வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.12.1
ततः श्रुत्वा महाराजः कैकेय्या दारुणं वचः।
चिन्तामभिसमापेदे मुहूर्तं प्रतताप च ॥ २.१२.१ ॥
அப்போது மகாராஜா கைகேயியின் கொடிய சொற்களைக் கேட்டு கவலையில் ஆழ்ந்தார்; ஒரு கணம் வேதனையால் தவித்தார்.
2.12.2
किं नु मेऽयं दिवास्वप्नश्चित्तमोहोऽपि वा मम।
अनुभूतोपसर्गो वा मनसो वाप्युपद्रवः ॥ २.१२.२ ॥
இது என் பகல் கனவா, அல்லது என் மனத்தின் மயக்கமா, அல்லது நான் அனுபவிக்கும் ஒரு துன்பமா, அல்லது மனதின் ஏதோ கலக்கமா?
2.12.3
प्रतिलभ्य ततः संज्ञां कैकेयीवाक्यतापितः ॥ २.१२.३ ॥
பின்னர் கைகேயியின் சொற்களால் வேதனையுற்று அவர் நினைவு திரும்பப் பெற்றார்.
2.12.4
व्यथितो विक्लवश्चैव व्याघ्रीं दृष्ट्वा यथा मृगः।
असंवृतायामासीनो जगत्यां दीर्घमुच्छ्वसन् ॥ २.१२.४ ॥
புலியைக் கண்ட மான் போல வருந்தி மனம் குழம்பியவராய், திறந்த நிலத்தில் அமர்ந்து நீண்ட பெருமூச்சு விட்டார்.
2.12.5
मण्डले पन्नगो रुद्धो मन्त्रैरिव महाविषः।
अहो धिगिति सामर्षो वाचमुक्त्वा नराधिपः ॥ २.१२.५ ॥
மந்திரங்களால் கட்டுண்ட கொடிய விஷப் பாம்பு போல் சுருண்டு நின்று, சீற்றத்துடன் 'அடடா, சீ!' என்று கூறினார் அந்த மன்னர்.
2.12.6
मोहम् आपेदिवान् भूयः शोकोपहतचेतनः।
चिरेण तु नृपः संज्ञां प्रतिलभ्य सुदुःखितः ॥ २.१२.६ ॥
துக்கத்தால் தாக்கப்பட்ட உணர்வுடைய மன்னர் மீண்டும் மயக்கத்தில் விழுந்தார்; நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் நினைவு பெற்று மிகவும் துயருற்றார்.
2.12.7
कैकेयीमब्रवीत् क्रुद्धो निर्दहन्निव तेजसा।
नृशंसे दुष्टचारित्रे कुलस्यास्य विनाशिनि ॥ २.१२.७ ॥
கோபத்தில் நிறைந்த அரசன், தன் தேஜஸால் எரிப்பவன் போல கைகேயியிடம் கூறினான்: கொடியவளே, தீய நடத்தை உடையவளே, இந்த குலத்தை அழிப்பவளே!
2.12.8
किं कृतं तव रामेण पापे पापं मयापि वा।
सदा ते जननीतुल्यां वृत्तिं वहति राघवः ॥ २.१२.८ ॥
ராமன் உனக்கு என்ன செய்தான், பாவியே? அல்லது நான்தான் என்ன பாவம் செய்தேன்? ராகவன் எப்போதும் உன்னிடம் தாயைப் போன்ற நடத்தையையே காட்டுகிறான்.
2.12.9
तस्यैवं त्वमनर्थाय किंनिमित्तमिहोद्यता।
त्वं मयाऽऽत्मविनाशाय भवनं स्वं निवेशिता ॥ २.१२.९ ॥
அவனிடம் இப்படி அழிவுக்காக, எந்தக் காரணத்தால் நீ இங்கே முனைந்தாய்? என் சொந்த அழிவுக்காகவே நான் உன்னை என் சொந்த மாளிகையில் குடியமர்த்தினேன்.
2.12.10
अविज्ञानान्नृपसुता व्याला तीक्ष्णविषा यथा।
जीवलोको यदा सर्वो रामस्याह गुणस्तवम् ॥ २.१२.१० ॥
அரசன் மகளே, அறியாமையால் கூரிய விஷமுள்ள பாம்பைத் தொடுவதுபோல, உலகம் முழுவதும் ராமனின் குணங்களைப் புகழ்ந்து பாடும் நிலையில்...
2.12.11
अपराधं कमुद्दिश्य त्यक्ष्यामीष्टमहं सुतम्।
कौसल्यां च सुमित्रां च त्यजेयमपि वा श्रियम् ॥ २.१२.११ ॥
எந்தக் குற்றத்தை முன்னிட்டு நான் என் அன்பு மகனை விட்டுவிடுவேன்? அல்லது கௌசல்யையையும் சுமித்திரையையும், அல்லது செல்வத்தையுமே விட்டுவிடுவேனோ?
2.12.12
जीवितं चात्मनो रामं न त्वेव पितृवत्सलम्।
परा भवति मे प्रीतिर्दृष्ट्वा तनयमग्रजम् ॥ २.१२.१२ ॥
என் உயிரையே விட்டுவிடலாம், ஆனால் தந்தைப் பற்றுள்ள ராமனை விட மாட்டேன்; மூத்த மகனைக் கண்டாலே எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி உண்டாகிறது.
2.12.13
अपश्यतस्तु मे रामं नष्टं भवति चेतनम्।
तिष्ठेल्लोको विना सूर्यं सस्यं वा सलिलं विना ॥ २.१२.१३ ॥
ராமனைப் பார்க்காமல் என் உணர்வு அழிகிறது. சூரியன் இல்லாமல் உலகமும், நீர் இல்லாமல் பயிரும் நிலைக்குமா?
2.12.14
न तु रामं विना देहे तिष्ठेत्तु मम जीवितम्।
तदलं त्यज्यतामेष निश्चयः पापनिश्चये ॥ २.१२.१४ ॥
ராமன் இல்லாமல் என் உயிர் உடலில் நிலைக்காது. போதும், இந்தத் தீய முடிவை விட்டுவிடு.
2.12.15
अपि ते चरणौ मूर्ध्ना स्पृशाम्येष प्रसीद मे।
किमर्थं चिन्तितं पापे त्वया परमदारुणम् ॥ २.१२.१५ ॥
உன் பாதங்களைத் தலையால் தொடுகிறேன்; எனக்கு அருள்புரி. பாவியே, எதற்காக இத்தனை கொடிய எண்ணம் கொண்டாய்?
2.12.16
अथ जिज्ञाससे मां त्वं भरतस्य प्रियाप्रिये।
अस्तु यत्तत्त्वया पूर्वं व्याहृतं राघवं प्रति ॥ २.१२.१६ ॥
இப்போது பரதனுக்கு நான் பிரியமானவனா அப்रियமானவனா என்று நீ என்னிடம் கேட்க விரும்புகிறாய். முன்பு ராகவனைப் பற்றி நீ சொன்னது அப்படியே இருக்கட்டும்.
