geholt und dort eingesetzt.
2.12.10
अविज्ञानान्नृपसुता व्याला तीक्ष्णविषा यथा।
जीवलोको यदा सर्वो रामस्याह गुणस्तवम् ॥ २.१२.१० ॥
O Prinzessin, wie man aus Unwissenheit eine Schlange mit scharfem Gift berührt, während die ganze belebte Welt Rāmas Tugenden preist...
2.12.11
अपराधं कमुद्दिश्य त्यक्ष्यामीष्टमहं सुतम्।
कौसल्यां च सुमित्रां च त्यजेयमपि वा श्रियम् ॥ २.१२.११ ॥
Um welchen Vergehens willen sollte ich meinen geliebten Sohn verstoßen? Oder Kausalyā und Sumitrā, oder selbst den Wohlstand verlassen?
2.12.12
जीवितं चात्मनो रामं न त्वेव पितृवत्सलम्।
परा भवति मे प्रीतिर्दृष्ट्वा तनयमग्रजम् ॥ २.१२.१२ ॥
Mein eigenes Leben mag ich aufgeben, nicht aber Rāma, der seinem Vater treu ergeben ist; den ältesten Sohn zu sehen ist meine höchste Freude.
2.12.13
अपश्यतस्तु मे रामं नष्टं भवति चेतनम्।
तिष्ठेल्लोको विना सूर्यं सस्यं वा सलिलं विना ॥ २.१२.१३ ॥
Ohne Rāma zu sehen, schwindet mein Bewusstsein. Könnte die Welt ohne die Sonne bestehen, oder die Saat ohne Wasser?
2.12.14
न तु रामं विना देहे तिष्ठेत्तु मम जीवितम्।
तदलं त्यज्यतामेष निश्चयः पापनिश्चये ॥ २.१२.१४ ॥
Ohne Rāma wird mein Leben nicht in diesem Körper bleiben. Genug! Gib diesen bösen Entschluss auf.
2.12.15
अपि ते चरणौ मूर्ध्ना स्पृशाम्येष प्रसीद मे।
किमर्थं चिन्तितं पापे त्वया परमदारुणम् ॥ २.१२.१५ ॥
Ich berühre deine Füße mit meinem Haupt; sei mir gnädig. Sünderin, warum hast du etwas so Grausames ersonnen?
2.12.16
अथ जिज्ञाससे मां त्वं भरतस्य प्रियाप्रिये।
अस्तु यत्तत्त्वया पूर्वं व्याहृतं राघवं प्रति ॥ २.१२.१६ ॥
Nun willst du von mir wissen, ob ich Bharata lieb oder verhasst bin. Es sei so, wie du zuvor über Rāghava sprachst.
2.12.17
स मे ज्येष्ठसुतः श्रीमान् धर्मज्येष्ठ इतीव मे।
तत् त्वया प्रियवादिन्या सेवार्थं कथितं भवेत् ॥ २.१२.१७ ॥
Er ist mein ältester Sohn, der Glanzvolle, der im Dharma Älteste; so ist er mir. O du süß Sprechende, du wirst es um des Dienstes willen gesagt haben.
2.12.18
तच्छ्रुत्वा शोकसंतप्ता संतापयसि मां भृशम्।
आविष्टासि गृहे शून्ये सा त्वं परवशं गता ॥ २.१२.१८ ॥
Als sie das hörte, von Kummer gequält, quälst du mich sehr. Im leeren Haus bist du besessen geworden, unter fremde Gewalt geraten.
2.12.19
इक्ष्वाकूणां कुले देवि सम्प्राप्तः सुमहानयम्।
अनयो नयसम्पन्ने यत्र ते विकृता मतिः ॥ २.१२.१९ ॥
O Königin, ein großes Unheil ist über das Geschlecht der Ikṣvākus gekommen, in dem dein Sinn, in einer Familie voller Rechtschaffenheit, verdorben wurde.
2.12.20
नहि किंचिदयुक्तं वा विप्रियं वा पुरा मम।
अकरोस्त्वं विशालाक्षि तेन न श्रद्दधामि ते ॥ २.१२.२० ॥
O du Großäugige, du hast mir früher nichts Unpassendes oder Unangenehmes angetan; darum traue ich dir nicht.
2.12.21
ननु ते राघवस्तुल्यो भरतेन महात्मना।
बहुशो हि स्म बाले त्वं कथाः कथयसे मम ॥ २.१२.२१ ॥
Ist Rāghava (Rāma) nicht gleich dem großherzigen Bharata? O Mädchen, du hast mir oft solche Geschichten erzählt.
2.12.22
तस्य धर्मात्मनो देवि वने वासं यशस्विनः।
कथं रोचयसे भीरु नव वर्षाणि पञ्च च ॥ २.१२.२२ ॥
O Königin, o Furchtsame, wie kannst du billigen, dass jener rechtschaffene und ruhmreiche im Wald neun und fünf Jahre weilt?
2.12.23
अत्यन्तसुकुमारस्य तस्य धर्मे कृतात्मनः।
कथं रोचयसे वासमरण्ये भृशदारुणे ॥ २.१२.२३ ॥
Wie kannst du billigen, dass er, äußerst zart und dessen Sinn dem Dharma ergeben ist, in einem gar schrecklichen Wald wohnt?
