Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.14.1
पुत्रशोकार्दितं पापा विसंज्ञं पतितं भुवि।
विचेष्टमानमुत्प्रेक्ष्य ऐक्ष्वाकमिदमब्रवीत् ॥ २.१४.१ ॥
Als sie den Ikṣvāku-König sah, von Trauer um seinen Sohn gequält, bewusstlos auf dem Boden liegend und sich windend, sprach (sie) dies.
2.14.2
पापं कृत्वेव किमिदं मम संश्रुत्य संश्रवम्।
शेषे क्षितितले सन्नः स्थित्यां स्थातुं त्वमर्हसि ॥ २.१४.२ ॥
Als hättest du eine Sünde begangen, was ist das? Erinnere dich an das feierliche Versprechen, das du mir gegeben hast. Auf der Erde liegend, solltest du in deiner Stellung fest stehen.
2.14.3
आहुः सत्यं हि परमं धर्मं धर्मविदो जनाः।
सत्यमाश्रित्य च मया त्वं धर्मं प्रतिचोदितः ॥ २.१४.३ ॥
Die Kenner des Dharma sagen, die Wahrheit sei das höchste Dharma. Mich auf die Wahrheit stützend, habe ich dich an dein Dharma erinnert.
2.14.4
संश्रुत्य शैब्यः श्येनाय स्वां तनुं जगतीपतिः।
प्रदाय पक्षिणे राजा जगाम गतिमुत्तमाम् ॥ २.१४.४ ॥
Nachdem er es versprochen hatte, gab König Śaibya, Herr der Welt, seinen eigenen Leib dem Falken; dem Vogel dies geschenkt, erlangte der König das höchste Ziel.
2.14.5
तथा ह्यलर्कस्तेजस्वी ब्राह्मणे वेदपारगे।
याचमाने स्वके नेत्रे उद्धृत्याविमना ददौ ॥ २.१४.५ ॥
Ebenso riss der strahlende Alarka, als ein in den Veden bewanderter Brahmane ihn bat, seine eigenen Augen heraus und gab sie ohne Zögern.
2.14.6
सरितां तु पतिः स्वल्पां मर्यादां सत्यमन्वितः।
सत्यानुरोधात् समये वेलां स्वां नातिवर्तते ॥ २.१४.६ ॥
Der Herr der Flüsse, das Meer, mit Wahrheit begabt und aus Achtung vor der Wahrheit, überschreitet zur bestimmten Zeit nicht seine kleine Grenze, das Ufer.
2.14.7
सत्यमेकपदं ब्रह्म सत्ये धर्मः प्रतिष्ठितः।
सत्यमेवाक्षया वेदाः सत्येनावाप्यते परम् ॥ २.१४.७ ॥
Die Wahrheit ist der einzige Schritt, die Wahrheit ist Brahman; das Dharma ist in der Wahrheit gegründet. Die Wahrheit sind die unvergänglichen Veden; durch die Wahrheit wird das Höchste erlangt.
2.14.8
सत्यं समनुवर्तस्व यदि धर्मे धृता मतिः।
स वरः सफलो मेऽस्तु वरदो ह्यसि सत्तम ॥ २.१४.८ ॥
Wenn dein Sinn im Dharma fest ist, so halte an der Wahrheit fest. O Bester der Guten, möge jene Gabe mir gelingen; denn du bist ja der Gewährer der Gnaden.
2.14.9
धर्मस्यैवाभिकामार्थं मम चैवाभिचोदनात्।
प्रव्राजय सुतं रामं त्रिः खलु त्वां ब्रवीम्यहम् ॥ २.१४.९ ॥
Um des Dharma willen und auf mein Drängen hin schicke deinen Sohn Rāma in die Verbannung. Dies sage ich dir dreimal.
2.14.10
समयं च ममार्येमं यदि त्वं न करिष्यसि।
अग्रतस्ते परित्यक्ता परित्यक्ष्यामि जीवितम् ॥ २.१४.१० ॥
O Edler, wenn du dieses mein Versprechen nicht erfüllst, dann werde ich, vor deinen Augen verlassen, mein Leben aufgeben.
2.14.11
एवं प्रचोदितो राजा कैकेय्या निर्विशङ्कया।
नाशकत् पाशमुन्मोक्तुं बलिरिन्द्रकृतं यथा ॥ २.१४.११ ॥
So von der furchtlosen Kaikeyī bedrängt, vermochte der König die Schlinge nicht zu lösen, wie Bali die von Indra geknüpfte Fessel nicht lösen konnte.
