Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.23.1
ध्यात्वा मध्यं जगामाशु सहसा दैन्यहर्षयोः ॥ २.२३.१ ॥
Nachdem er nachgedacht hatte, geriet er rasch und plötzlich in den Zustand zwischen Kummer und Freude.
2.23.2
तदा तु बद्ध्वा भ्रुकुटीं भ्रुवोर्मध्ये नरर्षभः।
निशश्वास महासर्पो बिलस्थ इव रोषितः ॥ २.२३.२ ॥
Da zog der Beste der Menschen die Stirn zwischen den Brauen zusammen und seufzte wie eine große, im Loch zornige Schlange.
2.23.3
तस्य दुष्प्रतिवीक्ष्यं तद् भ्रुकुटीसहितं तदा।
बभौ क्रुद्धस्य सिंहस्य मुखस्य सदृशं मुखम् ॥ २.२३.३ ॥
Da leuchtete sein schwer anzusehendes Antlitz mit der Stirnfalte wie das Antlitz eines zornigen Löwen.
2.23.4
अग्रहस्तं विधुन्वंस्तु हस्ती हस्तमिवात्मनः।
तिर्यगूर्ध्वं शरीरे च पातयित्वा शिरोधराम् ॥ २.२३.४ ॥
Seine vordere Hand schüttelnd wie ein Elefant seinen Rüssel, den Körper schräg und aufwärts gerichtet, ließ er den Nacken sinken.
2.23.5
अग्राक्ष्णा वीक्षमाणस्तु तिर्यग्भ्रातरमब्रवीत्।
अस्थाने सम्भ्रमो यस्य जातो वै सुमहानयम् ॥ २.२३.५ ॥
Mit dem vorderen Auge blickend, seitwärts, sprach er zu seinem Bruder: "Wem ohne Grund eine so große Erregung entstanden ist…"
2.23.6
धर्मदोषप्रसङ्गेन लोकस्यानतिशङ्कया।
कथं ह्येतदसम्भ्रान्तस्त्वद्विधो वक्तुमर्हति ॥ २.२३.६ ॥
Wie kann einer wie du, unerschüttert, so reden, aus Gefahr der Verfehlung gegen den Dharma und ohne Furcht vor dem Urteil der Welt?
2.23.7
यथा ह्येवमशौण्डीरं शौण्डीरः क्षत्रियर्षभः।
किं नाम कृपणं दैवमशक्तमभिशंससि ॥ २.२३.७ ॥
Wie ein Held, der Stier unter den Kṣatriyas, einen Feigling tapfer nennen würde, warum sprichst du so von diesem elenden, machtlosen Schicksal?
2.23.8
पापयोस्ते कथं नाम तयोः शङ्का न विद्यते।
सन्ति धर्मोपधासक्ता धर्मात्मन् किं न बुध्यसे ॥ २.२३.८ ॥
Wie kannst du keinen Verdacht gegen diese beiden Bösewichte haben? Sie klammern sich an das Dharma als Vorwand. O Seele des Dharma, warum erkennst du das nicht?
2.23.9
तयोः सुचरितं स्वार्थं शाठ्यात् परिजिहीर्षतोः।
यदि नैवं व्यवसितं स्याद्धि प्रागेव राघव।
तयोः प्रागेव दत्तश्च स्याद् वरः प्रकृतश्च सः ॥ २.२३.९ ॥
Dies ist das 'gute Verhalten' jener beiden, die ihr eigenes Ziel durch Täuschung an sich reißen wollen. O Rāghava, wäre dies nicht schon zuvor so entschieden worden, hätte man ihnen jene Gabe früher gewährt, und es wäre rechtmäßig gewesen.
2.23.10
लोकविद्विष्टमारब्धं त्वदन्यस्याभिषेचनम्।
नोत्सहे सहितुं वीर तत्र मे क्षन्तुमर्हसि ॥ २.२३.१० ॥
O Held, ich kann diese von der Welt verabscheute Krönung, die für einen anderen als dich angeordnet wird, nicht ertragen; darum möge man mir verzeihen.
