Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.21.1
तथा तु विलपन्तीं तां कौसल्यां राममातरम्।
उवाच लक्ष्मणो दीनस्तत्कालसदृशं वचः ॥ २.२१.१ ॥
So klagte Kauśalyā, Rāmas Mutter; der betrübte Lakṣmaṇa sprach zu ihr Worte, die dem Augenblick entsprachen.
2.21.2
न रोचते ममाप्येतदार्ये यद् राघवो वनम्।
त्यक्त्वा राज्यश्रियं गच्छेत् स्त्रिया वाक्यवशंगतः ॥ २.२१.२ ॥
O edle Frau, auch mir gefällt es nicht, dass Rāghava die Herrlichkeit der Königsherrschaft aufgibt und, den Worten einer Frau gehorchend, in den Wald geht.
2.21.3
विपरीतश्च वृद्धश्च विषयैश्च प्रधर्षितः।
नृपः किमिव न ब्रूयाच्चोद्यमानः समन्मथः ॥ २.२१.३ ॥
Was würde ein König mit verkehrtem Sinn, alt und von Sinnenlüsten überwältigt, von Begierde getrieben, nicht sagen?
2.21.4
नास्यापराधं पश्यामि नापि दोषं तथाविधम्।
येन निर्वास्यते राष्ट्राद् वनवासाय राघवः ॥ २.२१.४ ॥
Ich sehe bei ihm keine Schuld und auch keinen solchen Fehler, derentwegen Rāghava aus dem Reich in den Wald verbannt werden müsste.
2.21.5
न तं पश्याम्यहं लोके परोक्षमपि यो नरः।
स्वमित्रोऽपि निरस्तोऽपि योऽस्य दोषमुदाहरेत् ॥ २.२१.५ ॥
In der Welt sehe ich keinen Menschen, der auch in seiner Abwesenheit seine Fehler aufzählen würde — nicht einmal ein Freund oder ein Verstoßener.
2.21.6
देवकल्पमृजुं दान्तं रिपूणामपि वत्सलम्।
अवेक्षमाणः को धर्मं त्यजेत् पुत्रमकारणात् ॥ २.२१.६ ॥
Wer, der auf den Dharma achtet, würde einen gottgleichen, aufrechten, selbstbeherrschten und selbst zu seinen Feinden gütigen Sohn ohne Grund verlassen?
2.21.7
तदिदं वचनं राज्ञः पुनर्बाल्यमुपेयुषः।
पुत्रः को हृदये कुर्याद् राजवृत्तमनुस्मरन् ॥ २.२१.७ ॥
Welcher Sohn würde, des königlichen Verhaltens eingedenk, diese Worte des Königs, der wieder zum Kinde geworden ist, in seinem Herzen behalten?
2.21.8
यावदेव न जानाति कश्चिदर्थमिमं नरः।
तावदेव मया सार्धमात्मस्थं कुरु शासनम् ॥ २.२१.८ ॥
Solange noch kein Mensch diese Angelegenheit kennt, bewahre diesen Befehl in dir, zusammen mit mir.
2.21.9
मया पार्श्वे सधनुषा तव गुप्तस्य राघव।
कः समर्थोऽधिकं कर्तुं कृतान्तस्येव तिष्ठतः ॥ २.२१.९ ॥
O Rāghava, an deiner Seite mit dem Bogen stehend, um dich zu schützen, wer vermag mehr zu tun als ich, der ich wie der Tod selbst dastehe?
2.21.10
निर्मनुष्यामिमां सर्वामयोध्यां मनुजर्षभ।
करिष्यामि शरैस्तीक्ष्णैर्यदि स्थास्यति विप्रिये ॥ २.२१.१० ॥
O Stier unter den Menschen, wenn jemand sich widersetzt, werde ich ganz Ayodhyā mit scharfen Pfeilen menschenleer machen.
