வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.14.1
पुत्रशोकार्दितं पापा विसंज्ञं पतितं भुवि।
विचेष्टमानमुत्प्रेक्ष्य ऐक्ष्वाकमिदमब्रवीत् ॥ २.१४.१ ॥
மகன் துயரால் வருந்தி, உணர்விழந்து தரையில் விழுந்து துடிக்கும் இக்ஷ்வாகு மன்னனைக் கண்டு, அவள் இவ்வாறு கூறினாள்.
2.14.2
पापं कृत्वेव किमिदं मम संश्रुत्य संश्रवम्।
शेषे क्षितितले सन्नः स्थित्यां स्थातुं त्वमर्हसि ॥ २.१४.२ ॥
பாவம் செய்தவன் போல் இது என்ன? எனக்கு வாக்களித்த சத்தியத்தை நினைத்துப் பார். தரையில் கிடக்கும் நீ, உன் நிலையில் நிலைத்து நிற்பதே தகும்.
2.14.3
आहुः सत्यं हि परमं धर्मं धर्मविदो जनाः।
सत्यमाश्रित्य च मया त्वं धर्मं प्रतिचोदितः ॥ २.१४.३ ॥
அறம் அறிந்தோர் உண்மையே மேலான அறம் என்று கூறுவர். உண்மையைப் பற்றிக்கொண்டு, நான் உன் அறத்தை உனக்கு நினைவுபடுத்தினேன்.
2.14.4
संश्रुत्य शैब्यः श्येनाय स्वां तनुं जगतीपतिः।
प्रदाय पक्षिणे राजा जगाम गतिमुत्तमाम् ॥ २.१४.४ ॥
உலகுக்குத் தலைவனான சைப்ய மன்னன், வாக்களித்து, பருந்துக்குத் தன் உடலையே அளித்தான்; பறவைக்கு அளித்து அம்மன்னன் உயர்ந்த கதியை அடைந்தான்.
2.14.5
तथा ह्यलर्कस्तेजस्वी ब्राह्मणे वेदपारगे।
याचमाने स्वके नेत्रे उद्धृत्याविमना ददौ ॥ २.१४.५ ॥
அதுபோலவே, ஒளிமிக்க அல்கன், வேதம் கற்றுத் தேர்ந்த ஒரு பிராமணன் கேட்டபோது, தன் சொந்தக் கண்களையே பிடுங்கி, சிறிதும் கலங்காமல் கொடுத்தான்.
2.14.6
सरितां तु पतिः स्वल्पां मर्यादां सत्यमन्वितः।
सत्यानुरोधात् समये वेलां स्वां नातिवर्तते ॥ २.१४.६ ॥
ஆறுகளின் தலைவனாகிய கடல், உண்மையுடன் கூடியதால், உண்மையை மதித்து, குறித்த காலத்தில் தன் சிறு எல்லையான கரையை மீறுவதில்லை.
2.14.7
सत्यमेकपदं ब्रह्म सत्ये धर्मः प्रतिष्ठितः।
सत्यमेवाक्षया वेदाः सत्येनावाप्यते परम् ॥ २.१४.७ ॥
சத்தியமே ஒரே பாதம், அதுவே பிரம்மம்; சத்தியத்தில் தர்மம் நிலைபெற்றுள்ளது. சத்தியமே அழியாத வேதங்கள்; சத்தியத்தாலேயே உயர்ந்தது அடையப்படுகிறது.
2.14.8
सत्यं समनुवर्तस्व यदि धर्मे धृता मतिः।
स वरः सफलो मेऽस्तु वरदो ह्यसि सत्तम ॥ २.१४.८ ॥
உன் புத்தி தர்மத்தில் உறுதியாக இருந்தால், சத்தியத்தைப் பின்பற்று. ஓ சத்தமா, அந்த வரம் எனக்கு பலனளிக்கட்டும்; நீயே வரம் அளிப்பவன்.
