Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.50.1
विशालान् कोसलान् रम्यान् यात्वा लक्ष्मण पूर्वजः ।
अयोध्याभिमुखो धीमान् प्राञ्ञ्लिर्वाक्वमब्रवीत् ॥ २.५०.१ ॥
Tendo atravessado as vastas e belas terras de Kosala, o sábio irmão mais velho, voltado para Ayodhyā, com as palmas unidas, proferiu estas palavras.
2.50.2
आपृच्छे त्वाम् पुरीश्रेष्ठे काकुत्स्थपरिपालिते ।
दैवतानि च यानि त्वाम् पालयन्त्यावसन्ति च ॥ २.५०.२ ॥
Ó melhor das cidades, protegida pelos descendentes de Kakutstha, despeço-me de ti, e dos deuses que te guardam e habitam em ti.
2.50.3
निवृत्तवनवासस्त्वामनृणो जगतीपतेः ।
पुनर्ध्रक्ष्यामि मात्रा च पित्रा च सह सम्गतः ॥ २.५०.३ ॥
Tendo cumprido o meu exílio na floresta e libertado da dívida para com o senhor da terra, hei de te rever, reunido com minha mãe e meu pai.
2.50.4
ततो रुधिरताम्राक्षो भुजमुद्यम्य दक्षिणम् ।
अश्रुपूर्णमुखो दीनोऽब्रवीज्जानपदम् जनम् ॥ २.५०.४ ॥
Então, com os olhos vermelhos como sangue e o rosto cheio de lágrimas, aflito, ergueu o braço direito e falou ao povo do campo.
2.50.5
अनुक्रोशो दया चैव यथार्हम् मयि वह् कृतः ।
चिरम् दुःखस्य पापीयो गम्यतामर्थसिद्धये ॥ २.५०.५ ॥
Mostrastes-me a compaixão e a bondade que eram devidas. Que passe este tempo funesto de longa aflição; ide cumprir o vosso propósito.
2.50.6
तेऽभिवाद्य महात्मानम् कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
विलपन्तो नरा घोरम् व्यतिष्ठन्त क्वचित् क्वचित् ॥ २.५०.६ ॥
Saudaram o de grande alma e o circundaram mantendo-o à direita; e aqueles homens, lamentando-se terrivelmente, ficaram parados aqui e ali.
2.50.7
तथा विलपताम् तेषामतृप्तानाम् च राघवः ।
अचक्षुरिषयम् प्रायाद्यथार्कः क्षणदामुखे ॥ २.५०.७ ॥
Enquanto eles se lamentavam e ainda não estavam satisfeitos, Rāghava desapareceu da vista deles, como o sol no início da noite.
2.50.8
ततो धान्यधनोपेतान् दानशीलजनान् शिवान् ।
अकुतश्चिद्भयान् रम्याम् श्चैत्ययूपसमावृतान् ॥ २.५०.८ ॥
Então atravessou uma terra encantadora, rica em grãos e riquezas, com gente generosa e auspiciosa, livre de temor por todos os lados, cercada de santuários e postes de sacrifício.
2.50.9
उद्यानाम्रवनोपेतान् सम्पन्नसलिलाशयान् ।
तुष्टपुष्टजनाकीर्णान् गोकुलाकुलसेवितान् ॥ २.५०.९ ॥
Adornada com jardins de lazer e bosques de mangueiras, rica em águas bem providas, cheia de gente contente e próspera, frequentada e povoada por rebanhos de gado.
2.50.10
लक्षणीयान्न रेम्द्राणाम् ब्रह्मघोषाभिनादितान् ।
रथेन पुरुषव्याघ्रः कोसलानत्यवर्तत ॥ २.५०.१० ॥
Por regiões dignas de reis e ressoando com o canto védico dos brâmanes, o melhor dos homens, Rāma, atravessou em carruagem a terra de Kosala.
