Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.47.1
प्रभातायां तु शर्वर्यां पौरास्ते राघवं विना।
शोकोपहतनिश्चेष्टा बभूवुर्हतचेतसः ॥ २.४७.१ ॥
Als die Nacht zum Morgen wurde, erstarrten die Bürger ohne Rāghava vor Kummer, bewegungslos, ihr Geist wie erschlagen.
2.47.2
शोकजाश्रुपरिद्यूना वीक्षमाणास्ततस्ततः।
आलोकमपि रामस्य न पश्यन्ति स्म दुःखिताः ॥ २.४७.२ ॥
Von den Tränen des Kummers ausgezehrt, blickten die Betrübten hierhin und dorthin, doch sie sahen nicht einmal Rāma.
2.47.3
ते विषादार्तवदना रहितास्तेन धीमता।
कृपणाः करुणा वाचो वदन्ति स्म मनीषिणः ॥ २.४७.३ ॥
Des weisen Rāma beraubt, mit von Verzweiflung gequälten Gesichtern, begannen diese nachdenklichen Männer klägliche, mitleidsvolle Worte zu sprechen.
2.47.4
धिगस्तु खलु निद्रां तां ययापहतचेतसः।
नाद्य पश्यामहे रामं पृथूरस्कं महाभुजम् ॥ २.४७.४ ॥
Verflucht sei jener Schlaf, durch den unser Geist geraubt wurde! Heute sehen wir Rāma nicht, den breitbrüstigen, großarmigen.
2.47.5
कथं रामो महाबाहुः स तथावितथक्रियः।
भक्तं जनमभित्यज्य प्रवासं तापसो गतः ॥ २.४७.५ ॥
Wie konnte Rāma, der großarmige, dessen Taten seinen Worten entsprechen, sein ergebenes Volk verlassen und als Asket ins Exil gehen?
2.47.6
यो नः सदा पालयति पिता पुत्रानिवौरसान्।
कथं रघूणां स श्रेष्ठस्त्यक्त्वा नो विपिनं गतः ॥ २.४७.६ ॥
Er, der uns stets beschützte wie ein Vater seine leiblichen Söhne – wie konnte Rāma, der Beste der Raghus, uns verlassen und in den Wald gehen?
2.47.7
इहैव निधनं याम महाप्रस्थानमेव वा।
रामेण रहितानां नो किमर्थं जीवितं हितम् ॥ २.४७.७ ॥
Hier wollen wir sterben oder den großen Aufbruch tun. Was nützt uns das Leben, da wir von Rāma getrennt sind?
2.47.8
सन्ति शुष्काणि काष्ठानि प्रभूतानि महान्ति च।
तैः प्रज्वाल्य चितां सर्वे प्रविशामोऽथवा वयम् ॥ २.४७.८ ॥
Hier liegen viele große, trockene Scheite. Wenn wir damit einen Scheiterhaufen entzünden, wollen wir alle hineingehen, oder so verfahren wir.
2.47.9
किं वक्ष्यामो महाबाहुरनसूयः प्रियंवदः।
नीतः स राघवोऽस्माभिरिति वक्तुं कथं क्षमम् ॥ २.४७.९ ॥
Was werden wir sagen? Dass wir den starkarmigen, neidlosen, sanftredenden Rāghava haben fortführen lassen — wie könnte man das angemessen aussprechen?
2.47.10
सा नूनं नगरी दीना दृष्ट्वास्मान् राघवं विना।
भविष्यति निरानन्दा सस्त्रीबालवयोऽधिका ॥ २.४७.१० ॥
Jene Stadt wird gewiss elend und freudlos werden, wenn sie uns und Rāghava ohne ihn sieht — obwohl sie voller Frauen, Kinder und Alter ist.
2.47.11
निर्यातास्तेन वीरेण सह नित्यं महात्मना।
विहीनास्तेन च पुनः कथं द्रक्ष्याम तां पुरीम् ॥ २.४७.११ ॥
Stets zogen wir mit jenem Helden, dem Großherzigen, aus. Nun ohne ihn, wie sollen wir jene Stadt wieder sehen?
2.47.12
इतीव बहुधा वाचो बाहुमुद्यम्य ते जनाः।
विलपन्ति स्म दुःखार्ता हृतवत्सा इवाग्र्यगाः ॥ २.४७.१२ ॥
So vielerlei sprechend, die Arme erhoben, klagten jene von Kummer gequälten Menschen wie die besten Kühe, denen man die Kälber genommen hat.
2.47.13
ततो मार्गानुसारेण गत्वा किंचित् ततः क्षणम्।
मार्गनाशाद् विषादेन महता समभिप्लुताः ॥ २.४७.१३ ॥
Dann folgten sie der Spur und gingen eine Weile weiter; doch als die Spur verloren war, wurden sie von tiefer Verzweiflung überwältigt.
2.47.14
रथमार्गानुसारेण न्यवर्तन्त मनस्विनः।
किमिदं किं करिष्यामो दैवेनोपहता इति ॥ २.४७.१४ ॥
Der Spur des Wagens folgend, kehrten die Edelmütigen um und sprachen: »Was ist das? Was sollen wir tun? Vom Schicksal sind wir niedergeschlagen!«
2.47.15
तदा यथागतेनैव मार्गेण क्लान्तचेतसः।
अयोध्यामगमन् सर्वे पुरीं व्यथितसज्जनाम् ॥ २.४७.१५ ॥
Da kehrten alle mit ermüdetem Herzen auf demselben Weg zurück, auf dem sie gekommen waren, zur Stadt Ayodhyā, deren gute Bewohner betrübt waren.
2.47.16
आलोक्य नगरीं तां च क्षयव्याकुलमानसाः।
आवर्तयन्त तेऽश्रूणि नयनैः शोकपीडितैः ॥ २.४७.१६ ॥
Als sie diese Stadt sahen, mit Gemütern, die von dem Gefühl des Verlustes erschüttert waren, hielten sie die Tränen in ihren von Kummer gequälten Augen zurück.
2.47.17
एषा रामेण नगरी रहिता नातिशोभते।
आपगा गरुडेनेव ह्रदादुद्धृतपन्नगा ॥ २.४७.१७ ॥
Diese Stadt, ihres Rāma beraubt, leuchtet nicht mehr sehr, wie ein Fluss, dem Garuḍa die Schlangen aus dem See geraubt hat.
2.47.18
चन्द्रहीनमिवाकाशं तोयहीनमिवार्णवम्।
अपश्यन् निहतानन्दं नगरं ते विचेतसः ॥ २.४७.१८ ॥
Wie ein Himmel ohne Mond, wie ein Meer ohne Wasser, erblickten sie jene der Freude beraubte Stadt und waren verwirrt.
2.47.19
ते तानि वेश्मानि महाधनानि
दुःखेन दुःखोपहता विशन्तः।
नैव प्रजग्मुः स्वजनं परं वा
निरीक्ष्यमाणाः प्रविनष्टहर्षाः ॥ २.४७.१९ ॥
Von Kummer gebeugt, betraten sie jene reichen Häuser in Trauer; sie gingen weder zu ihren Angehörigen noch zu anderen und schienen alle Freude verloren zu haben.