2.14.12
उद्भ्रान्तहृदयश्चापि विवर्णवदनोऽभवत्।
स धुर्यो वै परिस्पन्दन् युगचक्रान्तरं यथा ॥ २.१४.१२ ॥
Sein Herz war verwirrt, und sein Antlitz wurde bleich. Wie ein Stier, der zwischen Joch und Rad gefangen ist, wand er sich.
2.14.13
विकलाभ्यां च नेत्राभ्यामपश्यन्निव भूमिपः।
कृच्छ्राद् धैर्येण संस्तभ्य कैकेयीमिदमब्रवीत् ॥ २.१४.१३ ॥
Mit getrübten Augen schien der König nichts zu sehen. Mit großer Mühe, sich durch Festigkeit fassend, sprach er diese Worte zu Kaikeyī.
2.14.14
यस्ते मन्त्रकृतः पाणिरग्नौ पापे मया धृतः।
संत्यजामि स्वजं चैव तव पुत्रं सह त्वया ॥ २.१४.१४ ॥
O Sünderin! Die Hand, die ich am Feuer nach dem heiligen Spruch ergriff, verlasse ich, samt dir, und auch meinen eigenen Sohn.
2.14.15
प्रयाता रजनी देवि सूर्यस्योदयनं प्रति।
अभिषेकाय हि जनस्त्वरयिष्यति मां ध्रुवम् ॥ २.१४.१५ ॥
O Königin, die Nacht ist dem Sonnenaufgang entgegen vergangen. Zur Salbung wird das Volk mich gewiss drängen.
2.14.16
रामाभिषेकसम्भारैस्तदर्थमुपकल्पितैः।
रामः कारयितव्यो मे मृतस्य सलिलक्रियाम् ॥ २.१४.१६ ॥
Mit den für Rāmas Salbung bereiteten Gaben soll Rāma für mich, den Toten, das Wasseropfer vollziehen.
2.14.17
सपुत्रया त्वया नैव कर्तव्या सलिलक्रिया।
व्याहन्तास्यशुभाचारे यदि रामाभिषेचनम् ॥ २.१४.१७ ॥
Wenn du Rāmas Salbung hemmst, o Frau von schlechtem Wandel, dann sollst du, samt deinem Sohn, das Wasseropfer nicht vollziehen.
2.14.18
न शक्तोऽद्यास्म्यहं द्रष्टुं दृष्ट्वा पूर्वं तथामुखम्।
हतहर्षं तथानन्दं पुनर्जनमवाङ्मुखम् ॥ २.१४.१८ ॥
Heute vermag ich dein Antlitz nicht zu betrachten, das früher so war; die Freude ist niedergeschlagen, und das Volk steht mit gesenkten Gesichtern.
2.14.19
तां तथा ब्रुवतस्तस्य भूमिपस्य महात्मनः।
प्रभाता शर्वरी पुण्या चन्द्रनक्षत्रमालिनी ॥ २.१४.१९ ॥
Während der großherzige König so sprach, wich jene glückverheißende Nacht, mit Mond und Sternen geschmückt, dem Morgen.
2.14.20
ततः पापसमाचारा कैकेयी पार्थिवं पुनः।
उवाच परुषं वाक्यं वाक्यज्ञा रोषमूर्च्छिता ॥ २.१४.२० ॥
Da sprach Kaikeyī, von böser Gesinnung, wortgewandt und von Zorn überwältigt, wieder harte Worte zum König.
2.14.21
किमिदं भाषसे राजन् वाक्यं गररुजोपमम्।
आनाययितुमक्लिष्टं पुत्रं राममिहार्हसि ॥ २.१४.२१ ॥
O König, warum sprichst du Worte, die wie Gift sind? Du solltest meinen Sohn Rāma mühelos hierher holen.
2.14.22
स्थाप्य राज्ये मम सुतं कृत्वा रामं वनेचरम्।
निःसपत्नां च मां कृत्वा कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ २.१४.२२ ॥
Wenn du meinen Sohn auf den Thron setzt, Rāma zum Waldbewohner machst und mich ohne Nebenbuhlerin lässt, wirst du dein Werk vollendet haben.
2.14.23
स तुन्न इव तीक्ष्णेन प्रतोदेन हयोत्तमः।
राजा प्रचोदितोऽभीक्ष्णं कैकेय्या वाक्यमब्रवीत् ॥ २.१४.२३ ॥
Wie ein edles Pferd, von einem scharfen Stachel gestochen, sprach der König, von Kaikeyī unablässig angetrieben, diese Worte.