2.23.11
येनैवमागता द्वैधं तव बुद्धिर्महामते।
सोऽपि धर्मो मम द्वेष्यो यत्प्रसङ्गाद् विमुह्यसि ॥ २.२३.११ ॥
O Großweiser, auch jenes Dharma, durch dessen Anlass dein Verstand in solche Zwiespältigkeit geraten ist, ist mir verhasst.
2.23.12
कथं त्वं कर्मणा शक्तः कैकेयीवशवर्तिनः।
करिष्यसि पितुर्वाक्यमधर्मिष्ठं विगर्हितम् ॥ २.२३.१२ ॥
Wie willst du durch deine Tat den Befehl deines Vaters ausführen, den unrechtesten und tadelnswerten, da er unter Kaikeyīs Herrschaft steht?
2.23.13
यदयं किल्बिषाद् भेदः कृतोऽप्येवं न गृह्यते।
जायते तत्र मे दुःखं धर्मसङ्गश्च गर्हितः ॥ २.२३.१३ ॥
Diese durch Schuld bewirkte Trennung wird, selbst so, nicht angenommen. Daraus entsteht Schmerz in mir, und diese Verbindung mit dem Dharma ist ebenfalls tadelnswert.
2.23.14
तवायं धर्मसंयोगो लोकस्यास्य विगर्हितः।
मनसापि कथं कामं कुर्यात् त्वां कामवृत्तयोः।
तयोस्त्वहितयोर्नित्यं शत्र्वोः पित्रभिधानयोः ॥ २.२३.१४ ॥
Diese deine Verbindung mit dem Dharma wird in dieser Welt getadelt. Wie könntest du auch nur im Geiste etwas wünschen für jene beiden, die aus Begierde handeln, stets feindselig sind, Feinde, die den Namen Vater tragen?
2.23.15
यद्यपि प्रतिपत्तिस्ते दैवी चापि तयोर्मतम्।
तथाप्युपेक्षणीयं ते न मे तदपि रोचते ॥ २.२३.१५ ॥
Selbst wenn deine Haltung und ihre Meinung göttlich wären, müsstest du sie dennoch übergehen. Auch das gefällt mir nicht.
2.23.16
विक्लवो वीर्यहीनो यः स दैवमनुवर्तते।
वीराः सम्भावितात्मानो न दैवं पर्युपासते ॥ २.२३.१६ ॥
Wer schwach und ohne Mannhaftigkeit ist, folgt dem Schicksal. Helden von erprobtem Selbstgefühl warten nicht auf das Schicksal.
2.23.17
दैवं पुरुषकारेण यः समर्थः प्रबाधितुम्।
न दैवेन विपन्नार्थः पुरुषः सोऽवसीदति ॥ २.२३.१७ ॥
Der Mann, der das Schicksal durch menschliche Anstrengung zu überwinden vermag, sinkt nicht nieder, auch wenn seine Ziele vom Schicksal vereitelt werden.
2.23.18
द्रक्ष्यन्ति त्वद्य दैवस्य पौरुषं पुरुषस्य च।
दैवमानुषयोरद्य व्यक्ता व्यक्तिर्भविष्यति ॥ २.२३.१८ ॥
Heute werden die Menschen die Mannhaftigkeit des Schicksals und des Menschen sehen. Heute wird der Unterschied zwischen Schicksal und menschlicher Anstrengung offenbar werden.
2.23.19
अद्य मे पौरुषहतं दैवं द्रक्ष्यन्ति वै जनाः।
यैर्दैवादाहतं तेऽद्य दृष्टं राज्याभिषेचनम् ॥ २.२३.१९ ॥
Heute werden die Menschen das Schicksal sehen, das durch meine Anstrengung niedergeschlagen wurde; die vom Schicksal Getroffenen haben heute deine Königsweihe gesehen.
2.23.20
अत्यङ्कुशमिवोद्दामं गजं मदजलोद्धतम्।
प्रधावितमहं दैवं पौरुषेण निवर्तये ॥ २.२३.२० ॥
Wie ein ungezügelter Elefant, vom Brunstsaft wild und dem Treibstock entwachsen, vorwärts stürmt, so werde ich das heranstürmende Schicksal durch meine Anstrengung zurückwenden.