2.21.11
भरतस्याथ पक्ष्यो वा यो वास्य हितमिच्छति।
सर्वांस्तांश्च वधिष्यामि मृदुर्हि परिभूयते ॥ २.२१.११ ॥
Wer auch immer Anhänger Bharatas ist oder sein Wohl wünscht, sie alle werde ich erschlagen, denn nur der Sanfte wird verachtet.
2.21.12
प्रोत्साहितोऽयं कैकेय्या संतुष्टो यदि नः पिता।
अमित्रभूतो निःसङ्गं वध्यतां वध्यतामपि ॥ २.२१.१२ ॥
Wenn unser Vater, von Kaikeyī angestachelt und darüber erfreut, zum Feind geworden ist, so soll auch er ohne Anhaftung erschlagen werden, erschlagen werden.
2.21.13
गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः।
उत्पथं प्रतिपन्नस्य कार्यं भवति शासनम् ॥ २.२१.१३ ॥
Auch wenn ein Älterer, von Hochmut aufgeblasen und nicht wissend, was zu tun und was zu lassen ist, auf einen Irrweg geraten ist, so ist es Pflicht, ihn zu zügeln.
2.21.14
बलमेष किमाश्रित्य हेतुं वा पुरुषोत्तम।
दातुमिच्छति कैकेय्यै उपस्थितमिदं तव ॥ २.२१.१४ ॥
O Bester der Männer, auf welche Stärke oder welchen Grund gestützt will er Kaikeyī dieses Reich geben, das nun dein ist?
2.21.15
त्वया चैव मया चैव कृत्वा वैरमनुत्तमम्।
कास्य शक्तिः श्रियं दातुं भरतायारिशासन ॥ २.२१.१५ ॥
O Bezwinger der Feinde, nachdem er die höchste Feindschaft mit dir und mir geschaffen hat, welche Macht hat er, Bharata die königliche Glückgabe zu verleihen?
2.21.16
अनुरक्तोऽस्मि भावेन भ्रातरं देवि तत्त्वतः।
सत्येन धनुषा चैव दत्तेनेष्टेन ते शपे ॥ २.२१.१६ ॥
O Herrin, wahrlich bin ich meinem Bruder von Herzen ergeben; bei der Wahrheit, bei meinem Bogen und bei dem, was du gegeben und was dir lieb ist, schwöre ich es.
2.21.17
दीप्तमग्निमरण्यं वा यदि रामः प्रवेक्ष्यति।
प्रविष्टं तत्र मां देवि त्वं पूर्वमवधारय ॥ २.२१.१७ ॥
O Herrin, wenn Rāma in ein loderndes Feuer oder in den Wald tritt, so wisse im Voraus, dass ich dort zuerst eingetreten sein werde.
2.21.18
हरामि वीर्याद् दुःखं ते तमः सूर्य इवोदितः।
देवी पश्यतु मे वीर्यं राघवश्चैव पश्यतु ॥ २.२१.१८ ॥
Wie die aufgehende Sonne die Finsternis vertreibt, so will ich dir durch meine Tapferkeit deinen Kummer nehmen. O Herrin, sie soll meine Tapferkeit sehen, und Rāghava soll sie auch sehen.
2.21.19
हनिष्ये पितरं वृद्धं कैकेय्यासक्तमानसम्।
कृपणं च स्थितं बाल्ये वृद्धभावेन गर्हितम् ॥ २.२१.१९ ॥
Ich werde den alten Vater töten, dessen Geist an Kaikeyī hängt, der erbärmlich ist, sich wie ein Kind verhält und seines Alters wegen verachtet wird.
2.21.20
एतत् तु वचनं श्रुत्वा लक्ष्मणस्य महात्मनः।
उवाच रामं कौसल्या रुदती शोकलालसा ॥ २.२१.२० ॥
Als Kausalyā diese Worte des großherzigen Lakṣmaṇa hörte, sprach sie, weinend und von Kummer verzehrt, zu Rāma.
