Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.33.1
दत्त्वा तु सह वैदेह्या ब्राह्मणेभ्यो धनं बहु।
जग्मतुः पितरं द्रष्टुं सीतया सह राघवौ ॥ २.३३.१ ॥
Tendo dado muita riqueza aos brâmanes com Vaidehī, os dois descendentes de Raghu partiram com Sītā para ver seu pai.
2.33.2
ततो गृहीते प्रेष्याभ्यामशोभेतां तदायुधे।
मालादामभिरासक्ते सीतया समलंकृते ॥ २.३३.२ ॥
Então as duas armas, tomadas pelos servos, penduradas com guirlandas e adornadas por Sītā, brilharam.
2.33.3
ततः प्रासादहर्म्याणि विमानशिखराणि च।
अभिरुह्य जनः श्रीमानुदासीनो व्यलोकयत् ॥ २.३३.३ ॥
Então as pessoas ilustres, subindo aos palácios, mansões e topos das torres, olhavam com indiferença.
2.33.4
न हि रथ्याः सुशक्यन्ते गन्तुं बहुजनाकुलाः।
आरुह्य तस्मात् प्रासादाद् दीनाः पश्यन्ति राघवम् ॥ २.३३.४ ॥
As ruas estavam cheias demais de gente para se caminhar facilmente; então os aflitos subiram aos palácios e viram Rāghava.
2.33.5
पदातिं सानुजं दृष्ट्वा ससीतं च जनास्तदा।
ऊचुर्बहुजना वाचः शोकोपहतचेतसः ॥ २.३३.५ ॥
Vendo-o ir a pé com seu irmão mais novo e com Sītā, muitas pessoas com o coração ferido pela dor disseram então estas palavras.
2.33.6
यं यान्तमनुयाति स्म चतुरङ्गबलं महत्।
तमेकं सीतया सार्धमनुयाति स्म लक्ष्मणः ॥ २.३३.६ ॥
Aquele que antes era seguido pelo grande exército de quatro divisões ao partir, agora apenas Lakṣmaṇa o segue, junto com Sītā.
2.33.7
ऐश्वर्यस्य रसज्ञः सन् कामानां चाकरो महान्।
नेच्छत्येवानृतं कर्तुं वचनं धर्मगौरवात् ॥ २.३३.७ ॥
Embora conheça o sabor da soberania e seja um grande depósito de desejos, ele não quer tornar falsa a sua palavra, por reverência ao dharma.
2.33.8
या न शक्या पुरा द्रष्टुं भूतैराकाशगैरपि।
तामद्य सीतां पश्यन्ति राजमार्गगता जनाः ॥ २.३३.८ ॥
Aquela que outrora nem os seres que percorrem o céu podiam ver, essa Sītā, as pessoas que caminham pela estrada real veem hoje.
2.33.9
अङ्गरागोचितां सीतां रक्तचन्दनसेविनीम्।
वर्षमुष्णं च शीतं च नेष्यत्याशु विवर्णताम् ॥ २.३३.९ ॥
Sītā, digna de unguentos corporais e habituada ao sândalo vermelho, logo será levada à palidez pela chuva, pelo calor e pelo frio.
2.33.10
अद्य नूनं दशरथः सत्त्वमाविश्य भाषते।
नहि राजा प्रियं पुत्रं विवासयितुमर्हति ॥ २.३३.१० ॥
Sem dúvida hoje Daśaratha fala possuído por algum poder, pois um rei não merece desterrar seu amado filho.
2.33.11
निर्गुणस्यापि पुत्रस्य कथं स्याद् विनिवासनम्।
किं पुनर्यस्य लोकोऽयं जितो वृत्तेन केवलम् ॥ २.३३.११ ॥
Como poderia sequer um filho sem mérito ser banido? O que dizer, então, daquele por cuja conduta somente este mundo foi conquistado?
2.33.12
आनृशंस्यमनुक्रोशः श्रुतं शीलं दमः शमः।
राघवं शोभयन्त्येते षड्गुणाः पुरुषर्षभम् ॥ २.३३.१२ ॥
A gentileza, a compaixão, o saber, a boa conduta, o domínio de si e a serenidade: estas seis qualidades adornam Rāghava, o touro entre os homens.
2.33.13
तस्मात् तस्योपघातेन प्रजाः परमपीडिताः।
औदकानीव सत्त्वानि ग्रीष्मे सलिलसंक्षयात् ॥ २.३३.१३ ॥
Assim, quando ele é prejudicado, os súditos ficam profundamente aflitos, como os seres aquáticos no verão quando a água seca.
2.33.14
पीडया पीडितं सर्वं जगदस्य जगत्पतेः।
मूलस्येवोपघातेन वृक्षः पुष्पफलोपगः ॥ २.३३.१४ ॥
Todo o mundo é afligido pela aflição desse senhor do mundo, como uma árvore com flores e frutos é prejudicada quando sua raiz é ferida.
2.33.15
मूलं ह्येष मनुष्याणां धर्मसारो महाद्युतिः।
पुष्पं फलं च पत्रं च शाखाश्चास्येतरे जनाः ॥ २.३३.१५ ॥
Ele é, de fato, a raiz dos homens, a essência do dharma, de grande esplendor; as flores, os frutos, as folhas e os ramos são as outras pessoas.
2.33.16
ते लक्ष्मण इव क्षिप्रं सपत्न्यः सहबान्धवाः।
गच्छन्तमनुगच्छामो येन गच्छति राघवः ॥ २.३३.१६ ॥
Como Lakṣmaṇa, nós, juntamente com nossas co-esposas e parentes, seguiremos rapidamente Rāghava para onde quer que ele vá.