2.14.24
धर्मबन्धेन बद्धोऽस्मि नष्टा च मम चेतना।
ज्येष्ठं पुत्रं प्रियं रामं द्रष्टुमिच्छामि धार्मिकम् ॥ २.१४.२४ ॥
Ich bin gebunden durch das Band des Dharma, und mein Bewusstsein ist verloren. Ich möchte meinen ältesten, geliebten, rechtschaffenen Sohn Rāma sehen.
2.14.25
ततः प्रभातां रजनीमुदिते च दिवाकरे।
पुण्ये नक्षत्रयोगे च मुहूर्ते च समागते ॥ २.१४.२५ ॥
Dann wurde die Nacht zur Morgenröte; die Sonne ging auf, und die glückverheißende Sternenkonstellation und der günstige Augenblick kamen.
2.14.26
वसिष्ठो गुणसम्पन्नः शिष्यैः परिवृतस्तथा।
उपगृह्याशु सम्भारान् प्रविवेश पुरोत्तमम् ॥ २.१४.२६ ॥
Vasiṣṭha, mit Tugenden begabt und von seinen Schülern umgeben, nahm rasch die nötigen Gaben und trat in die vortreffliche Stadt ein.
2.14.27
सिक्तसम्मार्जितपथां पताकोत्तमभूषिताम्।
संहृष्टमनुजोपेतां समृद्धविपणापणाम् ॥ २.१४.२७ ॥
Mit besprengten und gefegten Straßen, geschmückt mit herrlichen Bannern, voll froher Menschen und mit blühenden Märkten und Läden.
2.14.28
महोत्सवसमायुक्तां राघवार्थे समुत्सुकाम्।
चन्दनागुरुधूपैश्च सर्वतः परिधूमिताम् ॥ २.१४.२८ ॥
Von einem großen Fest erfüllt, voll Sehnsucht nach Rāghava und ringsum duftend vom Rauch von Sandelholz und Aloe.
2.14.29
तां पुरीं समतिक्रम्य पुरंदरपुरोपमाम्।
ददर्शान्तःपुरं श्रीमान् नानाध्वजगणायुतम् ॥ २.१४.२९ ॥
Nachdem er jene Stadt, Indras Stadt gleich, durchschritten hatte, sah der Erhabene den inneren Palast, der mit vielen Bannern erfüllt war.
2.14.30
पौरजानपदाकीर्णं ब्राह्मणैरुपशोभितम्।
यष्टिमद्भिः सुसम्पूर्णं सदश्वैः परमार्चितैः ॥ २.१४.३० ॥
Voll von Stadt- und Landvolk, geschmückt von Brahmanen, erfüllt von stabtragenden Wächtern und hochgeehrten edlen Pferden.
2.14.31
तदन्तःपुरमासाद्य व्यतिचक्राम तं जनम्।
वसिष्ठः परमप्रीतः परमर्षिभिरावृतः ॥ २.१४.३१ ॥
Als er die inneren Gemächer erreicht hatte, durchschritt er jene Menge. Vasiṣṭha, hoch erfreut, war von den großen Weisen umgeben.
2.14.32
स त्वपश्यद् विनिष्क्रान्तं सुमन्त्रं नाम सारथिम्।
द्वारे मनुजसिंहस्य सचिवं प्रियदर्शनम् ॥ २.१४.३२ ॥
Er sah aber Sumantra, den Wagenlenker und Minister, angenehm anzusehen, wie er am Tor des Löwen unter den Menschen, des Königs, herauskam.
2.14.33
तमुवाच महातेजाः सूतपुत्रं विशारदम्।
वसिष्ठः क्षिप्रमाचक्ष्व नृपतेर्मामिहागतम् ॥ २.१४.३३ ॥
Vasiṣṭha von großer Strahlkraft sprach zu jenem geschickten Sohn des Wagenlenkers: "Melde dem König schnell, dass ich hierher gekommen bin."
2.14.34
इमे गङ्गोदकघटाः सागरेभ्यश्च काञ्चनाः।
औदुम्बरं भद्रपीठमभिषेकार्थमाहृतम् ॥ २.१४.३४ ॥
Diese Krüge mit Gangeswasser, goldene Krüge aus den Meeren und der glückverheißende Sitz aus Udumbara-Holz, herbeigebracht zur Salbung.