2.21.21
भ्रातुस्ते वदतः पुत्र लक्ष्मणस्य श्रुतं त्वया।
यदत्रानन्तरं तत्त्वं कुरुष्व यदि रोचते ॥ २.२१.२१ ॥
Sohn, du hast gehört, was dein Bruder Lakṣmaṇa gesagt hat. Nun tu, was dir gefällt, wenn es dir recht ist.
2.21.22
न चाधर्म्यं वचः श्रुत्वा सपत्न्या मम भाषितम्।
विहाय शोकसंतप्तां गन्तुमर्हसि मामितः ॥ २.२१.२२ ॥
Auch wenn du die unrechten Worte meiner Nebenfrau gehört hast, darfst du mich, die vom Kummer gequält ist, nicht verlassen und von hier fortgehen.
2.21.23
धर्मज्ञ इति धर्मिष्ठ धर्मं चरितुमिच्छसि।
शुश्रूष मामिहस्थस्त्वं चर धर्ममनुत्तमम् ॥ २.२१.२३ ॥
O Kenner des Dharma, o Gerechtester! Du willst das Dharma üben. Bleibe hier, diene mir und übe das höchste Dharma.
2.21.24
शुश्रूषुर्जननीं पुत्र स्वगृहे नियतो वसन्।
परेण तपसा युक्तः काश्यपस्त्रिदिवं गतः ॥ २.२१.२४ ॥
Sohn, Kāśyapa, der in seinem eigenen Haus selbstbeherrscht wohnte, seine Mutter diente und mit höchster Askese begabt war, ging in den Himmel.
2.21.25
यथैव राजा पूज्यस्ते गौरवेण तथा ह्यहम्।
त्वां साहं नानुजानामि न गन्तव्यमितो वनम् ॥ २.२१.२५ ॥
So wie der König deiner Verehrung würdig ist, so bin auch ich es in Ehren. Ich erlaube es dir nicht; du sollst von hier nicht in den Wald gehen.
2.21.26
त्वद्वियोगान्न मे कार्यं जीवितेन सुखेन च।
त्वया सह मम श्रेयस्तृणानामपि भक्षणम् ॥ २.२१.२६ ॥
Ohne dich habe ich weder Bedarf an Leben noch an Freude. Bei dir zu sein ist mir besser, selbst wenn es heißt, Gras zu essen.
2.21.27
यदि त्वं यास्यसि वनं त्यक्त्वा मां शोकलालसाम्।
अहं प्रायमिहासिष्ये न च शक्ष्यामि जीवितुम् ॥ २.२१.२७ ॥
Wenn du mich verlässt, die ich in Kummer schmachte, und in den Wald gehst, dann werde ich hier in Todesfasten sitzen und nicht weiterleben können.
2.21.28
ततस्त्वं प्राप्स्यसे पुत्र निरयं लोकविश्रुतम्।
ब्रह्महत्यामिवाधर्मात् समुद्रः सरितां पतिः ॥ २.२१.२८ ॥
Dann, mein Sohn, wirst du die in der Welt berühmte Hölle erlangen, so wie der Ozean, der Herr der Flüsse, durch Unrecht die Schuld der Brahmanentötung trägt.
2.21.29
विलपन्तीं तथा दीनां कौसल्यां जननीं ततः।
उवाच रामो धर्मात्मा वचनं धर्मसंहितम् ॥ २.२१.२९ ॥
Da sprach Rāma, der Rechtschaffenseelige, Worte im Einklang mit dem Dharma zu seiner Mutter Kausalyā, die so klagte und elend war.
2.21.30
नास्ति शक्तिः पितुर्वाक्यं समतिक्रमितुं मम।
प्रसादये त्वां शिरसा गन्तुमिच्छाम्यहं वनम् ॥ २.२१.३० ॥
Ich habe nicht die Kraft, das Wort meines Vaters zu übertreten. Mit gesenktem Haupt bitte ich dich: Ich möchte in den Wald gehen.