2.14.9
धर्मस्यैवाभिकामार्थं मम चैवाभिचोदनात्।
प्रव्राजय सुतं रामं त्रिः खलु त्वां ब्रवीम्यहम् ॥ २.१४.९ ॥
தர்மத்தின் பொருட்டும், என் வேண்டுகோளின் பொருட்டும், உன் மகன் ராமனை வனவாசத்துக்கு அனுப்பு. இதையே நான் உன்னிடம் மூன்று முறை சொல்கிறேன்.
2.14.10
समयं च ममार्येमं यदि त्वं न करिष्यसि।
अग्रतस्ते परित्यक्ता परित्यक्ष्यामि जीवितम् ॥ २.१४.१० ॥
ஆரியனே, என் இந்த சபதத்தை நீ நிறைவேற்றவில்லையானால், உன் முன்னிலையிலேயே கைவிடப்பட்டவளாக என் உயிரைத் துறப்பேன்.
2.14.11
एवं प्रचोदितो राजा कैकेय्या निर्विशङ्कया।
नाशकत् पाशमुन्मोक्तुं बलिरिन्द्रकृतं यथा ॥ २.१४.११ ॥
இவ்வாறு அஞ்சாத கைகேயியால் தூண்டப்பட்ட அரசனால், இந்திரன் கட்டிய பாசத்தை பலி அவிழ்க்க முடியாதது போல, அதை அவிழ்க்க இயலவில்லை.
2.14.12
उद्भ्रान्तहृदयश्चापि विवर्णवदनोऽभवत्।
स धुर्यो वै परिस्पन्दन् युगचक्रान्तरं यथा ॥ २.१४.१२ ॥
அவன் மனம் கலங்கி முகம் வெளிறியது. நுகத்துக்கும் சக்கரத்துக்கும் இடையில் சிக்கிய காளையைப் போல அவன் துடித்தான்.
2.14.13
विकलाभ्यां च नेत्राभ्यामपश्यन्निव भूमिपः।
कृच्छ्राद् धैर्येण संस्तभ्य कैकेयीमिदमब्रवीत् ॥ २.१४.१३ ॥
கலங்கிய இரு கண்களால் அரசன் எதையும் காணாதவன் போல் இருந்தான். மிகுந்த சிரமத்துடன் மனவுறுதியால் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டு கைகேயியிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
2.14.14
यस्ते मन्त्रकृतः पाणिरग्नौ पापे मया धृतः।
संत्यजामि स्वजं चैव तव पुत्रं सह त्वया ॥ २.१४.१४ ॥
பாவியே! அக்கினியின் முன் மந்திரத்துடன் நான் பற்றிய உன் கரத்தையும், உன்னுடன் என் சொந்த மகனையும் நான் கைவிடுகிறேன்.
2.14.15
प्रयाता रजनी देवि सूर्यस्योदयनं प्रति।
अभिषेकाय हि जनस्त्वरयिष्यति मां ध्रुवम् ॥ २.१४.१५ ॥
தேவி! சூரியோதயத்தை நோக்கி இரவு கழிந்துவிட்டது. அபிஷேகத்துக்காக மக்கள் நிச்சயம் என்னை விரைவுபடுத்துவார்கள்.
2.14.16
रामाभिषेकसम्भारैस्तदर्थमुपकल्पितैः।
रामः कारयितव्यो मे मृतस्य सलिलक्रियाम् ॥ २.१४.१६ ॥
ராமனின் அபிஷேகத்துக்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட பொருட்களைக் கொண்டு, இறந்த என் உடலுக்கான நீர்க்கடன் சடங்கை ராமன் செய்ய வேண்டும்.
2.14.17
सपुत्रया त्वया नैव कर्तव्या सलिलक्रिया।
व्याहन्तास्यशुभाचारे यदि रामाभिषेचनम् ॥ २.१४.१७ ॥
ராமனின் அபிஷேகத்தை நீ தடுப்பவளாக இருந்தால், அசுபமான நடத்தை உடையவளே, மகனுடன் கூடிய நீ நீர்க்கடன் சடங்கைச் செய்யவே கூடாது.