2.12.17
स मे ज्येष्ठसुतः श्रीमान् धर्मज्येष्ठ इतीव मे।
तत् त्वया प्रियवादिन्या सेवार्थं कथितं भवेत् ॥ २.१२.१७ ॥
அவன் என் மூத்த மகன், செல்வமிக்கவன், தர்மத்தில் மூத்தவன்; எனக்கு அவன் அப்படியே. இனிமையாகப் பேசுபவளே, அது சேவைக்காகவே நீ சொல்லியிருக்க வேண்டும்.
2.12.18
तच्छ्रुत्वा शोकसंतप्ता संतापयसि मां भृशम्।
आविष्टासि गृहे शून्ये सा त्वं परवशं गता ॥ २.१२.१८ ॥
அதைக் கேட்டு, துயரத்தால் வெந்தவளாக, நீ என்னை மிகவும் வருத்துகிறாய். வெறுமையான வீட்டில் நீ பிறர் வசப்பட்டவளைப் போல் ஆகிவிட்டாய்.
2.12.19
इक्ष्वाकूणां कुले देवि सम्प्राप्तः सुमहानयम्।
अनयो नयसम्पन्ने यत्र ते विकृता मतिः ॥ २.१२.१९ ॥
தேவி, இக்ஷ்வாகு குலத்தில் இது மிகப் பெரிய அநீதி வந்து சேர்ந்துள்ளது; நீதி நிறைந்த இக்குலத்தில் உன் புத்தி திரிந்துவிட்டது.
2.12.20
नहि किंचिदयुक्तं वा विप्रियं वा पुरा मम।
अकरोस्त्वं विशालाक्षि तेन न श्रद्दधामि ते ॥ २.१२.२० ॥
விசாலாக்ஷி, நீ முன்பு எனக்கு எதையும் தகாததாகவோ அப்பிரியமாகவோ செய்ததில்லை; ஆகவே உன்னை நான் நம்பவில்லை.
2.12.21
ननु ते राघवस्तुल्यो भरतेन महात्मना।
बहुशो हि स्म बाले त्वं कथाः कथयसे मम ॥ २.१२.२१ ॥
பெண்ணே, ராகவன் (ராமன்) மகாத்மா பரதனுக்கு நிகராக உனக்குப் பிரியமானவன் அல்லவா? நீ என்னிடம் பலமுறை இதையே பேசியிருக்கிறாய்.
2.12.22
तस्य धर्मात्मनो देवि वने वासं यशस्विनः।
कथं रोचयसे भीरु नव वर्षाणि पञ्च च ॥ २.१२.२२ ॥
தேவி, பயந்தவளே, அந்த தர்மாத்மாவும் புகழ்மிக்கவனும் காட்டில் ஐந்தும் ஒன்பதுமாக வருடங்கள் வசிப்பதை நீ எப்படி விரும்புகிறாய்?
2.12.23
अत्यन्तसुकुमारस्य तस्य धर्मे कृतात्मनः।
कथं रोचयसे वासमरण्ये भृशदारुणे ॥ २.१२.२३ ॥
மிகவும் மென்மையானவனும் தர்மத்தில் நிலைத்த மனமுடையவனுமான அவன் மிகக் கொடிய காட்டில் வசிப்பதை நீ எப்படி விரும்புகிறாய்?
2.12.24
रोचयस्यभिरामस्य रामस्य शुभलोचने।
तव शुश्रूषमाणस्य किमर्थं विप्रवासनम् ॥ २.१२.२४ ॥
சுபலோசனையே, உனக்கு சேவை செய்த, அனைவரையும் மகிழ்விக்கும் ராமனை எதற்காக நாடுகடத்துவதை நீ விரும்புகிறாய்?
2.12.25
रामो हि भरताद् भूयस्तव शुश्रूषते सदा।
विशेषं त्वयि तस्मात् तु भरतस्य न लक्षये ॥ २.१२.२५ ॥
ராமன் பரதனைவிட எப்போதும் உங்களுக்கு அதிகமாகப் பணிவிடை செய்கிறான். ஆகையால் உங்கள் மீது பரதனிடம் எந்த சிறப்பையும் நான் காணவில்லை.
2.12.26
शुश्रूषां गौरवं चैव प्रमाणं वचनक्रियाम्।
कस्तु भूयस्तरं कुर्यादन्यत्र पुरुषर्षभात् ॥ २.१२.२६ ॥
பணிவிடை, மரியாதை, நம்பகத்தன்மை, சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் கீழ்ப்படிதல் ஆகியவற்றில் ஆடவர்களில் சிறந்த ராமனைத் தவிர வேறு யார் இதைவிட அதிகமாகச் செய்வார்?
2.12.27
बहूनां स्त्रीसहस्राणां बहूनां चोपजीविनाम्।
परिवादोऽपवादो वा राघवे नोपपद्यते ॥ २.१२.२७ ॥
ஆயிரக்கணக்கான பெண்களிடமும் பல சார்ந்து வாழ்பவர்களிடமும் ராகவனாகிய ராமன் பற்றி பழிச்சொல்லோ குற்றச்சாட்டோ எழுவதில்லை.
2.12.28
सान्त्वयन् सर्वभूतानि रामः शुद्धेन चेतसा।
गृह्णाति मनुजव्याघ्रः प्रियैर्विषयवासिनः ॥ २.१२.२८ ॥
தூய மனத்தோடு எல்லா உயிர்களையும் ஆறுதல்படுத்தும் ராமன், நாட்டு மக்களை இனிய சொற்களால் தன்வசப்படுத்துகிறான்.
2.12.29
सत्येन लोकाञ् जयति द्विजान् दानेन राघवः।
गुरूञ् छुश्रूषया वीरो धनुषा युधि शात्रवान् ॥ २.१२.२९ ॥
ராகவன் சத்தியத்தால் உலகங்களையும், தானத்தால் பிராமணர்களையும், பணிவிடையால் குருக்களையும், போரில் வில்லால் வீரர்களான எதிரிகளையும் வெல்கிறான்.
2.12.30
सत्यं दानं तपस्त्यागो मित्रता शौचमार्जवम्।
विद्या च गुरुशुश्रूषा ध्रुवाण्येतानि राघवे ॥ २.१२.३० ॥
சத்தியம், தானம், தவம், துறவு, நட்பு, தூய்மை, நேர்மை, கல்வி, குரு பணிவிடை — இவை எல்லாம் ராகவனிடம் உறுதியாக நிலைத்துள்ளன.
