வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.38
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.38.1
तस्यां चीरं वसानायां नाथवत्यामनाथवत्।
प्रचुक्रोश जनः सर्वो धिक् त्वां दशरथं त्विति ॥ २.३८.१ ॥
நாதன் இருந்தும் அநாதையைப் போல் அவள் மரவுரி அணிந்திருக்கக் கண்டு, எல்லா மக்களும் கூக்குரலிட்டனர்: “தசரதா, உனக்குக் கேடு!”
2.38.2
तेन तत्र प्रणादेन दुःखितः स महीपतिः।
चिच्छेद जीविते श्रद्धां धर्मे यशसि चात्मनः ॥ २.३८.२ ॥
அந்த ஓலத்தால் துயருற்ற அந்த மன்னன், அங்கேயே தன் உயிர் மீதும், தன் தர்மத்தின் மீதும், தன் புகழின் மீதும் நம்பிக்கை அற்றுப்போனான்.
2.38.3
स निःश्वस्योष्णमैक्ष्वाकस्तां भार्यामिदमब्रवीत्।
कैकेयि कुशचीरेण न सीता गन्तुमर्हति ॥ २.३८.३ ॥
அவன் சூடான பெருமூச்செறிந்து, இக்ஷ்வாகு குலத்தவனான அவன் தன் மனைவியிடம் இவ்வாறு கூறினான்—“கைகேயி, குசப் புல் மரவுரியுடன் சீதை காட்டுக்குச் செல்வது தகாது.”
2.38.4
सुकुमारी च बाला च सततं च सुखोचिता।
नेयं वनस्य योग्येति सत्यमाह गुरुर्मम ॥ २.३८.४ ॥
இவள் மென்மையானவள், இளையவள், எப்போதும் சுகத்தில் வளர்ந்தவள்; இவள் காட்டுக்குத் தகுதியானவள் அல்ல—இதுவே என் குரு உண்மையாகச் சொன்னது.
2.38.5
इयं हि कस्यापि करोति किंचित्
तपस्विनी राजवरस्य पुत्री।
या चीरमासाद्य जनस्य मध्ये
स्थिता विसंज्ञा श्रमणीव काचित् ॥ २.३८.५ ॥
சிறந்த மன்னனின் மகளான இந்தத் தவக்கோலத்துப் பெண் யாருக்கு என்ன செய்ய முடியும்? மரவுரியைப் பெற்று மக்கள் நடுவே மயக்கத்துடன் நிற்கிறாள், எங்கோ ஒரு துறவிப் பெண்ணைப் போல.
2.38.6
चीराण्यपास्याज्जनकस्य कन्या
नेयं प्रतिज्ञा मम दत्तपूर्वा।
यथासुखं गच्छतु राजपुत्री
वनं समग्रा सह सर्वरत्नैः ॥ २.३८.६ ॥
ஜனகனின் இம்மகள் மரவுரிகளைக் களையட்டும்; இது நான் முன்பு அளித்த வாக்குறுதி அல்ல. அரசகுமாரி எல்லா ரத்தினங்களுடனும் முழு சுகத்துடன் காட்டுக்குச் செல்லட்டும்.
2.38.7
अजीवनार्हेण मया नृशंसा
कृता प्रतिज्ञा नियमेन तावत्।
त्वया हि बाल्यात् प्रतिपन्नमेतत्
तन्मा दहेद् वेणुमिवात्मपुष्पम् ॥ २.३८.७ ॥
வாழத் தகுதியற்ற நான் முன்பே கொடுமையான அந்த வாக்குறுதியைக் கட்டுப்பாட்டுடன் செய்து விட்டேன். நீயோ சிறுவயதிலேயே அதை ஏற்றுக்கொண்டாய். எனவே மூங்கிலைத் தன் சொந்தப் பூ எரிப்பது போல அது என்னை எரிக்கட்டும்.
2.38.8
रामेण यदि ते पापे किंचित्कृतमशोभनम्।
अपकारः क इह ते वैदेह्या दर्शितोऽधमे ॥ २.३८.८ ॥
பாவியே, ராமன் உனக்கு ஏதேனும் தகாததைச் செய்திருந்தால், கீழ்மையானவளே, வைதேஹி உனக்கு இங்கே என்ன தீங்கு செய்தாள்?
