رامايانا فالميكي · السارغا 2.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.50.1
विशालान् कोसलान् रम्यान् यात्वा लक्ष्मण पूर्वजः ।
अयोध्याभिमुखो धीमान् प्राञ्ञ्लिर्वाक्वमब्रवीत् ॥ २.५०.१ ॥
بعد أن اجتاز أرض كوسالا الواسعة الجميلة، توجّه الأخ الأكبر الحكيم نحو أيوديا، وقد ضمّ كفّيه، وقال هذه الكلمات.
2.50.2
आपृच्छे त्वाम् पुरीश्रेष्ठे काकुत्स्थपरिपालिते ।
दैवतानि च यानि त्वाम् पालयन्त्यावसन्ति च ॥ २.५०.२ ॥
أيتها أفضل المدن، المحروسة من نسل كاكوتستها، أستودعك وداعي، وكذلك الآلهة التي تحرسك وتسكن فيك.
2.50.3
निवृत्तवनवासस्त्वामनृणो जगतीपतेः ।
पुनर्ध्रक्ष्यामि मात्रा च पित्रा च सह सम्गतः ॥ २.५०.३ ॥
بعد أن أنهي منفاي في الغابة، وأتحرر من دين سيد الأرض، سأراك ثانية مجتمعًا بأمي وأبي.
2.50.4
ततो रुधिरताम्राक्षो भुजमुद्यम्य दक्षिणम् ।
अश्रुपूर्णमुखो दीनोऽब्रवीज्जानपदम् जनम् ॥ २.५०.४ ॥
ثم، وعيناه حمراوان كالدم ووجهه مملوء بالدموع، حزينًا، رفع ذراعه اليمنى وخاطب أهل البلاد.
2.50.5
अनुक्रोशो दया चैव यथार्हम् मयि वह् कृतः ।
चिरम् दुःखस्य पापीयो गम्यतामर्थसिद्धये ॥ २.५०.५ ॥
لقد أظهرتم لي الشفقة والرحمة بقدر ما يليق. فليمضِ هذا الزمن البائس من الحزن الطويل؛ فامضوا لتحقيق غايتكم.
2.50.6
तेऽभिवाद्य महात्मानम् कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
विलपन्तो नरा घोरम् व्यतिष्ठन्त क्वचित् क्वचित् ॥ २.५०.६ ॥
سجدوا للعظيم النفس وطافوا حوله مبقين إياه عن يمينهم، ووقف الرجال، يندبون بمرارة، هنا وهناك.
2.50.7
तथा विलपताम् तेषामतृप्तानाम् च राघवः ।
अचक्षुरिषयम् प्रायाद्यथार्कः क्षणदामुखे ॥ २.५०.७ ॥
وبينما كانوا يندبون ولم يشبعوا بعد، غاب راغافا عن أبصارهم كما تغيب الشمس عند مطلع الليل.
2.50.8
ततो धान्यधनोपेतान् दानशीलजनान् शिवान् ।
अकुतश्चिद्भयान् रम्याम् श्चैत्ययूपसमावृतान् ॥ २.५०.८ ॥
ثم اجتاز أرضًا بهيجة، عامرة بالحبوب والثروة، يسكنها أناس كرماء ميمونون، خالية من الخوف من كل جهة، محاطة بالمزارات وأعمدة القرابين.
2.50.9
उद्यानाम्रवनोपेतान् सम्पन्नसलिलाशयान् ।
तुष्टपुष्टजनाकीर्णान् गोकुलाकुलसेवितान् ॥ २.५०.९ ॥
مزينة بالحدائق وبساتين المانغو، غنية بالمياه الوفيرة في البرك، عامرة بناس راضين مزدهرين، تعج بقطعان الماشية وتعمرها.
2.50.10
लक्षणीयान्न रेम्द्राणाम् ब्रह्मघोषाभिनादितान् ।
रथेन पुरुषव्याघ्रः कोसलानत्यवर्तत ॥ २.५०.१० ॥
عبر أقاليم تليق بالملوك، يتردد فيها ترتيل البراهمة للفيدا، فاجتاز راما، أفضل الرجال، بالعربة أرض كوسالا.