2.33.17
उद्यानानि परित्यज्य क्षेत्राणि च गृहाणि च।
एकदुःखसुखा राममनुगच्छाम धार्मिकम् ॥ २.३३.१७ ॥
Deixando para trás jardins, campos e casas, partilhando uma mesma dor e uma mesma alegria, seguiremos o justo Rāma.
2.33.18
समुद्धृतनिधानानि परिध्वस्ताजिराणि च।
उपात्तधनधान्यानि हृतसाराणि सर्वशः ॥ २.३३.१८ ॥
Tesouros desenterrados, pátios arruinados, riquezas e grãos levados, tudo despojado de sua essência por completo.
2.33.19
रजसाभ्यवकीर्णानि परित्यक्तानि दैवतैः।
मूषकैः परिधावद्भिरुद्बिलैरावृतानि च ॥ २.३३.१९ ॥
Cobertos de poeira, abandonados pelos deuses, invadidos por ratos que correm e por criaturas saindo de suas tocas.
2.33.20
अपेतोदकधूमानि हीनसम्मार्जनानि च।
प्रणष्टबलिकर्मेज्यामन्त्रहोमजपानि च ॥ २.३३.२० ॥
De onde se foram a água e a fumaça, onde falta a varredura, e onde cessaram oferendas, sacrifícios, mantras, oblações e recitações.
2.33.21
दुष्कालेनेव भग्नानि भिन्नभाजनवन्ति च।
अस्मत्त्यक्तानि कैकेयी वेश्मानि प्रतिपद्यताम् ॥ २.३३.२१ ॥
Como se quebrados pela fome, com vasilhas partidas, abandonados por nós — que Kaikeyī tome posse destas casas.
2.33.22
वनं नगरमेवास्तु येन गच्छति राघवः।
अस्माभिश्च परित्यक्तं पुरं सम्पद्यतां वनम् ॥ २.३३.२२ ॥
Que a floresta para onde vai Rāghava se torne a cidade, e que esta cidade, abandonada por nós, se torne floresta.
2.33.23
बिलानि दंष्ट्रिणः सर्वे सानूनि मृगपक्षिणः।
त्यजन्त्वस्मद्भयाद्भीता गजाः सिंहा वनान्यपि ॥ २.३३.२३ ॥
Que todas as feras de presas abandonem suas tocas, as encostas, os veados e as aves; que elefantes e leões, assustados pelo nosso temor, abandonem também as florestas.
2.33.24
अस्मत्त्यक्तं प्रपद्यन्तु सेव्यमानं त्यजन्तु च।
तृणमांसफलादानां देशं व्यालमृगद्विजम् ॥ २.३३.२४ ॥
Que vão ao lugar abandonado por nós e frequentado, e que o deixem — a terra dos que comem capim, carne e frutas, das serpentes, feras e aves.
2.33.25
प्रपद्यतां हि कैकेयी सपुत्रा सह बान्धवैः।
राघवेण वयं सर्वे वने वत्स्याम निर्वृताः ॥ २.३३.२५ ॥
Que Kaikeyī vá com seu filho e parentes até Rāghava; todos nós viveremos contentes na floresta.
2.33.26
इत्येवं विविधा वाचो नानाजनसमीरिताः।
शुश्राव राघवः श्रुत्वा न विचक्रेऽस्य मानसम् ॥ २.३३.२६ ॥
Assim Rāghava ouviu as diversas palavras ditas por muitas pessoas; mas, tendo ouvido, não fixou nada em sua mente.
2.33.27
स तु वेश्म पुनर्मातुः कैलासशिखरप्रभम्।
अभिचक्राम धर्मात्मा मत्तमातङ्गविक्रमः ॥ २.३३.२७ ॥
Então aquele de alma justa, com o valor de um elefante em fúria, dirigiu-se de novo à morada de sua mãe, resplandecente como o cume do Kailāsa.
2.33.28
विनीतवीरपुरुषं प्रविश्य तु नृपालयम्।
ददर्शावस्थितं दीनं सुमन्त्रमविदूरतः ॥ २.३३.२८ ॥
Ao entrar no palácio real, cheio de homens valentes e disciplinados, viu Sumantra de pé não muito longe, abatido.
2.33.29
प्रतीक्षमाणोऽभिजनं तदार्त-
मनार्तरूपः प्रहसन्निवाथ।
जगाम रामः पितरं दिदृक्षुः
पितुर्निदेशं विधिवच्चिकीर्षुः ॥ २.३३.२९ ॥
Esperando a família aflita, sem deixar transparecer dor na aparência, como se sorrisse, Rāma foi, desejando ver seu pai e cumprir como convém a ordem do pai.
2.33.30
तत्पूर्वमैक्ष्वाकसुतो महात्मा
रामो गमिष्यन् नृपमार्तरूपम्।
व्यतिष्ठत प्रेक्ष्य तदा सुमन्त्रं
पितुर्महात्मा प्रतिहारणार्थम् ॥ २.३३.३० ॥
Então Rāma, o magnânimo filho da linhagem de Ikṣvāku, prestes a ir ao rei em seu estado aflito, viu Sumantra e parou para que seu pai fosse avisado.
2.33.31
पितुर्निदेशेन तु धर्मवत्सलो
वनप्रवेशे कृतबुद्धिनिश्चयः।
स राघवः प्रेक्ष्य सुमन्त्रमब्रवी-
न्निवेदयस्वागमनं नृपाय मे ॥ २.३३.३१ ॥
Por ordem de seu pai, Rāma, amante do dharma, resolvera firmemente entrar na floresta. Aquele Rāghava, olhando para Sumantra, disse: "Anuncie ao rei a minha chegada."