2.23.21
लोकपालाः समस्तास्ते नाद्य रामाभिषेचनम्।
न च कृत्स्नास्त्रयो लोका विहन्युः किं पुनः पिता ॥ २.२३.२१ ॥
Nicht einmal alle Weltenhüter könnten heute Rāmas Königsweihe verhindern, noch die drei Welten insgesamt; um wie viel weniger dann der Vater.
2.23.22
यैर्विवासस्तवारण्ये मिथो राजन् समर्थितः।
अरण्ये ते विवत्स्यन्ति चतुर्दश समास्तथा ॥ २.२३.२२ ॥
O König, diejenigen, die gemeinsam deine Verbannung in den Wald beschlossen haben, sie selbst werden vierzehn Jahre im Wald leben.
2.23.23
अहं तदाशां धक्ष्यामि पितुस्तस्याश्च या तव।
अभिषेकविघातेन पुत्रराज्याय वर्तते ॥ २.२३.२३ ॥
Dann werde ich die Hoffnung des Vaters und ihre eigene verbrennen, die auf das Königtum ihres Sohnes zielt, indem sie deine Königsweihe verhindern will.
2.23.24
मद्बलेन विरुद्धाय न स्याद् दैवबलं तथा।
प्रभविष्यति दुःखाय यथोग्रं पौरुषं मम ॥ २.२३.२४ ॥
Dem, der sich meiner Kraft entgegenstellt, wird die Kraft des Schicksals nicht beistehen; mein gewaltiges Bemühen wird Leid bringen.
2.23.25
ऊर्ध्वं वर्षसहस्रान्ते प्रजापाल्यमनन्तरम्।
आर्यपुत्राः करिष्यन्ति वनवासं गते त्वयि ॥ २.२३.२५ ॥
Nach tausend Jahren, wenn du in den Waldexil gegangen bist, werden die edlen Söhne den Schutz des Volkes übernehmen.
2.23.26
पूर्वराजर्षिवृत्त्या हि वनवासोऽभिधीयते।
प्रजा निक्षिप्य पुत्रेषु पुत्रवत् परिपालने ॥ २.२३.२६ ॥
Nach dem Brauch der alten königlichen Weisen heißt Waldexil, das Volk den Söhnen anzuvertrauen und sie wie Kinder beschützen zu lassen.
2.23.27
स चेद् राजन्यनेकाग्रे राज्यविभ्रमशङ्कया।
नैवमिच्छसि धर्मात्मन् राज्यं राम त्वमात्मनि ॥ २.२३.२७ ॥
O König, wenn du aus Angst vor Wirren im Reich nicht einmütig so wünschst, dann, o Rāma, Seele des Dharma, begehrst du das Reich nicht für dich selbst.
2.23.28
प्रतिजाने च ते वीर मा भूवं वीरलोकभाक्।
राज्यं च तव रक्षेयमहं वेलेव सागरम् ॥ २.२३.२८ ॥
O Held, ich verspreche es dir: Wenn ich dein Reich nicht bewache wie das Ufer das Meer, so möge ich nicht an der Welt der Helden teilhaben.
2.23.29
मङ्गलैरभिषिञ्चस्व तत्र त्वं व्यापृतो भव।
अहमेको महीपालानलं वारयितुं बलात् ॥ २.२३.२९ ॥
Lass dich mit glückverheißenden Riten salben und sei dort beschäftigt. Ich allein genüge, die Könige mit Gewalt zurückzuhalten.
2.23.30
न शोभार्थाविमौ बाहू न धनुर्भूषणाय मे।
नासिराबन्धनार्थाय न शराः स्तम्भहेतवः ॥ २.२३.३० ॥
Diese meine beiden Arme dienen nicht der Zier, mein Bogen ist kein Schmuck; das Schwert ist nicht zum Gürten da, und die Pfeile sind nicht bloße Stützen.
2.23.31
अमित्रमथनार्थाय सर्वमेतच्चतुष्टयम्।
न चाहं कामयेऽत्यर्थं यः स्याच्छत्रुर्मतो मम ॥ २.२३.३१ ॥
Diese vier dienen alle dazu, Feinde zu vernichten; ich begehre nicht übermäßig, was mein Feind werden könnte.
