Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.2.1
ततः परिषदं सर्वामामन्त्र्य वसुधाधिपः।
हितमुद्धर्षणं चैवमुवाच प्रथितं वचः ॥ २.२.१ ॥
Darauf rief der Herrscher der Erde die ganze Versammlung zusammen und sprach diese heilsamen, erfreuenden und berühmten Worte.
2.2.2
दुन्दुभिस्वरकल्पेन गम्भीरेणानुनादिना।
स्वरेण महता राजा जीमूत इव नादयन् ॥ २.२.२ ॥
Mit einer tiefen, widerhallenden Stimme, dem Klang einer Kriegstrommel gleich, sprach der König und donnerte wie eine Wolke.
2.2.3
राजलक्षणयुक्तेन कान्तेनानुपमेन च।
उवाच रसयुक्तेन स्वरेण नृपतिर्नृपान् ॥ २.२.३ ॥
Mit einer Stimme, die königliche Zeichen trug, lieblich, unvergleichlich und voller Empfindung, sprach der König zu den Königen.
2.2.4
विदितं भवतामेतद् यथा मे राज्यमुत्तमम्।
पूर्वकैर्मम राजेन्द्रैः सुतवत् परिपालितम् ॥ २.२.४ ॥
Ihr wisst, dass dieses mein vortreffliches Reich von meinen früheren, den besten der Könige, wie Söhne beschützt wurde.
2.2.5
सोऽहमिक्ष्वाकुभिः सर्वैर्नरेन्द्रैः प्रतिपालितम्।
श्रेयसा योक्तुमिच्छामि सुखार्हमखिलं जगत् ॥ २.२.५ ॥
Ich, von allen Königen der Ikṣvāku-Linie beschützt, wünsche, diese ganze glückwürdige Welt mit dem Wohl zu verbinden.
2.2.6
मयाप्याचरितं पूर्वैः पन्थानमनुगच्छता।
प्रजा नित्यमनिद्रेण यथाशक्त्यभिरक्षिताः ॥ २.२.६ ॥
Auch ich bin dem Pfad meiner Vorfahren gefolgt und habe meine Untertanen stets wachsam nach meinen Kräften beschützt.
2.2.7
इदं शरीरं कृत्स्नस्य लोकस्य चरता हितम्।
पाण्डुरस्यातपत्रस्य च्छायायां जरितं मया ॥ २.२.७ ॥
Dieser Körper, der zum Wohl der ganzen Welt umhergezogen ist, ist im Schatten des weißen Sonnenschirms abgenutzt worden.
2.2.8
प्राप्य वर्षसहस्राणि बहून्यायूंषि जीवतः।
जीर्णस्यास्य शरीरस्य विश्रान्तिमभिरोचये ॥ २.२.८ ॥
Nachdem ich viele tausend Jahre Lebenszeit erreicht habe, verlange ich nun nach Ruhe für diesen alten Körper.
2.2.9
राजप्रभावजुष्टां च दुर्वहामजितेन्द्रियैः।
परिश्रान्तोऽस्मि लोकस्य गुर्वीं धर्मधुरं वहन् ॥ २.२.९ ॥
Das schwere Joch des Dharma tragend, das den Ungezügelten unerträglich ist und mit königlicher Macht verbunden, bin ich erschöpft von der Last der Welt.
2.2.10
सोऽहं विश्राममिच्छामि पुत्रं कृत्वा प्रजाहिते।
संनिकृष्टानिमान् सर्वाननुमान्य द्विजर्षभान् ॥ २.२.१० ॥
Deshalb wünsche ich, nachdem ich meinen Sohn zum König für das Wohl des Volkes gemacht habe, Ruhe zu finden, und habe die Zustimmung aller dieser hervorragenden Brahmanen eingeholt, die hier versammelt sind.
2.2.11
अनुजातो हि मां सर्वैर्गुणैः श्रेष्ठो ममात्मजः।
पुरन्दरसमो वीर्ये रामः परपुरंजयः ॥ २.२.११ ॥
Mein Sohn Rāma, obwohl nach mir geboren, ist in allen Eigenschaften der Beste; er ist Indra an Tapferkeit gleich und ein Eroberer feindlicher Städte.