2.12.24
रोचयस्यभिरामस्य रामस्य शुभलोचने।
तव शुश्रूषमाणस्य किमर्थं विप्रवासनम् ॥ २.१२.२४ ॥
O du Schöngeäugige, warum billigst du die Verbannung Rāmas, der Freude aller, der dir dient?
2.12.25
रामो हि भरताद् भूयस्तव शुश्रूषते सदा।
विशेषं त्वयि तस्मात् तु भरतस्य न लक्षये ॥ २.१२.२५ ॥
Rāma dient dir immer mehr als Bharata. Deshalb erkenne ich bei Bharata keinen besonderen Unterschied in seiner Haltung dir gegenüber.
2.12.26
शुश्रूषां गौरवं चैव प्रमाणं वचनक्रियाम्।
कस्तु भूयस्तरं कुर्यादन्यत्र पुरुषर्षभात् ॥ २.१२.२६ ॥
Wer außer Rāma, dem besten der Männer, würde in Dienst, Ehrfurcht, Verlässlichkeit und Gehorsam in Wort und Tat mehr tun?
2.12.27
बहूनां स्त्रीसहस्राणां बहूनां चोपजीविनाम्।
परिवादोऽपवादो वा राघवे नोपपद्यते ॥ २.१२.२७ ॥
Unter vielen Tausend Frauen und zahlreichen Abhängigen entsteht kein Tadel und keine Anschuldigung gegen Rāghava, Rāma.
2.12.28
सान्त्वयन् सर्वभूतानि रामः शुद्धेन चेतसा।
गृह्णाति मनुजव्याघ्रः प्रियैर्विषयवासिनः ॥ २.१२.२८ ॥
Alle Wesen mit reinem Herzen beruhigend, gewinnt Rāma, der Tiger unter den Menschen, die Bewohner des Reiches durch freundliche Worte.
2.12.29
सत्येन लोकाञ् जयति द्विजान् दानेन राघवः।
गुरूञ् छुश्रूषया वीरो धनुषा युधि शात्रवान् ॥ २.१२.२९ ॥
Durch Wahrheit gewinnt Rāghava die Welten, durch Gaben die Zweimalgeborenen, durch Dienst die Älteren und im Kampf mit dem Bogen seine Feinde.
2.12.30
सत्यं दानं तपस्त्यागो मित्रता शौचमार्जवम्।
विद्या च गुरुशुश्रूषा ध्रुवाण्येतानि राघवे ॥ २.१२.३० ॥
Wahrheit, Gabe, Askese, Entsagung, Freundschaft, Reinheit, Aufrichtigkeit, Wissen und Dienst an den Lehrern – all dies ist in Rāghava beständig.
2.12.31
तस्मिन्नार्जवसम्पन्ने देवि देवोपमे कथम्।
पापमाशंससे रामे महर्षिसमतेजसि ॥ २.१२.३१ ॥
O Königin, gottgleiche, wie kannst du Böses für Rāma wünschen, der mit Geradheit begabt ist und dessen Glanz dem eines großen Weisen gleicht?
2.12.32
न स्मराम्यप्रियं वाक्यं लोकस्य प्रियवादिनः।
स कथं त्वत्कृते रामं वक्ष्यामि प्रियमप्रियम् ॥ २.१२.३२ ॥
Ich erinnere mich nicht, dass er, der zur Welt angenehm spricht, je ein unangenehmes Wort gesprochen hätte. Wie also soll ich um deinetwillen von Rāma Angenehmes oder Unangenehmes sagen?
2.12.33
क्षमा यस्मिंस्तपस्त्यागः सत्यं धर्मः कृतज्ञता।
अप्यहिंसा च भूतानां तमृते कागतिर्मम ॥ २.१२.३३ ॥
In dem Geduld, Askese, Entsagung, Wahrheit, Rechtschaffenheit, Dankbarkeit und Gewaltlosigkeit gegenüber allen Wesen wohnen: Ohne ihn, welche Zuflucht habe ich?
2.12.34
मम वृद्धस्य कैकेयि गतान्तस्य तपस्विनः।
दीनं लालप्यमानस्य कारुण्यं कर्तुमर्हसि ॥ २.१२.३४ ॥
O Kaikeyī, du solltest Mitleid mit mir zeigen, einem alten Mann am Ende seines Lebens, einem Asketen, der jämmerlich flehend bittet.
2.12.35
पृथिव्यां सागरान्तायां यत् किंचिदधिगम्यते।
तत् सर्वं तव दास्यामि मा च त्वं मन्युमाविश ॥ २.१२.३५ ॥
Alles, was auf dieser vom Ozean umgrenzten Erde zu erlangen ist, das alles werde ich dir geben. Gib dich nicht dem Zorn hin.
2.12.36
अञ्जलिं कुर्मि कैकेयि पादौ चापि स्पृशामि ते।
शरणं भव रामस्य माधर्मो मामिह स्पृशेत् ॥ २.१२.३६ ॥
O Kaikeyī, ich falte die Hände und berühre sogar deine Füße. Sei eine Zuflucht für Rāma, damit das Unrecht mich hier nicht berühre.
