வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.49.1
रामः अपि रात्रि शेषेण तेन एव महद् अन्तरम् ।
जगाम पुरुष व्याघ्रः पितुर् आज्ञाम् अनुस्मरन् ॥ २.४९.१ ॥
அந்த இரவின் எஞ்சிய பகுதியிலேயே ராமனும் அதனால் மிக நீண்ட தொலைவு சென்றான்; தந்தையின் கட்டளையை நினைவுகூர்ந்தவனாய், அந்த நரவியாக்ரன் சென்றான்.
2.49.2
तथैव गच्चतः तस्य व्यपायात् रजनी शिवा ।
उपास्य स शिवाम् सम्ध्याम् विषय अन्तम् व्यगाहत ॥ २.४९.२ ॥
இவ்வாறு செல்லும்போது அவனுடைய மங்கல இரவு கழிந்தது; அவன் மங்கலமான சந்தியா வழிபாட்டைச் செய்து நாட்டின் எல்லையில் நுழைந்தான்.
2.49.3
ग्रामान् विकृष्ट सीमान् तान् पुष्पितानि वनानि च ।
पश्यन्न् अतिययौ शीघ्रम् शरैः इव हय उत्तमैः ॥ २.४९.३ ॥
தொலைவு எல்லைகள் கொண்ட அந்த ஊர்களையும் மலர்ந்த காடுகளையும் பார்த்தபடி அவன் சிறந்த குதிரைகள் எய்த அம்புகளைப்போல விரைவாகக் கடந்து சென்றான்.
2.49.4
शृण्वन् वाचो मनुष्याणाम् ग्राम सम्वास वासिनाम् ।
राजानम् धिग् दशरथम् कामस्य वशम् आगतम् ॥ २.४९.४ ॥
ஊர்களில் வாழும் மனிதர்களின் சொற்களைக் கேட்டான்: "காமத்தின் வசப்பட்டுவிட்ட மன்னன் தசரதனுக்கு இகழ்ச்சி!"
2.49.5
हा नृशम्स अद्य कैकेयी पापा पाप अनुबन्धिनी ।
तीक्ष्णा सम्भिन्न मर्यादा तीक्ष्णे कर्मणि वर्तते ॥ २.४९.५ ॥
ஐயோ! இன்று கைகேயி கொடியவள், பாவியானவள், பாவத்தோடு பிணைந்தவள்; கூர்மையும் ஒழுக்கமீறலுமாய் அவள் கடுமையான செயலில் ஈடுபட்டிருக்கிறாள்.
2.49.6
या पुत्रम् ईदृशम् राज्ञः प्रवासयति धार्मिकम् ।
वन वासे महा प्राज्ञम् सानुक्रोशम् अतन्द्रितम् ॥ २.४९.६ ॥
அரசனின் இத்தகைய தர்மவானும் மிகுந்த ஞானியும், இரக்கமுடையவனும், சோர்வில்லாதவனுமான மகனை வனவாசத்திற்கு அனுப்புகிறாளே!
2.49.7
कथम् नाम महाभागा सीता जनकनन्दिनी ।
सदा सुखेष्वभिरता दुःखान्यनुभविष्यति ॥ २.४९.७ ॥
மகாபாக்கியவதியான ஜனகனின் மகள் சீதை, எப்போதும் இன்பங்களில் மகிழ்ந்தவள், எப்படித் துன்பங்களை அனுபவிப்பாள்?
2.49.8
अहो दशरथो राजा निस्नेहः स्वसुत प्रियम् ।
प्रजानामनघम् रामम् परित्यक्तुमिहेच्छति ॥ २.४९.८ ॥
ஐயோ! மன்னன் தசரதன் பாசமற்றவன்! தன் அன்பு மகனும், மக்களுக்குப் பிரியமானவனும், குற்றமற்றவனுமான ராமனை இங்கே கைவிட விரும்புகிறான்!
2.49.9
एता वाचो मनुष्याणाम् ग्राम सम्वास वासिनाम् ।
शृण्वन्न् अति ययौ वीरः कोसलान् कोसल ईश्वरः ॥ २.४९.९ ॥
கிராமங்களில் வசிக்கும் மனிதர்களின் இச்சொற்களைக் கேட்டுக்கொண்டே, கோசலத்தின் தலைவனான அந்த வீரன் கோசல நாட்டைக் கடந்து சென்றான்.