2.38.9
मृगीवोत्फुल्लनयना मृदुशीला मनस्विनी।
अपकारं कमिव ते करोति जनकात्मजा ॥ २.३८.९ ॥
மானைப் போன்ற விரிந்த கண்களும், மென்மையான இயல்பும், உயர்ந்த மனமும் கொண்ட ஜனகனின் மகள் உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தாள்?
2.38.10
ननु पर्याप्तमेवं ते पापे रामविवासनम्।
किमेभिः कृपणैर्भूयः पातकैरपि ते कृतैः ॥ २.३८.१० ॥
பாவியே, உனக்கு ராமனின் வனவாசமே போதாதா? நீ ஏற்கெனவே செய்த இந்தக் கேவலமான பாவங்களால் இனி என்ன பயன்?
2.38.11
प्रतिज्ञातं मया तावत् त्वयोक्तं देवि शृण्वता।
रामं यदभिषेकाय त्वमिहागतमब्रवीः ॥ २.३८.११ ॥
தேவியே, நான் முன்பே வாக்களித்தேன்; நான் கேட்கும்போதே நீ சொன்னதும் அதுவே. ராமனின் முடிசூட்டுக்காக நீ இங்கு வந்து சொன்ன வார்த்தைகள் அவையே.
2.38.12
तत्त्वेतत् समतिक्रम्य निरयं गन्तुमिच्छसि।
मैथिलीमपि या हि त्वमीक्षसे चीरवासिनीम् ॥ २.३८.१२ ॥
ஆனால் இதை மீறி நரகத்திற்குச் செல்ல விரும்புகிறாய்; உண்மையாகவே நீ மரவுரி அணிந்த மைதிலியையும் பார்க்கிறாய்.
2.38.13
एवं ब्रुवन्तं पितरं रामः सम्प्रस्थितो वनम्।
अवाक्शिरसमासीनमिदं वचनमब्रवीत् ॥ २.३८.१३ ॥
இவ்வாறு தந்தை பேசிக்கொண்டிருக்க, காட்டிற்குப் புறப்படத் தயாரான ராமன், தலை குனிந்து அமர்ந்திருந்த தந்தையிடம் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்.
2.38.14
इयं धार्मिक कौसल्या मम माता यशस्विनी।
वृद्धा चाक्षुद्रशीला च न च त्वां देव गर्हते ॥ २.३८.१४ ॥
இவள் தர்மத்தில் நிலைத்தவளும், புகழ் பெற்றவளுமான கௌசல்யை, என் தாய். அவள் முதியவள்; உயர்ந்த குணம் கொண்டவள். தேவனே, அவள் உன்னைக் குறை கூறுவதில்லை.
2.38.15
मया विहीनां वरद प्रपन्नां शोकसागरम्।
अदृष्टपूर्वव्यसनां भूयः सम्मन्तुमर्हसि ॥ २.३८.१५ ॥
வரம் அளிப்பவனே, என்னைப் பிரிந்து துயரக் கடலில் விழுந்திருக்கும் அவளை, இதுவரை கண்டிராத துன்பத்திலிருக்கும் அவளை, மீண்டும் நீ தேற்ற வேண்டும்.
2.38.16
पुत्रशोकं यथा नर्च्छेत् त्वया पूज्येन पूजिता।
मां हि संचिन्तयन्ती सा त्वयि जीवेत् तपस्विनी ॥ २.३८.१६ ॥
நீ வணங்கத்தக்கவனாக மதித்துப் போற்றினால், அவள் மகன்-துயரை அடையாமல் இருப்பாள். என்னையே எப்போதும் எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் அந்தத் தவசினி உன்னை நம்பியே வாழட்டும்.
2.38.17
इमां महेन्द्रोपम जातगर्धिनीं
तथा विधातुं जननीं ममार्हसि।
यथा वनस्थे मयि शोककर्शिता
न जीवितं न्यस्य यमक्षयं व्रजेत् ॥ २.३८.१७ ॥
இந்திரனுக்கு நிகரானவனே, இத்தாய் என்னை நினைத்து ஏங்கியிருக்கிறாள். நான் காட்டில் இருக்கும்போது துயரால் வாடி உயிரை விட்டு யமலோகம் செல்லாதபடி, என் தாயை நீ அவ்வாறு நடத்த வேண்டும்.