2.12.37
घूर्णमानं महाराजं शोकेन समभिप्लुतम् ॥ २.१२.३७ ॥
Zu dem großen König, taumelnd und von Kummer überwältigt, (sprach Kaikeyī).
2.12.38
पारं शोकार्णवस्याशु प्रार्थयन्तं पुनः पुनः।
प्रत्युवाचाथ कैकेयी रौद्रा रौद्रतरं वचः ॥ २.१२.३८ ॥
Daśaratha, der sie immer wieder anflehte, ihn rasch über den Ozean des Kummers zu bringen, antwortete die grausame Kaikeyī mit noch grausameren Worten.
2.12.39
यदि दत्त्वा वरौ राजन् पुनः प्रत्यनुतप्यसे।
धार्मिकत्वं कथं वीर पृथिव्यां कथयिष्यसि ॥ २.१२.३९ ॥
O König, wenn du die beiden Gaben gewährst und sie dann wieder bereust, wie wirst du, o Held, deine Rechtschaffenheit auf Erden beanspruchen?
2.12.40
यदा समेता बहवस्त्वया राजर्षयः सह।
कथयिष्यन्ति धर्मज्ञ तत्र किं प्रतिवक्ष्यसि ॥ २.१२.४० ॥
O Kenner des Dharma, wenn viele königliche Weise mit dir zusammenkommen und davon sprechen, was wirst du ihnen dort antworten?
2.12.41
यस्याः प्रसादे जीवामि या च मामभ्यपालयत्।
तस्याः कृता मया मिथ्या कैकेय्या इति वक्ष्यसि ॥ २.१२.४१ ॥
Du wirst sagen: »Ich habe Kaikeyī gegenüber falsch gehandelt, durch deren Gunst ich lebe und die mich beschützt hat.«
2.12.42
किल्बिषं त्वं नरेन्द्राणां करिष्यसि नराधिप।
यो दत्त्वा वरमद्यैव पुनरन्यानि भाषसे ॥ २.१२.४२ ॥
O Herr der Menschen, nachdem du heute schon eine Gabe gewährt hast, sprichst du nun wieder anders; so wirst du unter den Königen eine Schuld begehen.
2.12.43
शैब्यः श्येनकपोतीये स्वमांसं पक्षिणे ददौ।
अलर्कश्चक्षुषी दत्त्वा जगाम गतिमुत्तमाम् ॥ २.१२.४३ ॥
Śaibya gab in der Angelegenheit von Falke und Taube dem Vogel sein eigenes Fleisch; Alarka, der seine beiden Augen gegeben hatte, gelangte zum höchsten Zustand.
2.12.44
सागरः समयं कृत्वा न वेलामतिवर्तते।
समयं मानृतं कार्षीः पूर्ववृत्तमनुस्मरन् ॥ २.१२.४४ ॥
Das Meer überschreitet, nachdem es eine Grenze gesetzt hat, sein Ufer nicht; eingedenk deines früheren Verhaltens, mache das Versprechen nicht falsch.
2.12.45
स त्वं धर्मं परित्यज्य रामं राज्येऽभिषिच्य च।
सह कौसल्यया नित्यं रन्तुमिच्छसि दुर्मते ॥ २.१२.४५ ॥
Du hast das dharma verlassen und willst Rāma im Königreich einsetzen und stets mit Kausalyā Freude genießen, du Verblendeter.
2.12.46
भवत्वधर्मो धर्मो वा सत्यं वा यदि वानृतम्।
यत्त्वया संश्रुतं मह्यं तस्य नास्ति व्यतिक्रमः ॥ २.१२.४६ ॥
Sei es Unrecht oder Recht, Wahrheit oder Lüge: es gibt keinen Bruch des Versprechens, das du mir gegeben hast.
2.12.47
अहं हि विषमद्यैव पीत्वा बहु तवाग्रतः।
पश्यतस्ते मरिष्यामि रामो यद्यभिषिच्यते ॥ २.१२.४७ ॥
Wird Rāma gekrönt, werde ich heute noch vor dir viel Gift trinken und sterben, während du zusiehst.
2.12.48
एकाहमपि पश्येयं यद्यहं राममातरम्।
अञ्जलिं प्रतिगृह्णन्तीं श्रेयो ननु मृतिर्मम ॥ २.१२.४८ ॥
Könnte ich auch nur einmal die Mutter Rāmas den gefalteten Gruß empfangen sehen, so wäre der Tod für mich das Bessere.
2.12.49
भरतेनात्मना चाहं शपे ते मनुजाधिप।
यथा नान्येन तुष्येयमृते रामविवासनात् ॥ २.१२.४९ ॥
O Herr der Menschen, ich schwöre bei Bharata und bei mir selbst, dass ich mit nichts anderem zufrieden sein werde als mit Rāmas Verbannung.
2.12.50
एतावदुक्त्वा वचनं कैकेयी विरराम ह।
विलपन्तं च राजानं न प्रतिव्याजहार सा ॥ २.१२.५० ॥
So weit gesprochen, schwieg Kaikeyī; dem klagenden König antwortete sie nicht.
