Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.50.1
विशालान् कोसलान् रम्यान् यात्वा लक्ष्मण पूर्वजः ।
अयोध्याभिमुखो धीमान् प्राञ्ञ्लिर्वाक्वमब्रवीत् ॥ २.५०.१ ॥
Nachdem er die weiten, lieblichen Lande Kosalas durchquert hatte, wandte sich der weise ältere Bruder Ayodhyā zu, die Handflächen zusammengelegt, und sprach diese Worte.
2.50.2
आपृच्छे त्वाम् पुरीश्रेष्ठे काकुत्स्थपरिपालिते ।
दैवतानि च यानि त्वाम् पालयन्त्यावसन्ति च ॥ २.५०.२ ॥
O beste der Städte, von den Nachkommen Kakutsthas beschützt, ich nehme Abschied von dir, und ebenso von den Gottheiten, die dich beschützen und in dir wohnen.
2.50.3
निवृत्तवनवासस्त्वामनृणो जगतीपतेः ।
पुनर्ध्रक्ष्यामि मात्रा च पित्रा च सह सम्गतः ॥ २.५०.३ ॥
Wenn ich die Waldverbannung beendet und meine Schuld gegenüber dem Herrscher der Erde beglichen habe, werde ich dich wiedersehen, vereint mit Mutter und Vater.
2.50.4
ततो रुधिरताम्राक्षो भुजमुद्यम्य दक्षिणम् ।
अश्रुपूर्णमुखो दीनोऽब्रवीज्जानपदम् जनम् ॥ २.५०.४ ॥
Da, mit blutrot geröteten Augen und tränenüberströmtem Gesicht, betrübt, hob er den rechten Arm und sprach zu den Menschen des Landes.
2.50.5
अनुक्रोशो दया चैव यथार्हम् मयि वह् कृतः ।
चिरम् दुःखस्य पापीयो गम्यतामर्थसिद्धये ॥ २.५०.५ ॥
Ihr habt mir das Mitgefühl und die Güte erwiesen, die sich geziemten. Möge diese elende Zeit langen Kummers vergehen; geht hin, um euer Ziel zu erreichen.
2.50.6
तेऽभिवाद्य महात्मानम् कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
विलपन्तो नरा घोरम् व्यतिष्ठन्त क्वचित् क्वचित् ॥ २.५०.६ ॥
Sie verneigten sich vor dem Großherzigen und umkreisten ihn, ihn zur Rechten haltend; und die Männer, schrecklich klagend, blieben hier und dort stehen.
2.50.7
तथा विलपताम् तेषामतृप्तानाम् च राघवः ।
अचक्षुरिषयम् प्रायाद्यथार्कः क्षणदामुखे ॥ २.५०.७ ॥
Während sie klagten und noch unzufrieden waren, entschwand Rāghava ihren Blicken, wie die Sonne am Anbruch der Nacht.
2.50.8
ततो धान्यधनोपेतान् दानशीलजनान् शिवान् ।
अकुतश्चिद्भयान् रम्याम् श्चैत्ययूपसमावृतान् ॥ २.५०.८ ॥
Dann durchzog er ein reizvolles Land, reich an Korn und Gütern, mit freigebigen und glückverheißenden Menschen, nirgends von Furcht bedroht, umgeben von Heiligtümern und Opferpfählen.
2.50.9
उद्यानाम्रवनोपेतान् सम्पन्नसलिलाशयान् ।
तुष्टपुष्टजनाकीर्णान् गोकुलाकुलसेवितान् ॥ २.५०.९ ॥
Mit Lustgärten und Mangohainen geschmückt, reich an wohl gefüllten Gewässern, voller zufriedener und wohlhabender Menschen, von Viehherden belebt und besucht.
2.50.10
लक्षणीयान्न रेम्द्राणाम् ब्रह्मघोषाभिनादितान् ।
रथेन पुरुषव्याघ्रः कोसलानत्यवर्तत ॥ २.५०.१० ॥
Durch Gegenden, die Königen würdig sind und vom vedischen Gesang der Brahmanen widerhallen, zog der Beste unter den Männern, Rāma, im Wagen durch das Land Kosala.
2.50.11
मध्येन मुदितम् स्फीतम् रम्योद्यानसमाकुलम् ।
राज्यम् भोग्यम् नरेन्द्राणाम् ययौ धृतिमताम् वरः ॥ २.५०.११ ॥
Mitten durch das freudige, blühende Reich, voller herrlicher Gärten, den Königen zum Genuss bestimmt, zog der Beste unter den Standhaften.