2.14.18
न शक्तोऽद्यास्म्यहं द्रष्टुं दृष्ट्वा पूर्वं तथामुखम्।
हतहर्षं तथानन्दं पुनर्जनमवाङ्मुखम् ॥ २.१४.१८ ॥
முன்பு அப்படி இருந்த உன் முகத்தை இன்று நான் பார்க்கச் சக்தியற்றவனாக இருக்கிறேன். மகிழ்ச்சி அழிந்து, மக்கள் தலை குனிந்து நிற்கின்றனர்.
2.14.19
तां तथा ब्रुवतस्तस्य भूमिपस्य महात्मनः।
प्रभाता शर्वरी पुण्या चन्द्रनक्षत्रमालिनी ॥ २.१४.१९ ॥
மகாத்மாவான அந்த அரசன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், சந்திரனும் நட்சத்திரங்களும் மாலையாக அணிந்த அந்த புண்ணிய இரவு விடிந்தது.
2.14.20
ततः पापसमाचारा कैकेयी पार्थिवं पुनः।
उवाच परुषं वाक्यं वाक्यज्ञा रोषमूर्च्छिता ॥ २.१४.२० ॥
பின்னர் தீய நடத்தை கொண்ட கைகேயி, பேச்சில் வல்லவளாய் சினத்தால் மயங்கி, அரசனிடம் மீண்டும் கடுஞ்சொற்களைக் கூறினாள்.
2.14.21
किमिदं भाषसे राजन् वाक्यं गररुजोपमम्।
आनाययितुमक्लिष्टं पुत्रं राममिहार्हसि ॥ २.१४.२१ ॥
அரசே! விஷத்தை ஒத்த இந்தச் சொற்களை ஏன் பேசுகிறீர்? என் மகன் ராமனை இங்கே எளிதாக அழைத்து வர வேண்டும்.
2.14.22
स्थाप्य राज्ये मम सुतं कृत्वा रामं वनेचरम्।
निःसपत्नां च मां कृत्वा कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ २.१४.२२ ॥
என் மகனை அரசில் அமர்த்தி, ராமனை வனவாசியாக்கி, என்னை போட்டியில்லாதவளாக்கினால் நீங்கள் கடமை நிறைவேறியவராவீர்கள்.
2.14.23
स तुन्न इव तीक्ष्णेन प्रतोदेन हयोत्तमः।
राजा प्रचोदितोऽभीक्ष्णं कैकेय्या वाक्यमब्रवीत् ॥ २.१४.२३ ॥
கூரிய தோட்டியால் குத்தப்பட்ட சிறந்த குதிரையைப் போல, கைகேயியால் மீண்டும் மீண்டும் தூண்டப்பட்ட அரசன் சொற்களைக் கூறினான்.
2.14.24
धर्मबन्धेन बद्धोऽस्मि नष्टा च मम चेतना।
ज्येष्ठं पुत्रं प्रियं रामं द्रष्टुमिच्छामि धार्मिकम् ॥ २.१४.२४ ॥
தர்மப் பிணைப்பால் கட்டுண்டவனாக இருக்கிறேன்; என் நினைவும் அழிந்தது. மூத்த, அன்புக்குரிய, தர்மசீலனான மகன் ராமனை காண விரும்புகிறேன்.
2.14.25
ततः प्रभातां रजनीमुदिते च दिवाकरे।
पुण्ये नक्षत्रयोगे च मुहूर्ते च समागते ॥ २.१४.२५ ॥
பின்னர் இரவு விடிந்தது; சூரியன் உதித்தான். புனிதமான நட்சத்திரச் சேர்க்கையும் நல்ல முகூர்த்தமும் வந்து சேர்ந்தன.
2.14.26
वसिष्ठो गुणसम्पन्नः शिष्यैः परिवृतस्तथा।
उपगृह्याशु सम्भारान् प्रविवेश पुरोत्तमम् ॥ २.१४.२६ ॥
நற்குணங்கள் நிறைந்த வசிஷ்டர், சீடர்களால் சூழப்பட்டு, தேவையான பொருட்களை விரைவாக எடுத்துக்கொண்டு, அந்தச் சிறந்த நகரத்திற்குள் நுழைந்தார்.