2.14.35
सर्वबीजानि गन्धाश्च रत्नानि विविधानि च।
क्षौद्रं दधि घृतं लाजा दर्भाः सुमनसः पयः ॥ २.१४.३५ ॥
Alle Arten von Samen, Düfte und vielerlei Juwelen; Honig, Quark, Ghee, geröstete Körner, Kuśa-Gras, Blumen und Milch.
2.14.36
अष्टौ च कन्या रुचिरा मत्तश्च वरवारणः।
चतुरश्वो रथः श्रीमान् निस्त्रिंशो धनुरुत्तमम् ॥ २.१४.३६ ॥
Acht liebliche Jungfrauen, ein ausgezeichneter brünstiger Elefant, ein prächtiger Vierspänner, ein Schwert und ein vortrefflicher Bogen.
2.14.37
वाहनं नरसंयुक्तं छत्रं च शशिसंनिभम्।
श्वेते च वालव्यजने भृङ्गारं च हिरण्मयम् ॥ २.१४.३७ ॥
Ein von Männern getragenes Fahrzeug, ein mondgleicher Sonnenschirm, zwei weiße Yakschweif-Fliegenwedel und ein goldener Krug.
2.14.38
हेमदामपिनद्धश्च ककुद्मान् पाण्डुरो वृषः।
केसरी च चतुर्दंष्ट्रो हरिश्रेष्ठो महाबलः ॥ २.१४.३८ ॥
Ein weißer Bulle mit Buckel, mit einer goldenen Girlande geschmückt; ein Löwe mit Mähne; und der vorzüglichste der Elefanten, vierzähnig und sehr mächtig.
2.14.39
सिंहासनं व्याघ्रतनुः समिधश्च हुताशनः।
सर्वे वादित्रसङ्घाश्च वेश्याश्चालंकृताः स्त्रियः ॥ २.१४.३९ ॥
Ein Löwenthron, ein Tigerfell, Opferhölzer und das heilige Feuer, alle Musikinstrumentengruppen und geschmückte Kurtisanen und Frauen.
2.14.40
आचार्या ब्राह्मणा गावः पुण्याश्च मृगपक्षिणः।
पौरजानपदश्रेष्ठा नैगमाश्च गणैः सह ॥ २.१४.४० ॥
Lehrer, Brahmanen, Kühe, glückverheißende Hirsche und Vögel, die Vornehmsten der Stadt und des Landes, und Händler mit ihren Gilden.
2.14.41
एते चान्ये च बहवः प्रीयमाणाः प्रियंवदाः।
अभिषेकाय रामस्य सह तिष्ठन्ति पार्थिवैः ॥ २.१४.४१ ॥
Diese und viele andere, erfreut und freundlich sprechend, stehen zusammen mit den Königen für Rāmas Salbung.
2.14.42
त्वरयस्व महाराजं यथा समुदितेऽहनि।
पुष्ये नक्षत्रयोगे च रामो राज्यमवाप्नुयात् ॥ २.१४.४२ ॥
Beeile den großen König, damit am glückverheißenden Tag, unter der Konstellation des Sterns Puṣya, Rāma das Königreich erlange.
2.14.43
स्तुवन् नृपतिशार्दूलं प्रविवेश निवेशनम् ॥ २.१४.४३ ॥
Den Herrscher, einen Tiger unter den Königen, preisend, betrat er den Palast.
2.14.44
तं तु पूर्वोदितं वृद्धं द्वारस्था राजसम्मताः।
न शेकुरभिसंरोद्धुं राज्ञः प्रियचिकीर्षवः ॥ २.१४.४४ ॥
Die dem König wohlgesinnten Diener am Tor konnten jenen bereits erwähnten Greis nicht aufhalten, denn sie wollten dem König gefallen.
2.14.45
स समीपस्थितो राज्ञस्तामवस्थामजज्ञिवान्।
वाग्भिः परमतुष्टाभिरभिष्टोतुं प्रचक्रमे ॥ २.१४.४५ ॥
Nahe dem König stehend, erkannte er dessen Zustand und begann, ihn mit sehr erfreulichen Worten zu preisen.
2.14.46
ततः सूतो यथापूर्वं पार्थिवस्य निवेशने।
सुमन्त्रः प्राञ्जलिर्भूत्वा तुष्टाव जगतीपतिम् ॥ २.१४.४६ ॥
Dann pries Sumantra, der Wagenlenker, wie zuvor im Palast mit gefalteten Händen stehend, den Herrn der Erde.