2.12.31
तस्मिन्नार्जवसम्पन्ने देवि देवोपमे कथम्।
पापमाशंससे रामे महर्षिसमतेजसि ॥ २.१२.३१ ॥
தேவி, தேவர்களுக்கு ஒப்பானவளே, நேர்மையால் நிறைந்த அந்த ராமனுக்குத் தீங்கை எப்படி விரும்புகிறாய்? அவன் மகரிஷிக்கு நிகரான தேஜஸ் உடையவன்.
2.12.32
न स्मराम्यप्रियं वाक्यं लोकस्य प्रियवादिनः।
स कथं त्वत्कृते रामं वक्ष्यामि प्रियमप्रियम् ॥ २.१२.३२ ॥
உலகில் இனிமையாகப் பேசும் அவன் ஒரு போதும் விரும்பத்தகாத சொல்லைச் சொன்னதாக நான் நினைவில் கொள்ளவில்லை. அப்படியிருக்க, உன் பொருட்டு ராமனைப் பற்றி இனிமையானதோ கொடியதோ எப்படி சொல்வேன்?
2.12.33
क्षमा यस्मिंस्तपस्त्यागः सत्यं धर्मः कृतज्ञता।
अप्यहिंसा च भूतानां तमृते कागतिर्मम ॥ २.१२.३३ ॥
பொறுமை, தவம், தியாகம், சத்தியம், தர்மம், நன்றியுணர்வு, உயிர்கள் மீதான அஹிம்சை ஆகியவை எவனிடம் உள்ளனவோ, அவன் இல்லாமல் எனக்கு என்ன கதி?
2.12.34
मम वृद्धस्य कैकेयि गतान्तस्य तपस्विनः।
दीनं लालप्यमानस्य कारुण्यं कर्तुमर्हसि ॥ २.१२.३४ ॥
கைகேயி, முதியவனும், முடிவை நெருங்கியவனும், தவசியுமான என்மீது, துயரத்துடன் கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கும் என்மீது நீ கருணை காட்டத் தகுந்தவள்.
2.12.35
पृथिव्यां सागरान्तायां यत् किंचिदधिगम्यते।
तत् सर्वं तव दास्यामि मा च त्वं मन्युमाविश ॥ २.१२.३५ ॥
கடலால் சூழப்பட்ட இந்தப் பூமியில் எது கிடைக்கக்கூடுமோ, அதையெல்லாம் உனக்குத் தருவேன். நீ கோபத்திற்கு ஆட்படாதே.
2.12.36
अञ्जलिं कुर्मि कैकेयि पादौ चापि स्पृशामि ते।
शरणं भव रामस्य माधर्मो मामिह स्पृशेत् ॥ २.१२.३६ ॥
கைகேயி, கைகூப்புகிறேன், உன் பாதங்களையும் தொடுகிறேன். ராமனுக்கு அடைக்கலமாக இரு; இங்கே அதர்மம் என்னைத் தொடாதிருக்கட்டும்.
2.12.37
घूर्णमानं महाराजं शोकेन समभिप्लुतम् ॥ २.१२.३७ ॥
துயரத்தால் முற்றிலும் சூழப்பட்டு தள்ளாடிக் கொண்டிருந்த மகாராஜாவை (நோக்கி).
2.12.38
पारं शोकार्णवस्याशु प्रार्थयन्तं पुनः पुनः।
प्रत्युवाचाथ कैकेयी रौद्रा रौद्रतरं वचः ॥ २.१२.३८ ॥
துயரக் கடலின் கரையை விரைவில் அடைய வேண்டும் என்று மீண்டும் மீண்டும் மன்றாடிய (தசரதனுக்கு) அப்போது கொடிய கைகேயி இன்னும் கொடுமையான சொற்களில் பதிலளித்தாள்.
2.12.39
यदि दत्त्वा वरौ राजन् पुनः प्रत्यनुतप्यसे।
धार्मिकत्वं कथं वीर पृथिव्यां कथयिष्यसि ॥ २.१२.३९ ॥
அரசே, இரு வரங்களை அளித்த பின் நீங்கள் மீண்டும் அவற்றுக்காக வருந்தினால், வீரரே, பூமியில் உங்கள் தர்மத்தை எவ்வாறு சொல்லிக்கொள்வீர்கள்?
2.12.40
यदा समेता बहवस्त्वया राजर्षयः सह।
कथयिष्यन्ति धर्मज्ञ तत्र किं प्रतिवक्ष्यसि ॥ २.१२.४० ॥
தர்மம் அறிந்தவரே, பல ராஜரிஷிகள் உங்களுடன் கூடும்போது இதைப் பற்றிச் சொல்வார்கள், அப்போது அங்கே நீங்கள் என்ன பதில் சொல்வீர்கள்?
2.12.41
यस्याः प्रसादे जीवामि या च मामभ्यपालयत्।
तस्याः कृता मया मिथ्या कैकेय्या इति वक्ष्यसि ॥ २.१२.४१ ॥
யாருடைய அருளால் நான் உயிர் வாழ்கிறேனோ, என்னைக் காத்தாளோ, அந்தக் கைகேயியிடம் நான் பொய் செய்தேன் என்று நீங்கள் சொல்வீர்கள்.
2.12.42
किल्बिषं त्वं नरेन्द्राणां करिष्यसि नराधिप।
यो दत्त्वा वरमद्यैव पुनरन्यानि भाषसे ॥ २.१२.४२ ॥
நரர்களின் அதிபதியே, இன்றே ஒரு வரத்தை அளித்துவிட்டு மீண்டும் வேறு சொற்களைப் பேசுகிறீர்களே; இதனால் அரசர்களுக்குள் நீங்கள் பாவம் செய்வீர்கள்.
2.12.43
शैब्यः श्येनकपोतीये स्वमांसं पक्षिणे ददौ।
अलर्कश्चक्षुषी दत्त्वा जगाम गतिमुत्तमाम् ॥ २.१२.४३ ॥
சைப்யர் ஸ்யேனன்–கபோதக் கதையில் பறவைக்குத் தன் சொந்த மாம்சத்தைக் கொடுத்தார்; அலர்கர் தன் இரு கண்களையும் கொடுத்து உயர்ந்த நிலையை அடைந்தார்.
2.12.44
सागरः समयं कृत्वा न वेलामतिवर्तते।
समयं मानृतं कार्षीः पूर्ववृत्तमनुस्मरन् ॥ २.१२.४४ ॥
கடல் எல்லையை வகுத்துக்கொண்டு தன் கரையைக் கடப்பதில்லை; முன்னைய நடத்தையை நினைவில் கொண்டு ஒப்பந்தத்தைப் பொய்யாக்காதே.
2.12.45
स त्वं धर्मं परित्यज्य रामं राज्येऽभिषिच्य च।
सह कौसल्यया नित्यं रन्तुमिच्छसि दुर्मते ॥ २.१२.४५ ॥
தர்மத்தைக் கைவிட்டு, ராமனை அரசுக்கு அபிஷேகம் செய்து, கௌசல்யாவுடன் எப்போதும் மகிழ்ந்திருக்க விரும்புகிறாய், துர்மதியே.