2.14.27
सिक्तसम्मार्जितपथां पताकोत्तमभूषिताम्।
संहृष्टमनुजोपेतां समृद्धविपणापणाम् ॥ २.१४.२७ ॥
தெளிக்கப்பட்டும் பெருக்கப்பட்டும் சுத்தமான வீதிகளையும், சிறந்த கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், மகிழ்ச்சியான மக்கள் நிறைந்ததும், செழிப்பான சந்தைகளும் கடைகளும் கொண்டதுமான அந்நகரம்.
2.14.28
महोत्सवसमायुक्तां राघवार्थे समुत्सुकाम्।
चन्दनागुरुधूपैश्च सर्वतः परिधूमिताम् ॥ २.१४.२८ ॥
பெரும் திருவிழாவுடன் கூடியதும், ராகவனுக்காக ஆவலுடன் காத்திருப்பதும், சந்தனம், அகில் தூபங்களால் எங்கும் மணம் கமழ்வதுமான அந்நகரம்.
2.14.29
तां पुरीं समतिक्रम्य पुरंदरपुरोपमाम्।
ददर्शान्तःपुरं श्रीमान् नानाध्वजगणायुतम् ॥ २.१४.२९ ॥
இந்திரபுரிக்கு ஒப்பான அந்நகரத்தைக் கடந்து, பல கொடிக்கூட்டங்களால் நிறைந்த அந்தப்புரத்தை மேன்மை பொருந்தியவர் கண்டார்.
2.14.30
पौरजानपदाकीर्णं ब्राह्मणैरुपशोभितम्।
यष्टिमद्भिः सुसम्पूर्णं सदश्वैः परमार्चितैः ॥ २.१४.३० ॥
நகரவாசிகளும் கிராமவாசிகளும் நிறைந்ததும், பிராமணர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், கோலேந்திய காவலர்களால் முழுமையானதும், மிகச் சிறந்த குதிரைகளால் நிறைந்ததுமான அந்நகரம்.
2.14.31
तदन्तःपुरमासाद्य व्यतिचक्राम तं जनम्।
वसिष्ठः परमप्रीतः परमर्षिभिरावृतः ॥ २.१४.३१ ॥
அந்த அந்தப்புரத்தை அடைந்து அந்தக் கூட்டத்தைக் கடந்தார். மிகவும் மகிழ்ந்த வசிஷ்டர் பெரிய முனிவர்களால் சூழப்பட்டிருந்தார்.
2.14.32
स त्वपश्यद् विनिष्क्रान्तं सुमन्त्रं नाम सारथिम्।
द्वारे मनुजसिंहस्य सचिवं प्रियदर्शनम् ॥ २.१४.३२ ॥
ஆனால் மனிதர்களில் சிங்கமான அரசனின் வாயிலிலிருந்து வெளியே வரும் சுமந்திரன் என்ற தேரோட்டியும், அமைச்சரும், காண்பதற்கினிய அவரையும் அவர் கண்டார்.
2.14.33
तमुवाच महातेजाः सूतपुत्रं विशारदम्।
वसिष्ठः क्षिप्रमाचक्ष्व नृपतेर्मामिहागतम् ॥ २.१४.३३ ॥
மகா தேஜஸ்வியான வசிஷ்டர் அந்த திறமையான சூதன் மகனிடம் கூறினார்: "அரசனிடம் நான் இங்கு வந்திருப்பதை விரைவில் அறிவி."
2.14.34
इमे गङ्गोदकघटाः सागरेभ्यश्च काञ्चनाः।
औदुम्बरं भद्रपीठमभिषेकार्थमाहृतम् ॥ २.१४.३४ ॥
கங்கை நீர்க் குடங்கள், கடல்களிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட பொன் குடங்கள், அபிஷேகத்திற்காக கொண்டுவரப்பட்ட அத்திமர மங்கல ஆசனம் இவை.