2.50.11
मध्येन मुदितम् स्फीतम् रम्योद्यानसमाकुलम् ।
राज्यम् भोग्यम् नरेन्द्राणाम् ययौ धृतिमताम् वरः ॥ २.५०.११ ॥
Pelo meio do reino alegre e florescente, cheio de jardins encantadores, próprio para ser desfrutado por reis, seguiu o melhor dos firmes.
2.50.12
तत्र त्रिपथगाम् दिव्याम् शिव तोयाम् अशैवलाम् ।
ददर्श राघवो गन्गाम् पुण्याम् ऋषि निसेविताम् ॥ २.५०.१२ ॥
Ali Rāghava avistou o Gaṅgā, que flui em três cursos, divino, de águas auspiciosas e sem musgo, sagrado e frequentado por sábios.
2.50.13
आश्रमैरविदूर्स्थैः श्रीमद्भिः समलम् कृताम् ।
कालेऽप्सरोभिर्हृष्टाभिः सेविताम्भोह्रदाम् शिवाम् ॥ २.५०.१३ ॥
Adornada por eremitérios esplêndidos situados próximos, servida no tempo devido por apsarases alegres, com lagos de água, auspiciosa (o Ganges).
2.50.14
देवदानवगन्धर्वैः किन्नरैरुपशोभिताम् ।
नागगन्धर्वपत्नीभिः सेविताम् सततम् शिवाम् ॥ २.५०.१४ ॥
Enfeitada por deuses, danavas, gandharvas e kinnaras, sempre servida pelas esposas dos nagas e gandharvas, auspiciosa (o Ganges).
2.50.15
देवाक्रीडशताकीर्णाम् देवोद्यानशतायुताम् ।
देवार्थमाकाशगमाम् विख्याताम् देवपद्मिनीम् ॥ २.५०.१५ ॥
Repleta de centenas de recantos divinos de brincadeira, possuindo centenas de milhares de jardins divinos, percorrendo o céu em benefício dos deuses, renomada como o lago de lótus divino (o Ganges).
2.50.16
जलघाताट्टहासोग्राम् फेननिर्मलहासिनीम् ।
क्वचिद्वेणीकृतजलाम् क्वचिदावर्तशोभिताम् ॥ २.५०.१६ ॥
Feroz com a gargalhada estrondosa das águas que batem, sorrindo com o puro sorriso da espuma, aqui com águas trançadas como uma trança, ali adornada de redemoinhos (o Ganges).
2.50.17
क्वचित्स्तिमितगम्भीराम् क्वचिद्वेगजलाकुलाम् ।
क्वचिद्गम्भीरनिर्घोषाम् क्वचिद्भैरवनिस्वनाम् ॥ २.५०.१७ ॥
Aqui calma e profunda, ali agitada pelas águas impetuosas, aqui com um rugido grave, ali produzindo um som aterrador (o Ganges).
2.50.18
देवसम्घाप्लुतजलाम् निर्मलोत्पलशोभिताम् ।
क्वचिदाभोगपुलिनाम् क्वचिन्नर्मलवालुकाम् ॥ २.५०.१८ ॥
Com águas onde multidões de deuses se banham, adornada com lótus azuis puros, aqui com margens largas, ali com areia pura (o Ganges).
2.50.19
हम्स सरस सम्घुष्टाम् चक्र वाक उपकूजिताम् ।
सदामदैश्च विहगैरभिसम्नादिताम् तराम् ॥ २.५०.१९ ॥
Aquele rio ressoava com os gritos de cisnes, grous e gansos cakravāka, e ao redor ecoavam os cantos de aves sempre embriagadas de alegria.
2.50.20
क्वचित्तीररुहैर्वृक्षैर्मालाभिरिव शोभिताम् ।
क्वचित्फुल्लोत्पलच्छन्नाम् क्वचित्पद्मवनाकुलाम् ॥ २.५०.२० ॥
Aquele rio, aqui adornado como por guirlandas das árvores de suas margens, ali coberto de lótus azuis em flor, e em outros lugares cheio de bosques de lótus.