2.21.31
ऋषिणा च पितुर्वाक्यं कुर्वता वनचारिणा।
गौर्हता जानताधर्मं कण्डुना च विपश्चिता ॥ २.२१.३१ ॥
Durch den im Wald lebenden Weisen, der den Befehl seines Vaters ausführte, und durch den weisen Kaṇḍu, der das dharma kannte, wurde eine Kuh getötet.
2.21.32
अस्माकं तु कुले पूर्वं सगरस्याज्ञया पितुः।
खनद्भिः सागरैर्भूमिमवाप्तः सुमहान् वधः ॥ २.२१.३२ ॥
In unserem Geschlecht geschah einst auf Geheiß des Sagara, als die Söhne des Sagara in Gehorsam gegen den Befehl ihres Vaters die Erde aushoben, ein gewaltiges Verderben.
2.21.33
जामदग्न्येन रामेण रेणुका जननी स्वयम्।
कृत्ता परशुनारण्ये पितुर्वचनकारणात् ॥ २.२१.३३ ॥
Rāma, der Sohn des Jamadagni, schlug im Wald mit der Axt seine eigene Mutter Reṇukā nieder, wegen des Wortes seines Vaters.
2.21.34
एतैरन्यैश्च बहुभिर्देवि देवसमैः कृतम्।
पितुर्वचनमक्लीबं करिष्यामि पितुर्हितम् ॥ २.२१.३४ ॥
O Göttin, von diesen und vielen anderen, den Göttern gleichen, wurde das Wort des Vaters erfüllt; zum Wohl meines Vaters werde auch ich sein Wort unerschütterlich erfüllen.
2.21.35
न खल्वेतन्मयैकेन क्रियते पितृशासनम्।
एतैरपि कृतं देवि ये मया परिकीर्तिताः ॥ २.२१.३५ ॥
O Göttin, nicht ich allein erfülle den Befehl des Vaters; auch jene, die ich genannt habe, haben ihn erfüllt.
2.21.36
नाहं धर्ममपूर्वं ते प्रतिकूलं प्रवर्तये।
पूर्वैरयमभिप्रेतो गतो मार्गोऽनुगम्यते ॥ २.२१.३६ ॥
Ich bringe für dich kein neues und widersprüchliches dharma in Gang; ich folge dem Weg, den unsere Vorfahren gebilligt und gegangen sind.
2.21.37
तदेतत् तु मया कार्यं क्रियते भुवि नान्यथा।
पितुर्हि वचनं कुर्वन् न कश्चिन्नाम हीयते ॥ २.२१.३७ ॥
Deshalb muss ich dies tun; auf der Erde gibt es keinen anderen Weg. Wer den Befehl des Vaters ausführt, verliert nichts an Ansehen.
2.21.38
तामेवमुक्त्वा जननीं लक्ष्मणं पुनरब्रवीत्।
वाक्यं वाक्यविदां श्रेष्ठः श्रेष्ठः सर्वधनुष्मताम् ॥ २.२१.३८ ॥
Nachdem er so zu seiner Mutter gesprochen hatte, wandte sich Rāma, der beste der Redner und der beste aller Bogenschützen, erneut an Lakṣmaṇa.
2.21.39
तव लक्ष्मण जानामि मयि स्नेहमनुत्तमम्।
विक्रमं चैव सत्त्वं च तेजश्च सुदुरासदम् ॥ २.२१.३९ ॥
Lakṣmaṇa, ich weiß, dass deine Zuneigung zu mir unübertroffen ist, und dass deine Tapferkeit, dein Mut und dein Glanz kaum zu überwinden sind.
2.21.40
मम मातुर्महद् दुःखमतुलं शुभलक्षण।
अभिप्रायं न विज्ञाय सत्यस्य च शमस्य च ॥ २.२१.४० ॥
O du von glücklichen Zeichen, das große, unvergleichliche Leid meiner Mutter rührt daher, dass sie weder meine Absicht noch Wahrheit und Frieden versteht.