2.12.46
भवत्वधर्मो धर्मो वा सत्यं वा यदि वानृतम्।
यत्त्वया संश्रुतं मह्यं तस्य नास्ति व्यतिक्रमः ॥ २.१२.४६ ॥
அது அதர்மமாக இருந்தாலும் தர்மமாக இருந்தாலும், உண்மையாக இருந்தாலும் பொய்யாக இருந்தாலும், நீ எனக்குக் கொடுத்த உறுதிமொழியை மீறுவது இல்லை.
2.12.47
अहं हि विषमद्यैव पीत्वा बहु तवाग्रतः।
पश्यतस्ते मरिष्यामि रामो यद्यभिषिच्यते ॥ २.१२.४७ ॥
ராமன் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டால், இன்றே உன் முன்னிலையில் நிறைய விஷம் குடித்து, நீ பார்க்கும்போதே நான் இறந்துவிடுவேன்.
2.12.48
एकाहमपि पश्येयं यद्यहं राममातरम्।
अञ्जलिं प्रतिगृह्णन्तीं श्रेयो ननु मृतिर्मम ॥ २.१२.४८ ॥
நான் ராமனின் தாய் கைகூப்பி அஞ்சலி ஏற்றுக்கொள்வதை ஒருமுறையேனும் பார்ப்பேனாயின், என் மரணமே எனக்கு மேன்மையாகும்.
2.12.49
भरतेनात्मना चाहं शपे ते मनुजाधिप।
यथा नान्येन तुष्येयमृते रामविवासनात् ॥ २.१२.४९ ॥
மனிதர்களின் தலைவரே, பரதன்மீதும் என்மீதும் ஆணையிடுகிறேன்; ராமனின் வனவாசமின்றி வேறெதனாலும் நான் மனநிறைவு அடையமாட்டேன்.
2.12.50
एतावदुक्त्वा वचनं कैकेयी विरराम ह।
विलपन्तं च राजानं न प्रतिव्याजहार सा ॥ २.१२.५० ॥
இவ்வளவு சொல்லிவிட்டு கைகேயி அமைதியானாள்; புலம்பிக்கொண்டிருந்த மன்னனுக்கு அவள் பதில் சொல்லவில்லை.
2.12.51
श्रुत्वा तु राजा कैकेय्या वाक्यं परमशोभनम्।
रामस्य च वने वासमैश्वर्यं भरतस्य च ॥ २.१२.५१ ॥
கைகேயியின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட மன்னன், மேலோட்டமாக மிக இனியவையாகத் தோன்றிய அவை—ராமனின் வனவாசமும் பரதனின் அரசுரிமையும்—என்பதை அறிந்தான்.
2.12.52
नाभ्यभाषत कैकेयीं मुहूर्तं व्याकुलेन्द्रियः।
प्रैक्षतानिमिषो देवीं प्रियामप्रियवादिनीम् ॥ २.१२.५२ ॥
கலங்கிய புலன்களுடன் மன்னன் சிறிது நேரம் கைகேயியிடம் பேசவில்லை; விரும்பத்தகாதவற்றைச் சொன்ன தன் அன்பு மனைவியை இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
2.12.53
तां हि वज्रसमां वाचमाकर्ण्य हृदयाप्रियाम्।
दुःखशोकमयीं श्रुत्वा राजा न सुखितोऽभवत् ॥ २.१२.५३ ॥
இடியைப் போன்ற, இதயத்திற்கு விருப்பமில்லாத, துயரமும் துக்கமும் நிறைந்த அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட மன்னன் மகிழ்ச்சியடையவில்லை.
2.12.54
स देव्या व्यवसायं च घोरं च शपथं कृतम्।
ध्यात्वा रामेति निःश्वस्य च्छिन्नस्तरुरिवापतत् ॥ २.१२.५४ ॥
அரசி எடுத்த கொடிய முடிவையும் செய்த சத்தியத்தையும் எண்ணி, 'ராமா' என்று பெருமூச்சுவிட்டு, வெட்டுண்ட மரம்போல் அவன் விழுந்தான்.
2.12.55
नष्टचित्तो यथोन्मत्तो विपरीतो यथातुरः।
हृततेजा यथा सर्पो बभूव जगतीपतिः ॥ २.१२.५५ ॥
மனம் இழந்த பித்தனைப் போலவும், துன்பத்தால் நிலைகுலைந்த நோயாளியைப் போலவும், ஒளி இழந்த பாம்பைப் போலவும் அந்த உலகப் பதி ஆனான்.
2.12.56
दीनयाऽऽतुरया वाचा इति होवाच कैकयीम्।
अनर्थमिममर्थाभं केन त्वमुपदेशिता ॥ २.१२.५६ ॥
துயரும் வேதனையும் நிறைந்த குரலில் அவர் கைகேயியிடம் இவ்வாறு கூறினார்: நன்மை போலத் தோன்றும் இந்தத் தீங்கை உனக்கு யார் கற்றுக் கொடுத்தது?
2.12.57
भूतोपहतचित्तेव ब्रुवन्ती मां न लज्जसे।
शीलव्यसनमेतत् ते नाभिजानाम्यहं पुरा ॥ २.१२.५७ ॥
பேய் பிடித்த மனம் கொண்டவளைப் போல பேசும் நீ என்னைப் பார்த்து வெட்கப்படவில்லையா? உன்னிடம் இந்தக் குணக்கேட்டை நான் முன்பு அறிந்ததில்லை.
2.12.58
बालायास्तत् त्विदानीं ते लक्षये विपरीतवत्।
कुतो वा ते भयं जातं या त्वमेवंविधं वरम् ॥ २.१२.५८ ॥
சிறுமியைப் போல நீ இப்போது வேறு விதமாக இருப்பதாக நான் காண்கிறேன். உனக்கு எங்கிருந்து பயம் தோன்றியது, நீ இத்தகைய வரத்தைக் கேட்கும்படி?
2.12.59
राष्ट्रे भरतमासीनं वृणीषे राघवं वने।
विरमैतेन भावेन त्वमेतेनानृतेन च ॥ २.१२.५९ ॥
நாட்டில் பரதனை அமர்த்தவும், ராகவனை காட்டுக்கு அனுப்பவும் நீ தேர்ந்தெடுக்கிறாய். இந்த எண்ணத்திலிருந்தும் இந்தப் பொய்யிலிருந்தும் நீ விலகு.
2.12.60
यदि भर्तुः प्रियं कार्यं लोकस्य भरतस्य च।
नृशंसे पापसंकल्पे क्षुद्रे दुष्कृतकारिणि ॥ २.१२.६० ॥
கணவனுக்கும், உலகுக்கும், பரதனுக்கும் பிரியமானதைச் செய்ய வேண்டுமானால், ஓ கொடியவளே, பாவ எண்ணம் கொண்டவளே, கீழானவளே, தீயசெயல் செய்பவளே!