2.12.51
श्रुत्वा तु राजा कैकेय्या वाक्यं परमशोभनम्।
रामस्य च वने वासमैश्वर्यं भरतस्य च ॥ २.१२.५१ ॥
Der König hörte die Worte Kaikeyīs—äußerlich höchst angenehm klingend: Rāmas Aufenthalt im Wald und Bharatas Herrschaft—
2.12.52
नाभ्यभाषत कैकेयीं मुहूर्तं व्याकुलेन्द्रियः।
प्रैक्षतानिमिषो देवीं प्रियामप्रियवादिनीम् ॥ २.१२.५२ ॥
Mit verwirrten Sinnen sprach der König einen Augenblick lang nicht mit Kaikeyī; er blickte unverwandt auf die geliebte Königin, die unangenehme Worte sprach.
2.12.53
तां हि वज्रसमां वाचमाकर्ण्य हृदयाप्रियाम्।
दुःखशोकमयीं श्रुत्वा राजा न सुखितोऽभवत् ॥ २.१२.५३ ॥
Als er jene Rede hörte, wie ein Donnerkeil, dem Herzen unlieb und voll Leid und Kummer, war der König nicht glücklich.
2.12.54
स देव्या व्यवसायं च घोरं च शपथं कृतम्।
ध्यात्वा रामेति निःश्वस्य च्छिन्नस्तरुरिवापतत् ॥ २.१२.५४ ॥
Als er über den schrecklichen Entschluss der Königin und den geleisteten Schwur nachdachte, seufzte er, rief »Rāma« und stürzte wie ein gefällter Baum.
2.12.55
नष्टचित्तो यथोन्मत्तो विपरीतो यथातुरः।
हृततेजा यथा सर्पो बभूव जगतीपतिः ॥ २.१२.५५ ॥
Wie einer, dessen Sinn verloren ist, wie ein Wahnsinniger, wie ein Gequälter außer sich, und wie eine Schlange ihres Glanzes beraubt, so wurde der Herr der Erde.
2.12.56
दीनयाऽऽतुरया वाचा इति होवाच कैकयीम्।
अनर्थमिममर्थाभं केन त्वमुपदेशिता ॥ २.१२.५६ ॥
Mit kläglicher, gequälter Stimme sprach er zu Kaikeyī: Wer hat dich zu diesem Unheil angeleitet, das wie ein Vorteil aussieht?
2.12.57
भूतोपहतचित्तेव ब्रुवन्ती मां न लज्जसे।
शीलव्यसनमेतत् ते नाभिजानाम्यहं पुरा ॥ २.१२.५७ ॥
Du sprichst, als wäre dein Geist von einem Dämon besessen; schämst du dich nicht vor mir? Diesen Charakterfehler kannte ich an dir bisher nicht.
2.12.58
बालायास्तत् त्विदानीं ते लक्षये विपरीतवत्।
कुतो वा ते भयं जातं या त्वमेवंविधं वरम् ॥ २.१२.५८ ॥
Wie ein Kind sehe ich dich nun verwirrt. Woher ist dir die Furcht gekommen, dass du solch eine Gabe verlangst?
2.12.59
राष्ट्रे भरतमासीनं वृणीषे राघवं वने।
विरमैतेन भावेन त्वमेतेनानृतेन च ॥ २.१२.५९ ॥
Du wählst, Bharata im Reich einzusetzen und Rāghava in den Wald zu schicken. Lass ab von dieser Absicht und von dieser Lüge.
2.12.60
यदि भर्तुः प्रियं कार्यं लोकस्य भरतस्य च।
नृशंसे पापसंकल्पे क्षुद्रे दुष्कृतकारिणि ॥ २.१२.६० ॥
Wenn das getan werden soll, was dem Gatten, der Welt und Bharata lieb ist, dann, o Grausame von böser Absicht, niederträchtige Täterin böser Taten!
2.12.61
किं नु दुःखमलीकं वा मयि रामे च पश्यसि।
न कथंचिदृते रामाद् भरतो राज्यमावसेत् ॥ २.१२.६१ ॥
Siehst du etwa einen falschen Kummer in mir oder in Rāma? Bharata wird auf keine Weise ohne Rāma im Reich wohnen.
2.12.62
रामादपि हि तं मन्ये धर्मतो बलवत्तरम्।
कथं द्रक्ष्यामि रामस्य वनं गच्छेति भाषिते ॥ २.१२.६२ ॥
Ich halte ihn im Dharma sogar für stärker als Rāma. Wenn gesagt wird: »Geh in den Wald«, wie soll ich sehen, dass Rāma in den Wald geht?
2.12.63
मुखवर्णं विवर्णं तु यथैवेन्दुमुपप्लुतम्।
तां तु मे सुकृतां बुद्धिं सुहृद्भिः सह निश्चिताम् ॥ २.१२.६३ ॥
Wie der vom Mondeinschlag verdunkelte Mond wurde ihr Gesicht bleich. Den wohlüberlegten Entschluss, den ich mit meinen Freunden gefasst hatte, [hat sie vergessen].
2.12.64
कथं द्रक्ष्याम्यपावृत्तां परैरिव हतां चमूम्।
किं मां वक्ष्यन्ति राजानो नानादिग्भ्यः समागताः ॥ २.१२.६४ ॥
Wie soll ich [Rāma zurückkehren] sehen wie ein von Feinden geschlagenes, zurückweichendes Heer? Was werden die Könige, aus allen Richtungen versammelt, zu mir sagen?