2.21.41
धर्मो हि परमो लोके धर्मे सत्यं प्रतिष्ठितम्।
धर्मसंश्रितमप्येतत् पितुर्वचनमुत्तमम् ॥ २.२१.४१ ॥
In der Welt ist das Dharma das Höchste, und die Wahrheit gründet im Dharma. Dieses Wort des Vaters, auf Dharma gegründet, ist ebenfalls vortrefflich.
2.21.42
संश्रुत्य च पितुर्वाक्यं मातुर्वा ब्राह्मणस्य वा।
न कर्तव्यं वृथा वीर धर्ममाश्रित्य तिष्ठता ॥ २.२१.४२ ॥
O Held! Hat man das Wort des Vaters, der Mutter oder eines Brahmanen angenommen, so darf der, der im Dharma steht, es nicht vergeblich machen.
2.21.43
सोऽहं न शक्ष्यामि पुनर्नियोगमतिवर्तितुम्।
पितुर्हि वचनाद् वीर कैकेय्याहं प्रचोदितः ॥ २.२१.४३ ॥
O Heldin, durch das Wort meines Vaters von Kaikeyī angetrieben, kann ich diesen Befehl nicht mehr übertreten.
2.21.44
तदेतां विसृजानार्यां क्षत्रधर्माश्रितां मतिम्।
धर्ममाश्रय मा तैक्ष्ण्यं मद्बुद्धिरनुगम्यताम् ॥ २.२१.४४ ॥
Darum lass ab von diesem unedlen Sinn, der auf der Pflicht des Kriegers ruht; nimm Zuflucht zum Dharma, sei nicht hart, und folge meiner Einsicht.
2.21.45
तमेवमुक्त्वा सौहार्दाद् भ्रातरं लक्ष्मणाग्रजः।
उवाच भूयः कौसल्यां प्राञ्जलिः शिरसा नतः ॥ २.२१.४५ ॥
Nachdem er so aus Zuneigung zu seinem Bruder gesprochen hatte, wandte sich der ältere Bruder Lakṣmaṇas, die Hände gefaltet und das Haupt geneigt, erneut an Kausalyā.
2.21.46
अनुमन्यस्व मां देवि गमिष्यन्तमितो वनम्।
शापितासि मम प्राणैः कुरु स्वस्त्ययनानि मे ॥ २.२१.४६ ॥
Gewähre mir deine Erlaubnis, o Königin, da ich von hier in den Wald gehe. Du bist bei meinem Leben beschworen; vollziehe für mich die Segensriten.
2.21.47
तीर्णप्रतिज्ञश्च वनात् पुनरेष्याम्यहं पुरीम्।
ययातिरिव राजर्षिः पुरा हित्वा पुनर्दिवम् ॥ २.२१.४७ ॥
Nachdem ich mein Gelübde erfüllt habe, werde ich aus dem Wald in die Stadt zurückkehren, wie einst der königliche Weise Yayāti, der den Himmel verließ und wiederkehrte.
2.21.48
शोकः संधार्यतां मातर्हृदये साधु मा शुचः।
वनवासादिहैष्यामि पुनः कृत्वा पितुर्वचः ॥ २.२१.४८ ॥
O Mutter, halte den Kummer in deinem Herzen zurück und trauere nicht sehr. Nachdem ich das Wort meines Vaters erfüllt habe, werde ich von der Waldverbannung hierher zurückkehren.
2.21.49
त्वया मया च वैदेह्या लक्ष्मणेन सुमित्रया।
पितुर्नियोगे स्थातव्यमेष धर्मः सनातनः ॥ २.२१.४९ ॥
Du, ich, Vaidehī, Lakṣmaṇa und Sumitrā müssen alle im Gebot des Vaters verharren; dies ist der ewige Dharma.