2.2.12
तं चन्द्रमिव पुष्येण युक्तं धर्मभृतां वरम्।
यौवराज्ये नियोक्तास्मि प्रातः पुरुषपुङ्गवम् ॥ २.२.१२ ॥
Jenen, wie den Mond mit dem Puṣya-Gestirn vereint, den Besten unter den Hütern des Dharma, den Herrn der Männer, werde ich morgen früh zum Kronprinzen ernennen.
2.2.13
अनुरूपः स वो नाथो लक्ष्मीवाँल्लक्ष्मणाग्रजः।
त्रैलोक्यमपि नाथेन येन स्यान्नाथवत्तरम् ॥ २.२.१३ ॥
Er, der ältere Bruder Lakṣmaṇas, glanzvoll und passend, ist euer Herr; durch einen solchen Herrn wären selbst die drei Welten besser beschützt.
2.2.14
अनेन श्रेयसा सद्यः संयोक्ष्येऽहमिमां महीम्।
गतक्लेशो भविष्यामि सुते तस्मिन् निवेश्य वै ॥ २.२.१४ ॥
Durch dieses Wohl werde ich diese Erde sogleich vereinen; nachdem ich die Last jenem Sohn übergeben habe, werde ich gewiss von Sorgen frei sein.
2.2.15
यदिदं मेऽनुरूपार्थं मया साधु सुमन्त्रितम्।
भवन्तो मेऽनुमन्यन्तां कथं वा करवाण्यहम् ॥ २.२.१५ ॥
Diesen passenden Plan habe ich wohl überlegt; mögen ihr alle ihn für mich billigen. Oder wie soll ich ihn ausführen?
2.2.16
यद्यप्येषा मम प्रीतिर्हितमन्यद् विचिन्त्यताम्।
अन्या मध्यस्थचिन्ता तु विमर्दाभ्यधिकोदया ॥ २.२.१६ ॥
Obwohl dies mein Wunsch ist, möge auch eine andere heilsame Sache erwogen werden; der Gedanke des unparteiischen Vermittlers ist ein anderer, und sein Aufstieg übertrifft bloßen Streit.
2.2.17
वृष्टिमन्तं महामेघं नर्दन्त इव बर्हिणः ॥ २.२.१७ ॥
Wie Pfauen, die einer großen, regenschweren Wolke entgegenjubeln, erschallten sie.
2.2.18
स्निग्धोऽनुनादः संजज्ञे ततो हर्षसमीरितः।
जनौघोद्घुष्टसंनादो मेदिनीं कम्पयन्निव ॥ २.२.१८ ॥
Da erhob sich ein sanftes Widerhallen, von Freude bewegt; der laute Jubel der Menge schien die Erde erzittern zu lassen.
2.2.19
तस्य धर्मार्थविदुषो भावमाज्ञाय सर्वशः।
ब्राह्मणा बलमुख्याश्च पौरजानपदैः सह ॥ २.२.१९ ॥
Nachdem sie die Absicht dessen, der Dharma und Artha kennt, vollständig verstanden hatten, versammelten sich die Brahmanen, die Heerführer, die Städter und die Landbewohner.
2.2.20
समेत्य ते मन्त्रयितुं समतागतबुद्धयः।
ऊचुश्च मनसा ज्ञात्वा वृद्धं दशरथं नृपम् ॥ २.२.२० ॥
Versammelt, um zu beraten, mit einmütigem Sinn, nachdem sie es im Herzen erwogen hatten, sprachen sie zum greisen König Daśaratha.
2.2.21
अनेकवर्षसाहस्रो वृद्धस्त्वमसि पार्थिव।
स रामं युवराजानमभिषिञ्चस्व पार्थिवम् ॥ २.२.२१ ॥
Du, o König, bist alt, an vielen tausend Jahren. Darum salbe Rāma zum Kronprinzen, o König.
2.2.22
इच्छामो हि महाबाहुं रघुवीरं महाबलम्।
गजेन महता यान्तं रामं छत्रावृताननम् ॥ २.२.२२ ॥
Wir wünschen uns, den starkarmigen Rāma, Helden der Raghu, den Gewaltigen, auf einem großen Elefanten reiten zu sehen, sein Antlitz vom Sonnenschirm beschattet.
2.2.23
अजानन्निव जिज्ञासुरिदं वचनमब्रवीत् ॥ २.२.२३ ॥
Als wüsste er es nicht, begierig zu erfahren, sprach er diese Worte.