2.14.35
सर्वबीजानि गन्धाश्च रत्नानि विविधानि च।
क्षौद्रं दधि घृतं लाजा दर्भाः सुमनसः पयः ॥ २.१४.३५ ॥
எல்லா வகை விதைகளும், நறுமணப் பொருட்களும், பல்வேறு இரத்தினங்களும்; தேன், தயிர், நெய், பொரி, தர்ப்பைப் புல், மலர்கள், பால்.
2.14.36
अष्टौ च कन्या रुचिरा मत्तश्च वरवारणः।
चतुरश्वो रथः श्रीमान् निस्त्रिंशो धनुरुत्तमम् ॥ २.१४.३६ ॥
எட்டு அழகிய கன்னிகைகள், மதம் கொண்ட சிறந்த யானை, நான்கு குதிரைகள் பூட்டிய பொலிவான தேர், வாள், சிறந்த வில்.
2.14.37
वाहनं नरसंयुक्तं छत्रं च शशिसंनिभम्।
श्वेते च वालव्यजने भृङ्गारं च हिरण्मयम् ॥ २.१४.३७ ॥
மனிதர்களால் சுமக்கப்படும் பல்லக்கு, சந்திரனைப் போன்ற குடை, இரண்டு வெண்ணிற சாமரங்கள், மற்றும் பொன்னாலான பூங்கலசம்.
2.14.38
हेमदामपिनद्धश्च ककुद्मान् पाण्डुरो वृषः।
केसरी च चतुर्दंष्ट्रो हरिश्रेष्ठो महाबलः ॥ २.१४.३८ ॥
பொன் மாலை அணிந்த, திமிலுடைய வெண்ணிற காளை, பிடரி மயிருடைய சிங்கம், நான்கு தந்தங்களுடைய வலிமைமிக்க சிறந்த யானை.
2.14.39
सिंहासनं व्याघ्रतनुः समिधश्च हुताशनः।
सर्वे वादित्रसङ्घाश्च वेश्याश्चालंकृताः स्त्रियः ॥ २.१४.३९ ॥
சிங்காசனம், புலித்தோல், சமித்துகள், ஹோமத் தீ, அனைத்து இசைக்கருவிக் குழுக்கள், அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்கள் மற்றும் நடனமாதர்.
2.14.40
आचार्या ब्राह्मणा गावः पुण्याश्च मृगपक्षिणः।
पौरजानपदश्रेष्ठा नैगमाश्च गणैः सह ॥ २.१४.४० ॥
ஆசிரியர்கள், பிராமணர்கள், பசுக்கள், மங்களமான மான்களும் பறவைகளும், நகர மற்றும் நாட்டுப்புற சிறந்தோர், வணிகர்கள் தம் குழுக்களுடன்.
2.14.41
एते चान्ये च बहवः प्रीयमाणाः प्रियंवदाः।
अभिषेकाय रामस्य सह तिष्ठन्ति पार्थिवैः ॥ २.१४.४१ ॥
இவர்களும் மற்ற பலரும், மகிழ்ச்சியுடனும் இனிய சொற்களுடனும், ராமரின் அபிஷேகத்திற்காக அரசர்களுடன் நிற்கின்றனர்.
2.14.42
त्वरयस्व महाराजं यथा समुदितेऽहनि।
पुष्ये नक्षत्रयोगे च रामो राज्यमवाप्नुयात् ॥ २.१४.४२ ॥
மகாராஜாவை விரைந்து அழைப்பாயாக; நல்ல நாள் வந்ததும், புஷ்ய நட்சத்திரச் சேர்க்கையில் ராமர் அரசைப் பெறும்படி.
2.14.43
स्तुवन् नृपतिशार्दूलं प्रविवेश निवेशनम् ॥ २.१४.४३ ॥
மன்னர்களில் புலி போன்ற அந்த அரசனைப் புகழ்ந்தவாறு அவர் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தார்.