2.50.11
मध्येन मुदितम् स्फीतम् रम्योद्यानसमाकुलम् ।
राज्यम् भोग्यम् नरेन्द्राणाम् ययौ धृतिमताम् वरः ॥ २.५०.११ ॥
عبر وسط المملكة الفرحة المزدهرة، المليئة بالحدائق البهيجة، التي تليق بالملوك أن ينعموا بها، مضى أفضل الصابرين.
2.50.12
तत्र त्रिपथगाम् दिव्याम् शिव तोयाम् अशैवलाम् ।
ददर्श राघवो गन्गाम् पुण्याम् ऋषि निसेविताम् ॥ २.५०.१२ ॥
هناك رأى راغافا نهر الغانغا، الجارية في ثلاثة مجار، الإلهية، ذات المياه الميمونة الخالية من الطحالب، المقدسة التي يرتادها الحكماء.
2.50.13
आश्रमैरविदूर्स्थैः श्रीमद्भिः समलम् कृताम् ।
कालेऽप्सरोभिर्हृष्टाभिः सेविताम्भोह्रदाम् शिवाम् ॥ २.५०.१३ ॥
مزينة بالنُّسّاك الفخمة القريبة، تخدمها الأبسارا المسرورة في أوانها، ذات برك الماء، المباركة (الغانج).
2.50.14
देवदानवगन्धर्वैः किन्नरैरुपशोभिताम् ।
नागगन्धर्वपत्नीभिः सेविताम् सततम् शिवाम् ॥ २.५०.१४ ॥
مزينة بالآلهة والدانافا والغاندهارفا والكينّارا، تخدمها دائمًا زوجات النّاغا والغاندهارفا، المباركة (الغانج).
2.50.15
देवाक्रीडशताकीर्णाम् देवोद्यानशतायुताम् ।
देवार्थमाकाशगमाम् विख्याताम् देवपद्मिनीम् ॥ २.५०.१५ ॥
مملوءة بمئات من ملاعب الآلهة، تملك مئات الآلاف من حدائق الآلهة، تجري في السماء لأجل الآلهة، المشهورة ببِركة اللوتس الإلهية (الغانج).
2.50.16
जलघाताट्टहासोग्राम् फेननिर्मलहासिनीम् ।
क्वचिद्वेणीकृतजलाम् क्वचिदावर्तशोभिताम् ॥ २.५०.१६ ॥
هائلة بالضحك المدوّي لاصطدام المياه، تبتسم بابتسامة الزبد النقية، هنا مياهها مضفورة كالضفيرة، وهناك مزينة بالدوامات (الغانج).
2.50.17
क्वचित्स्तिमितगम्भीराम् क्वचिद्वेगजलाकुलाम् ।
क्वचिद्गम्भीरनिर्घोषाम् क्वचिद्भैरवनिस्वनाम् ॥ २.५०.१७ ॥
هنا هادئة عميقة، وهناك مضطربة بالمياه المندفعة، هنا بهدير عميق، وهناك تُحدث صوتًا مروّعًا (الغانج).
2.50.18
देवसम्घाप्लुतजलाम् निर्मलोत्पलशोभिताम् ।
क्वचिदाभोगपुलिनाम् क्वचिन्नर्मलवालुकाम् ॥ २.५०.१८ ॥
بمياه تغتسل فيها جماعات الآلهة، مزينة باللوتس الأزرق النقي، هنا بضفاف واسعة، وهناك برمل نقي (الغانج).
2.50.19
हम्स सरस सम्घुष्टाम् चक्र वाक उपकूजिताम् ।
सदामदैश्च विहगैरभिसम्नादिताम् तराम् ॥ २.५०.१९ ॥
كان ذلك النهر يتردد صداه بأصوات البجع والكراكي والأوز الجاكراڤاكا، وتتردد من حوله أصوات الطيور الثملة دائماً بالفرح.
2.50.20
क्वचित्तीररुहैर्वृक्षैर्मालाभिरिव शोभिताम् ।
क्वचित्फुल्लोत्पलच्छन्नाम् क्वचित्पद्मवनाकुलाम् ॥ २.५०.२० ॥
كان ذلك النهر مزيناً هنا كأنه بالأكاليل من الأشجار على ضفافه، وهناك مغطى باللوتس الأزرق المتفتح، وفي مواضع أخرى مملوءاً بغابات اللوتس.