2.50.21
क्वचित्कुमुदष्ण्डैश्च कुड्मलैरुपशोभिताम् ।
नानापुष्परजोध्वस्ताम् समदामिव च क्वचित् ॥ २.५०.२१ ॥
Aquele rio, aqui adornado com cachos de lírios brancos e botões, e ali coberto do pólen de muitas flores, de modo que parecia embriagado.
2.50.22
व्यपेतमलसम्घाताम् मणिनिर्मलदर्शनाम् ।
दिशागजैर्वनगजैर्मत्तैश्च वरवारणैः ॥ २.५०.२२ ॥
Aquele rio estava livre de montes de sujeira e era claro à vista como uma gema; era frequentado pelos elefantes das direções, elefantes da floresta e excelentes elefantes embriagados.
2.50.23
देवोपवाह्यश्च मुहुः सम्नादितवनान्तराम् ।
प्रमदामिव यत्ने न भूषिताम् भूषणोत्तमैः ॥ २.५०.२३ ॥
Aquele rio ressoava repetidas vezes pelas montarias divinas, e os recantos de sua floresta ecoavam; era como uma mulher cuidadosamente adornada com as melhores joias.
2.50.24
फलैः पुष्पैः किसलयैर्वऋताम् गुल्मैद्द्विजैस्तथा ।
शिम्शुमरैः च नक्रैः च भुजम्गैः च निषेविताम् ॥ २.५०.२४ ॥
Aquele rio era frequentado por árvores carregadas de frutos, flores e brotos tenros, por arbustos e aves, assim como por golfinhos, crocodilos e serpentes.
2.50.25
विष्णुपादच्युताम् दिव्यामपापाम् पापनाशिनीम् ।
ताम् शङ्करजटाजूटाद्भ्रष्टाम् सागरतेजसा ॥ २.५०.२५ ॥
Ela, a divina, caída do pé de Viṣṇu, sem pecado, destruidora do pecado, que foi trazida das madeixas emaranhadas de Śaṅkara pelo poder de Sagara.
2.50.26
समुद्रमहीषीम् गङ्गाम् सारसक्रौञ्चनादिताम् ।
आससाद महाबाहुः शृङ्गिबेरपुरम् प्रति ॥ २.५०.२६ ॥
O de braços poderosos chegou ao Gaṅgā, rainha do oceano, ressoante com os cantos das aves sārasa e krauñca, e dirigiu-se a Śṛṅgiberapura.
2.50.27
ताम् ऊर्मि कलिल आवर्ताम् अन्ववेक्ष्य महा रथः ।
सुमन्त्रम् अब्रवीत् सूतम् इह एव अद्य वसामहे ॥ २.५०.२७ ॥
Ao contemplá-la, cheia de ondas e redemoinhos, o grande condutor de carros disse ao cocheiro Sumantra: 'Fiquemos aqui hoje.'
2.50.28
अविदूरात् अयम् नद्या बहु पुष्प प्रवालवान् ।
सुमहान् इन्गुदी वृक्षो वसामः अत्र एव सारथे ॥ २.५०.२८ ॥
'Cocheiro, não muito longe deste rio há uma árvore iṅgudī muito grande, rica em muitas flores e brotos; fiquemos aqui.'
2.50.29
द्रक्ष्यामः सरिताम् श्रेष्ठाम् सम्मान्यसलिलाम् शिवाम् ।
देवदानवगन्धर्वमृगमानुषपक्षिणाम् ॥ २.५०.२९ ॥
'Contemplaremos o Gaṅgā, a melhor dos rios, de águas dignas de honra, auspiciosa, pertencente a deuses, demônios, gandharvas, animais, homens e aves.'
2.50.30
लक्षणः च सुमन्त्रः च बाढम् इति एव राघवम् ।
उक्त्वा तम् इन्गुदी वृक्षम् तदा उपययतुर् हयैः ॥ २.५०.३० ॥
Lakṣmaṇa e Sumantra, dizendo 'Muito bem' a Rāghava, dirigiram então os cavalos para aquela árvore iṅgudī.