2.49.10
ततः वेद श्रुतिम् नाम शिव वारि वहाम् नदीम् ।
उत्तीर्य अभिमुखः प्रायात् अगस्त्य अध्युषिताम् दिशम् ॥ २.४९.१० ॥
பின்னர் வேதஸ்ருதி என்ற, மங்கலமான நீரைக் கொண்டு செல்லும் நதியைக் கடந்து, அகஸ்தியர் வசித்த திசையை நோக்கி முன்னேறினான்.
2.49.11
गत्वा तु सुचिरम् कालम् ततः शीत जलाम् नदीम् ।
गोमतीम् गोयुत अनूपाम् अतरत् सागरम् गमाम् ॥ २.४९.११ ॥
நீண்ட நேரம் பயணம் செய்தபின், குளிர்ந்த நீரையுடைய கோமதி நதியைக் கடந்தான்; அதன் கரைப் பகுதிகள் பசுக்கூட்டங்களால் நிறைந்திருந்தன. அது கடலை நோக்கிச் செல்லும் நதி.
2.49.12
गोमतीम् च अपि अतिक्रम्य राघवः शीघ्रगैः हयैः ।
मयूर हम्स अभिरुताम् ततार स्यन्दिकाम् नदीम् ॥ २.४९.१२ ॥
கோமதியையும் கடந்த ராகவன், வேகமாகச் செல்லும் குதிரைகளுடன், மயில்களும் அன்னங்களும் ஒலிக்கும் ஸ்யந்திகா நதியைக் கடந்தான்.
2.49.13
स महीम् मनुना राज्ञा दत्ताम् इक्ष्वाकवे पुरा ।
स्फीताम् राष्ट्र आवृताम् रामः वैदेहीम् अन्वदर्शयत् ॥ २.४९.१३ ॥
பண்டைய காலத்தில் மன்னன் மனு இக்ஷ்வாகுவுக்குக் கொடுத்த, செழிப்பானதும் நாடுகளால் சூழப்பட்டதுமான அந்தப் பூமியை ராமர் வைதேஹியான சீதைக்குக் காட்டினார்.
2.49.14
सूतैति एव च आभाष्य सारथिम् तम् अभीक्ष्णशः ।
हम्स मत्त स्वरः श्रीमान् उवाच पुरुष ऋषभः ॥ २.४९.१४ ॥
தேரோட்டியை பலமுறை 'சூதா' என்று அழைத்து, அன்னப்பறவை போன்ற இனிய குரலுடைய, ஒளிபொருந்திய புருஷசிங்கமான ராமர் அவனிடம் சொன்னார்.
2.49.15
कदा अहम् पुनर् आगम्य सरय्वाः पुष्पिते वने ।
मृगयाम् पर्याटष्यामि मात्रा पित्रा च सम्गतः ॥ २.४९.१५ ॥
சரயுவின் பூத்த காட்டுக்கு மீண்டும் வந்து, தாயுடனும் தந்தையுடனும் கூடி எப்போது நான் வேட்டையாடித் திரிவேன்?
2.49.16
न अत्यर्थम् अभिकान्क्षामि मृगयाम् सरयू वने ।
रतिर् हि एषा अतुला लोके राज ऋषि गण सम्मता ॥ २.४९.१६ ॥
சரயுவின் காட்டில் வேட்டையை நான் மிகவும் விரும்பவில்லை; ஏனெனில் இந்த இன்பம் உலகில் ஒப்பற்றது, அரச முனிவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.
2.49.17
राजर्षीणाम् हि लोकेऽस्मिन् रत्यर्थम् मृगया वने ।
काले कृताम् ताम् मनुजैर्धन्विनामभिकाङ्क्षिताम् ॥ २.४९.१७ ॥
இவ்வுலகில் அரச முனிவர்கள் இன்பத்திற்காக, சரியான காலத்தில் காட்டில் வேட்டையாடுவார்கள்; அது வில்லாளிகளால் விரும்பப்படுவதும் ஆகும்.
2.49.18
स तम् अध्वानम् ऐक्ष्वाकः सूतम् मधुरया गिरातम् तम् अर्थम् अभिप्रेत्य ययौवाक्यम् उदीरयन् ॥ २.४९.१८ ॥
அந்த இக்ஷ்வாகு வம்சத்தவர் அந்தச் சாலையில் செல்லும்போது, அந்த விஷயத்தைக் கருதி, இனிய குரலில் தேரோட்டியிடம் வார்த்தைகளைச் சொல்லிக்கொண்டே சென்றார்.