2.12.61
किं नु दुःखमलीकं वा मयि रामे च पश्यसि।
न कथंचिदृते रामाद् भरतो राज्यमावसेत् ॥ २.१२.६१ ॥
நீ என்னிலும் ராமனிடமும் பொய்யான துன்பத்தைக் காண்கிறாயா? ராமனைத் தவிர எந்த வகையிலும் பரதன் அரசில் வாழமாட்டான்.
2.12.62
रामादपि हि तं मन्ये धर्मतो बलवत्तरम्।
कथं द्रक्ष्यामि रामस्य वनं गच्छेति भाषिते ॥ २.१२.६२ ॥
நான் அவனை தர்மத்தில் ராமனைவிடவும் வலிமையானவனாகக் கருதுகிறேன். ராமன் காட்டுக்குப் போ என்று சொல்லப்பட்டபோது, அவன் காட்டுக்குச் செல்வதை நான் எப்படிப் பார்ப்பேன்?
2.12.63
मुखवर्णं विवर्णं तु यथैवेन्दुमुपप्लुतम्।
तां तु मे सुकृतां बुद्धिं सुहृद्भिः सह निश्चिताम् ॥ २.१२.६३ ॥
கிரகணம் பிடித்த சந்திரனைப்போல அவளுடைய முகம் வெளிறியது. நண்பர்களுடன் சேர்ந்து நான் உறுதி செய்த என் நல்ல புத்தியை அவள் [மறந்துவிட்டாள்].
2.12.64
कथं द्रक्ष्याम्यपावृत्तां परैरिव हतां चमूम्।
किं मां वक्ष्यन्ति राजानो नानादिग्भ्यः समागताः ॥ २.१२.६४ ॥
எதிரிகளால் அழிக்கப்பட்டுப் புறமுதுகிட்டு ஓடும் படையைப்போல [ராமன் திரும்பி வருவதை] நான் எப்படிப் பார்ப்பேன்? பல திசைகளிலிருந்தும் வந்த அரசர்கள் என்னிடம் என்ன சொல்வார்கள்?
2.12.65
बालो बतायमैक्ष्वाकश्चिरं राज्यमकारयत्।
यदा हि बहवो वृद्धा गुणवन्तो बहुश्रुताः ॥ २.१२.६५ ॥
ஐயோ, இந்த இக்ஷ்வாகு வம்சத்து பாலகன் [ராமன்] நீண்ட காலம் அரசை ஆளச் செய்தான். பல முதியவர்களும், குணவான்களும், மிக்க கல்வி கற்றவர்களும் [இருக்கையில்]...
2.12.66
परिप्रक्ष्यन्ति काकुत्स्थं वक्ष्यामीह कथं तदा।
कैकेय्या क्लिश्यमानेन पुत्रः प्रव्राजितो मया ॥ २.१२.६६ ॥
காகுத்ஸ வம்சத்து ராமனிடம் அவர்கள் கேட்பார்கள்; அப்போது நான் இங்கு என்ன சொல்வேன்? துன்பப்பட்ட கைகேயி என் மூலம் தன் மகனை [ராமனை] நாடு கடத்தினாள்.
2.12.67
यदि सत्यं ब्रवीम्येतत् तदसत्यं भविष्यति।
किं मां वक्ष्यति कौसल्या राघवे वनमास्थिते ॥ २.१२.६७ ॥
நான் இதை உண்மையாகச் சொன்னால், அது பொய்யாகிவிடும். ராகவன் காட்டிற்குச் சென்ற பின் கௌசல்யை என்னிடம் என்ன சொல்வாள்?
2.12.68
किं चैनां प्रतिवक्ष्यामि कृत्वा विप्रियमीदृशम्।
यदा यदा च कौसल्या दासीव च सखीव च ॥ २.१२.६८ ॥
இத்தகைய துன்பச் செயலைச் செய்த பின் அவளுக்கு நான் என்ன பதில் சொல்வேன்? கௌசல்யை எப்போதெல்லாம் பணிப்பெண்ணைப் போலும் தோழியைப் போலும் இருந்தாளோ,
2.12.69
भार्यावद् भगिनीवच्च मातृवच्चोपतिष्ठति।
सततं प्रियकामा मे प्रियपुत्रा प्रियंवदा ॥ २.१२.६९ ॥
மனைவியைப் போலும், சகோதரியைப் போலும், தாயைப் போலும் எனக்குப் பணிவிடை செய்கிறாள்; எப்போதும் என் மகிழ்ச்சியை விரும்புபவளும், அன்புள்ள மகனைப் பெற்றவளும், இனிமையாகப் பேசுபவளுமான அவள்.
2.12.70
न मया सत्कृता देवी सत्कारार्हा कृते तव।
इदानीं तत्तपति मां यन्मया सुकृतं त्वयि ॥ २.१२.७० ॥
உன்னை முன்னிட்டு நான் அந்தத் தேவியை, மரியாதைக்குத் தகுந்தவளை, மதிக்கவில்லை. இப்போது, உன்னிடம் நான் செய்த நற்செயல் என்னை வாட்டுகிறது.
2.12.71
अपथ्यव्यञ्जनोपेतं भुक्तमन्नमिवातुरम्।
विप्रकारं च रामस्य सम्प्रयाणं वनस्य च ॥ २.१२.७१ ॥
தீங்கான கறிகளுடன் சேர்ந்த உணவை நோயாளி உண்பதுபோல, ராமனுக்குச் செய்த தீங்கும் அவன் காட்டிற்குச் செல்வதும் (என்னை வாட்டுகின்றன).
2.12.72
सुमित्रा प्रेक्ष्य वै भीता कथं मे विश्वसिष्यति।
कृपणं बत वैदेही श्रोष्यति द्वयमप्रियम् ॥ २.१२.७२ ॥
சுமித்திரை என்னைப் பார்த்து அஞ்சுவாள்; அவள் எப்படி என்னை நம்புவாள்? துயருற்ற வைதேகி இவ்விரண்டு துன்பச் செய்திகளையும் கேட்பாளே!
2.12.73
मां च पञ्चत्वमापन्नं रामं च वनमाश्रितम्।
वैदेही बत मे प्राणान् शोचन्ती क्षपयिष्यति ॥ २.१२.७३ ॥
நான் இறந்து, ராமன் காட்டை அடைந்த பின், ஐயோ, துயருறும் வைதேஹி என் உயிரை வாட வைப்பாள்.
2.12.74
हीना हिमवतः पार्श्वे किंनरेणेव किंनरी।
नहि राममहं दृष्ट्वा प्रवसन्तं महावने ॥ २.१२.७४ ॥
இமயமலைச் சரிவில் கின்னரனைப் பிரிந்த கின்னரியைப் போல, மகாவனத்தில் வசிக்கும் ராமனைக் காணாமல் நான் வாடுவேன்.
