Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.33.1
दत्त्वा तु सह वैदेह्या ब्राह्मणेभ्यो धनं बहु।
जग्मतुः पितरं द्रष्टुं सीतया सह राघवौ ॥ २.३३.१ ॥
Nachdem sie den Brahmanen reichlich Reichtümer gegeben hatten, brachen die beiden Raghus mit Sītā auf, um ihren Vater zu sehen.
2.33.2
ततो गृहीते प्रेष्याभ्यामशोभेतां तदायुधे।
मालादामभिरासक्ते सीतया समलंकृते ॥ २.३३.२ ॥
Da leuchteten die beiden Waffen, von den Dienern aufgenommen, mit Girlanden behängt und von Sītā geschmückt.
2.33.3
ततः प्रासादहर्म्याणि विमानशिखराणि च।
अभिरुह्य जनः श्रीमानुदासीनो व्यलोकयत् ॥ २.३३.३ ॥
Da stiegen die angesehenen Leute auf Paläste, Herrenhäuser und Turmspitzen und blickten gleichgültig zu.
2.33.4
न हि रथ्याः सुशक्यन्ते गन्तुं बहुजनाकुलाः।
आरुह्य तस्मात् प्रासादाद् दीनाः पश्यन्ति राघवम् ॥ २.३३.४ ॥
Die Straßen waren zu voller Menschen, als dass man leicht hätte gehen können; so stiegen die Betrübten auf die Paläste und sahen Rāghava an.
2.33.5
पदातिं सानुजं दृष्ट्वा ससीतं च जनास्तदा।
ऊचुर्बहुजना वाचः शोकोपहतचेतसः ॥ २.३३.५ ॥
Als sie ihn zu Fuß mit seinem jüngeren Bruder und Sītā gehen sahen, sprachen viele Menschen, deren Herz vom Schmerz getroffen war, diese Worte.
2.33.6
यं यान्तमनुयाति स्म चतुरङ्गबलं महत्।
तमेकं सीतया सार्धमनुयाति स्म लक्ष्मणः ॥ २.३३.६ ॥
Dem einst bei seinem Aufbruch das große Viergliederheer folgte, dem folgt nun Lakṣmaṇa allein zusammen mit Sītā.
2.33.7
ऐश्वर्यस्य रसज्ञः सन् कामानां चाकरो महान्।
नेच्छत्येवानृतं कर्तुं वचनं धर्मगौरवात् ॥ २.३३.७ ॥
Obwohl er den Geschmack der Herrschaft kennt und ein großer Speicher der Wünsche ist, will er sein Wort nicht zur Lüge machen, aus Ehrfurcht vor dem Dharma.
2.33.8
या न शक्या पुरा द्रष्टुं भूतैराकाशगैरपि।
तामद्य सीतां पश्यन्ति राजमार्गगता जनाः ॥ २.३३.८ ॥
Diese Sītā, die früher nicht einmal die himmelwandelnden Wesen sehen konnten, sehen heute die Menschen, die auf der Königsstraße gehen.
2.33.9
अङ्गरागोचितां सीतां रक्तचन्दनसेविनीम्।
वर्षमुष्णं च शीतं च नेष्यत्याशु विवर्णताम् ॥ २.३३.९ ॥
Sītā, die der Körpersalben würdig ist und rotes Sandelholz gebraucht, werden Regen, Hitze und Kälte bald in Blässe bringen.
2.33.10
अद्य नूनं दशरथः सत्त्वमाविश्य भाषते।
नहि राजा प्रियं पुत्रं विवासयितुमर्हति ॥ २.३३.१० ॥
Gewiss spricht Daśaratha heute von einer Macht ergriffen, denn ein König verdient es nicht, seinen geliebten Sohn zu verbannen.
2.33.11
निर्गुणस्यापि पुत्रस्य कथं स्याद् विनिवासनम्।
किं पुनर्यस्य लोकोऽयं जितो वृत्तेन केवलम् ॥ २.३३.११ ॥
Wie könnte selbst ein Sohn ohne Vorzüge verbannt werden? Was soll man da erst über den sagen, durch dessen Wandel allein diese Welt gewonnen ist?