2.12.65
बालो बतायमैक्ष्वाकश्चिरं राज्यमकारयत्।
यदा हि बहवो वृद्धा गुणवन्तो बहुश्रुताः ॥ २.१२.६५ ॥
Ach, dieses Kind des Ikṣvāku-Geschlechts ließ das Reich lange Zeit regieren, obwohl viele Älteste, Tugendhafte und sehr Gelehrte [anwesend sind]...
2.12.66
परिप्रक्ष्यन्ति काकुत्स्थं वक्ष्यामीह कथं तदा।
कैकेय्या क्लिश्यमानेन पुत्रः प्रव्राजितो मया ॥ २.१२.६६ ॥
Sie werden Rāma aus dem Geschlecht der Kakutstha fragen; was werde ich dann hier sagen? Kaikeyī, von Qualen geplagt, ließ ihren Sohn [Rāma] durch mich ins Exil schicken.
2.12.67
यदि सत्यं ब्रवीम्येतत् तदसत्यं भविष्यति।
किं मां वक्ष्यति कौसल्या राघवे वनमास्थिते ॥ २.१२.६७ ॥
Wenn ich dies als Wahrheit sage, wird es falsch sein. Was wird Kausalyā zu mir sagen, wenn Rāghava in den Wald gegangen ist?
2.12.68
किं चैनां प्रतिवक्ष्यामि कृत्वा विप्रियमीदृशम्।
यदा यदा च कौसल्या दासीव च सखीव च ॥ २.१२.६८ ॥
Nachdem ich eine so unerfreuliche Tat begangen habe, was werde ich ihr antworten? Wann immer Kausalyā, wie eine Dienerin und wie eine Freundin,
2.12.69
भार्यावद् भगिनीवच्च मातृवच्चोपतिष्ठति।
सततं प्रियकामा मे प्रियपुत्रा प्रियंवदा ॥ २.१२.६९ ॥
Sie dient mir wie eine Gattin, wie eine Schwester und wie eine Mutter, stets mein Wohl begehrend, mit einem geliebten Sohn, mit sanften Worten.
2.12.70
न मया सत्कृता देवी सत्कारार्हा कृते तव।
इदानीं तत्तपति मां यन्मया सुकृतं त्वयि ॥ २.१२.७० ॥
Um deinetwillen habe ich jene Göttin, die der Ehre würdig war, nicht geehrt. Nun quält mich die gute Tat, die ich dir erwies.
2.12.71
अपथ्यव्यञ्जनोपेतं भुक्तमन्नमिवातुरम्।
विप्रकारं च रामस्य सम्प्रयाणं वनस्य च ॥ २.१२.७१ ॥
Wie ein Kranker Speise isst, die mit ungesunden Würzen bereitet ist, so quälen mich die Kränkung Rāmas und seine Abreise in den Wald.
2.12.72
सुमित्रा प्रेक्ष्य वै भीता कथं मे विश्वसिष्यति।
कृपणं बत वैदेही श्रोष्यति द्वयमप्रियम् ॥ २.१२.७२ ॥
Sumitrā wird mich sehen und erschrecken; wie wird sie mir vertrauen? Und die unglückliche Vaidehī wird diese beiden unerfreulichen Dinge hören!
2.12.73
मां च पञ्चत्वमापन्नं रामं च वनमाश्रितम्।
वैदेही बत मे प्राणान् शोचन्ती क्षपयिष्यति ॥ २.१२.७३ ॥
Wenn ich dem Tod verfallen bin und Rāma Zuflucht im Wald gesucht hat, wird, weh, die trauernde Vaidehī mein Leben aufzehren.
2.12.74
हीना हिमवतः पार्श्वे किंनरेणेव किंनरी।
नहि राममहं दृष्ट्वा प्रवसन्तं महावने ॥ २.१२.७४ ॥
Wie eine Kiṃnarī, von ihrem Kiṃnara getrennt am Hang des Himālaya, werde ich, ohne Rāma zu sehen, der in den großen Wald geht, nicht bestehen können.
2.12.75
चिरं जीवितुमाशंसे रुदन्तीं चापि मैथिलीम्।
सा नूनं विधवा राज्यं सपुत्रा कारयिष्यसि ॥ २.१२.७५ ॥
Ich hoffe, dass auch die weinende Maithilī lange lebt. Gewiss wirst du sie als Witwe mit ihrem Sohn das Reich regieren lassen.
2.12.76
सतीं त्वामहमत्यन्तं व्यवस्याम्यसतीं सतीम्।
रूपिणीं विषसंयुक्तां पीत्वेव मदिरां नरः ॥ २.१२.७६ ॥
Ich hielt dich für durchaus tugendhaft, doch du bist untugendhaft und gleichst einer Tugendhaften, wie ein Mann, der Wein mit Gift getrunken hat.
2.12.77
अनृतैर्बत मां सान्त्वैः सान्त्वयन्ती स्म भाषसे।
गीतशब्देन संरुध्य लुब्धो मृगमिवावधीः ॥ २.१२.७७ ॥
Weh, du besänftigst mich mit trügerischen Trostworten, wie der gierige Jäger, der den Hirsch mit dem Klang eines Gesangs umschließt und tötet.
