வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.33.1
दत्त्वा तु सह वैदेह्या ब्राह्मणेभ्यो धनं बहु।
जग्मतुः पितरं द्रष्टुं सीतया सह राघवौ ॥ २.३३.१ ॥
வைதேஹியுடன் அந்தணர்களுக்கு மிகுந்த செல்வத்தை தானம் செய்துவிட்டு, இரு ராகவர்களும் சீதையுடன் தந்தையைக் காணச் சென்றனர்.
2.33.2
ततो गृहीते प्रेष्याभ्यामशोभेतां तदायुधे।
मालादामभिरासक्ते सीतया समलंकृते ॥ २.३३.२ ॥
பின்னர் ஏவலர்களால் எடுக்கப்பட்ட அந்த இரண்டு ஆயுதங்களும் மாலைகளால் தொங்கவிடப்பட்டு, சீதையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஒளிர்ந்தன.
2.33.3
ततः प्रासादहर्म्याणि विमानशिखराणि च।
अभिरुह्य जनः श्रीमानुदासीनो व्यलोकयत् ॥ २.३३.३ ॥
பின்னர் அரண்மனைகளிலும் மாடமாளிகைகளிலும் விமானங்களின் உச்சிகளிலும் ஏறி, சிறப்பான மக்கள் அக்கறையின்றிப் பார்த்தனர்.
2.33.4
न हि रथ्याः सुशक्यन्ते गन्तुं बहुजनाकुलाः।
आरुह्य तस्मात् प्रासादाद् दीनाः पश्यन्ति राघवम् ॥ २.३३.४ ॥
மக்கள் நிறைந்த தெருக்களில் நடப்பது எளிதாக இல்லை; ஆகவே துயருற்றோர் அந்த அரண்மனைகளில் ஏறி ராகவனைக் கண்டனர்.
2.33.5
पदातिं सानुजं दृष्ट्वा ससीतं च जनास्तदा।
ऊचुर्बहुजना वाचः शोकोपहतचेतसः ॥ २.३३.५ ॥
தம்பியுடனும் சீதையுடனும் நடந்து செல்வதைக் கண்டதும், துயரால் மனம் தாக்குண்ட பலர் அப்போது இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.
2.33.6
यं यान्तमनुयाति स्म चतुरङ्गबलं महत्।
तमेकं सीतया सार्धमनुयाति स्म लक्ष्मणः ॥ २.३३.६ ॥
எவர் செல்லும்போது நால்வகைப் பெரும் படை பின்தொடர்ந்ததோ, அவரை இப்போது சீதையுடன் லக்ஷ்மணன் மட்டும் பின்தொடர்கிறான்.
2.33.7
ऐश्वर्यस्य रसज्ञः सन् कामानां चाकरो महान्।
नेच्छत्येवानृतं कर्तुं वचनं धर्मगौरवात् ॥ २.३३.७ ॥
செல்வத்தின் சுவையை அறிந்தவரும், விருப்பங்களின் பெரும் களஞ்சியமாக இருந்தவருமான அவர், தர்மத்தின் பெருமையால் வாக்கைப் பொய்யாக்க விரும்பவில்லை.
2.33.8
या न शक्या पुरा द्रष्टुं भूतैराकाशगैरपि।
तामद्य सीतां पश्यन्ति राजमार्गगता जनाः ॥ २.३३.८ ॥
முன்பு வானில் திரியும் உயிரினங்களாலும் காண முடியாதிருந்த அவளை, இன்று அரச வீதியில் செல்லும் மக்கள் காண்கிறார்கள்.
2.33.9
अङ्गरागोचितां सीतां रक्तचन्दनसेविनीम्।
वर्षमुष्णं च शीतं च नेष्यत्याशु विवर्णताम् ॥ २.३३.९ ॥
உடல் பூச்சுக்குத் தகுந்தவளும், சிவப்புச் சந்தனத்தைப் பயன்படுத்தியவளுமான சீதையை, மழையும் வெப்பமும் குளிரும் விரைவில் வெளிறிய நிறத்துக்கு ஆளாக்கும்.
2.33.10
अद्य नूनं दशरथः सत्त्वमाविश्य भाषते।
नहि राजा प्रियं पुत्रं विवासयितुमर्हति ॥ २.३३.१० ॥
இன்று நிச்சயமாக தசரதர் ஏதோ ஒரு வலிமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு பேசுகிறார்; அரசன் தன் அன்பு மகனை வனவாசத்துக்கு அனுப்புவது தகாது.
2.33.11
निर्गुणस्यापि पुत्रस्य कथं स्याद् विनिवासनम्।
किं पुनर्यस्य लोकोऽयं जितो वृत्तेन केवलम् ॥ २.३३.११ ॥
குணமற்ற மகனையே கூட வனவாசத்துக்கு அனுப்புவது எப்படி பொருந்தும்? தன் நடத்தையாலேயே இந்த உலகத்தை வென்றவனைப் பற்றி என்ன சொல்வது?