2.33.12
आनृशंस्यमनुक्रोशः श्रुतं शीलं दमः शमः।
राघवं शोभयन्त्येते षड्गुणाः पुरुषर्षभम् ॥ २.३३.१२ ॥
Sanftmut, Mitleid, Gelehrsamkeit, gutes Betragen, Selbstbeherrschung und Gelassenheit: Diese sechs Eigenschaften schmücken Rāghava, den Stier unter den Menschen.
2.33.13
तस्मात् तस्योपघातेन प्रजाः परमपीडिताः।
औदकानीव सत्त्वानि ग्रीष्मे सलिलसंक्षयात् ॥ २.३३.१३ ॥
Daher werden die Untertanen, wenn er verletzt wird, zutiefst bedrängt, wie die Wassertiere im Sommer, wenn das Wasser versiegt.
2.33.14
पीडया पीडितं सर्वं जगदस्य जगत्पतेः।
मूलस्येवोपघातेन वृक्षः पुष्पफलोपगः ॥ २.३३.१४ ॥
Die ganze Welt leidet unter der Pein dieses Herrn der Welt, wie ein Baum mit Blüten und Früchten geschädigt wird, wenn seine Wurzel verletzt wird.
2.33.15
मूलं ह्येष मनुष्याणां धर्मसारो महाद्युतिः।
पुष्पं फलं च पत्रं च शाखाश्चास्येतरे जनाः ॥ २.३३.१५ ॥
Er ist fürwahr die Wurzel der Menschen, das Wesen des Dharma, von großer Strahlkraft; Blüten, Früchte, Blätter und Zweige sind die anderen Menschen.
2.33.16
ते लक्ष्मण इव क्षिप्रं सपत्न्यः सहबान्धवाः।
गच्छन्तमनुगच्छामो येन गच्छति राघवः ॥ २.३३.१६ ॥
Wie Lakṣmaṇa werden wir schnell, mit unseren Mitfrauen und Verwandten, Rāghava folgen, wohin er auch geht.
2.33.17
उद्यानानि परित्यज्य क्षेत्राणि च गृहाणि च।
एकदुःखसुखा राममनुगच्छाम धार्मिकम् ॥ २.३३.१७ ॥
Gärten, Felder und Häuser zurücklassend, Leid und Freude teilend, werden wir dem rechtschaffenen Rāma folgen.
2.33.18
समुद्धृतनिधानानि परिध्वस्ताजिराणि च।
उपात्तधनधान्यानि हृतसाराणि सर्वशः ॥ २.३३.१८ ॥
Verborgene Schätze ausgegraben, Höfe verwüstet, Reichtum und Getreide geraubt, alles seines Wesens beraubt.
2.33.19
रजसाभ्यवकीर्णानि परित्यक्तानि दैवतैः।
मूषकैः परिधावद्भिरुद्बिलैरावृतानि च ॥ २.३३.१९ ॥
Mit Staub bedeckt, von den Göttern verlassen, von umherlaufenden Mäusen und aus ihren Löchern kommenden Wesen überrannt.
2.33.20
अपेतोदकधूमानि हीनसम्मार्जनानि च।
प्रणष्टबलिकर्मेज्यामन्त्रहोमजपानि च ॥ २.३३.२० ॥
Aus denen Wasser und Rauch gewichen sind, in denen das Kehren fehlt und in denen Opfergaben, Opfer, Mantras, Spenden und Rezitationen verstummt sind.
2.33.21
दुष्कालेनेव भग्नानि भिन्नभाजनवन्ति च।
अस्मत्त्यक्तानि कैकेयी वेश्मानि प्रतिपद्यताम् ॥ २.३३.२१ ॥
Wie von Hungersnot zerbrochen, mit zerbrochenen Gefäßen, von uns verlassen – mögen diese Häuser Kaikeyī zufallen.
2.33.22
वनं नगरमेवास्तु येन गच्छति राघवः।
अस्माभिश्च परित्यक्तं पुरं सम्पद्यतां वनम् ॥ २.३३.२२ ॥
Der Wald, in den Rāghava geht, soll zur Stadt werden, und diese Stadt, von uns verlassen, zum Wald.