2.50.21
क्वचित्कुमुदष्ण्डैश्च कुड्मलैरुपशोभिताम् ।
नानापुष्परजोध्वस्ताम् समदामिव च क्वचित् ॥ २.५०.२१ ॥
كان ذلك النهر مزيناً هنا بعناقيد زنابق بيضاء وبراعم، وهناك مغطى بغبار طلع أزهار شتى، حتى بدا كأنه مخمور.
2.50.22
व्यपेतमलसम्घाताम् मणिनिर्मलदर्शनाम् ।
दिशागजैर्वनगजैर्मत्तैश्च वरवारणैः ॥ २.५०.२२ ॥
كان ذلك النهر خالياً من أكوام الأدران، صافياً للناظر كالجوهر، وكانت تتردد إليه فيلة الجهات وفيلة الغابات والفيلة الفاخرة الثملة.
2.50.23
देवोपवाह्यश्च मुहुः सम्नादितवनान्तराम् ।
प्रमदामिव यत्ने न भूषिताम् भूषणोत्तमैः ॥ २.५०.२३ ॥
كان ذلك النهر يتردد صداه مراراً بمراكب الآلهة، وتتردد أصداء أعماق غابته؛ كان كامرأة زُيّنت بعناية بأفخر الحلي.
2.50.24
फलैः पुष्पैः किसलयैर्वऋताम् गुल्मैद्द्विजैस्तथा ।
शिम्शुमरैः च नक्रैः च भुजम्गैः च निषेविताम् ॥ २.५०.२४ ॥
كان ذلك النهر تحفّه أشجار مثقلة بالثمار والأزهار والبراعم الغضة، وشجيرات وطيور، وكذلك الدلافين والتماسيح والأفاعي.
2.50.25
विष्णुपादच्युताम् दिव्यामपापाम् पापनाशिनीम् ।
ताम् शङ्करजटाजूटाद्भ्रष्टाम् सागरतेजसा ॥ २.५०.२५ ॥
تلك الإلهية، المتساقطة من قدم فيشنو، الطاهرة، مُبيدة الذنوب، التي أُنزلت من ضفائر شانكارا المتشابكة بقوة ساغارا.
2.50.26
समुद्रमहीषीम् गङ्गाम् सारसक्रौञ्चनादिताम् ।
आससाद महाबाहुः शृङ्गिबेरपुरम् प्रति ॥ २.५०.२६ ॥
وصل ذو الذراعين القويتين إلى الغانغا، ملكة البحر، المدوّية بأصوات طيور السارسا والكراونتشا، واتجه نحو شرنغيبيراپورا.
2.50.27
ताम् ऊर्मि कलिल आवर्ताम् अन्ववेक्ष्य महा रथः ।
सुमन्त्रम् अब्रवीत् सूतम् इह एव अद्य वसामहे ॥ २.५०.२७ ॥
ونظر الرّاكب العظيم إليه مليئًا بالأمواج والدوامات، فقال لسائقه سومانترا: «لنقم هنا اليوم.»
2.50.28
अविदूरात् अयम् नद्या बहु पुष्प प्रवालवान् ।
सुमहान् इन्गुदी वृक्षो वसामः अत्र एव सारथे ॥ २.५०.२८ ॥
«يا سائق، ليس بعيدًا عن هذا النهر شجرة إنغودي كبيرة جدًا، غنية بالأزهار والبراعم؛ فلنقم هنا.»
2.50.29
द्रक्ष्यामः सरिताम् श्रेष्ठाम् सम्मान्यसलिलाम् शिवाम् ।
देवदानवगन्धर्वमृगमानुषपक्षिणाम् ॥ २.५०.२९ ॥
«سنرى الغانغا، أفضل الأنهار، ذات المياه الجديرة بالإجلال، المباركة، المنتمية إلى الآلهة والدانافا والغندهارفا والوحوش والبشر والطيور.»
2.50.30
लक्षणः च सुमन्त्रः च बाढम् इति एव राघवम् ।
उक्त्वा तम् इन्गुदी वृक्षम् तदा उपययतुर् हयैः ॥ २.५०.३० ॥
قال لكشمانا وسومانترا لراغافا: «حسنًا»، ثم قادا الخيل نحو تلك الشجرة إنغودي.