2.14.44
तं तु पूर्वोदितं वृद्धं द्वारस्था राजसम्मताः।
न शेकुरभिसंरोद्धुं राज्ञः प्रियचिकीर्षवः ॥ २.१४.४४ ॥
வாயிலில் நின்றிருந்த, அரசருக்கு மதிப்புக்குரிய காவலர்கள், முன்பு குறிப்பிடப்பட்ட அந்த முதியவரைத் தடுக்க முடியவில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் அரசருக்கு நன்மை செய்ய விரும்பினர்.
2.14.45
स समीपस्थितो राज्ञस्तामवस्थामजज्ञिवान्।
वाग्भिः परमतुष्टाभिरभिष्टोतुं प्रचक्रमे ॥ २.१४.४५ ॥
அரசருக்கு அருகில் நின்ற அவர், அரசரின் அந்த நிலையை அறிந்து, மிகவும் மகிழ்ச்சியூட்டும் சொற்களால் அவரைப் புகழத் தொடங்கினார்.
2.14.46
ततः सूतो यथापूर्वं पार्थिवस्य निवेशने।
सुमन्त्रः प्राञ्जलिर्भूत्वा तुष्टाव जगतीपतिम् ॥ २.१४.४६ ॥
பின்னர் சாரதியான சுமந்திரர், முன்பு போலவே அரண்மனையில் கைகூப்பி நின்று உலகின் அதிபதியைப் புகழ்ந்தார்.
2.14.47
यथा नन्दति तेजस्वी सागरो भास्करोदये।
प्रीतः प्रीतेन मनसा तथा नन्दय नस्ततः ॥ २.१४.४७ ॥
ஒளிமிக்க கடல் கதிரவன் உதயத்தில் மகிழ்வது போல, மகிழ்ந்த மனத்துடன் நீங்கள் மகிழ்ந்து எங்களையும் மகிழ்விக்க வேண்டும்.
2.14.48
इन्द्रमस्यां तु वेलायामभितुष्टाव मातलिः।
सोऽजयद् दानवान् सर्वांस्तथा त्वां बोधयाम्यहम् ॥ २.१४.४८ ॥
இந்நேரத்தில் மாதலி இந்திரனைப் புகழ்ந்தார்; அவன் எல்லா தானவர்களையும் வென்றான். அதுபோல நான் உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன்.
2.14.49
वेदाः सहाङ्गा विद्याश्च यथा ह्यात्मभुवं प्रभुम्।
ब्रह्माणं बोधयन्त्यद्य तथा त्वां बोधयाम्यहम् ॥ २.१४.४९ ॥
அங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்களும் வித்தைகளும் சுயம்பூவான பிரபுவாகிய பிரம்மாவை இன்று எவ்வாறு எழுப்புகின்றனவோ, அவ்வாறே நான் உம்மை எழுப்புகிறேன்.
2.14.50
आदित्यः सह चन्द्रेण यथा भूतधरां शुभाम्।
बोधयत्यद्य पृथिवीं तथा त्वां बोधयाम्यहम् ॥ २.१४.५० ॥
சந்திரனுடன் கூடிய சூரியன் உயிர்களைத் தாங்கும் மங்கலமான பூமியை இன்று எவ்வாறு எழுப்புகிறானோ, அவ்வாறே நான் உம்மை எழுப்புகிறேன்.
2.14.51
उत्तिष्ठ सुमहाराज कृतकौतुकमङ्गलः।
विराजमानो वपुषा मेरोरिव दिवाकरः ॥ २.१४.५१ ॥
மகாராஜாவே, எழுந்திருங்கள். மங்கலச் சடங்குகளை முடித்து, மேரு மலையில் எழுந்த சூரியனைப் போல உடலால் ஒளிர்வீராக.
2.14.52
सोमसूर्यौ च काकुत्स्थ शिववैश्रवणावपि।
वरुणश्चाग्निरिन्द्रश्च विजयं प्रदिशन्तु ते ॥ २.१४.५२ ॥
காகுத்ஸ்தரே, சோமனும் சூரியனும், சிவனும் குபேரனும், வருணனும் அக்னியும் இந்திரனும் உமக்கு வெற்றியை அருளட்டும்.
