வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.27.1
एवमुक्ता तु वैदेही प्रियार्हा प्रियवादिनी।
प्रणयादेव संक्रुद्धा भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ २.२७.१ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, அன்புக்குரியவளும் இனிய சொல் பேசுபவளுமான வைதேஹி, அன்பினாலேயே மிகவும் சினந்து தன் கணவரிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.
2.27.2
किमिदं भाषसे राम वाक्यं लघुतया ध्रुवम्।
त्वया यदपहास्यं मे श्रुत्वा नरवरोत्तम ॥ २.२७.२ ॥
ராமா, நீர் இதை ஏன் சொல்கிறீர்? நரர்களில் சிறந்தவரே, உமது இந்தச் சொல் நிச்சயமாக லேசான தன்மையால் சொல்லப்பட்டது; அதைக் கேட்டு நான் நகைப்புக்கு ஆளாவேன்.
2.27.3
वीराणां राजपुत्राणां शस्त्रास्त्रविदुषां नृप।
अनर्हमयशस्यं च न श्रोतव्यं त्वयेरितम् ॥ २.२७.३ ॥
அரசே, படைக்கலங்களையும் ஏவுகணைகளையும் அறிந்த வீர அரசகுமாரர்களுக்குப் பொருத்தமற்றதும் அபகீர்த்தி தருவதுமான இது, நீர் சொன்னது; கேட்கத் தகுந்ததும் அல்ல.
2.27.4
आर्यपुत्र पिता माता भ्राता पुत्रस्तथा स्नुषा।
स्वानि पुण्यानि भुञ्जानाः स्वं स्वं भाग्यमुपासते ॥ २.२७.४ ॥
ஆரியபுத்திரரே! தந்தை, தாய், சகோதரன், மகன், மருமகள் ஆகியோர் தங்கள் தங்கள் புண்ணியங்களை அனுபவித்தவாறு, அவரவர் விதியையே சார்ந்திருக்கின்றனர்.
2.27.5
भर्तुर्भाग्यं तु नार्येका प्राप्नोति पुरुषर्षभ।
अतश्चैवाहमादिष्टा वने वस्तव्यमित्यपि ॥ २.२७.५ ॥
ஆண்களில் சிறந்தவரே! பெண் தனியாகக் கணவரின் விதியைப் பெறுவதில்லை; ஆகவே நானும் காட்டில் வாழ வேண்டும் என்று கட்டளையிடப்படுகிறேன்.
2.27.6
न पिता नात्मजो वात्मा न माता न सखीजनः।
इह प्रेत्य च नारीणां पतिरेको गतिः सदा ॥ २.२७.६ ॥
தந்தையும் இல்லை, மகனும் இல்லை, தன் உயிரும் இல்லை, தாயும் இல்லை, தோழியரும் இல்லை; இம்மையிலும் மறுமையிலும் பெண்களுக்குக் கணவனே எப்போதும் ஒரே புகலிடம்.
2.27.7
यदि त्वं प्रस्थितो दुर्गं वनमद्यैव राघव।
अग्रतस्ते गमिष्यामि मृद्नन्ती कुशकण्टकान् ॥ २.२७.७ ॥
ராகவா, நீர் இன்றே இந்தக் கடினமான காட்டிற்குப் புறப்பட்டால், குசப் புல்லின் முட்களை மிதித்தபடி நான் உமக்கு முன்னால் செல்வேன்.
2.27.8
ईर्ष्यां रोषं बहिष्कृत्य भुक्तशेषमिवोदकम्।
नय मां वीर विस्रब्धः पापं मयि न विद्यते ॥ २.२७.८ ॥
வீரரே, பொறாமையையும் கோபத்தையும் விட்டு, உண்டு மிஞ்சிய நீரைப் போல் அவற்றை ஒதுக்கி, நம்பிக்கையுடன் என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள்; என்னிடம் பாவம் இல்லை.