2.14.47
यथा नन्दति तेजस्वी सागरो भास्करोदये।
प्रीतः प्रीतेन मनसा तथा नन्दय नस्ततः ॥ २.१४.४७ ॥
Wie der strahlende Ozean sich beim Sonnenaufgang freut, so möget auch Ihr, in erfreutem Herzen erfreut, Euch freuen und uns erfreuen.
2.14.48
इन्द्रमस्यां तु वेलायामभितुष्टाव मातलिः।
सोऽजयद् दानवान् सर्वांस्तथा त्वां बोधयाम्यहम् ॥ २.१४.४८ ॥
In dieser Stunde pries Mātali Indra, der alle Dānavas besiegte; so erinnere ich Euch daran.
2.14.49
वेदाः सहाङ्गा विद्याश्च यथा ह्यात्मभुवं प्रभुम्।
ब्रह्माणं बोधयन्त्यद्य तथा त्वां बोधयाम्यहम् ॥ २.१४.४९ ॥
So wie die Vedas mit ihren Gliedern und die Wissenschaften heute den selbstgeborenen Herrn Brahmā wecken, so wecke ich dich.
2.14.50
आदित्यः सह चन्द्रेण यथा भूतधरां शुभाम्।
बोधयत्यद्य पृथिवीं तथा त्वां बोधयाम्यहम् ॥ २.१४.५० ॥
So wie die Sonne mit dem Mond heute die glückbringende Erde weckt, die alle Wesen trägt, so wecke ich dich.
2.14.51
उत्तिष्ठ सुमहाराज कृतकौतुकमङ्गलः।
विराजमानो वपुषा मेरोरिव दिवाकरः ॥ २.१४.५१ ॥
Erhebe dich, großer König! Nachdem du die glückbringenden Riten vollzogen hast, strahle mit deinem Körper wie die Sonne über dem Berg Meru.
2.14.52
सोमसूर्यौ च काकुत्स्थ शिववैश्रवणावपि।
वरुणश्चाग्निरिन्द्रश्च विजयं प्रदिशन्तु ते ॥ २.१४.५२ ॥
O Kākutstha, mögen Soma und Sūrya, Śiva und Vaiśravaṇa, Varuṇa, Agni und Indra dir den Sieg schenken.
2.14.53
गता भगवती रात्रिः कृतं कृत्यमिदं तव।
बुध्यस्व नृपशार्दूल कुरु कार्यमनन्तरम् ॥ २.१४.५३ ॥
Die verehrungswürdige Nacht ist vergangen; diese deine Pflicht ist erfüllt. O Tiger unter den Königen, erwache und tu die nächste Aufgabe.
2.14.54
उदतिष्ठत रामस्य समग्रमभिषेचनम्।
पौरजानपदाश्चापि नैगमश्च कृताञ्जलिः ॥ २.१४.५४ ॥
Die gesamte Weihezeremonie Rāmas begann; Stadtbewohner, Landbevölkerung und die Kaufmannsgilden standen ebenfalls mit gefalteten Händen auf.
2.14.55
स्वयं वसिष्ठो भगवान् ब्राह्मणैः सह तिष्ठति।
क्षिप्रमाज्ञाप्यतां राजन् राघवस्याभिषेचनम् ॥ २.१४.५५ ॥
Der ehrwürdige Vasiṣṭha selbst steht mit den Brahmanen bereit. O König, möge die Salbung Rāghavas (Rāmas) sogleich angeordnet werden.
2.14.56
यथा ह्यपालाः पशवो यथा सेना ह्यनायका।
यथा चन्द्रं विना रात्रिर्यथा गावो विना वृषम् ॥ २.१४.५६ ॥
Wie das Vieh ohne Hirten, wie ein Heer ohne Anführer, wie die Nacht ohne den Mond, wie die Kühe ohne den Stier.
2.14.57
एवं हि भविता राष्ट्रं यत्र राजा न दृश्यते।
एवं तस्य वचः श्रुत्वा सान्त्वपूर्वमिवार्थवत् ॥ २.१४.५७ ॥
Ein Reich, in dem der König nicht gesehen wird, wird so sein. Als er seine Worte hörte, die wie bedeutungsvolle, zuerst tröstend gesprochene Worte klangen.
2.14.58
अभ्यकीर्यत शोकेन भूय एव महीपतिः।
ततस्तु राजा तं सूतं सन्नहर्षः सुतं प्रति ॥ २.१४.५८ ॥
Der König wurde wieder von Kummer überwältigt. Dann sprach der König, tief bewegt um seinen Sohn, zu jenem Wagenlenker.