2.12.75
चिरं जीवितुमाशंसे रुदन्तीं चापि मैथिलीम्।
सा नूनं विधवा राज्यं सपुत्रा कारयिष्यसि ॥ २.१२.७५ ॥
அழுகின்ற மைதிலியும் நீண்ட காலம் உயிருடன் இருப்பாள் என்று நான் நம்புகிறேன். அவள் விதவையாகி, மகனுடன் ஆட்சி செய்யச் செய்வாய்.
2.12.76
सतीं त्वामहमत्यन्तं व्यवस्याम्यसतीं सतीम्।
रूपिणीं विषसंयुक्तां पीत्वेव मदिरां नरः ॥ २.१२.७६ ॥
நீ மிகவும் கற்புடையவள் என்று நான் நினைத்திருந்தேன்; ஆனால் நீ கற்பற்றவள். விஷம் கலந்த மதுவை அருந்தியவன் போல, உருவத்தில் மட்டும் சதியாகத் தோன்றுகிறாய்.
2.12.77
अनृतैर्बत मां सान्त्वैः सान्त्वयन्ती स्म भाषसे।
गीतशब्देन संरुध्य लुब्धो मृगमिवावधीः ॥ २.१२.७७ ॥
ஐயோ, பொய்யான ஆறுதல் சொற்களால் நீ என்னை ஆற்றுவிக்கிறாய்; பாட்டின் ஓசையால் மானைச் சுற்றி வளைத்துக் கொல்லும் பேராசைக்காரனைப் போல.
2.12.78
अनार्य इति मामार्याः पुत्रविक्रायकं ध्रुवम्।
विकरिष्यन्ति रथ्यासु सुरापं ब्राह्मणं यथा ॥ २.१२.७८ ॥
'இவள் அநாரியை, மகனை விற்றவள்' என்று உயர்ந்தோர் என்னை நிச்சயமாக வீதிகளில் பழிப்பார்கள்; மதுவருந்திய பிராமணனைப் பழிப்பது போல.
2.12.79
अहो दुःखमहो कृच्छ्रं यत्र वाचः क्षमे तव।
दुःखमेवंविधं प्राप्तं पुरा कृतमिवाशुभम् ॥ २.१२.७९ ॥
ஐயோ, என்ன துன்பம்! ஐயோ, என்ன கொடுமை! உன் இத்தகைய சொற்களை நான் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டியுள்ளதே. முன்பு செய்த தீவினையின் பலன் போல இத்தகைய துன்பம் எனக்கு வந்துவிட்டது.
2.12.80
चिरं खलु मया पापे त्वं पापेनाभिरक्षिता।
अज्ञानादुपसम्पन्ना रज्जुरुद्बन्धनी यथा ॥ २.१२.८० ॥
கொடியவளே, நீண்ட காலமாக நான் உன்னைப் பாதுகாத்து வந்தேன். அறியாமையால் நான் உன்னை அருகில் வரவிட்டேன். கயிற்றால் கட்டும் பாசம் போல் நீ என்னிடம் வந்தாய்.
2.12.81
रममाणस्त्वया सार्धं मृत्युं त्वां नाभिलक्षये।
बालो रहसि हस्तेन कृष्णसर्पमिवास्पृशम् ॥ २.१२.८१ ॥
உன்னுடன் மகிழ்ந்திருந்த போது நான் உன்னை மரணமாகக் கருதவில்லை. சிறுவன் தனிமையில் கருநாகத்தைத் தொடுவது போல் நான் உன்னைத் தொட்டேன்.
2.12.82
तं तु मां जीवलोकोऽयं नूनमाक्रोष्टुमर्हति।
मया ह्यपितृकः पुत्रः स महात्मा दुरात्मना ॥ २.१२.८२ ॥
இந்த உலகம் நிச்சயமாக என்னைப் பழிப்பதற்குத் தகுந்தவள் என்று கருதும். ஏனெனில் என்னால் அந்த மகாத்மா மகன் தீய மனத்தவனால் தந்தையற்றவனானான்.
2.12.83
बालिशो बत कामात्मा राजा दशरथो भृशम्।
स्त्रीकृते यः प्रियं पुत्रं वनं प्रस्थापयिष्यति ॥ २.१२.८३ ॥
ஐயோ, காமத்தால் ஆளப்பட்ட அரசன் தசரதன் பெரும் மூடன். ஒரு பெண்ணுக்காக தன் அன்புக்குரிய மகனை வனத்திற்கு அனுப்புவான்.
2.12.84
वेदैश्च ब्रह्मचर्यैश्च गुरुभिश्चोपकर्शितः।
भोगकाले महत्कृच्छ्रं पुनरेव प्रपत्स्यते ॥ २.१२.८४ ॥
வேதங்களாலும் பிரம்மச்சரியத்தாலும் குருமார்களாலும் மெலிந்தவன் போகக் காலத்தில் மீண்டும் பெரும் துன்பத்தை அடைவான்.
2.12.85
नालं द्वितीयं वचनं पुत्रो मां प्रतिभाषितुम्।
स वनं प्रव्रजेत्युक्तो बाढमित्येव वक्ष्यति ॥ २.१२.८५ ॥
மகன் எனக்கு இரண்டாவது சொல்லைச் சொல்ல இயலமாட்டான். 'காட்டுக்குச் செல்' என்று சொன்னால் 'சரி' என்றே அவன் சொல்வான்.
2.12.86
यदि मे राघवः कुर्याद् वनं गच्छेति चोदितः।
प्रतिकूलं प्रियं मे स्यान्न तु वत्सः करिष्यति ॥ २.१२.८६ ॥
ராகவன் 'காட்டுக்குச் செல்' என்று தூண்டப்பட்டு அதைச் செய்தால், அது எனக்கு விரும்பாததாக இருக்கும்; ஆனால் அன்புக்குரிய மகன் அதைச் செய்யமாட்டான்.
2.12.87
राघवे हि वनं प्राप्ते सर्वलोकस्य धिक्कृतम्।
मृत्युरक्षमणीयं मां नयिष्यति यमक्षयम् ॥ २.१२.८७ ॥
ராகவன் காட்டுக்குச் சென்றால், உலகமெல்லாம் என்னைப் பழிக்கும்; அப்போது சகிக்கமுடியாத மரணம் என்னை யமனின் இருப்பிடத்துக்கு இழுத்துச் செல்லும்.
2.12.88
मृते मयि गते रामे वनं मनुजपुङ्गवे।
इष्टे मम जने शेषे किं पापं प्रतिपत्स्यसे ॥ २.१२.८८ ॥
நான் இறந்து, மனிதர்களில் சிறந்த ராமன் காட்டுக்குப் போனபின், எனக்கு அன்புக்குரியோர் மீதமிருக்கையில் நீ என்ன பாவத்தை அடைவாய்?