2.12.78
अनार्य इति मामार्याः पुत्रविक्रायकं ध्रुवम्।
विकरिष्यन्ति रथ्यासु सुरापं ब्राह्मणं यथा ॥ २.१२.७८ ॥
»Sie ist unedel, eine Verkäuferin ihres Sohnes«, so werden mich die Edlen gewiss auf den Straßen schmähen, wie man einen weintrinkenden Brahmanen schmäht.
2.12.79
अहो दुःखमहो कृच्छ्रं यत्र वाचः क्षमे तव।
दुःखमेवंविधं प्राप्तं पुरा कृतमिवाशुभम् ॥ २.१२.७९ ॥
Ach, welch ein Schmerz, ach, welch eine Not, dass ich solche Worte von dir ertragen muss! Ein solches Leid ist mir widerfahren, als wäre es die Frucht einer bösen Tat aus früherer Zeit.
2.12.80
चिरं खलु मया पापे त्वं पापेनाभिरक्षिता।
अज्ञानादुपसम्पन्ना रज्जुरुद्बन्धनी यथा ॥ २.१२.८० ॥
O Böse, lange habe ich dich beschützt, und aus Unwissenheit ließ ich dich nahe kommen, wie ein fesselndes Seil.
2.12.81
रममाणस्त्वया सार्धं मृत्युं त्वां नाभिलक्षये।
बालो रहसि हस्तेन कृष्णसर्पमिवास्पृशम् ॥ २.१२.८१ ॥
Mich mit dir erfreuend, erkannte ich dich nicht als den Tod; wie ein Kind, das heimlich eine schwarze Schlange mit der Hand berührt, so berührte ich dich.
2.12.82
तं तु मां जीवलोकोऽयं नूनमाक्रोष्टुमर्हति।
मया ह्यपितृकः पुत्रः स महात्मा दुरात्मना ॥ २.१२.८२ ॥
Diese Welt wird mich gewiss zu schmähen verdienen, denn wegen mir ist jener großherzige Sohn durch den Bösgesinnten vaterlos geworden.
2.12.83
बालिशो बत कामात्मा राजा दशरथो भृशम्।
स्त्रीकृते यः प्रियं पुत्रं वनं प्रस्थापयिष्यति ॥ २.१२.८३ ॥
Ach, König Daśaratha, von Begierde beherrscht, ist sehr töricht; um einer Frau willen wird er seinen geliebten Sohn in den Wald schicken.
2.12.84
वेदैश्च ब्रह्मचर्यैश्च गुरुभिश्चोपकर्शितः।
भोगकाले महत्कृच्छ्रं पुनरेव प्रपत्स्यते ॥ २.१२.८४ ॥
Vom Veda, von der Zucht des Schülers und von seinen Lehrern ausgezehrt, wird er zur Zeit des Genusses wieder großes Leid erfahren.
2.12.85
नालं द्वितीयं वचनं पुत्रो मां प्रतिभाषितुम्।
स वनं प्रव्रजेत्युक्तो बाढमित्येव वक्ष्यति ॥ २.१२.८५ ॥
Mein Sohn vermag mir kein zweites Wort zu erwidern; wird ihm gesagt »Geh in den Wald«, so wird er nur »Gut« sagen.
2.12.86
यदि मे राघवः कुर्याद् वनं गच्छेति चोदितः।
प्रतिकूलं प्रियं मे स्यान्न तु वत्सः करिष्यति ॥ २.१२.८६ ॥
Wenn Rāghava, zu »Geh in den Wald« angetrieben, dies täte, wäre es mir zuwider; doch mein geliebter Sohn wird es nicht tun.
2.12.87
राघवे हि वनं प्राप्ते सर्वलोकस्य धिक्कृतम्।
मृत्युरक्षमणीयं मां नयिष्यति यमक्षयम् ॥ २.१२.८७ ॥
Wenn Rāghava in den Wald gegangen ist, wird die ganze Welt mich tadeln; dann wird der unerträgliche Tod mich in Yamas Reich führen.
2.12.88
मृते मयि गते रामे वनं मनुजपुङ्गवे।
इष्टे मम जने शेषे किं पापं प्रतिपत्स्यसे ॥ २.१२.८८ ॥
Wenn ich tot bin und Rāma, der beste der Menschen, in den Wald gegangen ist, während meine Lieben übrig bleiben, welche Sünde wirst du dann auf dich laden?
2.12.89
कौसल्या मां च रामं च पुत्रौ च यदि हास्यति।
दुःखान्यसहती देवी मामेवानुगमिष्यति ॥ २.१२.८९ ॥
Wenn Kausalyā mich, Rāma und die beiden Söhne verlässt, wird jene Königin, unfähig, ihren Schmerz zu ertragen, mir folgen.
2.12.90
कौसल्यां च सुमित्रां च मां च पुत्रैस्त्रिभिः सह।
प्रक्षिप्य नरके सा त्वं कैकेयि सुखिता भव ॥ २.१२.९० ॥
Nachdem du Kausalyā, Sumitrā und mich mit drei Söhnen in die Hölle gestürzt hast, sei glücklich, o Kaikeyī.
