Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.37.1
महामात्रवचः श्रुत्वा रामो दशरथं तदा।
अभ्यभाषत वाक्यं तु विनयज्ञो विनीतवत् ॥ २.३७.१ ॥
Tendo ouvido as palavras do grande ministro, Rāma, conhecedor do decoro, dirigiu-se então a Daśaratha, humildemente, com estas palavras.
2.37.2
त्यक्तभोगस्य मे राजन् वने वन्येन जीवतः।
किं कार्यमनुयात्रेण त्यक्तसङ्गस्य सर्वतः ॥ २.३७.२ ॥
Ó rei, para mim, que renunciei aos prazeres e vivo na floresta de alimento silvestre, de que serve um séquito, eu que abandonei todo apego?
2.37.3
यो हि दत्त्वा द्विपश्रेष्ठं कक्ष्यायां कुरुते मनः।
रज्जुस्नेहेन किं तस्य त्यजतः कुञ्जरोत्तमम् ॥ २.३७.३ ॥
De que serve o apego à corda a quem abandona o melhor dos elefantes, quem, tendo dado o melhor dos elefantes, fixa a mente na cilha?
2.37.4
तथा मम सतां श्रेष्ठ किं ध्वजिन्या जगत्पते।
सर्वाण्येवानुजानामि चीराण्येवानयन्तु मे ॥ २.३७.४ ॥
Do mesmo modo, ó melhor dos bons, senhor do mundo! De que me serve um exército? Permito tudo; que me tragam apenas vestes de casca.
2.37.5
खनित्रपिटके चोभे समानयत गच्छत।
चतुर्दश वने वासं वर्षाणि वसतो मम ॥ २.३७.५ ॥
Trazei ambos, a enxada e o cesto, ide! Devo morar na floresta por catorze anos.
2.37.6
अथ चीराणि कैकेयी स्वयमाहृत्य राघवम्।
उवाच परिधत्स्वेति जनौघे निरपत्रपा ॥ २.३७.६ ॥
Então Kaikeyī, ela mesma, trouxe as vestes de casca e disse a Rāghava: «Veste-as», falando sem pudor no meio da multidão.
2.37.7
स चीरे पुरुषव्याघ्रः कैकेय्याः प्रतिगृह्य ते।
सूक्ष्मवस्त्रमवक्षिप्य मुनिवस्त्राण्यवस्त ह ॥ २.३७.७ ॥
Aquele tigre entre os homens recebeu de Kaikeyī as vestes de casca, deixou de lado o tecido fino e vestiu as roupas dos ascetas.
2.37.8
लक्ष्मणश्चापि तत्रैव विहाय वसने शुभे।
तापसाच्छादने चैव जग्राह पितुरग्रतः ॥ २.३७.८ ॥
Lakṣmaṇa também, ali mesmo diante do pai, deixou suas belas vestes e tomou as coberturas dos ascetas.
2.37.9
अथात्मपरिधानार्थं सीता कौशेयवासिनी।
सम्प्रेक्ष्य चीरं संत्रस्ता पृषती वागुरामिव ॥ २.३७.९ ॥
Então Sītā, vestida de seda, ao ver a veste de casca destinada a si, assustou-se como uma corça malhada diante de uma armadilha.
2.37.10
सा व्यपत्रपमाणेव प्रगृह्य च सुदुर्मनाः।
कैकेय्याः कुशचीरे ते जानकी शुभलक्षणा ॥ २.३७.१० ॥
Como se estivesse envergonhada, com o coração profundamente perturbado, Jānakī de sinais auspiciosos tomou de Kaikeyī aquelas vestes de casca de kuśa.
2.37.11
अश्रुसम्पूर्णनेत्रा च धर्मज्ञा धर्मदर्शिनी।
गन्धर्वराजप्रतिमं भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ २.३७.११ ॥
Com os olhos cheios de lágrimas, ela, que conhece e vê o dharma, falou assim ao esposo, semelhante ao rei dos gandharvas.
2.37.13
कथं नु चीरं बघ्नन्ति मुनयो वनवासिनः।
कृत्वा कण्ठे स्म सा चीरमेकमादाय पाणिना।
तस्थौ ह्यकुशला तत्र व्रीडिता जनकात्मजा ॥ २.३७.१३ ॥
"Como os sábios que vivem na floresta amarram as vestes de casca?" Dizendo isso, a filha de Janaka tomou uma veste de casca na mão, colocou-a no pescoço e ficou ali, sem jeito e envergonhada.