2.50.12
तत्र त्रिपथगाम् दिव्याम् शिव तोयाम् अशैवलाम् ।
ददर्श राघवो गन्गाम् पुण्याम् ऋषि निसेविताम् ॥ २.५०.१२ ॥
Dort erblickte Rāghava die Gaṅgā, die in drei Armen fließt, göttlich, mit heilbringenden, moosfreien Wassern, heilig und von Weisen besucht.
2.50.13
आश्रमैरविदूर्स्थैः श्रीमद्भिः समलम् कृताम् ।
कालेऽप्सरोभिर्हृष्टाभिः सेविताम्भोह्रदाम् शिवाम् ॥ २.५०.१३ ॥
Geschmückt mit prächtigen, nahegelegenen Einsiedeleien, zur rechten Zeit von frohen Apsarasen umsorgt, mit Wasserbecken, verheißungsvoll (die Gangā).
2.50.14
देवदानवगन्धर्वैः किन्नरैरुपशोभिताम् ।
नागगन्धर्वपत्नीभिः सेविताम् सततम् शिवाम् ॥ २.५०.१४ ॥
Geschmückt von Göttern, Dānavas, Gandharvas und Kinnaras, stets umsorgt von den Gattinnen der Nāgas und Gandharvas, verheißungsvoll (die Gangā).
2.50.15
देवाक्रीडशताकीर्णाम् देवोद्यानशतायुताम् ।
देवार्थमाकाशगमाम् विख्याताम् देवपद्मिनीम् ॥ २.५०.१५ ॥
Erfüllt von hunderten göttlichen Spielplätzen, mit hunderttausenden göttlichen Gärten, zum Wohle der Götter durch den Himmel ziehend, berühmt als der göttliche Lotusteich (die Gangā).
2.50.16
जलघाताट्टहासोग्राम् फेननिर्मलहासिनीम् ।
क्वचिद्वेणीकृतजलाम् क्वचिदावर्तशोभिताम् ॥ २.५०.१६ ॥
Wild vom lauten Gelächter der aufprallenden Wasser, lächelnd mit dem reinen Lächeln des Schaums, hier mit Wassern wie zu einem Zopf geflochten, dort von Strudeln geschmückt (die Gangā).
2.50.17
क्वचित्स्तिमितगम्भीराम् क्वचिद्वेगजलाकुलाम् ।
क्वचिद्गम्भीरनिर्घोषाम् क्वचिद्भैरवनिस्वनाम् ॥ २.५०.१७ ॥
Hier still und tief, dort von eilenden Wassern aufgewühlt, hier mit tiefem Donner, dort einen schreckenerregenden Laut machend (die Gangā).
2.50.18
देवसम्घाप्लुतजलाम् निर्मलोत्पलशोभिताम् ।
क्वचिदाभोगपुलिनाम् क्वचिन्नर्मलवालुकाम् ॥ २.५०.१८ ॥
Mit Wassern, in denen Scharen von Göttern baden, geschmückt mit reinen blauen Lotussen, hier mit breiten Ufern, dort mit reinem Sand (die Gangā).
2.50.19
हम्स सरस सम्घुष्टाम् चक्र वाक उपकूजिताम् ।
सदामदैश्च विहगैरभिसम्नादिताम् तराम् ॥ २.५०.१९ ॥
Jener Fluss hallte wider von den Rufen der Schwäne, Kraniche und Cakravāka-Gänse, und ringsum erklang das Singen der stets vom Glück berauschten Vögel.
2.50.20
क्वचित्तीररुहैर्वृक्षैर्मालाभिरिव शोभिताम् ।
क्वचित्फुल्लोत्पलच्छन्नाम् क्वचित्पद्मवनाकुलाम् ॥ २.५०.२० ॥
Jener Fluss, hier geschmückt wie mit Girlanden von den Bäumen an seinen Ufern, dort bedeckt mit erblühten blauen Lotusblüten und anderswo erfüllt von Lotushainen.
2.50.21
क्वचित्कुमुदष्ण्डैश्च कुड्मलैरुपशोभिताम् ।
नानापुष्परजोध्वस्ताम् समदामिव च क्वचित् ॥ २.५०.२१ ॥
Jener Fluss, hier geschmückt mit Büscheln weißer Seerosen und Knospen, und dort bestreut mit dem Blütenstaub vieler Blumenarten, sodass er wie berauscht schien.