2.12.91
मया रामेण च त्यक्तं शाश्वतं सत्कृतं गुणैः।
इक्ष्वाकुकुलमक्षोभ्यमाकुलं पालयिष्यसि ॥ २.१२.९१ ॥
Von Rāma und mir verlassen, jenes Geschlecht der Ikṣvāku, stets durch seine Tugenden geehrt, bisher unerschüttert, nun aufgewühlt, wirst du es regieren.
2.12.92
प्रियं चेद् भरतस्यैतद् रामप्रव्राजनं भवेत्।
मा स्म मे भरतः कार्षीत् प्रेतकृत्यं गतायुषः ॥ २.१२.९२ ॥
Wenn Rāmas Verbannung Bharata gefällt, so soll Bharata nicht die Totenriten für mich vollziehen, wenn mein Leben vergangen ist.
2.12.93
मृते मयि गते रामे वनं पुरुषपुङ्गवे।
सेदानीं विधवा राज्यं सपुत्रा कारयिष्यसि ॥ २.१२.९३ ॥
Wenn ich tot bin und Rāma, der beste der Männer, in den Wald gegangen ist, dann wirst du als Witwe mit deinem Sohn das Reich nun regieren lassen.
2.12.94
त्वं राजपुत्रि दैवेन न्यवसो मम वेश्मनि।
अकीर्तिश्चातुला लोके ध्रुवः परिभवश्च मे।
सर्वभूतेषु चावज्ञा यथा पापकृतस्तथा ॥ २.१२.९४ ॥
Prinzessin, durch das Schicksal wohnst du in meinem Haus. In der Welt wird meine Schande unvergleichlich sein und meine Erniedrigung gewiss, und ich werde von allen Wesen verachtet werden wie eine Übeltäterin.
2.12.95
कथं रथैर्विभुर्यात्वा गजाश्वैश्च मुहुर्मुहुः।
पद्भ्यां रामो महारण्ये वत्सो मे विचरिष्यति ॥ २.१२.९५ ॥
Wie wird Rāma, der Mächtige, der oft auf Wagen, Elefanten und Pferden reiste, nun zu Fuß durch den großen Wald wandern? Mein lieber Sohn wird dort umherziehen.
2.12.96
यस्य चाहारसमये सूदाः कुण्डलधारिणः।
अहंपूर्वाः पचन्ति स्म प्रसन्नाः पानभोजनम् ॥ २.१२.९६ ॥
Zu dessen Essenszeit Köche mit Ohrringen, jeder eifrig, der Erste zu sein, fröhlich Speisen und Getränke bereiteten,
2.12.97
स कथं नु कषायाणि तिक्तानि कटुकानि च।
भक्षयन् वन्यमाहारं सुतो मे वर्तयिष्यति ॥ २.१२.९७ ॥
Wie wird mein Sohn überleben, wenn er die herben, bitteren und scharfen Speisen des Waldes isst?
2.12.98
महार्हवस्त्रसम्बद्धो भूत्वा चिरसुखोचितः।
काषायपरिधानस्तु कथं रामो भविष्यति ॥ २.१२.९८ ॥
Rāma, lange an Behaglichkeit gewöhnt und in kostbare Gewänder gekleidet, wie wird er sein, wenn er ockerfarbene Gewänder trägt?
2.12.99
कस्येदं दारुणं वाक्यमेवंविधमपीरितम्।
रामस्यारण्यगमनं भरतस्याभिषेचनम् ॥ २.१२.९९ ॥
Wer hat dieses grausame Wort gesprochen: Rāmas Gang in den Wald und Bharatas Krönung?
2.12.100
धिगस्तु योषितो नाम शठाः स्वार्थपरायणाः।
न ब्रवीमि स्त्रियः सर्वा भरतस्यैव मातरम् ॥ २.१२.१०० ॥
Schande über die Frauen, die hinterlistig und nur auf den eigenen Vorteil bedacht sind! Ich spreche nicht von allen Frauen, sondern nur von Bharatas Mutter.
2.12.101
अनर्थभावेऽर्थपरे नृशंसे
ममानुतापाय निवेशितासि।
किमप्रियं पश्यसि मन्निमित्तं
हितानुकारिण्यथवापि रामे ॥ २.१२.१०१ ॥
O Grausame, die du am Unglück Gefallen findest, du wurdest nur hierher gesetzt, um mir Kummer zu bereiten. Siehst du an Rāma etwas Unerfreuliches meinetwegen, oder an Rāma, der stets das Heilsame tut?
2.12.102
परित्यजेयुः पितरोऽपि पुत्रान्
भार्याः पतींश्चापि कृतानुरागाः।
कृत्स्नं हि सर्वं कुपितं जगत् स्याद्
दृष्ट्वैव रामं व्यसने निमग्नम् ॥ २.१२.१०२ ॥
Wenn sie Rāma im Unglück versunken sähen, würden Väter ihre Söhne verlassen und liebende Frauen ihre Männer verstoßen; die ganze Welt würde in Zorn geraten.
2.12.103
अहं पुनर्देवकुमाररूप-
मलंकृतं तं सुतमाव्रजन्तम्।
नन्दामि पश्यन्निव दर्शनेन
भवामि दृष्ट्वैव पुनर्युवेव ॥ २.१२.१०३ ॥
Wenn ich jenen Sohn herankommen sehe, geschmückt in der Gestalt eines göttlichen Jünglings, freue ich mich; allein durch seinen Anblick werde ich wieder jung.