2.14.59
शोकरक्तेक्षणः श्रीमानुद्वीक्ष्योवाच धार्मिकः।
वाक्यैस्तु खलु मर्माणि मम भूयो निकृन्तसि ॥ २.१४.५९ ॥
Mit von Kummer geröteten Augen blickte der glanzvolle, rechtschaffene König auf und sprach: 'Gewiss schneidest du mit deinen Worten erneut in meine Lebenspunkte.'
2.14.60
सुमन्त्रः करुणं श्रुत्वा दृष्ट्वा दीनं च पार्थिवम्।
प्रगृहीताञ्जलिः किंचित् तस्माद् देशादपाक्रमत् ॥ २.१४.६० ॥
Sumantra, der jene kläglichen Worte gehört und den elenden König gesehen hatte, zog sich mit gefalteten Händen ein wenig von jenem Ort zurück.
2.14.61
यदा वक्तुं स्वयं दैन्यान्न शशाक महीपतिः।
तदा सुमन्त्रं मन्त्रज्ञा कैकेयी प्रत्युवाच ह ॥ २.१४.६१ ॥
Als der König vor Kummer selbst nicht sprechen konnte, antwortete ihm Kaikeyī, die Kundige im Rat, an Sumantra.
2.14.62
सुमन्त्र राजा रजनीं रामहर्षसमुत्सुकः।
प्रजागरपरिश्रान्तो निद्रावशमुपागतः ॥ २.१४.६२ ॥
O Sumantra, der König, voll ungeduldiger Freude über Rāma und von der durchwachten Nacht erschöpft, ist nun in den Bann des Schlafes gefallen.
2.14.63
तद् गच्छ त्वरितं सूत राजपुत्रं यशस्विनम्।
राममानय भद्रं ते नात्र कार्या विचारणा ॥ २.१४.६३ ॥
Darum geh rasch, o Wagenlenker, und bring den ruhmreichen Prinzen Rāma herbei. Möge dir Gutes widerfahren; hier ist kein Überlegen nötig.
2.14.64
अश्रुत्वा राजवचनं कथं गच्छामि भामिनि।
तच्छ्रुत्वा मन्त्रिणो वाक्यं राजा मन्त्रिणमब्रवीत् ॥ २.१४.६४ ॥
O strahlende Herrin, wie könnte ich gehen, ohne das Wort des Königs gehört zu haben? Als der König diese Rede des Ministers vernahm, sprach er zum Minister.
2.14.65
सुमन्त्र रामं द्रक्ष्यामि शीघ्रमानय सुन्दरम्।
स मन्यमानः कल्याणं हृदयेन ननन्द च ॥ २.१४.६५ ॥
O Sumantra, ich werde Rāma sehen; bring den Schönen schnell herbei. Dies für glückverheißend haltend, freute er sich in seinem Herzen.
2.14.66
निर्जगाम च स प्रीत्या त्वरितो राजशासनात्।
सुमन्त्रश्चिन्तयामास त्वरितं चोदितस्तया ॥ २.१४.६६ ॥
Froh, auf den Befehl des Königs eilend, ging er hinaus. Sumantra aber, von ihr hastig angetrieben, begann nachzudenken.
2.14.68
व्यक्तं रामाभिषेकार्थे इहायास्यति धर्मराट्।
निर्जगाम महातेजा राघवस्य दिदृक्षया।
सागरह्रदसंकाशात्सुमन्त्रोऽन्तःपुराच्छुभात्।
निष्क्रम्य जनसम्बाधं ददर्श द्वारमग्रतः ॥ २.१४.६८ ॥
Es ist klar, dass der König des Dharma (Daśaratha) hierher kommen wird, um Rāmas Krönung zu feiern. Aus Verlangen, Rāghava zu sehen, trat der hochstrahlende Sumantra aus jenem verheißungsvollen inneren Palast, der einem Meeressee glich, hinaus und sah vor sich das menschengedrängte Tor.
2.14.69
ततः पुरस्तात् सहसा विनिःसृतो
महीपतेर्द्वारगतान् विलोकयन्।
ददर्श पौरान् विविधान् महाधना-
नुपस्थितान् द्वारमुपेत्य विष्ठितान् ॥ २.१४.६९ ॥
Dann trat er plötzlich vor dem Palast des Königs heraus, betrachtete die Menschen am Tor und sah die verschiedenen, sehr wohlhabenden Bürger, die sich dem Tor genähert hatten und dort standen.