2.12.89
कौसल्या मां च रामं च पुत्रौ च यदि हास्यति।
दुःखान्यसहती देवी मामेवानुगमिष्यति ॥ २.१२.८९ ॥
கௌசல்யை என்னையும் ராமனையும் இரு மகன்களையும் கைவிட்டால், துன்பங்களைத் தாங்கமுடியாத அந்த தேவி என்னைப் பின்தொடர்ந்து செல்வாள்.
2.12.90
कौसल्यां च सुमित्रां च मां च पुत्रैस्त्रिभिः सह।
प्रक्षिप्य नरके सा त्वं कैकेयि सुखिता भव ॥ २.१२.९० ॥
கௌசல்யையையும் சுமித்திரையையும் என்னையும், மூன்று மகன்களுடன் சேர்த்து நரகத்தில் தள்ளி, ஓ கைகேயி, நீ மகிழ்ச்சியாக இரு.
2.12.91
मया रामेण च त्यक्तं शाश्वतं सत्कृतं गुणैः।
इक्ष्वाकुकुलमक्षोभ्यमाकुलं पालयिष्यसि ॥ २.१२.९१ ॥
ராமனாலும் என்னாலும் கைவிடப்பட்ட, எப்போதும் தன் குணங்களால் மதிக்கப்பட்ட, அசையாத இக்ஷ்வாகு குலத்தை, இப்போது கலங்கிய நிலையில், நீ காப்பாற்றப் போகிறாய்.
2.12.92
प्रियं चेद् भरतस्यैतद् रामप्रव्राजनं भवेत्।
मा स्म मे भरतः कार्षीत् प्रेतकृत्यं गतायुषः ॥ २.१२.९२ ॥
ராமனின் வனவாசம் பரதனுக்கு விருப்பமானதென்றால், ஆயுள் முடிந்த என் பிரேத கர்மத்தை பரதன் செய்யாமல் இருக்கட்டும்.
2.12.93
मृते मयि गते रामे वनं पुरुषपुङ्गवे।
सेदानीं विधवा राज्यं सपुत्रा कारयिष्यसि ॥ २.१२.९३ ॥
நான் இறந்து, ஆடவர்களில் சிறந்த ராமன் காட்டுக்குச் சென்ற பிறகு, நீ விதவையாகி உன் மகனுடன் இப்போது ஆட்சி செய்வாய்.
2.12.94
त्वं राजपुत्रि दैवेन न्यवसो मम वेश्मनि।
अकीर्तिश्चातुला लोके ध्रुवः परिभवश्च मे।
सर्वभूतेषु चावज्ञा यथा पापकृतस्तथा ॥ २.१२.९४ ॥
அரச குமாரியே, விதியால் நீ என் வீட்டில் வாழ்கிறாய். உலகில் எனக்கு ஒப்பற்ற அவப்பெயரும் நிச்சயமான அவமானமும் உண்டாகும்; பாவியைப் போல எல்லா உயிர்களாலும் நான் அவமதிக்கப்படுவேன்.
2.12.95
कथं रथैर्विभुर्यात्वा गजाश्वैश्च मुहुर्मुहुः।
पद्भ्यां रामो महारण्ये वत्सो मे विचरिष्यति ॥ २.१२.९५ ॥
தேர்களிலும் யானை குதிரைகளிலும் பலமுறை சென்ற வல்லமை மிக்க ராமன், பெரிய காட்டில் கால்நடையாக எப்படி அலைவான்? என் அருமை மகன் அது.
2.12.96
यस्य चाहारसमये सूदाः कुण्डलधारिणः।
अहंपूर्वाः पचन्ति स्म प्रसन्नाः पानभोजनम् ॥ २.१२.९६ ॥
எவனுடைய உணவு வேளையில் குண்டலம் அணிந்த சமையற்காரர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் 'நான் முதலில்' என்று போட்டியிட்டு பானமும் உணவும் சமைத்தனரோ,
2.12.97
स कथं नु कषायाणि तिक्तानि कटुकानि च।
भक्षयन् वन्यमाहारं सुतो मे वर्तयिष्यति ॥ २.१२.९७ ॥
கசப்பும் கைப்பும் காரமுமான காட்டு உணவை உண்டு என் மகன் எப்படி உயிர் வாழ்வான்?
2.12.98
महार्हवस्त्रसम्बद्धो भूत्वा चिरसुखोचितः।
काषायपरिधानस्तु कथं रामो भविष्यति ॥ २.१२.९८ ॥
நீண்ட காலமாக சுகத்திற்குப் பழகி, விலையுயர்ந்த ஆடைகளை அணிந்த ராமன் காவி உடை அணிந்தவனாக எப்படி இருப்பான்?
2.12.99
कस्येदं दारुणं वाक्यमेवंविधमपीरितम्।
रामस्यारण्यगमनं भरतस्याभिषेचनम् ॥ २.१२.९९ ॥
ராமன் காட்டுக்குச் செல்வதும் பரதனுக்கு முடிசூட்டுவதும் என்ற இத்தகைய கொடிய சொல்லை யார் சொன்னது?
2.12.100
धिगस्तु योषितो नाम शठाः स्वार्थपरायणाः।
न ब्रवीमि स्त्रियः सर्वा भरतस्यैव मातरम् ॥ २.१२.१०० ॥
சுயநலம் பிடித்த வஞ்சகமான பெண்களுக்கு இழிவு உண்டாகட்டும். நான் எல்லாப் பெண்களையும் சொல்லவில்லை; பரதனின் தாயை மட்டுமே சொல்கிறேன்.
2.12.101
अनर्थभावेऽर्थपरे नृशंसे
ममानुतापाय निवेशितासि।
किमप्रियं पश्यसि मन्निमित्तं
हितानुकारिण्यथवापि रामे ॥ २.१२.१०१ ॥
கொடியவளே, தீமையில் நாட்டமுள்ளவளே, நீ எனக்குத் துன்பம் தர இங்கு கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறாய். என் காரணமாக ராமனிடம் ஏதேனும் விரும்பத்தகாததைக் காண்கிறாயா, அல்லது நன்மையே செய்யும் ராமனிடமா?
2.12.102
परित्यजेयुः पितरोऽपि पुत्रान्
भार्याः पतींश्चापि कृतानुरागाः।
कृत्स्नं हि सर्वं कुपितं जगत् स्याद्
दृष्ट्वैव रामं व्यसने निमग्नम् ॥ २.१२.१०२ ॥
ராமன் இடருக்குள் மூழ்கியிருப்பதைக் கண்டால், தந்தையரும் மகன்களைக் கைவிடலாம்; அன்புள்ள மனைவியரும் கணவர்களைக் கைவிடலாம். உலகம் முழுவதுமே கோபம் கொள்ளும்.