2.27.9
प्रासादाग्रे विमानैर्वा वैहायसगतेन वा।
सर्वावस्थागता भर्तुः पादच्छाया विशिष्यते ॥ २.२७.९ ॥
அரண்மனை உச்சியிலோ, விமானங்களிலோ, அல்லது ஆகாயவழியில் செல்லும்போதோ கூட, எந்த நிலையிலும் கணவரின் பாதநிழலே மேலானது.
2.27.10
अनुशिष्टास्मि मात्रा च पित्रा च विविधाश्रयम्।
नास्मि सम्प्रति वक्तव्या वर्तितव्यं यथा मया ॥ २.२७.१० ॥
என் தாயும் தந்தையும் பல்வேறு ஆதரவுகளைப் பற்றி எனக்கு அறிவுறுத்தியுள்ளனர்; இப்போது நான் எவ்வாறு நடக்க வேண்டுமென்று எனக்கு யாரும் சொல்லத் தேவையில்லை.
2.27.11
अहं दुर्गं गमिष्यामि वनं पुरुषवर्जितम्।
नानामृगगणाकीर्णं शार्दूलगणसेवितम् ॥ २.२७.११ ॥
நான் மனிதர் இல்லாத, பலவகை மான் கூட்டங்கள் நிறைந்த, புலிக் கூட்டங்கள் உலவும் அந்தக் கடினமான காட்டிற்குச் செல்வேன்.
2.27.12
सुखं वने निवत्स्यामि यथैव भवने पितुः।
अचिन्तयन्ती त्रीँल्लोकांश्चिन्तयन्ती पतिव्रतम् ॥ २.२७.१२ ॥
தந்தையின் மாளிகையில் இருந்ததுபோலவே காட்டிலும் சுகமாக வசிப்பேன்; மூன்று உலகங்களைப் பற்றி கவலைப்படாமல், கணவருக்கான விரதத்தையே எண்ணியபடி.
2.27.13
शुश्रूषमाणा ते नित्यं नियता ब्रह्मचारिणी।
सह रंस्ये त्वया वीर वनेषु मधुगन्धिषु ॥ २.२७.१३ ॥
வீரனே, நான் எப்போதும் உன்னைப் பணிவிடை செய்து, தன்னடக்கத்துடனும் பிரம்மசாரிணியாகவும் இருந்து, தேன் மணக்கும் காடுகளில் உன்னுடன் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வேன்.
2.27.14
त्वं हि कर्तुं वने शक्तो राम सम्परिपालनम्।
अन्यस्यापि जनस्येह किं पुनर्मम मानद ॥ २.२७.१४ ॥
ராமா, நீ காட்டிலும் பிறரையே முழுமையாகக் காக்க வல்லவன்; மானம் அளிப்பவனே, எனக்காக இன்னும் எவ்வளவு அதிகம்.
2.27.15
साहं त्वया गमिष्यामि वनमद्य न संशयः।
नाहं शक्या महाभाग निवर्तयितुमुद्यता ॥ २.२७.१५ ॥
நான் இன்று உன்னுடன் காட்டிற்குச் செல்வேன், ஐயமில்லை; மகாபாக்கியவனே, நான் உறுதியுடன் இருக்கிறேன், என்னைத் திருப்ப முடியாது.
2.27.16
फलमूलाशना नित्यं भविष्यामि न संशयः।
न ते दुःखं करिष्यामि निवसन्ती त्वया सदा ॥ २.२७.१६ ॥
நான் எப்போதும் பழங்களும் கிழங்குகளும் உண்டு வாழ்வேன், ஐயமில்லை; உன்னுடன் எப்போதும் வசிக்கும்போது உனக்குத் துன்பம் தரமாட்டேன்.
2.27.17
अग्रतस्ते गमिष्यामि भोक्ष्ये भुक्तवति त्वयि।
इच्छामि परतः शैलान् पल्वलानि सरांसि च ॥ २.२७.१७ ॥
நான் உனக்கு முன்னே செல்வேன்; நீ உண்ட பின்பே உண்பேன்; மலைகளையும், சிறு குளங்களையும், ஏரிகளையும் கடந்து செல்ல விரும்புகிறேன்.