2.21.50
अम्ब सम्भृत्य सम्भारान् दुःखं हृदि निगृह्य च।
वनवासकृता बुद्धिर्मम धर्म्यानुवर्त्यताम् ॥ २.२१.५० ॥
Mutter, halte den Schmerz in deinem Herzen zurück, bring die Vorräte zusammen und folge meinem dharmagemäßen Entschluss zum Waldaufenthalt.
2.21.51
एतद् वचस्तस्य निशम्य माता
सुधर्म्यमव्यग्रमविक्लवं च।
मृतेव संज्ञां प्रतिलभ्य देवी
समीक्ष्य रामं पुनरित्युवाच ॥ २.२१.५१ ॥
Als sie diese rechtschaffenen, gefassten und unerschütterlichen Worte hörte, kam die Königin wie aus dem Tod zurück zu Bewusstsein, blickte auf Rāma und sprach wieder.
2.21.52
यथैव ते पुत्र पिता तथाहं
गुरुः स्वधर्मेण सुहृत्तया च।
न त्वानुजानामि न मां विहाय
सुदुःखितामर्हसि पुत्र गन्तुम् ॥ २.२१.५२ ॥
Mein Sohn, wie dein Vater, so bin auch ich dein Guru, durch meine Pflicht und meine Zuneigung. Ich erlaube es nicht; du solltest nicht gehen und mich, die so sehr Betrübte, verlassen.
2.21.53
किं जीवितेनेह विना त्वया मे
लोकेन वा किं स्वधयामृतेन।
श्रेयो मुहूर्तं तव संनिधानं
ममैव कृत्स्नादपि जीवलोकात् ॥ २.२१.५३ ॥
Ohne dich, was nützt mir dieses Leben, diese Welt, das Opfer der Svadhā oder das Nektar? Schon ein einziger Augenblick deiner Nähe ist mir besser als die ganze Welt der Lebenden.
2.21.54
नरैरिवोल्काभिरपोह्यमानो
महागजो ध्वान्तमभिप्रविष्टः।
भूयः प्रजज्वाल विलापमेवं
निशम्य रामः करुणं जनन्याः ॥ २.२१.५४ ॥
Wie ein großer Elefant, von Männern mit Fackeln getrieben, der in die Finsternis eingedrungen wieder aufflammt, so flammte Rāma wieder auf, als er das erbärmliche Klagen seiner Mutter hörte.
2.21.55
स मातरं चैव विसंज्ञकल्पा-
मार्तं च सौमित्रिमभिप्रतप्तम्।
धर्मे स्थितो धर्म्यमुवाच वाक्यं
यथा स एवार्हति तत्र वक्तुम् ॥ २.२१.५५ ॥
Rāma, fest im Dharma, sah seine fast bewusstlose Mutter und den von Qual gepeinigten Lakṣmaṇa, Sohn der Sumitrā, und sprach rechtschaffene Worte, denn nur er war dort würdig zu sprechen.
2.21.56
अहं हि ते लक्ष्मण नित्यमेव
जानामि भक्तिं च पराक्रमं च।
मम त्वभिप्रायमसंनिरीक्ष्य
मात्रा सहाभ्यर्दसि मा सुदुःखम् ॥ २.२१.५६ ॥
Lakṣmaṇa, ich kenne stets deine Hingabe und deine Tapferkeit. Doch ohne meine Absicht zu bedenken, betrübe dich nicht so sehr zusammen mit der Mutter.
2.21.57
धर्मार्थकामाः खलु जीवलोके
समीक्षिता धर्मफलोदयेषु।
ये तत्र सर्वे स्युरसंशयं मे
भार्येव वश्याभिमता सपुत्रा ॥ २.२१.५७ ॥
In dieser Welt der Lebewesen werden Dharma, Reichtum und Begehren im Hinblick auf das Aufgehen der Früchte des Dharma betrachtet; all dies wäre für mich zweifellos wie eine gehorsame, angenehme Gattin samt Söhnen.
