வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.47.1
प्रभातायां तु शर्वर्यां पौरास्ते राघवं विना।
शोकोपहतनिश्चेष्टा बभूवुर्हतचेतसः ॥ २.४७.१ ॥
இரவு விடிந்தபோது, ராகவனின்றி நகரமக்கள் துயரால் தாக்குண்டு செயலற்றவர்களாகி, மனம் சிதைந்தவர்களாயினர்.
2.47.2
शोकजाश्रुपरिद्यूना वीक्षमाणास्ततस्ततः।
आलोकमपि रामस्य न पश्यन्ति स्म दुःखिताः ॥ २.४७.२ ॥
துயரால் சிந்திய கண்ணீரால் மெலிந்த அவர்கள், இங்கும் அங்கும் பார்த்தனர்; ராமனின் தரிசனத்தையும் காணவில்லை.
2.47.3
ते विषादार्तवदना रहितास्तेन धीमता।
कृपणाः करुणा वाचो वदन्ति स्म मनीषिणः ॥ २.४७.३ ॥
அந்த அறிவுடைய ராமனைப் பிரிந்து, துயரால் வாடிய முகங்களுடன், அந்த விவேகிகள் இரங்கத்தக்க, கருணை நிறைந்த சொற்களைப் பேசினர்.
2.47.4
धिगस्तु खलु निद्रां तां ययापहतचेतसः।
नाद्य पश्यामहे रामं पृथूरस्कं महाभुजम् ॥ २.४७.४ ॥
எங்கள் மனதைக் கவர்ந்த அந்தத் தூக்கத்தை இகழ்வோம்; இன்று அகன்ற மார்பும் பெருந்தோள்களுமுடைய ராமனைக் காணவில்லையே.
2.47.5
कथं रामो महाबाहुः स तथावितथक्रियः।
भक्तं जनमभित्यज्य प्रवासं तापसो गतः ॥ २.४७.५ ॥
மகாபாகு ராமன், சொல்லிய சொல்லுக்கு ஏற்ப நடப்பவன், பக்தர்களான மக்களைத் துறந்து தவசியாக வனவாசம் எவ்வாறு சென்றான்?
2.47.6
यो नः सदा पालयति पिता पुत्रानिवौरसान्।
कथं रघूणां स श्रेष्ठस्त्यक्त्वा नो विपिनं गतः ॥ २.४७.६ ॥
எங்களைத் தம் சொந்த மகன்களைப் போல எப்போதும் காத்த ராமன், ரகுவம்சத்தின் சிறந்தவன், எங்களைத் துறந்து காட்டிற்கு எவ்வாறு சென்றான்?
2.47.7
इहैव निधनं याम महाप्रस्थानमेव वा।
रामेण रहितानां नो किमर्थं जीवितं हितम् ॥ २.४७.७ ॥
இங்கேயே இறப்போம், அல்லது மகாபிரஸ்தானமே செய்வோம். ராமனால் கைவிடப்பட்ட எங்களுக்கு வாழ்வு எதற்காக நன்மை தரும்?
2.47.8
सन्ति शुष्काणि काष्ठानि प्रभूतानि महान्ति च।
तैः प्रज्वाल्य चितां सर्वे प्रविशामोऽथवा वयम् ॥ २.४७.८ ॥
இங்கே உலர்ந்த பெரிய விறகுகள் ஏராளமாக உள்ளன. அவற்றால் ஒரு சிதையை மூட்டி நாம் அனைவரும் அதில் புகுவோம், அல்லது நாம் அவ்வாறு செய்வோம்.
2.47.9
किं वक्ष्यामो महाबाहुरनसूयः प्रियंवदः।
नीतः स राघवोऽस्माभिरिति वक्तुं कथं क्षमम् ॥ २.४७.९ ॥
நாம் என்ன சொல்வோம்? பெரும் தோள்களுடையவரும், பொறாமையற்றவரும், இனிய சொல் பேசுபவருமான ராகவரை நாம் அழைத்துச் செல்ல விட்டோம் என்று சொல்வது எங்ஙனம் பொருந்தும்?
2.47.10
सा नूनं नगरी दीना दृष्ट्वास्मान् राघवं विना।
भविष्यति निरानन्दा सस्त्रीबालवयोऽधिका ॥ २.४७.१० ॥
அந்த நகரம் நிச்சயமாக வருந்துவதாக ஆகும்; நம்மையும் ராகவரையும் காணாமல் அது மகிழ்ச்சியற்றதாகும் — பெண்கள், குழந்தைகள், முதியோர் நிறைந்திருந்தாலும்.