2.2.24
श्रुत्वैतद् वचनं यन्मे राघवं पतिमिच्छथ।
राजानः संशयोऽयं मे तदिदं ब्रूत तत्त्वतः ॥ २.२.२४ ॥
Als ich diese Worte hörte, dass ihr Rāghava als meinen Herrn wünscht, o Könige, habe ich einen Zweifel. Sagt mir dies wahrhaftig.
2.2.25
कथं नु मयि धर्मेण पृथिवीमनुशासति।
भवन्तो द्रष्टुमिच्छन्ति युवराजं महाबलम् ॥ २.२.२५ ॥
Warum wollt ihr den Kronprinzen von großer Kraft sehen, während ich die Erde rechtmäßig regiere?
2.2.26
ते तमूचुर्महात्मानः पौरजानपदैः सह।
बहवो नृप कल्याणगुणाः सन्ति सुतस्य ते ॥ २.२.२६ ॥
Jene hochherzigen Männer sprachen zusammen mit den Städtern und Landbewohnern zu ihm: "O König, dein Sohn besitzt viele verdienstvolle Tugenden."
2.2.27
गुणान् गुणवतो देव देवकल्पस्य धीमतः।
प्रियानानन्दनान् कृत्स्नान् प्रवक्ष्यामोऽद्य तान्शृणु ॥ २.२.२७ ॥
O König, heute werden wir alle lieben und freudebringenden Tugenden deines tugendhaften, gottgleichen, weisen Sohnes verkünden; höre zu.
2.2.28
दिव्यैर्गुणैः शक्रसमो रामः सत्यपराक्रमः।
इक्ष्वाकुभ्योऽपि सर्वेभ्यो ह्यतिरिक्तो विशाम्पते ॥ २.२.२८ ॥
Rāma, Indra gleich an göttlichen Eigenschaften, ist von wahrer Tapferkeit; o Herr des Volkes, er übertrifft alle Ikṣvākus.
2.2.29
रामः सत्पुरुषो लोके सत्यः सत्यपरायणः।
साक्षाद् रामाद् विनिर्वृत्तो धर्मश्चापि श्रिया सह ॥ २.२.२९ ॥
Rāma ist ein guter Mensch in der Welt, wahrhaftig und der Wahrheit ergeben; von Rāma selbst wird auch das Dharma zusammen mit Śrī niemals getrennt.
2.2.30
प्रजासुखत्वे चन्द्रस्य वसुधायाः क्षमागुणैः।
बुद्ध्या बृहस्पतेस्तुल्यो वीर्ये साक्षाच्छचीपतेः ॥ २.२.३० ॥
Im Schenken von Freude für das Volk gleicht er dem Mond, an Geduld der Erde, an Verstand ist er Bṛhaspati gleich, und an Tapferkeit wahrhaftig dem Herrn der Śacī (Indra) gleich.
2.2.31
धर्मज्ञः सत्यसंधश्च शीलवाननसूयकः।
क्षान्तः सान्त्वयिता श्लक्ष्णः कृतज्ञो विजितेन्द्रियः ॥ २.२.३१ ॥
Er kannte das Dharma, war standhaft in seinem Wahrheitsgelübde, von gutem Charakter, frei von Neid, geduldig, tröstend, sanft, dankbar und Herr über seine Sinne.
2.2.32
मृदुश्च स्थिरचित्तश्च सदा भव्योऽनसूयकः।
प्रियवादी च भूतानां सत्यवादी च राघवः ॥ २.२.३२ ॥
Rāghava war sanft und von festem Sinn, stets wohlwollend und frei von Neid, sprach freundlich zu allen Wesen und war wahrhaftig.
2.2.33
बहुश्रुतानां वृद्धानां ब्राह्मणानामुपासिता।
तेनास्येहातुला कीर्तिर्यशस्तेजश्च वर्धते ॥ २.२.३३ ॥
Er dient den vielwissenden Alten und den Brahmanen; dadurch wachsen hier sein unvergleichlicher Ruhm, seine Ehre und sein Glanz.