2.37.14
तस्यास्तत् क्षिप्रमागत्य रामो धर्मभृतां वरः।
चीरं बबन्ध सीतायाः कौशेयस्योपरि स्वयम् ॥ २.३७.१४ ॥
Rāma, o melhor dos guardiões do dharma, chegou depressa e ele mesmo amarrou a veste de casca de Sītā sobre o seu tecido de seda.
2.37.15
रामं प्रेक्ष्य तु सीताया बध्नन्तं चीरमुत्तमम्।
अन्तःपुरचरा नार्यो मुमुचुर्वारि नेत्रजम् ॥ २.३७.१५ ॥
Ao ver Rāma atando a veste de casca fina de Sītā, as mulheres que circulavam nos aposentos internos derramaram lágrimas dos olhos.
2.37.16
ऊचुश्च परमायत्ता रामं ज्वलिततेजसम्।
वत्स नैवं नियुक्तेयं वनवासे मनस्विनी ॥ २.३७.१६ ॥
Profundamente aflitas, disseram a Rāma, resplandecente de glória: "Querido filho, esta mulher de mente nobre não é apta para o exílio na floresta."
2.37.17
पितुर्वाक्यानुरोधेन गतस्य विजनं वनम्।
तावद् दर्शनमस्या नः सफलं भवतु प्रभो ॥ २.३७.१७ ॥
Já que partes para a floresta deserta por obediência às palavras de teu pai, ó senhor, que a visão dela nos seja proveitosa.
2.37.18
लक्ष्मणेन सहायेन वनं गच्छस्व पुत्रक।
नेयमर्हति कल्याणि वस्तुं तापसवद् वने ॥ २.३७.१८ ॥
Querido filho, vai à floresta com Lakṣmaṇa como companheiro. Ó bendita, ela não merece morar na floresta como uma asceta.
2.37.19
कुरु नो याचनां पुत्र सीता तिष्ठतु भामिनी।
धर्मनित्यः स्वयं स्थातुं न हीदानीं त्वमिच्छसि ॥ २.३७.१९ ॥
Querido filho, atende nosso pedido: que a radiante Sītā permaneça aqui. Tu, sempre devotado ao dharma, não queres agora que ela fique.
2.37.20
तासामेवंविधा वाचः शृण्वन् दशरथात्मजः।
बबन्धैव तथा चीरं सीतया तुल्यशीलया ॥ २.३७.२० ॥
Ouvindo essas palavras das mulheres, o filho de Daśaratha vestiu igualmente a roupa de casca, e Sītā, igual a ele em caráter, fez o mesmo.
2.37.21
चीरे गृहीते तु तया सबाष्पो नृपतेर्गुरुः।
निवार्य सीतां कैकेयीं वसिष्ठो वाक्यमब्रवीत् ॥ २.३७.२१ ॥
Quando ela pegou a roupa de casca, Vasiṣṭha, o preceptor do rei, com os olhos cheios de lágrimas, deteve Sītā e Kaikeyī e disse estas palavras.
2.37.22
अतिप्रवृत्ते दुर्मेधे कैकेयि कुलपांसनि।
वञ्चयित्वा तु राजानं न प्रमाणेऽवतिष्ठसि ॥ २.३७.२२ ॥
Kaikeyī, foste longe demais, insensata, vergonha da tua linhagem! Tendo enganado o rei, já não te manténs no lugar de autoridade digna de confiança.
2.37.23
न गन्तव्यं वनं देव्या सीतया शीलवर्जिते।
अनुष्ठास्यति रामस्य सीता प्रकृतमासनम् ॥ २.३७.२३ ॥
Mulher privada de virtude, a rainha Sītā não deve ir à floresta; Sītā ocupará o assento habitual de Rāma.
2.37.24
आत्मा हि दाराः सर्वेषां दारसंग्रहवर्तिनाम्।
आत्मेयमिति रामस्य पालयिष्यति मेदिनीम् ॥ २.३७.२४ ॥
Para todos os que mantêm um lar, a esposa é de fato o próprio eu; tendo-a como o próprio eu de Rāma, ela protegerá a terra.
2.37.25
अथ यास्यति वैदेही वनं रामेण संगता।
वयमत्रानुयास्यामः पुरं चेदं गमिष्यति ॥ २.३७.२५ ॥
Se Vaidehī Sītā for à floresta junto com Rāma, nós os seguiremos daqui, e esta cidade também irá com eles.