2.33.12
आनृशंस्यमनुक्रोशः श्रुतं शीलं दमः शमः।
राघवं शोभयन्त्येते षड्गुणाः पुरुषर्षभम् ॥ २.३३.१२ ॥
கருணையின்மையின்மை, இரக்கம், கல்வி, நல்லொழுக்கம், அடக்கம், அமைதி ஆகிய இந்த ஆறு குணங்களும் நரரிஷபனான ராகவனை அலங்கரிக்கின்றன.
2.33.13
तस्मात् तस्योपघातेन प्रजाः परमपीडिताः।
औदकानीव सत्त्वानि ग्रीष्मे सलिलसंक्षयात् ॥ २.३३.१३ ॥
ஆகையால் அவன் அழிவால் குடிகள் மிகவும் துன்புறுகின்றனர்; கோடையில் நீர் வற்றும்போது நீர்வாழ் உயிர்கள் வருந்துவது போல.
2.33.14
पीडया पीडितं सर्वं जगदस्य जगत्पतेः।
मूलस्येवोपघातेन वृक्षः पुष्पफलोपगः ॥ २.३३.१४ ॥
உலகின் தலைவனின் துன்பத்தால் உலகம் முழுவதும் துன்புறுகிறது; வேர் சேதமுற்றால் பூவும் கனியும் தரும் மரம் வாடுவது போல.
2.33.15
मूलं ह्येष मनुष्याणां धर्मसारो महाद्युतिः।
पुष्पं फलं च पत्रं च शाखाश्चास्येतरे जनाः ॥ २.३३.१५ ॥
மனிதர்களின் வேர் இவனே; தர்மத்தின் சாரம்; இந்த மகாதேஜஸ்வி. பூவும், கனியும், இலையும், கிளைகளும் மற்ற மக்கள்.
2.33.16
ते लक्ष्मण इव क्षिप्रं सपत्न्यः सहबान्धवाः।
गच्छन्तमनुगच्छामो येन गच्छति राघवः ॥ २.३३.१६ ॥
லட்சுமணனைப் போல விரைவில், மனைவியர் மற்றும் உறவினர்களுடன், ராகவன் எங்கு செல்கிறானோ அங்கே அவனைப் பின்தொடர்வோம்.
2.33.17
उद्यानानि परित्यज्य क्षेत्राणि च गृहाणि च।
एकदुःखसुखा राममनुगच्छाम धार्मिकम् ॥ २.३३.१७ ॥
சோலைகளையும், வயல்களையும், வீடுகளையும் விட்டுவிட்டு, இன்பதுன்பங்களை ஒன்றாகக் கொண்டு, தர்மசீலனான ராமனைப் பின்தொடர்வோம்.
2.33.18
समुद्धृतनिधानानि परिध्वस्ताजिराणि च।
उपात्तधनधान्यानि हृतसाराणि सर्वशः ॥ २.३३.१८ ॥
புதையல்கள் தோண்டி எடுக்கப்பட்டு, முற்றங்கள் சிதைந்து, செல்வமும் தானியமும் கொள்ளையிடப்பட்டு, எல்லாம் சாரமிழந்த நிலை.
2.33.19
रजसाभ्यवकीर्णानि परित्यक्तानि दैवतैः।
मूषकैः परिधावद्भिरुद्बिलैरावृतानि च ॥ २.३३.१९ ॥
தூசியால் மூடப்பட்டவையும், தெய்வங்களால் கைவிடப்பட்டவையும், ஓடித்திரியும் எலிகளாலும் வளைகளிலிருந்து வெளிவரும் உயிரினங்களாலும் நிரம்பியவையுமான (இல்லங்கள்).
2.33.20
अपेतोदकधूमानि हीनसम्मार्जनानि च।
प्रणष्टबलिकर्मेज्यामन्त्रहोमजपानि च ॥ २.३३.२० ॥
நீரும் புகையும் நீங்கியவையும், பெருக்கித் துப்புரவு செய்யப்படாதவையும், பலி, யாகம், மந்திரம், ஹோமம் மற்றும் ஜபம் நின்றுபோனவையுமான (இல்லங்கள்).
2.33.21
दुष्कालेनेव भग्नानि भिन्नभाजनवन्ति च।
अस्मत्त्यक्तानि कैकेयी वेश्मानि प्रतिपद्यताम् ॥ २.३३.२१ ॥
பஞ்சத்தால் சிதைந்தவை போலும், உடைந்த பாத்திரங்களுடையவையும், நாம் கைவிட்டவையுமான அந்த இல்லங்களை கைகேயி அடையட்டும்.
2.33.22
वनं नगरमेवास्तु येन गच्छति राघवः।
अस्माभिश्च परित्यक्तं पुरं सम्पद्यतां वनम् ॥ २.३३.२२ ॥
ராகவன் செல்லும் வனமே நகரமாகட்டும்; நம்மால் கைவிடப்பட்ட இந்நகரம் வனமாகட்டும்.