2.12.104
विना हि सूर्येण भवेत् प्रवृत्ति-
रवर्षता वज्रधरेण वापि।
रामं तु गच्छन्तमितः समीक्ष्य
जीवेन्न कश्चित्त्विति चेतना मे ॥ २.१२.१०४ ॥
Ohne die Sonne oder wenn Indra keinen Regen gäbe, käme das Treiben der Welt zum Erliegen; doch wenn man Rāma von hier gehen sieht, so sagt mir mein Gemüt, würde niemand am Leben bleiben.
2.12.105
विनाशकामामहिताममित्रा-
मावासयं मृत्युमिवात्मनस्त्वाम्।
चिरं बताङ्केन धृतासि सर्पी
महाविषा तेन हतोऽस्मि मोहात् ॥ २.१२.१०५ ॥
Dich, die du meinen Untergang begehrst, schädlich und feindselig, habe ich wie meinen eigenen Tod im Haus behalten; wehe, du, die ich lange im Schoß hielt, bist eine Schlange mit gewaltigem Gift, und durch sie, aus Verblendung, bin ich erschlagen.
2.12.106
मया च रामेण सलक्ष्मणेन
प्रशास्तु हीनो भरतस्त्वया सह।
पुरं च राष्ट्रं च निहत्य बान्धवान्
ममाहितानां च भवाभिहर्षिणी ॥ २.१२.१०६ ॥
Bharata, ohne Herrscher, von mir, Rāma und Lakṣmaṇa getrennt, wird bei dir sein; nachdem du Stadt, Reich und Verwandte vernichtet hast, wirst du, die Macht genießend, bei meinen Feinden sein.
2.12.107
नृशंसवृत्ते व्यसनप्रहारिणि
प्रसह्य वाक्यं यदिहाद्य भाषसे।
न नाम ते तेन मुखात् पतन्त्यधो
विशीर्यमाणा दशनाः सहस्रधा ॥ २.१२.१०७ ॥
O du grausamen Gesinnte, Bringerin des Unheils! Die Worte, die du heute hier so dreist sprichst – und doch fallen dir die Zähne nicht aus dem Mund, tausendfach zerbrochen.
2.12.108
न किंचिदाहाहितमप्रियं वचो
न वेत्ति रामः परुषाणि भाषितुम्।
कथं तु रामे ह्यभिरामवादिनि
ब्रवीषि दोषान् गुणनित्यसम्मते ॥ २.१२.१०८ ॥
Rāma hat nie ein schädliches oder unangenehmes Wort gesprochen; harte Worte zu sprechen weiß er nicht. Warum zählst du Fehler bei Rāma auf, der immer freundlich spricht und stets um seiner Tugenden willen geehrt wird?
2.12.109
प्रताम्य वा प्रज्वल वा प्रणश्य वा
सहस्रशो वा स्फुटितां महीं व्रज।
न ते करिष्यामि वचः सुदारुणं
ममाहितं केकयराजपांसने ॥ २.१२.१०९ ॥
Ob du dich vor Qual verzehrst, verbrennst, zugrunde gehst oder in tausend Stücke zerspringst und in die Erde fährst: Ich werde deinen grausamsten Wunsch nicht erfüllen, Staub des Kekaya-Königsgeschlechts; er ist mir schädlich.
2.12.110
क्षुरोपमां नित्यमसत्प्रियंवदां
प्रदुष्टभावां स्वकुलोपघातिनीम्।
न जीवितुं त्वां विषहेऽमनोरमां
दिधक्षमाणां हृदयं सबन्धनम् ॥ २.१२.११० ॥
Du bist wie ein Rasiermesser: stets sprichst du falsch angenehme Worte, bist bösen Sinnes, eine Zerstörerin deiner eigenen Familie. Ich kann es nicht ertragen, mit dir zu leben; du bist nicht erfreulich und willst mein Herz samt seinen Bindungen verbrennen.
2.12.111
न जीवितं मेऽस्ति कुतः पुनः सुखं
विनात्मजेनात्मवतां कुतो रतिः।
ममाहितं देवि न कर्तुमर्हसि
स्पृशामि पादावपि ते प्रसीद मे ॥ २.१२.१११ ॥
Ich habe kein Leben mehr; wie könnte dann Glück sein? Ohne meinen Sohn, wie könnten selbst Selbstbeherrschte Freude finden? Königin, du solltest nicht tun, was mir schadet. Ich berühre deine Füße — sei mir gnädig.
2.12.112
स भूमिपालो विलपन्ननाथवत्
स्त्रिया गृहीतो हृदयेऽतिमात्रया।
पपात देव्याश्चरणौ प्रसारिता-
वुभावसम्प्राप्य यथाऽऽतुरस्तथा ॥ २.१२.११२ ॥
Jener König, klagend wie einer ohne Beschützer, im Herzen ergriffen von übergroßer Anhänglichkeit an eine Frau, fiel mit beiden ausgestreckten Armen zu den Füßen der Königin nieder; doch wie ein Gequälter vermochte er sie nicht zu erreichen.