Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.28
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.28.1
स एवं ब्रुवतीं सीतां धर्मज्ञां धर्मवत्सलः।
न नेतुं कुरुते बुद्धिं वने दुःखानि चिन्तयन् ॥ २.२८.१ ॥
Während Sītā, die das Dharma kennt, so sprach, entschloss sich Rāma, der dem Dharma zugetan ist, nicht, sie mitzunehmen, da er an die Leiden des Waldes dachte.
2.28.2
सान्त्वयित्वा ततस्तां तु बाष्पदूषितलोचनाम्।
निवर्तनार्थे धर्मात्मा वाक्यमेतदुवाच ह ॥ २.२८.२ ॥
Dann, nachdem er Sītā, deren Augen von Tränen getrübt waren, getröstet hatte, sprach der rechtschaffene Rāma diese Worte, um sie zur Umkehr zu bewegen.
2.28.3
सीते महाकुलीनासि धर्मे च निरता सदा।
इहाचरस्व धर्मं त्वं यथा मे मनसः सुखम् ॥ २.२८.३ ॥
O Sītā, du stammst aus edlem Geschlecht und bist stets dem Dharma ergeben. Bleibe hier und übe das Dharma, damit mein Herz Glück finde.
2.28.4
सीते यथा त्वां वक्ष्यामि तथा कार्यं त्वयाबले।
वने दोषा हि बहवो वसतस्तान् निबोध मे ॥ २.२८.४ ॥
O Sītā, wie ich es dir sage, so musst du handeln. O Zarte, im Wald zu wohnen birgt viele Gefahren; vernimm sie von mir.
2.28.5
सीते विमुच्यतामेषा वनवासकृता मतिः।
बहुदोषं हि कान्तारं वनमित्यभिधीयते ॥ २.२८.५ ॥
O Sītā, lass ab von diesem Entschluss, im Wald zu leben. Der Wald ist voller Gefahren, weshalb er Wildnis genannt wird.
2.28.6
हितबुद्ध्या खलु वचो मयैतदभिधीयते।
सदा सुखं न जानामि दुःखमेव सदा वनम् ॥ २.२८.६ ॥
Gewiss spreche ich diese Worte aus Sorge um dein Wohl. Ich kenne kein stetiges Glück im Wald; der Wald ist immer nur Leid.
2.28.7
गिरिनिर्झरसम्भूता गिरिनिर्दरिवासिनाम्।
सिंहानां निनदा दुःखाः श्रोतुं दुःखमतो वनम् ॥ २.२८.७ ॥
Das Brüllen der Löwen, die in Berghöhlen wohnen und wie Gebirgsbäche widerhallen, zu hören ist schmerzlich; deshalb ist der Wald leidvoll.
2.28.8
क्रीडमानाश्च विस्रब्धा मत्ताः शून्ये तथा मृगाः।
दृष्ट्वा समभिवर्तन्ते सीते दुःखमतो वनम् ॥ २.२८.८ ॥
O Sītā, die Hirsche spielen zu sehen, furchtlos und übermütig im leeren Wald, und sich ihnen zu nähern, ist schon schmerzlich; deshalb ist der Wald leidvoll.
2.28.9
सग्राहाः सरितश्चैव पङ्कवत्यस्तु दुस्तराः।
मत्तैरपि गजैर्नित्यमतो दुःखतरं वनम् ॥ २.२८.९ ॥
Flüsse voller Krokodile und schlammige Strömungen sind schwer zu überqueren, und tobende Elefanten stellen sich ständig in den Weg; deshalb ist der Wald noch leidvoller.
2.28.10
लताकण्टकसंकीर्णाः कृकवाकूपनादिताः।
निरपाश्च सुदुःखाश्च मार्गा दुःखमतो वनम् ॥ २.२८.१० ॥
Die Pfade sind voller Ranken und Dornen, hallen vom Ruf des Wildgeflügels wider, sind wasserlos und sehr beschwerlich; deshalb ist der Wald leidvoll.
2.28.11
सुप्यते पर्णशय्यासु स्वयंभग्नासु भूतले।
रात्रिषु श्रमखिन्नेन तस्माद् दुःखमतो वनम् ॥ २.२८.११ ॥
Nachts muss der vom Mühen Erschöpfte auf dem Boden schlafen, auf Lagern aus Blättern, die von selbst gebrochen sind; deshalb ist der Wald leidvoll.
2.28.12
अहोरात्रं च संतोषः कर्तव्यो नियतात्मना।
फलैर्वृक्षावपतितैः सीते दुःखमतो वनम् ॥ २.२८.१२ ॥
O Sītā, wer seinen Geist zügelt, muss Tag und Nacht mit den von den Bäumen gefallenen Früchten zufrieden sein; deshalb ist der Wald leidvoll.
2.28.13
उपवासश्च कर्तव्यो यथा प्राणेन मैथिलि।
जटाभारश्च कर्तव्यो वल्कलाम्बरधारणम् ॥ २.२८.१३ ॥
O Maithilī, im Wald muss man fasten, als ginge es um das eigene Leben; man muss die Last des verfilzten Haares tragen und Gewänder aus Baumrinde anlegen.