2.33.23
बिलानि दंष्ट्रिणः सर्वे सानूनि मृगपक्षिणः।
त्यजन्त्वस्मद्भयाद्भीता गजाः सिंहा वनान्यपि ॥ २.३३.२३ ॥
கோரைப்பற்களுடைய விலங்குகள் யாவும் தம் வளைகளையும், மலைச்சரிவுகளையும், மான்களும் பறவைகளும் அனைத்தையும் விட்டுவிடட்டும்; நம் அச்சத்தால் அஞ்சிய யானைகளும் சிங்கங்களும் காடுகளையும் விட்டுவிடட்டும்.
2.33.24
अस्मत्त्यक्तं प्रपद्यन्तु सेव्यमानं त्यजन्तु च।
तृणमांसफलादानां देशं व्यालमृगद्विजम् ॥ २.३३.२४ ॥
நம்மால் கைவிடப்பட்டதும், பயன்படுத்தப்பட்டு பின் விடப்படுவதுமான அந்த இடத்தை — புல், இறைச்சி, பழம் உண்ணும் உயிரினங்கள், பாம்புகள், மிருகங்கள், பறவைகள் வாழும் நாட்டை — அவை அடையட்டும், விட்டும் போகட்டும்.
2.33.25
प्रपद्यतां हि कैकेयी सपुत्रा सह बान्धवैः।
राघवेण वयं सर्वे वने वत्स्याम निर्वृताः ॥ २.३३.२५ ॥
கைகேயி தன் மகனோடும் உறவினரோடும் ராகவனிடம் செல்லட்டும்; நாங்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் காட்டில் வசிப்போம்.
2.33.26
इत्येवं विविधा वाचो नानाजनसमीरिताः।
शुश्राव राघवः श्रुत्वा न विचक्रेऽस्य मानसम् ॥ २.३३.२६ ॥
இவ்வாறு பலரும் சொன்ன பலவித சொற்களை ராகவன் கேட்டான்; கேட்டும் அவன் மனம் அதில் ஈடுபடவில்லை.
2.33.27
स तु वेश्म पुनर्मातुः कैलासशिखरप्रभम्।
अभिचक्राम धर्मात्मा मत्तमातङ्गविक्रमः ॥ २.३३.२७ ॥
பின்னர் அந்த தர்மாத்மா, மதம் கொண்ட யானை போன்ற வீரியமுடையவன், கைலாச சிகரம் போல ஒளிரும் தன் தாயின் மாளிகையை நோக்கிச் சென்றான்.
2.33.28
विनीतवीरपुरुषं प्रविश्य तु नृपालयम्।
ददर्शावस्थितं दीनं सुमन्त्रमविदूरतः ॥ २.३३.२८ ॥
அடக்கமுள்ள வீரர்கள் நிறைந்த அரச மாளிகையில் நுழைந்து, அருகில் நின்ற துயரமுற்ற சுமந்திரனைக் கண்டான்.
2.33.29
प्रतीक्षमाणोऽभिजनं तदार्त-
मनार्तरूपः प्रहसन्निवाथ।
जगाम रामः पितरं दिदृक्षुः
पितुर्निदेशं विधिवच्चिकीर्षुः ॥ २.३३.२९ ॥
துயருற்ற உறவினர்களை எதிர்நோக்கியவாறு, துயரம் தோன்றாத உருவத்தோடு, புன்னகைப்பவன் போல, தந்தையைக் காண விரும்பி ராமன் சென்றான்; தந்தையின் கட்டளையை முறைப்படி நிறைவேற்ற விரும்பி.
2.33.30
तत्पूर्वमैक्ष्वाकसुतो महात्मा
रामो गमिष्यन् नृपमार्तरूपम्।
व्यतिष्ठत प्रेक्ष्य तदा सुमन्त्रं
पितुर्महात्मा प्रतिहारणार्थम् ॥ २.३३.३० ॥
அப்போது இக்ஷ்வாகு குலத்து மகனாகிய மகாத்மா ராமன், துயருற்ற நிலையில் இருந்த மன்னனிடம் செல்லவிருந்தவன், சுமந்திரனைக் கண்டு, தந்தைக்கு அறிவிப்பதற்காக அங்கேயே நின்றான்.
2.33.31
पितुर्निदेशेन तु धर्मवत्सलो
वनप्रवेशे कृतबुद्धिनिश्चयः।
स राघवः प्रेक्ष्य सुमन्त्रमब्रवी-
न्निवेदयस्वागमनं नृपाय मे ॥ २.३३.३१ ॥
தந்தையின் கட்டளையால் தர்மத்தில் பற்றுள்ள அவர் வனப்பிரவேசத்தில் உறுதியான முடிவு கொண்டார். அந்த ராகவன் சுமந்திரனைப் பார்த்துச் சொன்னார்: "அரசனிடம் என் வருகையைத் தெரிவி."