2.14.53
गता भगवती रात्रिः कृतं कृत्यमिदं तव।
बुध्यस्व नृपशार्दूल कुरु कार्यमनन्तरम् ॥ २.१४.५३ ॥
புனிதமான இரவு கழிந்தது; உமது இந்தக் கடமை முடிந்தது. மன்னர்களில் புலியே, விழித்தெழுந்து அடுத்த கடமையைச் செய்வீராக.
2.14.54
उदतिष्ठत रामस्य समग्रमभिषेचनम्।
पौरजानपदाश्चापि नैगमश्च कृताञ्जलिः ॥ २.१४.५४ ॥
ராமருக்கான முழுமையான அபிஷேக விழா தொடங்கியது; நகரவாசிகளும் நாட்டுப்புற மக்களும் வணிகர்களும் கைகூப்பி எழுந்தனர்.
2.14.55
स्वयं वसिष्ठो भगवान् ब्राह्मणैः सह तिष्ठति।
क्षिप्रमाज्ञाप्यतां राजन् राघवस्याभिषेचनम् ॥ २.१४.५५ ॥
பகவான் வசிஷ்டர் தாமே அந்தணர்களுடன் காத்து நிற்கிறார். அரசே, ராகவனின் அபிஷேகத்தை விரைவில் ஆணையிடுக.
2.14.56
यथा ह्यपालाः पशवो यथा सेना ह्यनायका।
यथा चन्द्रं विना रात्रिर्यथा गावो विना वृषम् ॥ २.१४.५६ ॥
இடையர் இல்லாத மாடுகள் போலவும், தலைவன் இல்லாத படை போலவும், சந்திரன் இல்லாத இரவு போலவும், காளை இல்லாத பசுக்கள் போலவும்.
2.14.57
एवं हि भविता राष्ट्रं यत्र राजा न दृश्यते।
एवं तस्य वचः श्रुत्वा सान्त्वपूर्वमिवार्थवत् ॥ २.१४.५७ ॥
அரசன் காணப்படாத நாடு இவ்வாறே ஆகும். அவனுடைய சொற்களைக் கேட்டு, அவை ஆறுதலுடன் கூடிய பொருள்பட்ட சொற்கள் போல இருந்தன.
2.14.58
अभ्यकीर्यत शोकेन भूय एव महीपतिः।
ततस्तु राजा तं सूतं सन्नहर्षः सुतं प्रति ॥ २.१४.५८ ॥
மன்னன் மீண்டும் துயரால் சூழப்பட்டான். பின்னர் அரசன் அந்தத் தேரோட்டியிடம், மகனைக் குறித்து மனம் நொந்து பேசினான்.
2.14.59
शोकरक्तेक्षणः श्रीमानुद्वीक्ष्योवाच धार्मिकः।
वाक्यैस्तु खलु मर्माणि मम भूयो निकृन्तसि ॥ २.१४.५९ ॥
துயரால் சிவந்த கண்களுடைய, புகழ்மிக்க, அறம் நிறைந்த அரசன் நிமிர்ந்து பார்த்து சொன்னான்: 'உன் சொற்களால் நீ என் உயிர்நிலைகளை மீண்டும் வெட்டுகிறாய்.'
2.14.60
सुमन्त्रः करुणं श्रुत्वा दृष्ट्वा दीनं च पार्थिवम्।
प्रगृहीताञ्जलिः किंचित् तस्माद् देशादपाक्रमत् ॥ २.१४.६० ॥
சுமந்திரன் அந்தக் கருணையான சொற்களைக் கேட்டு, துயரில் ஆழ்ந்த அரசனைப் பார்த்து, கைகூப்பியவாறு அவ்விடத்திலிருந்து சற்று விலகிச் சென்றான்.