2.33.23
बिलानि दंष्ट्रिणः सर्वे सानूनि मृगपक्षिणः।
त्यजन्त्वस्मद्भयाद्भीता गजाः सिंहा वनान्यपि ॥ २.३३.२३ ॥
Mögen alle Raubtiere ihre Höhlen, die Berghänge, Hirsche und Vögel verlassen; mögen auch Elefanten und Löwen, vor unserem Schrecken erschrocken, die Wälder verlassen.
2.33.24
अस्मत्त्यक्तं प्रपद्यन्तु सेव्यमानं त्यजन्तु च।
तृणमांसफलादानां देशं व्यालमृगद्विजम् ॥ २.३३.२४ ॥
Mögen sie zu dem von uns verlassenen, viel besuchten Ort gehen und ihn wieder verlassen – das Land der Gras-, Fleisch- und Fruchtfresser, der Schlangen, Tiere und Vögel.
2.33.25
प्रपद्यतां हि कैकेयी सपुत्रा सह बान्धवैः।
राघवेण वयं सर्वे वने वत्स्याम निर्वृताः ॥ २.३३.२५ ॥
Mögen Kaikeyī mit ihrem Sohn und ihren Verwandten zu Rāghava gehen; wir alle werden zufrieden im Wald wohnen.
2.33.26
इत्येवं विविधा वाचो नानाजनसमीरिताः।
शुश्राव राघवः श्रुत्वा न विचक्रेऽस्य मानसम् ॥ २.३३.२६ ॥
So hörte Rāghava die vielfältigen Worte, die viele Menschen sprachen; doch nachdem er sie gehört hatte, fasste er in seinem Geist keinen Entschluss.
2.33.27
स तु वेश्म पुनर्मातुः कैलासशिखरप्रभम्।
अभिचक्राम धर्मात्मा मत्तमातङ्गविक्रमः ॥ २.३३.२७ ॥
Da ging jener Rechtschaffene, dessen Tapferkeit der eines brunftigen Elefanten glich, wieder zur Wohnung seiner Mutter, die wie der Gipfel des Kailāsa strahlte.
2.33.28
विनीतवीरपुरुषं प्रविश्य तु नृपालयम्।
ददर्शावस्थितं दीनं सुमन्त्रमविदूरतः ॥ २.३३.२८ ॥
Als er den königlichen Palast betrat, der von demütigen, tapferen Männern erfüllt war, sah er Sumantra in der Nähe stehen, niedergeschlagen.
2.33.29
प्रतीक्षमाणोऽभिजनं तदार्त-
मनार्तरूपः प्रहसन्निवाथ।
जगाम रामः पितरं दिदृक्षुः
पितुर्निदेशं विधिवच्चिकीर्षुः ॥ २.३३.२९ ॥
Auf die betrübte Familie wartend, ohne in seiner Gestalt Kummer zu zeigen, als lächelte er, ging Rāma, begierig, seinen Vater zu sehen und den Befehl des Vaters gemäß den Regeln auszuführen.
2.33.30
तत्पूर्वमैक्ष्वाकसुतो महात्मा
रामो गमिष्यन् नृपमार्तरूपम्।
व्यतिष्ठत प्रेक्ष्य तदा सुमन्त्रं
पितुर्महात्मा प्रतिहारणार्थम् ॥ २.३३.३० ॥
Da blieb Rāma, der großherzige Sohn des Ikṣvāku-Geschlechts, der gerade zum König in dessen betrübtem Zustand gehen wollte, beim Anblick Sumantras stehen, damit der Vater benachrichtigt werde.
2.33.31
पितुर्निदेशेन तु धर्मवत्सलो
वनप्रवेशे कृतबुद्धिनिश्चयः।
स राघवः प्रेक्ष्य सुमन्त्रमब्रवी-
न्निवेदयस्वागमनं नृपाय मे ॥ २.३३.३१ ॥
Auf den Befehl seines Vaters hin hatte der dharma-liebende Rāma fest beschlossen, in den Wald zu gehen. Jener Rāghava sprach, Sumantra anblickend: "Melde dem König meine Ankunft."