2.50.31
रामः अभियाय तम् रम्यम् वृक्षम् इक्ष्वाकु नन्दनः ।
रथात् अवातरत् तस्मात् सभार्यः सह लक्ष्मणः ॥ २.५०.३१ ॥
Rāma, a alegria dos Ikṣvākus, aproximou-se daquela árvore encantadora e desceu do carro com sua esposa e Lakṣmaṇa.
2.50.32
सुमन्त्रः अपि अवतीर्य एव मोचयित्वा हय उत्तमान् ।
वृक्ष मूल गतम् रामम् उपतस्थे कृत अन्जलिः ॥ २.५०.३२ ॥
Sumantra também desceu, soltou os excelentes cavalos e apresentou-se a Rāma, que estava ao pé da árvore, com as mãos postas.
2.50.33
तत्र राजा गुहो नाम रामस्य आत्म समः सखा ।
निषाद जात्यो बलवान् स्थपतिः च इति विश्रुतः ॥ २.५०.३३ ॥
Ali havia um rei chamado Guha, amigo de Rāma igual a si mesmo, da casta Niṣāda, poderoso e conhecido como chefe.
2.50.34
स श्रुत्वा पुरुष व्याघ्रम् रामम् विषयम् आगतम् ।
वृद्धैः परिवृतः अमात्यैः ज्ञातिभिः च अपि उपागतः ॥ २.५०.३४ ॥
Ao ouvir que Rāma, o tigre entre os homens, havia chegado ao seu território, aproximou-se cercado de anciãos, ministros e parentes.
2.50.35
ततः निषाद अधिपतिम् दृष्ट्वा दूरात् अवस्थितम् ।
सह सौमित्रिणा रामः समागच्चद् गुहेन सः ॥ २.५०.३५ ॥
Então Rāma, vendo de longe o senhor dos Niṣāda de pé, avançou com Saumitri para encontrar Guha.
2.50.36
तम् आर्तः सम्परिष्वज्य गुहो राघवम् अब्रवीत् ।
यथा अयोध्या तथा इदम् ते राम किम् करवाणि ते ॥ २.५०.३६ ॥
Aflito, Guha abraçou Rāghava com força e disse: 'Ó Rāma, assim como Ayodhyā é tua, também isto é; diz-me, o que posso fazer por ti?'
2.50.37
ईदृशम् हि महाबाहो कः प्रप्स्यत्यतिथिम् प्रियम् ।
ततः गुणवद् अन्न अद्यम् उपादाय पृथग् विधम् ।
अर्घ्यम् च उपानयत् क्षिप्रम् वाक्यम् च इदम् उवाच ह ॥ २.५०.३७ ॥
Ó de braços poderosos, quem obteria um hóspede tão querido? Então trouxe rapidamente diversos alimentos excelentes, ofereceu o arghya e proferiu estas palavras.
2.50.38
स्वागतम् ते महा बाहो तव इयम् अखिला मही ।
वयम् प्रेष्या भवान् भर्ता साधु राज्यम् प्रशाधि नः ॥ २.५०.३८ ॥
Bem-vindo sejas, ó de braços poderosos! Esta terra inteira é tua. Nós somos teus servos, e tu és o nosso senhor; governa-nos bem.
2.50.39
भक्ष्यम् भोज्यम् च पेयम् च लेह्यम् च इदम् उपस्थितम् ।
शयनानि च मुख्यानि वाजिनाम् खादनम् च ते ॥ २.५०.३९ ॥
Alimentos para comer, alimentos para saborear, bebidas e alimentos para lamber estão aqui prontos para ti; há também excelentes leitos e forragem para os teus cavalos.
2.50.40
गुहम् एव ब्रुवाणम् तम् राघवः प्रत्युवाच ह ॥ २.५०.४० ॥
Enquanto Guha falava assim, Rāghava respondeu-lhe.
2.50.41
अर्चिताः चैव हृष्टाः च भवता सर्वथा वयम् ।
पद्भ्याम् अभिगमाच् चैव स्नेह सम्दर्शनेन च ॥ २.५०.४१ ॥
Fomos honrados e alegrados por ti de todas as formas, tanto pela tua aproximação a pé como pela demonstração de afeto.