2.14.61
यदा वक्तुं स्वयं दैन्यान्न शशाक महीपतिः।
तदा सुमन्त्रं मन्त्रज्ञा कैकेयी प्रत्युवाच ह ॥ २.१४.६१ ॥
அரசன் துயரத்தால் தானே பேச இயலாதபோது, மந்திரங்களை அறிந்த கைகேயி சுமந்திரனிடம் பதிலளித்தாள்.
2.14.62
सुमन्त्र राजा रजनीं रामहर्षसमुत्सुकः।
प्रजागरपरिश्रान्तो निद्रावशमुपागतः ॥ २.१४.६२ ॥
சுமந்திரா! ராமனைப் பற்றிய மகிழ்ச்சியில் ஆர்வமுற்ற அரசன் இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து களைத்து, இப்போது உறக்கத்தின் வசத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறான்.
2.14.63
तद् गच्छ त्वरितं सूत राजपुत्रं यशस्विनम्।
राममानय भद्रं ते नात्र कार्या विचारणा ॥ २.१४.६३ ॥
ஆகையால், தேரோட்டியே! விரைந்து செல், புகழ்மிக்க அரசகுமாரன் ராமனை அழைத்து வா. உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; இதில் ஆலோசனைக்கு இடமில்லை.
2.14.64
अश्रुत्वा राजवचनं कथं गच्छामि भामिनि।
तच्छ्रुत्वा मन्त्रिणो वाक्यं राजा मन्त्रिणमब्रवीत् ॥ २.१४.६४ ॥
பெண்ணே! அரசனின் சொல்லைக் கேட்காமல் நான் எப்படிச் செல்வேன்? இதைக் கேட்டு, அமைச்சனின் சொல்லைக் கேட்ட அரசன் அமைச்சனிடம் சொன்னான்.
2.14.65
सुमन्त्र रामं द्रक्ष्यामि शीघ्रमानय सुन्दरम्।
स मन्यमानः कल्याणं हृदयेन ननन्द च ॥ २.१४.६५ ॥
சுமந்திரா! நான் ராமனைக் காண்பேன்; அழகிய ராமனை விரைவில் அழைத்து வா. இதை நல்லதாக நினைத்து அவன் மனம் மகிழ்ந்தான்.
2.14.66
निर्जगाम च स प्रीत्या त्वरितो राजशासनात्।
सुमन्त्रश्चिन्तयामास त्वरितं चोदितस्तया ॥ २.१४.६६ ॥
அரசனின் ஆணையால் மகிழ்ச்சியுடன் விரைந்து அவன் புறப்பட்டான். ஆனால் கைகேயியால் விரைவுபடுத்தப்பட்ட சுமந்திரன் விரைவாக சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.
2.14.68
व्यक्तं रामाभिषेकार्थे इहायास्यति धर्मराट्।
निर्जगाम महातेजा राघवस्य दिदृक्षया।
सागरह्रदसंकाशात्सुमन्त्रोऽन्तःपुराच्छुभात्।
निष्क्रम्य जनसम्बाधं ददर्श द्वारमग्रतः ॥ २.१४.६८ ॥
ராமாபிஷேகத்திற்காக தர்மராஜன் இங்கே வருவார் என்பது தெளிவு. ராகவனைக் காண விருப்பத்துடன் மஹாதேஜஸ்வியான சுமந்திரர், கடல் குளம் போன்ற அந்த சுபமான அந்தःபுரத்திலிருந்து வெளியே வந்து, மக்கள் நெருக்கமாக நிறைந்த வாசலை முன்னால் கண்டார்.
2.14.69
ततः पुरस्तात् सहसा विनिःसृतो
महीपतेर्द्वारगतान् विलोकयन्।
ददर्श पौरान् विविधान् महाधना-
नुपस्थितान् द्वारमुपेत्य विष्ठितान् ॥ २.१४.६९ ॥
பின்னர் அரசரின் அரண்மனை முன்பிருந்து திடீரென வெளியே வந்து, வாசலில் இருந்தவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டே, வாசலை அணுகி நின்றிருந்த பலவகையான, மிகுந்த செல்வமுடைய நகரவாசிகளைக் கண்டார்.