Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.49.1
रामः अपि रात्रि शेषेण तेन एव महद् अन्तरम् ।
जगाम पुरुष व्याघ्रः पितुर् आज्ञाम् अनुस्मरन् ॥ २.४९.१ ॥
Rāma también, en lo que restaba de la noche, recorrió una gran distancia, recordando la orden de su padre, aquel tigre entre los hombres.
2.49.2
तथैव गच्चतः तस्य व्यपायात् रजनी शिवा ।
उपास्य स शिवाम् सम्ध्याम् विषय अन्तम् व्यगाहत ॥ २.४९.२ ॥
Mientras avanzaba así, pasó su noche auspiciosa; habiendo honrado el crepúsculo auspicioso, entró en los límites del reino.
2.49.3
ग्रामान् विकृष्ट सीमान् तान् पुष्पितानि वनानि च ।
पश्यन्न् अतिययौ शीघ्रम् शरैः इव हय उत्तमैः ॥ २.४९.३ ॥
Mirando aquellas aldeas de lejanas fronteras y los bosques en flor, pasó veloz, como flechas lanzadas por excelentes caballos.
2.49.4
शृण्वन् वाचो मनुष्याणाम् ग्राम सम्वास वासिनाम् ।
राजानम् धिग् दशरथम् कामस्य वशम् आगतम् ॥ २.४९.४ ॥
Escuchando las palabras de las gentes que habitan en las aldeas: "¡Vergüenza para el rey Daśaratha, que ha caído bajo el poder del deseo!"
2.49.5
हा नृशम्स अद्य कैकेयी पापा पाप अनुबन्धिनी ।
तीक्ष्णा सम्भिन्न मर्यादा तीक्ष्णे कर्मणि वर्तते ॥ २.४९.५ ॥
¡Ay! Hoy Kaikeyī es cruel, pecadora, atada al pecado; afilada, habiendo roto los límites de la decencia, se entrega a una acción dura.
2.49.6
या पुत्रम् ईदृशम् राज्ञः प्रवासयति धार्मिकम् ।
वन वासे महा प्राज्ञम् सानुक्रोशम् अतन्द्रितम् ॥ २.४९.६ ॥
¡Ella que envía al destierro del bosque a un hijo del rey como este: justo, muy sabio, compasivo e incansable!
2.49.7
कथम् नाम महाभागा सीता जनकनन्दिनी ।
सदा सुखेष्वभिरता दुःखान्यनुभविष्यति ॥ २.४९.७ ॥
¿Cómo podrá Sītā, la muy afortunada hija de Janaka, que siempre se ha deleitado en los placeres, soportar el sufrimiento?
2.49.8
अहो दशरथो राजा निस्नेहः स्वसुत प्रियम् ।
प्रजानामनघम् रामम् परित्यक्तुमिहेच्छति ॥ २.४९.८ ॥
¡Ay! El rey Daśaratha carece de afecto, pues desea abandonar aquí a Rāma, querido de su propio hijo, sin culpa y amado por el pueblo.
2.49.9
एता वाचो मनुष्याणाम् ग्राम सम्वास वासिनाम् ।
शृण्वन्न् अति ययौ वीरः कोसलान् कोसल ईश्वरः ॥ २.४९.९ ॥
Oyendo estas palabras de las gentes que viven en las aldeas, el héroe, señor de Kosala, avanzó a través de Kosala.
2.49.10
ततः वेद श्रुतिम् नाम शिव वारि वहाम् नदीम् ।
उत्तीर्य अभिमुखः प्रायात् अगस्त्य अध्युषिताम् दिशम् ॥ २.४९.१० ॥
Luego, habiendo cruzado el río llamado Vedaśruti, que lleva aguas auspiciosas, avanzó hacia la dirección habitada por Agastya.
2.49.11
गत्वा तु सुचिरम् कालम् ततः शीत जलाम् नदीम् ।
गोमतीम् गोयुत अनूपाम् अतरत् सागरम् गमाम् ॥ २.४९.११ ॥
Tras recorrer un largo tiempo, cruzó entonces el río Gomatī de aguas frescas, cuyas orillas estaban llenas de rebaños de vacas; un río que fluye hacia el mar.
2.49.12
गोमतीम् च अपि अतिक्रम्य राघवः शीघ्रगैः हयैः ।
मयूर हम्स अभिरुताम् ततार स्यन्दिकाम् नदीम् ॥ २.४९.१२ ॥
Habiendo pasado también el Gomatī, el Rāghava cruzó el río Syandikā, que resuena con pavos reales y cisnes, con sus veloces caballos.
2.49.13
स महीम् मनुना राज्ञा दत्ताम् इक्ष्वाकवे पुरा ।
स्फीताम् राष्ट्र आवृताम् रामः वैदेहीम् अन्वदर्शयत् ॥ २.४९.१३ ॥
Rāma mostró a Vaidehī (Sītā) aquella tierra, próspera y rodeada de reinos, que el rey Manu había dado en otros tiempos a Ikṣvāku.
2.49.14
सूतैति एव च आभाष्य सारथिम् तम् अभीक्ष्णशः ।
हम्स मत्त स्वरः श्रीमान् उवाच पुरुष ऋषभः ॥ २.४९.१४ ॥
Dirigiéndose repetidamente al auriga con «¡Oh cochero!», Rāma, glorioso, mejor de los hombres, de voz dulce como la de un cisne, le habló.
2.49.15
कदा अहम् पुनर् आगम्य सरय्वाः पुष्पिते वने ।
मृगयाम् पर्याटष्यामि मात्रा पित्रा च सम्गतः ॥ २.४९.१५ ॥
¿Cuándo volveré al bosque florido del Sarayū y recorreré cazando, reunido con mi madre y mi padre?
2.49.16
न अत्यर्थम् अभिकान्क्षामि मृगयाम् सरयू वने ।
रतिर् हि एषा अतुला लोके राज ऋषि गण सम्मता ॥ २.४९.१६ ॥
No deseo en exceso la caza en el bosque del Sarayū; pues este placer es incomparable en el mundo y aprobado por la asamblea de los reyes sabios.
2.49.17
राजर्षीणाम् हि लोकेऽस्मिन् रत्यर्थम् मृगया वने ।
काले कृताम् ताम् मनुजैर्धन्विनामभिकाङ्क्षिताम् ॥ २.४९.१७ ॥
En este mundo, los reyes sabios cazan en el bosque en el tiempo debido para su deleite; es una ocupación deseada por los arqueros.
2.49.18
स तम् अध्वानम् ऐक्ष्वाकः सूतम् मधुरया गिरातम् तम् अर्थम् अभिप्रेत्य ययौवाक्यम् उदीरयन् ॥ २.४९.१८ ॥
Teniendo ese asunto en mente mientras recorría aquel camino, el príncipe de Ikṣvāku siguió adelante, hablando al auriga con voz dulce.