Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.27.1
एवमुक्ता तु वैदेही प्रियार्हा प्रियवादिनी।
प्रणयादेव संक्रुद्धा भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ २.२७.१ ॥
So angesprochen, sprach Vaidehī Sītā, der Liebe würdig und süß in ihren Worten, aus Zuneigung tief erzürnt, diese Worte zu ihrem Gemahl.
2.27.2
किमिदं भाषसे राम वाक्यं लघुतया ध्रुवम्।
त्वया यदपहास्यं मे श्रुत्वा नरवरोत्तम ॥ २.२७.२ ॥
Rāma, warum sprichst du so? Bester der Männer, diese deine Worte sind gewiss aus Leichtfertigkeit gesprochen; hörte ich sie, würde ich zum Gespött.
2.27.3
वीराणां राजपुत्राणां शस्त्रास्त्रविदुषां नृप।
अनर्हमयशस्यं च न श्रोतव्यं त्वयेरितम् ॥ २.२७.३ ॥
O König, diese Worte, die du gesprochen hast, geziemen sich nicht für heldenhafte, in Waffen und Geschossen erfahrene Prinzen; sie bringen Schande und sollten nicht einmal gehört werden.
2.27.4
आर्यपुत्र पिता माता भ्राता पुत्रस्तथा स्नुषा।
स्वानि पुण्यानि भुञ्जानाः स्वं स्वं भाग्यमुपासते ॥ २.२७.४ ॥
Edler Gemahl, Vater, Mutter, Bruder, Sohn und Schwiegertochter genießen jeder seine eigenen Verdienste und hängen von ihrem eigenen Schicksal ab.
2.27.5
भर्तुर्भाग्यं तु नार्येका प्राप्नोति पुरुषर्षभ।
अतश्चैवाहमादिष्टा वने वस्तव्यमित्यपि ॥ २.२७.५ ॥
O Stier unter den Männern, eine Frau allein erlangt nicht das Schicksal ihres Gemahls; darum wird auch mir befohlen, im Wald zu wohnen.
2.27.6
न पिता नात्मजो वात्मा न माता न सखीजनः।
इह प्रेत्य च नारीणां पतिरेको गतिः सदा ॥ २.२७.६ ॥
Weder Vater noch Sohn, weder das eigene Selbst noch Mutter oder Freundinnen; in dieser Welt und in der nächsten ist für Frauen der Gemahl allein stets der einzige Halt.
2.27.7
यदि त्वं प्रस्थितो दुर्गं वनमद्यैव राघव।
अग्रतस्ते गमिष्यामि मृद्नन्ती कुशकण्टकान् ॥ २.२७.७ ॥
O Rāghava, wenn du heute in den schwierigen Wald aufbrichst, werde ich vor dir gehen und die Kuśa-Gräser mit ihren Dornen zertreten.
2.27.8
ईर्ष्यां रोषं बहिष्कृत्य भुक्तशेषमिवोदकम्।
नय मां वीर विस्रब्धः पापं मयि न विद्यते ॥ २.२७.८ ॥
O Held, wirf Eifersucht und Zorn fort wie das Wasser, das nach dem Trinken übrig bleibt, und nimm mich vertrauensvoll mit; in mir ist kein Unrecht.
2.27.9
प्रासादाग्रे विमानैर्वा वैहायसगतेन वा।
सर्वावस्थागता भर्तुः पादच्छाया विशिष्यते ॥ २.२७.९ ॥
Ob auf dem Dach eines Palastes, in Lufwagen oder auf einer Reise durch den Himmel, in jeder Lage ist der Schatten der Füße des Gatten überlegen.
2.27.10
अनुशिष्टास्मि मात्रा च पित्रा च विविधाश्रयम्।
नास्मि सम्प्रति वक्तव्या वर्तितव्यं यथा मया ॥ २.२७.१० ॥
Meine Mutter und mein Vater haben mich über die verschiedenen Zufluchten unterwiesen; nun braucht mir niemand mehr etwas zu sagen, ich werde mich so verhalten, wie es mir zukommt.
2.27.11
अहं दुर्गं गमिष्यामि वनं पुरुषवर्जितम्।
नानामृगगणाकीर्णं शार्दूलगणसेवितम् ॥ २.२७.११ ॥
Ich werde in jenen schwierigen Wald gehen, der menschenleer ist, voller Hirschherden und von Tigerrudeln bewohnt.
2.27.12
सुखं वने निवत्स्यामि यथैव भवने पितुः।
अचिन्तयन्ती त्रीँल्लोकांश्चिन्तयन्ती पतिव्रतम् ॥ २.२७.१२ ॥
So glücklich wie ich im Haus meines Vaters lebte, so glücklich werde ich im Wald leben, ohne mich um die drei Welten zu sorgen, nur an mein Gelübde der Treue zum Gatten denkend.