2.50.42
भुजाभ्याम् साधु वृत्ताभ्याम् पीडयन् वाक्यम् अब्रवीत् ।
दिष्ट्या त्वाम् गुह पश्यामि अरोगम् सह बान्धवैः ॥ २.५०.४२ ॥
Apertando-o com os seus belos braços redondos, proferiu estas palavras: «Guha, por sorte vejo-te bem, juntamente com os teus parentes.»
2.50.43
अपि ते कूशलम् राष्ट्रे मित्रेषु च धनेषु च ।
यत् तु इदम् भवता किम्चित् प्रीत्या समुपकल्पितम् ।
सर्वम् तत् अनुजानामि न हि वर्ते प्रतिग्रहे ॥ २.५०.४३ ॥
Está tudo bem com o teu reino, os teus amigos e as tuas riquezas? Tudo o que preparaste aqui por afeto, aceito-o inteiramente, pois não me dedico a receber presentes.
2.50.44
कुश चीर अजिन धरम् फल मूल अशनम् च माम् ।
विद्धि प्रणिहितम् धर्मे तापसम् वन गोचरम् ॥ २.५०.४४ ॥
Sabe que sou um asceta que veste erva kuśa, roupas de casca e pele de veado, se alimenta de frutos e raízes, dedicado ao dharma, e percorre a floresta.
2.50.45
अश्वानाम् खादनेन अहम् अर्थी न अन्येन केनचित् ।
एतावता अत्र भवता भविष्यामि सुपूजितः ॥ २.५०.४५ ॥
Não preciso de mais nada além de alimentar os cavalos; só com isso, aqui me terás honrado bem.
2.50.46
एते हि दयिता राज्ञः पितुर् दशरथस्य मे ।
एतैः सुविहितैः अश्वैः भविष्याम्य् अहम् अर्चितः ॥ २.५०.४६ ॥
Estes são os cavalos queridos do meu pai, o rei Daśaratha; com estes cavalos bem cuidados serei honrado.
2.50.47
अश्वानाम् प्रतिपानम् च खादनम् चैव सो अन्वशात् ।
गुहः तत्र एव पुरुषाम्स् त्वरितम् दीयताम् इति ॥ २.५०.४७ ॥
Então Guha ordenou imediatamente aos servidores ali presentes que dessem depressa água e forragem aos cavalos.
2.50.48
ततः चीर उत्तर आसन्गः सम्ध्याम् अन्वास्य पश्चिमाम् ।
जलम् एव आददे भोज्यम् लक्ष्मणेन आहृतम् स्वयम् ॥ २.५०.४८ ॥
Então, com a veste de casca drapejada como manto superior, tendo realizado o rito do crepúsculo vespertino, tomou como alimento apenas a água que o próprio Lakṣmaṇa trouxera.
2.50.49
तस्य भूमौ शयानस्य पादौ प्रक्षाल्य लक्ष्मणः ।
सभार्यस्य ततः अभ्येत्य तस्थौ वृष्कम् उपाश्रितः ॥ २.५०.४९ ॥
Lakṣmaṇa, tendo lavado os pés daquele que jazia no chão com sua esposa, aproximou-se e ficou de pé, apoiado numa árvore.
2.50.50
गुहो अपि सह सूतेन सौमित्रिम् अनुभाषयन् ।
अन्वजाग्रत् ततः रामम् अप्रमत्तः धनुर् धरः ॥ २.५०.५० ॥
Guha também, juntamente com o cocheiro, conversando com Lakṣmaṇa, velava então por Rāma, vigilante, com o arco na mão.
2.50.51
तथा शयानस्य ततः अस्य धीमतः ।
यशस्विनो दाशरथेर् महात्मनः ।
अदृष्ट दुह्खस्य सुख उचितस्य सा ।
तदा व्यतीयाय चिरेण शर्वरी ॥ २.५०.५१ ॥
Para ele, que assim jazia, o sábio, renomado e magnânimo filho de Daśaratha, que nunca conhecera a dor e era digno da felicidade, aquela noite então passou lentamente.