2.50.31
रामः अभियाय तम् रम्यम् वृक्षम् इक्ष्वाकु नन्दनः ।
रथात् अवातरत् तस्मात् सभार्यः सह लक्ष्मणः ॥ २.५०.३१ ॥
ذهب راما، بهجة آل إِكشفاكو، إلى تلك الشجرة الجميلة ونزل من العربة مع زوجته ولاكشمانا.
2.50.32
सुमन्त्रः अपि अवतीर्य एव मोचयित्वा हय उत्तमान् ।
वृक्ष मूल गतम् रामम् उपतस्थे कृत अन्जलिः ॥ २.५०.३२ ॥
ونزل سومانترا أيضاً، وفكّ الخيول الفاخرة، ووقف أمام راما، الجالس عند جذع الشجرة، رافعاً يديه مضمومتين.
2.50.33
तत्र राजा गुहो नाम रामस्य आत्म समः सखा ।
निषाद जात्यो बलवान् स्थपतिः च इति विश्रुतः ॥ २.५०.३३ ॥
كان هناك ملك اسمه غوها، صديق راما المماثل لنفسه، من طائفة النيشادا، قوي، ومشهور بكونه زعيماً.
2.50.34
स श्रुत्वा पुरुष व्याघ्रम् रामम् विषयम् आगतम् ।
वृद्धैः परिवृतः अमात्यैः ज्ञातिभिः च अपि उपागतः ॥ २.५०.३४ ॥
وحين سمع أن راما، نمر الرجال، قد وصل إلى أرضه، دنا محاطاً بالشيوخ والوزراء والأقارب.
2.50.35
ततः निषाद अधिपतिम् दृष्ट्वा दूरात् अवस्थितम् ।
सह सौमित्रिणा रामः समागच्चद् गुहेन सः ॥ २.५०.३५ ॥
فلما رأى راما سيد النيشادا واقفاً من بعيد، تقدم مع سوميتري للقاء غوها.
2.50.36
तम् आर्तः सम्परिष्वज्य गुहो राघवम् अब्रवीत् ।
यथा अयोध्या तथा इदम् ते राम किम् करवाणि ते ॥ २.५०.३६ ॥
فاحتضن غوها راغافا بشدة وهو متألم، وقال: «يا راما، كما أن أيوديا لك، فهذا أيضاً لك؛ قل لي، ماذا أفعل لأجلك؟»
2.50.37
ईदृशम् हि महाबाहो कः प्रप्स्यत्यतिथिम् प्रियम् ।
ततः गुणवद् अन्न अद्यम् उपादाय पृथग् विधम् ।
अर्घ्यम् च उपानयत् क्षिप्रम् वाक्यम् च इदम् उवाच ह ॥ २.५०.३७ ॥
يا ذا الذراعين القويتين، من يلقى ضيفًا محبوبًا كهذا؟ ثم أحضر على عجل أطعمة فاخرة متنوعة، وقدّم الأرغيا، ونطق بهذه الكلمات.
2.50.38
स्वागतम् ते महा बाहो तव इयम् अखिला मही ।
वयम् प्रेष्या भवान् भर्ता साधु राज्यम् प्रशाधि नः ॥ २.५०.३८ ॥
مرحبًا بك يا ذا الذراعين القويتين! هذه الأرض كلها لك. نحن خدمك، وأنت سيدنا؛ فاحكمنا بحكمة.
2.50.39
भक्ष्यम् भोज्यम् च पेयम् च लेह्यम् च इदम् उपस्थितम् ।
शयनानि च मुख्यानि वाजिनाम् खादनम् च ते ॥ २.५०.३९ ॥
هنا معدّة لك أطعمة للأكل، ومأكولات للتذوق، ومشروبات، وأطعمة تُلعق؛ وفيها أيضًا فرش فاخرة، وعلف لخيلك.
2.50.40
गुहम् एव ब्रुवाणम् तम् राघवः प्रत्युवाच ह ॥ २.५०.४० ॥
وبينما كان غُها يتكلم بهذا، أجابه راغافا.
2.50.41
अर्चिताः चैव हृष्टाः च भवता सर्वथा वयम् ।
पद्भ्याम् अभिगमाच् चैव स्नेह सम्दर्शनेन च ॥ २.५०.४१ ॥
لقد أكرمتنا وأسعدتنا بكل وجه، بمجيئك إلينا مشيًا على الأقدام، وبإظهارك المودة.