2.28.14
देवतानां पितॄणां च कर्तव्यं विधिपूर्वकम्।
प्राप्तानामतिथीनां च नित्यशः प्रतिपूजनम् ॥ २.२८.१४ ॥
Den Göttern und den Ahnen muss man nach Vorschrift Verehrung darbringen, und den ankommenden Gästen stets Ehre erweisen.
2.28.15
कार्यस्त्रिरभिषेकश्च काले काले च नित्यशः।
चरतां नियमेनैव तस्माद् दुःखतरं वनम् ॥ २.२८.१५ ॥
Zu jeder Zeit muss man täglich dreimal das rituelle Waschbad vollziehen; wer im Wald umherzieht, muss streng nach Zucht leben, darum ist der Wald noch schmerzlicher.
2.28.16
उपहारश्च कर्तव्यः कुसुमैः स्वयमाहृतैः।
आर्षेण विधिना वेद्यां सीते दुःखमतो वनम् ॥ २.२८.१६ ॥
Auf dem Altar muss man Gaben aus eigenhändig gepflückten Blumen darbringen, nach dem Brauch der Weisen; o Sītā, darum ist der Wald schmerzlich.
2.28.17
यथालब्धेन कर्तव्यः संतोषस्तेन मैथिलि।
यताहारैर्वनचरैः सीते दुःखमतो वनम् ॥ २.२८.१७ ॥
Man muss sich mit dem zufrieden geben, was man erlangt; o Maithilī, die Waldbewohner müssen maßvoll essen; o Sītā, darum ist der Wald schmerzlich.
2.28.18
अतीव वातस्तिमिरं बुभुक्षा चाति नित्यशः।
भयानि च महान्त्यत्र ततो दुःखतरं वनम् ॥ २.२८.१८ ॥
Hier herrscht übermäßig heftiger Wind, dichte Finsternis, ständiger quälender Hunger und große Gefahren; darum ist der Wald noch schmerzlicher.
2.28.19
सरीसृपाश्च बहवो बहुरूपाश्च भामिनि।
चरन्ति पथि ते दर्पात् ततो दुःखतरं वनम् ॥ २.२८.१९ ॥
O Strahlende, viele kriechende Geschöpfe vielerlei Gestalt streifen kühn über den Pfad; darum ist der Wald noch schmerzlicher.
2.28.20
नदीनिलयनाः सर्पा नदीकुटिलगामिनः।
तिष्ठन्त्यावृत्य पन्थानमतो दुःखतरंवनम् ॥ २.२८.२० ॥
Schlangen, die in Flüssen wohnen und den gewundenen Lauf der Flüsse entlanggleiten, verharren und versperren den Pfad; darum ist der Wald noch schmerzlicher.
2.28.21
पतङ्गा वृश्चिकाः कीटा दंशाश्च मशकैः सह।
बाधन्ते नित्यमबले सर्वं दुःखमतो वनम् ॥ २.२८.२१ ॥
O Zarte, Fluginsekten, Skorpione, Würmer und stechende Mücken quälen ständig zusammen mit den Moskitos; darum ist im Wald alles Leid.
2.28.22
द्रुमाः कण्टकिनश्चैव कुशाः काशाश्च भामिनि।
वने व्याकुलशाखाग्रास्तेन दुःखमतो वनम् ॥ २.२८.२२ ॥
O Strahlende, im Wald gibt es dornige Bäume, Kuśa- und Kāśa-Gras, und die Zweigspitzen sind wirr verschlungen; darum ist der Wald schmerzlich.
2.28.23
कायक्लेशाश्च बहवो भयानि विविधानि च।
अरण्यवासे वसतो दुःखमेव सदा वनम् ॥ २.२८.२३ ॥
Für den, der im Wald lebt, gibt es viele körperliche Qualen und mancherlei Furcht; der Wald ist immer nichts als Leid.
2.28.24
क्रोधलोभौ विमोक्तव्यौ कर्तव्या तपसे मतिः।
न भेतव्यं च भेतव्ये दुःखं नित्यमतो वनम् ॥ २.२८.२४ ॥
Zorn und Gier sind abzulegen, der Sinn auf Askese zu richten; man soll auch das Furchtbare nicht fürchten — im Wald gibt es ständiges Leid, darum.
2.28.25
तदलं ते वनं गत्वा क्षेमं नहि वनं तव।
विमृशन्निव पश्यामि बहुदोषकरं वनम् ॥ २.२८.२५ ॥
Daher brauchst du nicht in den Wald zu gehen; dort gibt es für dich keine Sicherheit. Wenn ich es recht bedenke, sehe ich, dass der Wald viele Gefahren birgt.
2.28.26
वनं तु नेतुं न कृता मतिर्यदा
बभूव रामेण तदा महात्मना।
न तस्य सीता वचनं चकार तं
ततोऽब्रवीद् राममिदं सुदुःखिता ॥ २.२८.२६ ॥
Als der großherzige Rāma nicht mehr entschlossen war, sie in den Wald zu führen, hörte Sītā nicht auf seine Worte. Tief betrübt sprach sie daraufhin zu Rāma diese Worte.