2.23.32
असिना तीक्ष्णधारेण विद्युच्चलितवर्चसा।
प्रगृहीतेन वै शत्रुं वज्रिणं वा न कल्पये ॥ २.२३.३२ ॥
Mit einem scharfen, wie Blitze leuchtenden Schwert in der Hand würde ich weder einen Feind noch Indra, den Donnerkeil-Träger, für etwas achten.
2.23.33
खड्गनिष्पेषनिष्पिष्टैर्गहना दुश्चरा च मे।
हस्त्यश्वरथिहस्तोरुशिरोभिर्भविता मही ॥ २.२३.३३ ॥
Zermalmt vom Schleifen der Schwerter, wird diese Erde dicht und schwer zu durchqueren sein, übersät mit Köpfen, Händen und Schenkeln von Elefanten, Pferden und Wagenkriegern.
2.23.34
खड्गधाराहता मेऽद्य दीप्यमाना इवाग्नयः।
पतिष्यन्ति द्विषो भूमौ मेघा इव सविद्युतः ॥ २.२३.३४ ॥
Die heute von der Klinge meines Schwertes getroffenen Feinde werden zu Boden fallen wie brennende Feuer, wie Wolken mit Blitzen.
2.23.35
बद्धगोधाङ्गुलित्राणे प्रगृहीतशरासने।
कथं पुरुषमानी स्यात् पुरुषाणां मयि स्थिते ॥ २.२३.३५ ॥
Mit Fingern in Eidechsenhaut-Schutz gebunden und fest gefasstem Bogen, wie könnte einer, der sich für einen Mann hält, vor mir bestehen?
2.23.36
बहुभिश्चैकमत्यस्यन्नेकेन च बहूञ्जनान्।
विनियोक्ष्याम्यहं बाणान्नृवाजिगजमर्मसु ॥ २.२३.३६ ॥
Viele mit einem und einen mit vielen niederstreckend, werde ich meine Pfeile in die Lebenspunkte von Menschen, Pferden und Elefanten richten.
2.23.37
अद्य मेऽस्त्रप्रभावस्य प्रभावः प्रभविष्यति।
राज्ञश्चाप्रभुतां कर्तुं प्रभुत्वं च तव प्रभो ॥ २.२३.३७ ॥
Heute wird sich die Macht meiner Waffen zeigen, um dem König die Herrschaft zu nehmen und deine Herrschaft zu begründen, o Herr.
2.23.38
अद्य चन्दनसारस्य केयूरामोक्षणस्य च।
वसूनां च विमोक्षस्य सुहृदां पालनस्य च ॥ २.२३.३८ ॥
Heute wird die Kraft des sandelholzstarken Bogens, das Ablegen der Armreifen, die Preisgabe der Schätze und der Schutz der Freunde ihre Macht zeigen.
2.23.39
अनुरूपाविमौ बाहू राम कर्म करिष्यतः।
अभिषेचनविघ्नस्य कर्तॄणां ते निवारणे ॥ २.२३.३९ ॥
O Rāma, diese beiden Arme werden das ihnen gemäße Werk tun: die zu hindern, die deine Salbung behindern.
2.23.40
ब्रवीहि कोऽद्यैव मया वियुज्यतां
तवासुहृत् प्राणयशःसुहृज्जनैः।
यथा तवेयं वसुधा वशा भवेत्
तथैव मां शाधि तवास्मि किंकरः ॥ २.२३.४० ॥
Sag, welcher deiner Feinde soll heute durch mich von Leben, Ruhm und seinen wohlgesinnten Leuten getrennt werden, damit diese Erde unter deine Herrschaft kommt? Ebenso befiehl mir; ich bin dein Diener.
2.23.41
विमृज्य बाष्पं परिसान्त्व्य चासकृत्
स लक्ष्मणं राघववंशवर्धनः।
उवाच पित्रोर्वचने व्यवस्थितं
निबोध मामेष हि सौम्य सत्पथः ॥ २.२३.४१ ॥
Er wischte seine Tränen ab, tröstete ihn wieder und wieder und sprach zu Lakṣmaṇa, der in den Worten seiner Eltern feststand: "Verstehe, Sanfter; dies ist wahrlich der rechte Pfad."