2.47.11
निर्यातास्तेन वीरेण सह नित्यं महात्मना।
विहीनास्तेन च पुनः कथं द्रक्ष्याम तां पुरीम् ॥ २.४७.११ ॥
அந்த வீரரும் பெருமனம் கொண்டவருமானவருடன் எப்போதும் புறப்பட்டோம்; இப்போது அவரில்லாமல் அந்த நகரத்தை மீண்டும் எப்படிக் காண்போம்?
2.47.12
इतीव बहुधा वाचो बाहुमुद्यम्य ते जनाः।
विलपन्ति स्म दुःखार्ता हृतवत्सा इवाग्र्यगाः ॥ २.४७.१२ ॥
இவ்வாறு பலவாறாகச் சொற்களைச் சொல்லி, அவர்கள் கைகளை உயர்த்தி துயரால் வாடி அழுதனர், கன்றுகள் பறிக்கப்பட்ட சிறந்த பசுக்களைப் போல.
2.47.13
ततो मार्गानुसारेण गत्वा किंचित् ततः क्षणम्।
मार्गनाशाद् विषादेन महता समभिप्लुताः ॥ २.४७.१३ ॥
பின்னர் வழியைப் பின்தொடர்ந்து சிறிது தூரமும் சிறிது நேரமும் சென்றனர்; ஆனால் வழி தொலைந்ததால் பெரும் துயரில் மூழ்கினர்.
2.47.14
रथमार्गानुसारेण न्यवर्तन्त मनस्विनः।
किमिदं किं करिष्यामो दैवेनोपहता इति ॥ २.४७.१४ ॥
தேர்ச்சுவடைப் பின்தொடர்ந்து உயர்ந்த மனம் கொண்டோர் திரும்பினர்; "இது என்ன? நாம் என்ன செய்வோம்? விதியால் வீழ்த்தப்பட்டோம்!" என்றனர்.
2.47.15
तदा यथागतेनैव मार्गेण क्लान्तचेतसः।
अयोध्यामगमन् सर्वे पुरीं व्यथितसज्जनाम् ॥ २.४७.१५ ॥
அப்போது சோர்ந்த மனத்தோடு அனைவரும் வந்த வழியிலேயே, துயருற்ற நல்லோர் கொண்ட அந்த நகரமான அயோத்திக்குத் திரும்பினர்.
2.47.16
आलोक्य नगरीं तां च क्षयव्याकुलमानसाः।
आवर्तयन्त तेऽश्रूणि नयनैः शोकपीडितैः ॥ २.४७.१६ ॥
அந்த நகரத்தைக் கண்டு, இழப்பால் கலங்கிய மனத்தோடு, சோகத்தால் வருந்திய கண்களிலிருந்து அவர்கள் கண்ணீரைத் தடுத்து நிறுத்தினர்.
2.47.17
एषा रामेण नगरी रहिता नातिशोभते।
आपगा गरुडेनेव ह्रदादुद्धृतपन्नगा ॥ २.४७.१७ ॥
ராமனால் கைவிடப்பட்ட இந்த நகரம் இப்போது அதிகம் பொலிவதில்லை; கருடனால் ஏரியிலிருந்து பாம்புகள் பறிக்கப்பட்ட ஆறு போல.
2.47.18
चन्द्रहीनमिवाकाशं तोयहीनमिवार्णवम्।
अपश्यन् निहतानन्दं नगरं ते विचेतसः ॥ २.४७.१८ ॥
நிலவற்ற வானம் போலும் நீரற்ற கடல் போலும், மகிழ்ச்சி அழிந்த அந்த நகரத்தைக் கண்டு அவர்கள் மனம் குழம்பினர்.
2.47.19
ते तानि वेश्मानि महाधनानि
दुःखेन दुःखोपहता विशन्तः।
नैव प्रजग्मुः स्वजनं परं वा
निरीक्ष्यमाणाः प्रविनष्टहर्षाः ॥ २.४७.१९ ॥
துயரால் வாடிய அவர்கள், செல்வம் நிறைந்த அந்த இல்லங்களுக்குள் துக்கத்துடன் நுழைந்தனர்; தங்கள் உறவினரிடமோ பிறரிடமோ செல்லவில்லை; மகிழ்ச்சியை இழந்தவர்களாகத் தோன்றினர்.