2.21.58
यस्मिंस्तु सर्वे स्युरसंनिविष्टा
धर्मो यतः स्यात् तदुपक्रमेत।
द्वेष्यो भवत्यर्थपरो हि लोके
कामात्मता खल्वपि न प्रशस्ता ॥ २.२१.५८ ॥
Wo aber all dies nicht vorhanden ist, soll man das unternehmen, woraus Dharma entsteht. In der Welt wird, wer nur nach Reichtum strebt, verhasst, und eine ganz dem Begehren hingegebene Natur wird ebenfalls nicht gepriesen.
2.21.59
गुरुश्च राजा च पिता च वृद्धः
क्रोधात् प्रहर्षादथवापि कामात्।
यद् व्यादिशेत् कार्यमवेक्ष्य धर्मं
कस्तं न कुर्यादनृशंसवृत्तिः ॥ २.२१.५९ ॥
Welche Aufgabe auch immer ein Lehrer, König, Vater oder Älterer befiehlt, sei es aus Zorn, Freude oder gar Begehren — nachdem man das Dharma bedacht hat: Welcher Mann von mitfühlendem Verhalten würde sie nicht ausführen?
2.21.60
न तेन शक्नोमि पितुः प्रतिज्ञा-
मिमां न कर्तुं सकलां यथावत्।
स ह्यावयोस्तात गुरुर्नियोगे
देव्याश्च भर्ता स गतिश्च धर्मः ॥ २.२१.६० ॥
Darum kann ich das ganze Versprechen unseres Vaters nicht so erfüllen, wie es recht wäre; denn er ist unser Lehrer in diesem Befehl, der Gemahl der Königin, und er ist unsere Zuflucht und das Dharma.
2.21.61
तस्मिन् पुनर्जीवति धर्मराजे
विशेषतः स्वे पथि वर्तमाने।
देवी मया सार्धमितोऽभिगच्छेत्
कथंस्विदन्या विधवेव नारी ॥ २.२१.६१ ॥
Solange er, der König des Dharma, noch lebt und fest auf seinem eigenen Pfad verharrt, wie könnte die Königin mit mir von hier fortgehen, wie eine andere verwitwete Frau?
2.21.62
सा मानुमन्यस्व वनं व्रजन्तं
कुरुष्व नः स्वस्त्ययनानि देवि।
यथा समाप्ते पुनराव्रजेयं
यथा हि सत्येन पुनर्ययातिः ॥ २.२१.६२ ॥
O Königin, nimm meinen Gang in den Wald ehrerbietig an und vollziehe für uns Segensriten, damit ich nach Ablauf der Frist zurückkehre, wie Yayāti durch die Wahrheit wieder zurückkehrte.
2.21.63
यशो ह्यहं केवलराज्यकारणा-
न्न पृष्ठतः कर्तुमलं महोदयम्।
अदीर्घकालेन तु देवि जीविते
वृणेऽवरामद्य महीमधर्मतः ॥ २.२१.६३ ॥
Nicht um bloßer Königsherrschaft willen begehre ich Ruhm, und auch später vermag ich nicht, großes Gedeihen zu erlangen; o Königin, in der kurzen Spanne des Lebens wähle ich heute unrechtmäßig ein niedriges Land.
2.21.64
प्रसादयन्नरवृषभः स मातरं
पराक्रमाज्जिगमिषुरेव दण्डकान्।
अथानुजं भृशमनुशास्य दर्शनं
चकार तां हृदि जननीं प्रदक्षिणम् ॥ २.२१.६४ ॥
Der Beste der Menschen, seine Mutter besänftigend und mit Tapferkeit begierig, in die Wälder von Daṇḍaka zu ziehen, unterwies danach seinen jüngeren Bruder eindringlich, vollzog im Herzen die Umschreitung jener Mutter und erwies ihr die Ehre des Sehens.