2.12.103
अहं पुनर्देवकुमाररूप-
मलंकृतं तं सुतमाव्रजन्तम्।
नन्दामि पश्यन्निव दर्शनेन
भवामि दृष्ट्वैव पुनर्युवेव ॥ २.१२.१०३ ॥
தேவகுமாரனின் வடிவால் அலங்கரிக்கப்பட்டு வரும் அந்த மகனைக் காணும்போது நான் மகிழ்கிறேன்; அவனைக் கண்ட மாத்திரத்தில் மீண்டும் இளைஞனாகி விடுகிறேன் போல் இருக்கிறது.
2.12.104
विना हि सूर्येण भवेत् प्रवृत्ति-
रवर्षता वज्रधरेण वापि।
रामं तु गच्छन्तमितः समीक्ष्य
जीवेन्न कश्चित्त्विति चेतना मे ॥ २.१२.१०४ ॥
சூரியன் இல்லாமலோ, இந்திரன் மழை பொழியாமலோ உலகின் இயக்கம் நின்றுவிடும்; ஆனால் ராமன் இங்கிருந்து செல்வதைக் கண்டால் யாரும் உயிர் வாழமாட்டார்கள் என்பதே என் எண்ணம்.
2.12.105
विनाशकामामहिताममित्रा-
मावासयं मृत्युमिवात्मनस्त्वाम्।
चिरं बताङ्केन धृतासि सर्पी
महाविषा तेन हतोऽस्मि मोहात् ॥ २.१२.१०५ ॥
அழிவை விரும்பும், தீங்கு செய்யும், பகைவன் போன்ற உன்னை என் சொந்த மரணம் போல் நான் வீட்டில் வைத்திருந்தேன்; ஐயோ, நீண்ட நேரம் மடியில் வைத்துக்கொண்டிருந்த நீ பெரும் விஷமுள்ள பாம்பு; அதனாலேயே மோகத்தால் நான் கொல்லப்பட்டேன்.
2.12.106
मया च रामेण सलक्ष्मणेन
प्रशास्तु हीनो भरतस्त्वया सह।
पुरं च राष्ट्रं च निहत्य बान्धवान्
ममाहितानां च भवाभिहर्षिणी ॥ २.१२.१०६ ॥
என்னாலும், ராமனாலும், லட்சுமணனாலும் அகன்ற பின், ஆட்சியாளன் இல்லாத பரதன் உன்னுடன்; நகரையும் நாட்டையும், உறவினர்களையும் அழித்து, என் பகைவர்களுடன் சேர்ந்து, அதிகாரத்தில் மகிழ்பவளே நீ இருப்பாய்.
2.12.107
नृशंसवृत्ते व्यसनप्रहारिणि
प्रसह्य वाक्यं यदिहाद्य भाषसे।
न नाम ते तेन मुखात् पतन्त्यधो
विशीर्यमाणा दशनाः सहस्रधा ॥ २.१२.१०७ ॥
கொடிய இயல்புடையவளே, துன்பத்தைக் கொண்டு வருபவளே! இன்று இங்கே நீ பலவந்தமாகப் பேசும் சொற்களால் உன் வாயிலிருந்து பற்கள் ஆயிரம் துண்டுகளாகி கீழே விழவில்லை என்பது வியப்பு.
2.12.108
न किंचिदाहाहितमप्रियं वचो
न वेत्ति रामः परुषाणि भाषितुम्।
कथं तु रामे ह्यभिरामवादिनि
ब्रवीषि दोषान् गुणनित्यसम्मते ॥ २.१२.१०८ ॥
ராமன் தீய அல்லது விரும்பத்தகாத ஒரு சொல்லையும் ஒருபோதும் சொன்னதில்லை; கடுஞ்சொற்களை அவன் பேசவே அறியான். எப்போதும் இனிய சொற்களைப் பேசும், எப்போதும் குணங்களால் மதிக்கப்படும் ராமனிடம் நீ குற்றங்களை ஏன் காண்கிறாய்?
2.12.109
प्रताम्य वा प्रज्वल वा प्रणश्य वा
सहस्रशो वा स्फुटितां महीं व्रज।
न ते करिष्यामि वचः सुदारुणं
ममाहितं केकयराजपांसने ॥ २.१२.१०९ ॥
நீ தவித்துச் சாகு, எரிந்து அழி, அல்லது ஆயிரமாகப் பிளந்து பூமிக்குள் செல். கேகய மன்னனின் குலத்தின் தூசே, உன் இந்த மிகக் கொடிய சொல்லை நான் செய்யமாட்டேன்; அது என் தீங்கு ஆகும்.
2.12.110
क्षुरोपमां नित्यमसत्प्रियंवदां
प्रदुष्टभावां स्वकुलोपघातिनीम्।
न जीवितुं त्वां विषहेऽमनोरमां
दिधक्षमाणां हृदयं सबन्धनम् ॥ २.१२.११० ॥
நீ கத்திபோன்றவள்; எப்போதும் பொய்யாக இனிய சொற்களைப் பேசுபவள்; தீய மனம் கொண்டவள்; உன் சொந்தக் குலத்தையே அழிப்பவள். உன்னுடன் வாழ்வதை நான் சகிக்கமாட்டேன்; நீ மனதுக்கு இனியவள் அல்ல, என் இதயத்தை அதன் பிணைப்புகளோடு எரிக்க முயல்கிறாய்.
2.12.111
न जीवितं मेऽस्ति कुतः पुनः सुखं
विनात्मजेनात्मवतां कुतो रतिः।
ममाहितं देवि न कर्तुमर्हसि
स्पृशामि पादावपि ते प्रसीद मे ॥ २.१२.१११ ॥
எனக்கு இனி வாழ்க்கை இல்லை; பிறகு எங்கே இன்பம்? மகனில்லாமல் தன்னடக்கமுள்ளவர்களுக்கும் மகிழ்ச்சி எங்கே? தேவி, என் தீங்குக்குரிய இச்செயலை நீ செய்யத் தகாது. நான் உன் பாதங்களைத் தொடுகிறேன்; எனக்கு அருள் செய்.
2.12.112
स भूमिपालो विलपन्ननाथवत्
स्त्रिया गृहीतो हृदयेऽतिमात्रया।
पपात देव्याश्चरणौ प्रसारिता-
वुभावसम्प्राप्य यथाऽऽतुरस्तथा ॥ २.१२.११२ ॥
அந்த அரசன் அனாதையைப் போல புலம்பியவாறு, ஒரு பெண்ணின் மீது மிகுந்த பற்றால் மனம் பற்றப்பட்டவனாக, இரு கைகளையும் நீட்டி அரசியின் பாதங்களில் விழுந்தான்; ஆனால் துயருற்றவன் போல அவன் அந்தப் பாதங்களை அடையவில்லை.