رامايانا فالميكي · السارغا 2.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.49.1
रामः अपि रात्रि शेषेण तेन एव महद् अन्तरम् ।
जगाम पुरुष व्याघ्रः पितुर् आज्ञाम् अनुस्मरन् ॥ २.४९.१ ॥
وسار راما أيضًا في بقية الليل مسافةً بعيدة، يتذكّر أمر أبيه، ذلك النمر بين الرجال.
2.49.2
तथैव गच्चतः तस्य व्यपायात् रजनी शिवा ।
उपास्य स शिवाम् सम्ध्याम् विषय अन्तम् व्यगाहत ॥ २.४९.२ ॥
وبينما كان يمضي هكذا، انقضت ليلته المباركة؛ وبعد أن أدّى عبادة الشفق المبارك، دخل حدود المملكة.
2.49.3
ग्रामान् विकृष्ट सीमान् तान् पुष्पितानि वनानि च ।
पश्यन्न् अतिययौ शीघ्रम् शरैः इव हय उत्तमैः ॥ २.४९.३ ॥
وهو يرى تلك القرى ذات الحدود البعيدة والغابات المزهرة، مرّ مسرعًا كالسهام التي يرميها أفضل الخيل.
2.49.4
शृण्वन् वाचो मनुष्याणाम् ग्राम सम्वास वासिनाम् ।
राजानम् धिग् दशरथम् कामस्य वशम् आगतम् ॥ २.४९.४ ॥
وهو يسمع أقوال الناس المقيمين في القرى: «عارٌ على الملك داشرتا، الذي وقع في سلطان الهوى!»
2.49.5
हा नृशम्स अद्य कैकेयी पापा पाप अनुबन्धिनी ।
तीक्ष्णा सम्भिन्न मर्यादा तीक्ष्णे कर्मणि वर्तते ॥ २.४९.५ ॥
آه! اليوم كايكيي قاسية، آثمة، متعلقة بالذنب؛ حادة، قد تجاوزت حدود الحشمة، وهي منهمكة في فعل قاسٍ.
2.49.6
या पुत्रम् ईदृशम् राज्ञः प्रवासयति धार्मिकम् ।
वन वासे महा प्राज्ञम् सानुक्रोशम् अतन्द्रितम् ॥ २.४९.६ ॥
التي تُرسل إلى منفى الغابة ابنًا للملك بهذه الصفات: البار، العظيم الحكمة، الرحيم، الدؤوب!
2.49.7
कथम् नाम महाभागा सीता जनकनन्दिनी ।
सदा सुखेष्वभिरता दुःखान्यनुभविष्यति ॥ २.४९.७ ॥
كيف لسيتا، ابنة جاناكا ذات الحظ العظيم، التي ظلت دائماً تتنعّم بالملذات، أن تتحمل الحزن؟
2.49.8
अहो दशरथो राजा निस्नेहः स्वसुत प्रियम् ।
प्रजानामनघम् रामम् परित्यक्तुमिहेच्छति ॥ २.४९.८ ॥
يا للأسف! الملك داشاراثا عديم المحبة، إذ يريد أن يتخلى هنا عن راما، المحبوب من ابنه، الطاهر من الذنب، المحبوب من الشعب!
2.49.9
एता वाचो मनुष्याणाम् ग्राम सम्वास वासिनाम् ।
शृण्वन्न् अति ययौ वीरः कोसलान् कोसल ईश्वरः ॥ २.४९.९ ॥
وهو يسمع أحاديث الناس الساكنين في القرى، مضى البطل سيّد كوسالا عبر كوسالا.
2.49.10
ततः वेद श्रुतिम् नाम शिव वारि वहाम् नदीम् ।
उत्तीर्य अभिमुखः प्रायात् अगस्त्य अध्युषिताम् दिशम् ॥ २.४९.१० ॥
ثم عبر النهر المسمّى فيداشروتي، الذي يحمل مياهاً مباركة، ومضى متجهاً نحو الجهة التي سكنها أغاستيا.
2.49.11
गत्वा तु सुचिरम् कालम् ततः शीत जलाम् नदीम् ।
गोमतीम् गोयुत अनूपाम् अतरत् सागरम् गमाम् ॥ २.४९.११ ॥
بعد أن سار زمناً طويلاً، عبر نهر غوماتي ذا المياه الباردة، وضفافه مليئة بقطعان الماشية؛ وهو نهر يجري نحو البحر.
2.49.12
गोमतीम् च अपि अतिक्रम्य राघवः शीघ्रगैः हयैः ।
मयूर हम्स अभिरुताम् ततार स्यन्दिकाम् नदीम् ॥ २.४९.१२ ॥
وبعد أن تجاوز نهر غوماتي أيضاً، عبر الراغافا نهر سيانديكا، الذي يرنّ بأصوات الطواويس والبجع، بخيوله السريعة.
2.49.13
स महीम् मनुना राज्ञा दत्ताम् इक्ष्वाकवे पुरा ।
स्फीताम् राष्ट्र आवृताम् रामः वैदेहीम् अन्वदर्शयत् ॥ २.४९.१३ ॥
أرى راما فيدهي (سيتا) تلك الأرض المزدهرة المحاطة بالممالك، التي منحها الملك مانو لإكشفاكو في القديم.
2.49.14
सूतैति एव च आभाष्य सारथिम् तम् अभीक्ष्णशः ।
हम्स मत्त स्वरः श्रीमान् उवाच पुरुष ऋषभः ॥ २.४९.१४ ॥
نادى راما، المجيد، أفضل الرجال، ذو الصوت العذب كالبجعة، سائق العربة مراراً قائلاً: «يا سائق»، ثم قال له.
2.49.15
कदा अहम् पुनर् आगम्य सरय्वाः पुष्पिते वने ।
मृगयाम् पर्याटष्यामि मात्रा पित्रा च सम्गतः ॥ २.४९.१५ ॥
متى أعود إلى غابة سرايو المزهرة، وأتجول فيها للصيد مجتمعاً بأمي وأبي؟
2.49.16
न अत्यर्थम् अभिकान्क्षामि मृगयाम् सरयू वने ।
रतिर् हि एषा अतुला लोके राज ऋषि गण सम्मता ॥ २.४९.१६ ॥
لا أشتهي الصيد بإفراط في غابة سرايو؛ فهذه المتعة لا مثيل لها في العالم، وقد أقرّتها جماعة الحكماء الملوك.
2.49.17
राजर्षीणाम् हि लोकेऽस्मिन् रत्यर्थम् मृगया वने ।
काले कृताम् ताम् मनुजैर्धन्विनामभिकाङ्क्षिताम् ॥ २.४९.१७ ॥
في هذا العالم يصطاد الحكماء الملوك في الغابة في الوقت المناسب طلباً للمتعة؛ وهي مما يتمناه الرماة.
2.49.18
स तम् अध्वानम् ऐक्ष्वाकः सूतम् मधुरया गिरातम् तम् अर्थम् अभिप्रेत्य ययौवाक्यम् उदीरयन् ॥ २.४९.१८ ॥
وكان أمير بني إكشفاكو يمضي في ذلك الطريق، وقد استحضر ذلك الأمر في نفسه، يتحدث إلى السائق بصوت عذب.