2.37.26
अन्तपालाश्च यास्यन्ति सदारो यत्र राघवः।
सहोपजीव्यं राष्ट्रं च पुरं च सपरिच्छदम् ॥ २.३७.२६ ॥
Também os guardas das fronteiras irão para onde o Rāghava for com sua esposa; o reino que depende dele e a cidade com toda a sua comitiva também irão.
2.37.27
भरतश्च सशत्रुघ्नश्चीरवासा वनेचरः।
वने वसन्तं काकुत्स्थमनुवत्स्यति पूर्वजम् ॥ २.३७.२७ ॥
Também Bharata e Śatrughna, vestidos com roupas de casca e vivendo como habitantes da floresta, seguirão o irmão mais velho, o Kākutstha, e permanecerão na floresta.
2.37.28
ततः शून्यां गतजनां वसुधां पादपैः सह।
त्वमेका शाधि दुर्वृत्ता प्रजानामहिते स्थिता ॥ २.३७.२८ ॥
Então, tu, de conduta perversa, que te colocas contra o bem do povo, governarás sozinha esta terra esvaziada de seus habitantes, junto com as árvores.
2.37.29
न हि तद् भविता राष्ट्रं यत्र रामो न भूपतिः।
तद् वनं भविता राष्ट्रं यत्र रामो निवत्स्यति ॥ २.३७.२९ ॥
Não será um reino aquele onde Rāma não for rei; aquela floresta onde Rāma habitará será o reino.
2.37.30
न ह्यदत्तां महीं पित्रा भरतः शास्तुमिच्छति।
त्वयि वा पुत्रवद् वस्तुं यदि जातो महीपतेः ॥ २.३७.३० ॥
Bharata não deseja governar uma terra que não lhe foi dada por seu pai; se nasceu como filho do rei, desejaria viver contigo como um filho.
2.37.31
यद्यपि त्वं क्षितितलाद् गगनं चोत्पतिष्यसि।
पितृवंशचरित्रज्ञः सोऽन्यथा न करिष्यति ॥ २.३७.३१ ॥
Mesmo que subisses da superfície da terra ao céu, ele, que conhece a conduta de sua linhagem paterna, não agiria de outra forma.
2.37.32
तत् त्वया पुत्रगर्धिन्या पुत्रस्य कृतमप्रियम्।
लोके नहि स विद्येत यो न राममनुव्रतः ॥ २.३७.३२ ॥
Portanto, ávida por um filho, fizeste o que é desagradável ao teu filho. No mundo não há ninguém que não siga Rāma.
2.37.33
द्रक्ष्यस्यद्यैव कैकेयि पशुव्यालमृगद्विजान्।
गच्छतः सह रामेण पादपांश्च तदुन्मुखान् ॥ २.३७.३३ ॥
Kaikeyī, hoje mesmo verás os animais, as feras selvagens, os veados e as aves, e as árvores voltadas para eles, enquanto Rāma parte.
2.37.34
अथोत्तमान्याभरणानि देवि
देहि स्नुषायै व्यपनीय चीरम्।
न चीरमस्याः प्रविधीयतेति
न्यवारयत् तद् वसनं वसिष्ठः ॥ २.३७.३४ ॥
Então, ó rainha, dá belos ornamentos à nora e manda tirar-lhe a veste de casca. «Para ela não está prescrita a veste de casca», disse Vasiṣṭha, e proibiu aquela veste.
2.37.35
एकस्य रामस्य वने निवास-
स्त्वया वृतः केकयराजपुत्रि।
विभूषितेयं प्रतिकर्मनित्या
वसत्वरण्ये सह राघवेण ॥ २.३७.३५ ॥
Filha do rei de Kekaya, escolheste para Rāma apenas o exílio na floresta. Que ela, sempre dedicada ao serviço e adornada, habite a floresta com o Rāghava.
2.37.36
यानैश्च मुख्यैः परिचारकैश्च
सुसंवृता गच्छतु राजपुत्री।
वस्त्रैश्च सर्वैः सहितैर्विधानै-
र्नेयं वृता ते वरसम्प्रदाने ॥ २.३७.३६ ॥
Que a princesa vá bem escoltada por excelentes veículos e serviçais, e vá com todas as vestes e provisões. Ao conceder o dom, não a escolheste.
2.37.37
तस्मिंस्तथा जल्पति विप्रमुख्ये
गुरौ नृपस्याप्रतिमप्रभावे।
नैव स्म सीता विनिवृत्तभावा
प्रियस्य भर्तुः प्रतिकारकामा ॥ २.३७.३७ ॥
Enquanto o principal dos brâmanes, mestre do rei de poder incomparável, assim falava, Sītā não voltou atrás; desejava servir o seu amado esposo.