2.27.18
द्रष्टुं सर्वत्र निर्भीता त्वया नाथेन धीमता।
हंसकारण्डवाकीर्णाः पद्मिनीः साधुपुष्पिताः ॥ २.२७.१८ ॥
அறிவுள்ள நாதனாகிய உன்னுடன் அஞ்சாமல் எங்கும் காண விரும்புகிறேன்; அன்னங்களும் நீர்க்காக்கைகளும் நிறைந்து நன்கு மலர்ந்த தாமரைக் குளங்களை.
2.27.19
इच्छेयं सुखिनी द्रष्टुं त्वया वीरेण संगता।
अभिषेकं करिष्यामि तासु नित्यमनुव्रता ॥ २.२७.१९ ॥
வீரரே, உங்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் அவற்றைக் காண விரும்புகிறேன்; அங்கே எப்போதும் உங்களைப் பின்பற்றி நீராடுவேன்.
2.27.20
सह त्वया विशालाक्ष रंस्ये परमनन्दिनी।
एवं वर्षसहस्राणि शतं वापि त्वया सह ॥ २.२७.२० ॥
பெரிய கண்ணுடையவரே, உங்களுடன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் மகிழ்வேன்; இவ்வாறு ஆயிரம் ஆண்டுகள், அல்லது நூறு ஆண்டுகளாயினும் உங்களுடன் இருப்பேன்.
2.27.21
व्यतिक्रमं न वेत्स्यामि स्वर्गोऽपि हि न मे मतः।
स्वर्गेऽपि च विना वासो भविता यदि राघव।
त्वया विना नरव्याघ्र नाहं तदपि रोचये ॥ २.२७.२१ ॥
உங்களிடமிருந்து பிரிவை நான் அறியமாட்டேன்; சொர்க்கமும் எனக்கு விருப்பமானதல்ல. ராகவரே, சொர்க்கத்தில் கூட உங்களின்றி வாசம் இருக்குமானால், நரசிங்கமே, அதையும் நான் விரும்பமாட்டேன்.
2.27.22
अहं गमिष्यामि वनं सुदुर्गमं
मृगायुतं वानरवारणैश्च।
वने निवत्स्यामि यथा पितुर्गृहे
तवैव पादावुपगृह्य सम्मता ॥ २.२७.२२ ॥
ஆயிரக்கணக்கான மான்களும் குரங்குகளும் யானைகளும் நிறைந்த, மிகவும் கடக்க முடியாத அந்தக் காட்டுக்கு நான் செல்வேன்; உங்கள் பாதங்களைப் பற்றி, உங்களால் மதிக்கப்பட்டவளாக, தந்தையின் வீட்டில் இருப்பது போல் அங்கே வாழ்வேன்.
2.27.23
अनन्यभावामनुरक्तचेतसं
त्वया वियुक्तां मरणाय निश्चिताम्।
नयस्व मां साधु कुरुष्व याचनां
नातो मया ते गुरुता भविष्यति ॥ २.२७.२३ ॥
வேறு எண்ணமின்றி, உங்கள்மேல் மனம் பற்றிய என்னை, உங்களிடமிருந்து பிரிந்தால் மரணமே நிச்சயம் என்று உறுதிபூண்ட என்னை, அழைத்துச் செல்லுங்கள்; இந்த வேண்டுகோளை நன்றாக நிறைவேற்றுங்கள்; இதனால் உங்களுக்கு நான் சுமையாக மாட்டேன்.
2.27.24
तथा ब्रुवाणामपि धर्मवत्सलां
न च स्म सीतां नृवरो निनीषति।
उवाच चैनां बहु संनिवर्तने
वने निवासस्य च दुःखितां प्रति ॥ २.२७.२४ ॥
தர்மத்தை நேசிக்கும் சீதை இவ்வாறு பேசியபோதும், நரர்களில் சிறந்தவனான ராமன் அவளை அழைத்துச் செல்ல விரும்பவில்லை. வனவாசத்தின் துன்பத்தை எண்ணி துயருற்ற அவளிடம் திரும்பிச் செல்லுமாறு பல விதமாகச் சொன்னான்.