2.50.42
भुजाभ्याम् साधु वृत्ताभ्याम् पीडयन् वाक्यम् अब्रवीत् ।
दिष्ट्या त्वाम् गुह पश्यामि अरोगम् सह बान्धवैः ॥ २.५०.४२ ॥
وضمّه بذراعيه الجميلتين المستديرتين، وقال هذه الكلمات: «يا غُها، لحسن الحظ أراك بخير مع أقاربك.»
2.50.43
अपि ते कूशलम् राष्ट्रे मित्रेषु च धनेषु च ।
यत् तु इदम् भवता किम्चित् प्रीत्या समुपकल्पितम् ।
सर्वम् तत् अनुजानामि न हि वर्ते प्रतिग्रहे ॥ २.५०.४३ ॥
هل الحال طيب في مملكتك وبين أصدقائك وفي ثرواتك؟ كل ما أعددتَه هنا بمودة، أقبله كله، فأنا لست ممن يتقبلون الهدايا.
2.50.44
कुश चीर अजिन धरम् फल मूल अशनम् च माम् ।
विद्धि प्रणिहितम् धर्मे तापसम् वन गोचरम् ॥ २.५०.४४ ॥
اعلم أنني زاهدٌ يرتدي عشب الكُشا وثياب اللحاء وجلد الغزال، يقتات على الثمار والجذور، منقطعٌ للدّهرما، يتجول في الغابة.
2.50.45
अश्वानाम् खादनेन अहम् अर्थी न अन्येन केनचित् ।
एतावता अत्र भवता भविष्यामि सुपूजितः ॥ २.५०.४५ ॥
لا أحتاج إلى شيء سوى إطعام الخيل؛ بهذا وحده تكون قد أكرمتني هنا أحسن إكرام.
2.50.46
एते हि दयिता राज्ञः पितुर् दशरथस्य मे ।
एतैः सुविहितैः अश्वैः भविष्याम्य् अहम् अर्चितः ॥ २.५०.४६ ॥
هذه هي الخيل المحبوبة لأبي، الملك داشاراتها؛ وبهذه الخيل المُحسَن إليها سأُكرَم.
2.50.47
अश्वानाम् प्रतिपानम् च खादनम् चैव सो अन्वशात् ।
गुहः तत्र एव पुरुषाम्स् त्वरितम् दीयताम् इति ॥ २.५०.४७ ॥
فأمر غوها في الحال الخدم هناك أن تُعطى الخيل الماء والعلف سريعاً.
2.50.48
ततः चीर उत्तर आसन्गः सम्ध्याम् अन्वास्य पश्चिमाम् ।
जलम् एव आददे भोज्यम् लक्ष्मणेन आहृतम् स्वयम् ॥ २.५०.४८ ॥
ثم، وقد تدثّر بثوب اللحاء رداءً أعلى، وأدّى شعيرة الشفق المسائي، لم يأخذ طعاماً سوى الماء الذي جاء به لكشمانا بنفسه.
2.50.49
तस्य भूमौ शयानस्य पादौ प्रक्षाल्य लक्ष्मणः ।
सभार्यस्य ततः अभ्येत्य तस्थौ वृष्कम् उपाश्रितः ॥ २.५०.४९ ॥
غسل لاكشمنا قدمي من كان مضطجعًا على الأرض مع زوجته، ثم دنا ووقف متكئًا على شجرة.
2.50.50
गुहो अपि सह सूतेन सौमित्रिम् अनुभाषयन् ।
अन्वजाग्रत् ततः रामम् अप्रमत्तः धनुर् धरः ॥ २.५०.५० ॥
وبقي غُهَا أيضًا مستيقظًا مع السائق، يتحدث إلى لاكشمنا، يقظًا وبالقوس في يده، قرب راما.
2.50.51
तथा शयानस्य ततः अस्य धीमतः ।
यशस्विनो दाशरथेर् महात्मनः ।
अदृष्ट दुह्खस्य सुख उचितस्य सा ।
तदा व्यतीयाय चिरेण शर्वरी ॥ २.५०.५१ ॥
وهكذا مضى ذلك الليل ببطء على ذلك الحكيم المشهور العظيم النفس، ابن داشاراثا، الذي لم يعرف الحزن قط وكان أهلاً للسعادة وهو راقد.