2.2.34
देवासुरमनुष्याणां सर्वास्त्रेषु विशारदः।
सम्यग् विद्याव्रतस्नातो यथावत् साङ्गवेदवित् ॥ २.२.३४ ॥
Er ist in allen Waffen der Götter, Asuras und Menschen erfahren; ganz im Gelübde des Lernens gebadet, kennt er die Veden mit ihren Gliedern, wie es recht ist.
2.2.35
गान्धर्वे च भुवि श्रेष्ठो बभूव भरताग्रजः।
कल्याणाभिजनः साधुरदीनात्मा महामतिः ॥ २.२.३५ ॥
Auf Erden war er auch in den Gandharva-Künsten der Erste; er war der ältere Bruder Bharatas, aus glücklichem Geschlecht, gut, von unverzagtem Geist und großem Verstand.
2.2.36
द्विजैरभिविनीतश्च श्रेष्ठैर्धर्मार्थनैपुणैः।
यदा व्रजति संग्रामं ग्रामार्थे नगरस्य वा ॥ २.२.३६ ॥
Er wurde von den besten der Zweimalgeborenen gut unterwiesen, bewandert in Dharma und Artha; wenn er für ein Dorf oder eine Stadt in den Kampf zieht,
2.2.37
गत्वा सौमित्रिसहितो नाविजित्य निवर्तते।
संग्रामात् पुनरागत्य कुञ्जरेण रथेन वा ॥ २.२.३७ ॥
Mit Saumitri gezogen, kehrt er nicht ohne Sieg zurück; vom Kampf wieder heimgekehrt, kommt er auf dem Elefanten oder im Streitwagen.
2.2.38
पौरान् स्वजनवन्नित्यं कुशलं परिपृच्छति।
पुत्रेष्वग्निषु दारेषु प्रेष्यशिष्यगणेषु च ॥ २.२.३८ ॥
Er erkundigt sich stets nach dem Wohlergehen der Bürger wie nach seinen eigenen Verwandten, ebenso nach seinen Söhnen, den heiligen Feuern, seinen Frauen und der Schar der Diener und Schüler.
2.2.39
निखिलेनानुपूर्व्या च पिता पुत्रानिवौरसान्।
शुश्रूषन्ते च वः शिष्याः कच्चिद् वर्मसु दंशिताः ॥ २.२.३९ ॥
Wie ein Vater seine leiblichen Söhne vollständig und der Reihe nach umsorgt, dienen euch eure Schüler? Sind sie, gewappnet und gerüstet, bereit?
2.2.40
व्यसनेषु मनुष्याणां भृशं भवति दुःखितः ॥ २.२.४० ॥
In den Unglücksfällen der Menschen wird er tief betrübt.
2.2.41
उत्सवेषु च सर्वेषु पितेव परितुष्यति।
सत्यवादी महेष्वासो वृद्धसेवी जितेन्द्रियः ॥ २.२.४१ ॥
Bei allen Festen freut er sich wie ein Vater. Er ist wahrhaftig, ein großer Bogenschütze, dient den Älteren und ist seiner Sinne Herr.
2.2.42
स्मितपूर्वाभिभाषी च धर्मं सर्वात्मनाश्रितः।
सम्यग्योक्ता श्रेयसां च न विगृह्यकथारुचिः ॥ २.२.४२ ॥
Er spricht zuerst mit einem Lächeln, ist ganz im Dharma geborgen, rät recht zum Heilsamen und hat keine Freude an streitsüchtigen Reden.
2.2.43
उत्तरोत्तरयुक्तौ च वक्ता वाचस्पतिर्यथा।
सुभ्रूरायतताम्राक्षः साक्षाद् विष्णुरिव स्वयम् ॥ २.२.४३ ॥
Ein gewandter Redner, der Punkt für Punkt antwortet, wie Vācaspati selbst; mit schönen Brauen und langen rötlichen Augen gleicht er leibhaftig Viṣṇu.
2.2.44
रामो लोकाभिरामोऽयं शौर्यवीर्यपराक्रमैः।
प्रजापालनसंयुक्तो न रागोपहतेन्द्रियः ॥ २.२.४४ ॥
Dieser Rāma, die Freude der Welt, begabt mit Tapferkeit, Kraft und Heldenmut, der Sorge für seine Untertanen hingegeben, dessen Sinne nicht durch Leidenschaft verdorben sind.