2.27.13
शुश्रूषमाणा ते नित्यं नियता ब्रह्मचारिणी।
सह रंस्ये त्वया वीर वनेषु मधुगन्धिषु ॥ २.२७.१३ ॥
O Held, dir stets dienend, beherrscht und das Gelübde der Keuschheit haltend, werde ich mich mit dir in den honigduftenden Wäldern erfreuen.
2.27.14
त्वं हि कर्तुं वने शक्तो राम सम्परिपालनम्।
अन्यस्यापि जनस्येह किं पुनर्मम मानद ॥ २.२७.१४ ॥
O Rāma, du vermagst im Wald sogar einem anderen Menschen vollen Schutz zu gewähren; o Spender der Ehre, um wie viel mehr mir.
2.27.15
साहं त्वया गमिष्यामि वनमद्य न संशयः।
नाहं शक्या महाभाग निवर्तयितुमुद्यता ॥ २.२७.१५ ॥
Ich werde heute ohne Zweifel mit dir in den Wald gehen; o Glücklicher, ich bin entschlossen und kann nicht umgestimmt werden.
2.27.16
फलमूलाशना नित्यं भविष्यामि न संशयः।
न ते दुःखं करिष्यामि निवसन्ती त्वया सदा ॥ २.२७.१६ ॥
Ich werde stets von Früchten und Wurzeln leben, ohne Zweifel; in deiner Gegenwart wohnend, werde ich dir niemals Kummer bereiten.
2.27.17
अग्रतस्ते गमिष्यामि भोक्ष्ये भुक्तवति त्वयि।
इच्छामि परतः शैलान् पल्वलानि सरांसि च ॥ २.२७.१७ ॥
Ich werde vor dir gehen und erst essen, wenn du gegessen hast; ich möchte jenseits der Berge, Teiche und Seen wandern.
2.27.18
द्रष्टुं सर्वत्र निर्भीता त्वया नाथेन धीमता।
हंसकारण्डवाकीर्णाः पद्मिनीः साधुपुष्पिताः ॥ २.२७.१८ ॥
Mit dir, meinem weisen Beschützer, möchte ich furchtlos überall die Lotusteiche betrachten, voller Schwäne und Enten, prächtig in Blüte.
2.27.19
इच्छेयं सुखिनी द्रष्टुं त्वया वीरेण संगता।
अभिषेकं करिष्यामि तासु नित्यमनुव्रता ॥ २.२७.१९ ॥
Glücklich möchte ich sie mit dir sehen, Held; dort werde ich, dir stets folgend, darin baden.
2.27.20
सह त्वया विशालाक्ष रंस्ये परमनन्दिनी।
एवं वर्षसहस्राणि शतं वापि त्वया सह ॥ २.२७.२० ॥
Mit dir, Großäugiger, werde ich mich in höchster Freude ergötzen; so tausend Jahre lang, oder auch hundert, mit dir zusammen.
2.27.21
व्यतिक्रमं न वेत्स्यामि स्वर्गोऽपि हि न मे मतः।
स्वर्गेऽपि च विना वासो भविता यदि राघव।
त्वया विना नरव्याघ्र नाहं तदपि रोचये ॥ २.२७.२१ ॥
Trennung von dir werde ich nicht kennen; selbst der Himmel ist mir nicht erwünscht. Rāghava, wäre das Wohnen auch im Himmel ohne dich, bester der Männer, so wünschte ich auch das nicht.
2.27.22
अहं गमिष्यामि वनं सुदुर्गमं
मृगायुतं वानरवारणैश्च।
वने निवत्स्यामि यथा पितुर्गृहे
तवैव पादावुपगृह्य सम्मता ॥ २.२७.२२ ॥
Ich werde in den Wald gehen, der äußerst schwer zu durchqueren ist, voller Tausender Hirsche, Affen und Elefanten; und dort werde ich wohnen wie im Haus meines Vaters, deine Füße umfassend, von dir geehrt.
2.27.23
अनन्यभावामनुरक्तचेतसं
त्वया वियुक्तां मरणाय निश्चिताम्।
नयस्व मां साधु कुरुष्व याचनां
नातो मया ते गुरुता भविष्यति ॥ २.२७.२३ ॥
Ohne andere Gesinnung, mein Geist dir ergeben, entschlossen zum Tod, sollte ich von dir getrennt werden — nimm mich mit, ich bitte dich; erfülle diese Bitte gut, so werde ich dir nicht zur Last fallen.
2.27.24
तथा ब्रुवाणामपि धर्मवत्सलां
न च स्म सीतां नृवरो निनीषति।
उवाच चैनां बहु संनिवर्तने
वने निवासस्य च दुःखितां प्रति ॥ २.२७.२४ ॥
Obwohl Sītā, dem Dharma treu ergeben, so sprach, wollte der beste der Männer sie nicht mitnehmen. Im Gedanken an die Mühen des Lebens im Wald sprach er zu der betrübten Sītā vieles darüber, umzukehren.