Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.49.1
रामः अपि रात्रि शेषेण तेन एव महद् अन्तरम् ।
जगाम पुरुष व्याघ्रः पितुर् आज्ञाम् अनुस्मरन् ॥ २.४९.१ ॥
Auch Rāma legte im restlichen Teil der Nacht eine große Strecke zurück, des Vaters Gebot eingedenk, dieser Tiger unter den Menschen.
2.49.2
तथैव गच्चतः तस्य व्यपायात् रजनी शिवा ।
उपास्य स शिवाम् सम्ध्याम् विषय अन्तम् व्यगाहत ॥ २.४९.२ ॥
Während er so weiterging, verging seine glückverheißende Nacht; nachdem er die verheißungsvolle Dämmerung verehrt hatte, betrat er die Grenze des Reiches.
2.49.3
ग्रामान् विकृष्ट सीमान् तान् पुष्पितानि वनानि च ।
पश्यन्न् अतिययौ शीघ्रम् शरैः इव हय उत्तमैः ॥ २.४९.३ ॥
Die Dörfer mit fernen Grenzen und die blühenden Wälder sehend, zog er schnell vorüber, wie Pfeile, von vortrefflichen Pferden geschossen.
2.49.4
शृण्वन् वाचो मनुष्याणाम् ग्राम सम्वास वासिनाम् ।
राजानम् धिग् दशरथम् कामस्य वशम् आगतम् ॥ २.४९.४ ॥
Die Worte der Menschen hörend, die in den Dörfern wohnen: »Schande über König Daśaratha, der in die Gewalt der Begierde geraten ist!«
2.49.5
हा नृशम्स अद्य कैकेयी पापा पाप अनुबन्धिनी ।
तीक्ष्णा सम्भिन्न मर्यादा तीक्ष्णे कर्मणि वर्तते ॥ २.४९.५ ॥
Ach! Heute ist Kaikeyī grausam, sündhaft, an die Sünde gebunden; scharf, die Grenzen des Anstands durchbrechend, ist sie in eine harte Tat verstrickt.
2.49.6
या पुत्रम् ईदृशम् राज्ञः प्रवासयति धार्मिकम् ।
वन वासे महा प्राज्ञम् सानुक्रोशम् अतन्द्रितम् ॥ २.४९.६ ॥
Sie, die einen solchen Sohn des Königs in den Waldexil schickt: rechtschaffen, sehr weise, mitfühlend und unermüdlich!
2.49.7
कथम् नाम महाभागा सीता जनकनन्दिनी ।
सदा सुखेष्वभिरता दुःखान्यनुभविष्यति ॥ २.४९.७ ॥
Wie wird Sītā, die hochbeglückte Tochter Janakas, die sich stets an Freuden erfreute, Leid erfahren können?
2.49.8
अहो दशरथो राजा निस्नेहः स्वसुत प्रियम् ।
प्रजानामनघम् रामम् परित्यक्तुमिहेच्छति ॥ २.४९.८ ॥
Ach! König Daśaratha ist lieblos, da er Rāma, den Liebling seines eigenen Sohnes, den Makellosen und dem Volk Lieben, hier verlassen will!
2.49.9
एता वाचो मनुष्याणाम् ग्राम सम्वास वासिनाम् ।
शृण्वन्न् अति ययौ वीरः कोसलान् कोसल ईश्वरः ॥ २.४९.९ ॥
Während er diese Worte der Menschen hörte, die in Dorfgemeinschaften wohnen, zog der Held, der Herr von Kosala, weiter durch Kosala.
2.49.10
ततः वेद श्रुतिम् नाम शिव वारि वहाम् नदीम् ।
उत्तीर्य अभिमुखः प्रायात् अगस्त्य अध्युषिताम् दिशम् ॥ २.४९.१० ॥
Dann überquerte er den Fluss namens Vedaśruti, der heilbringende Wasser führt, und wandte sich der von Agastya bewohnten Richtung zu.
2.49.11
गत्वा तु सुचिरम् कालम् ततः शीत जलाम् नदीम् ।
गोमतीम् गोयुत अनूपाम् अतरत् सागरम् गमाम् ॥ २.४९.११ ॥
Nachdem er lange gewandert war, überquerte er den Fluss Gomatī mit seinen kühlen Wassern, dessen Ufer voller Viehherden waren, ein Fluss, der zum Meer fließt.
2.49.12
गोमतीम् च अपि अतिक्रम्य राघवः शीघ्रगैः हयैः ।
मयूर हम्स अभिरुताम् ततार स्यन्दिकाम् नदीम् ॥ २.४९.१२ ॥
Auch die Gomatī hinter sich lassend, überquerte der Rāghava mit seinen schnellen Pferden den Fluss Syandikā, der vom Ruf der Pfauen und Schwäne widerhallt.
2.49.13
स महीम् मनुना राज्ञा दत्ताम् इक्ष्वाकवे पुरा ।
स्फीताम् राष्ट्र आवृताम् रामः वैदेहीम् अन्वदर्शयत् ॥ २.४९.१३ ॥
Rāma zeigte Vaidehī (Sītā) jene wohlhabende, von Reichen umgebene Erde, die König Manu einst dem Ikṣvāku gegeben hatte.
2.49.14
सूतैति एव च आभाष्य सारथिम् तम् अभीक्ष्णशः ।
हम्स मत्त स्वरः श्रीमान् उवाच पुरुष ऋषभः ॥ २.४९.१४ ॥
Immer wieder den Wagenlenker mit »o Wagenlenker« anredend, sprach Rāma, der glanzvolle Beste der Männer, mit einer Stimme süß wie die eines Schwans, zu ihm.
2.49.15
कदा अहम् पुनर् आगम्य सरय्वाः पुष्पिते वने ।
मृगयाम् पर्याटष्यामि मात्रा पित्रा च सम्गतः ॥ २.४९.१५ ॥
Wann werde ich in den blühenden Wald der Sarayū zurückkehren und dort auf der Jagd umherstreifen, vereint mit Mutter und Vater?
2.49.16
न अत्यर्थम् अभिकान्क्षामि मृगयाम् सरयू वने ।
रतिर् हि एषा अतुला लोके राज ऋषि गण सम्मता ॥ २.४९.१६ ॥
Ich begehre die Jagd im Wald der Sarayū nicht übermäßig; denn diese Freude ist in der Welt unvergleichlich und wird von der Schar der königlichen Weisen gebilligt.
2.49.17
राजर्षीणाम् हि लोकेऽस्मिन् रत्यर्थम् मृगया वने ।
काले कृताम् ताम् मनुजैर्धन्विनामभिकाङ्क्षिताम् ॥ २.४९.१७ ॥
In dieser Welt jagen die königlichen Weisen zur rechten Zeit im Wald zu ihrer Freude; es ist ein von Bogenschützen ersehntes Vergnügen.
2.49.18
स तम् अध्वानम् ऐक्ष्वाकः सूतम् मधुरया गिरातम् तम् अर्थम् अभिप्रेत्य ययौवाक्यम् उदीरयन् ॥ २.४९.१८ ॥
Diese Angelegenheit im Sinn behaltend, während er jene Straße entlangfuhr, setzte der Prinz der Ikṣvāku-Linie seinen Weg fort und sprach mit süßer Stimme zum Wagenlenker.