2.2.45
शक्तस्त्रैलोक्यमप्येष भोक्तुं किं नु महीमिमाम्।
नास्य क्रोधः प्रसादश्च निरर्थोऽस्ति कदाचन ॥ २.२.४५ ॥
Er vermag sogar die drei Welten zu genießen, was soll da noch diese Erde? Sein Zorn oder seine Gunst ist niemals ohne Zweck.
2.2.46
हन्त्येष नियमाद् वध्यानवध्येषु न कुप्यति।
युनक्त्यर्थैः प्रहृष्टश्च तमसौ यत्र तुष्यति ॥ २.२.४६ ॥
Nach der Regel schlägt er nur jene, die den Tod verdienen, und zürnt nicht gegen jene, die nicht getötet werden sollen; und wenn er sich freut und mit jemandem zufrieden ist, beschenkt er ihn mit Reichtum.
2.2.47
दान्तैः सर्वप्रजाकान्तैः प्रीतिसंजननैर्नृणाम्।
गुणैर्विरोचते रामो दीप्तः सूर्य इवांशुभिः ॥ २.२.४७ ॥
Selbstbeherrscht, allen Untertanen lieb und Zuneigung unter den Menschen weckend, leuchtet Rāma durch seine Eigenschaften, wie die glühende Sonne mit ihren Strahlen.
2.2.48
तमेवंगुणसम्पन्नं रामं सत्यपराक्रमम्।
लोकपालोपमं नाथमकामयत मेदिनी ॥ २.२.४८ ॥
Diesen Rāma, mit solchen Eigenschaften begabt, von wahrer Tapferkeit, den Weltenhütern gleich, diesen Herrn begehrte die Erde.
2.2.49
वत्सः श्रेयसि जातस्ते दिष्ट्यासौ तव राघवः।
दिष्ट्या पुत्रगुणैर्युक्तो मारीच इव कश्यपः ॥ २.२.४९ ॥
Kind, durch Glück ist dir dieser Rāghava zum Wohl geboren. Durch Glück ist dieser Sohn mit den Eigenschaften eines Sohnes begabt, wie Kaśyapa mit Marīci.
2.2.50
बलमारोग्यमायुश्च रामस्य विदितात्मनः।
देवासुरमनुष्येषु सगन्धर्वोरगेषु च ॥ २.२.५० ॥
Stärke, Gesundheit und langes Leben Rāmas, des sich selbst erkennenden, sind (die besten) unter Göttern, Asuras und Menschen, auch unter Gandharvas und Schlangen.
2.2.51
आशंसते जनः सर्वो राष्ट्रे पुरवरे तथा।
आभ्यन्तरश्च बाह्यश्च पौरजानपदो जनः ॥ २.२.५१ ॥
Alle Menschen im Reich und in der herrlichen Stadt, die inneren wie die äußeren, Städter und Landbewohner, hoffen darauf.
2.2.52
स्त्रियो वृद्धास्तरुण्यश्च सायं प्रातः समाहिताः।
सर्वा देवान्नमस्यन्ति रामस्यार्थे मनस्विनः।
तेषां तद् याचितं देव त्वत्प्रसादात्समृद्ध्यताम् ॥ २.२.५२ ॥
Alte und junge Frauen, morgens und abends, mit gesammeltem Sinn, verneigen sich alle hochherzigen Frauen vor den Göttern um Rāmas willen. O Gott, möge ihr Gebet durch deine Gnade erfüllt werden.
2.2.53
राममिन्दीवरश्यामं सर्वशत्रुनिबर्हणम्।
पश्यामो यौवराज्यस्थं तव राजोत्तमात्मजम् ॥ २.२.५३ ॥
Rāma, dunkel wie eine blaue Lotusblüte, Vernichter aller Feinde, des besten Königs Sohn, möchten wir als Kronprinzen eingesetzt sehen.
2.2.54
तं देवदेवोपममात्मजं ते
सर्वस्य लोकस्य हिते निविष्टम्।
हिताय नः क्षिप्रमुदारजुष्टं
मुदाभिषेक्तुं वरद त्वमर्हसि ॥ २.२.५४ ॥
Dein Sohn, dem Gott der Götter ähnlich, dem Wohl aller Welten ergeben, von den Edlen geliebt: Zu unserem Wohl, schnell und mit Freude, geziemt es dir, ihn zu salben, o Gewährer von Gunst.