2.50.22
व्यपेतमलसम्घाताम् मणिनिर्मलदर्शनाम् ।
दिशागजैर्वनगजैर्मत्तैश्च वरवारणैः ॥ २.५०.२२ ॥
Jener Fluss war frei von Unrat-Haufen und klar anzusehen wie ein Edelstein; er wurde von den Elefanten der Himmelsrichtungen, den Waldelefanten und den trefflichen berauschten Elefanten besucht.
2.50.23
देवोपवाह्यश्च मुहुः सम्नादितवनान्तराम् ।
प्रमदामिव यत्ने न भूषिताम् भूषणोत्तमैः ॥ २.५०.२३ ॥
Jener Fluss hallte immer wieder wider von den göttlichen Reittieren, und die Waldwinkel ringsum erklangen; er glich einer Frau, die sorgfältig mit den erlesensten Schmuckstücken geschmückt ist.
2.50.24
फलैः पुष्पैः किसलयैर्वऋताम् गुल्मैद्द्विजैस्तथा ।
शिम्शुमरैः च नक्रैः च भुजम्गैः च निषेविताम् ॥ २.५०.२४ ॥
Jener Fluss wurde besucht von Bäumen voller Früchte, Blüten und zarter Triebe, von Sträuchern und Vögeln, ebenso von Delfinen, Krokodilen und Schlangen.
2.50.25
विष्णुपादच्युताम् दिव्यामपापाम् पापनाशिनीम् ।
ताम् शङ्करजटाजूटाद्भ्रष्टाम् सागरतेजसा ॥ २.५०.२५ ॥
Sie, die göttliche, vom Fuß Viṣṇus gefallene, sündenlose, die Sünde vernichtende, die durch die Macht Sagaras aus dem Haarknoten Śaṅkaras herabgebracht worden war.
2.50.26
समुद्रमहीषीम् गङ्गाम् सारसक्रौञ्चनादिताम् ।
आससाद महाबाहुः शृङ्गिबेरपुरम् प्रति ॥ २.५०.२६ ॥
Der Starkarmige erreichte den Gaṅgā, die Königin des Ozeans, der vom Ruf der Sārasa- und Krauñca-Vögel widerhallte, und wandte sich Śṛṅgiberapura zu.
2.50.27
ताम् ऊर्मि कलिल आवर्ताम् अन्ववेक्ष्य महा रथः ।
सुमन्त्रम् अब्रवीत् सूतम् इह एव अद्य वसामहे ॥ २.५०.२७ ॥
Als der große Wagenlenker sie betrachtete, voller Wellen und Strudel, sprach er zu dem Wagenlenker Sumantra: 'Lass uns heute hier verweilen.'
2.50.28
अविदूरात् अयम् नद्या बहु पुष्प प्रवालवान् ।
सुमहान् इन्गुदी वृक्षो वसामः अत्र एव सारथे ॥ २.५०.२८ ॥
'Wagenlenker, nicht weit von diesem Fluss steht ein sehr großer Iṅgudī-Baum, reich an vielen Blüten und Trieben; lass uns hier bleiben.'
2.50.29
द्रक्ष्यामः सरिताम् श्रेष्ठाम् सम्मान्यसलिलाम् शिवाम् ।
देवदानवगन्धर्वमृगमानुषपक्षिणाम् ॥ २.५०.२९ ॥
'Wir werden den Gaṅgā sehen, den besten der Flüsse, dessen ehrwürdige Wasser heilig sind, den Göttern, Dämonen, Gandharvas, Tieren, Menschen und Vögeln gehörend.'
2.50.30
लक्षणः च सुमन्त्रः च बाढम् इति एव राघवम् ।
उक्त्वा तम् इन्गुदी वृक्षम् तदा उपययतुर् हयैः ॥ २.५०.३० ॥
Lakṣmaṇa und Sumantra sagten zu Rāghava: 'Sehr wohl', und fuhren dann mit den Pferden zu jenem Iṅgudī-Baum.
2.50.31
रामः अभियाय तम् रम्यम् वृक्षम् इक्ष्वाकु नन्दनः ।
रथात् अवातरत् तस्मात् सभार्यः सह लक्ष्मणः ॥ २.५०.३१ ॥
Rāma, die Freude der Ikṣvākus, trat zu jenem lieblichen Baum, stieg vom Wagen und mit seiner Gattin und Lakṣmaṇa ab.
2.50.32
सुमन्त्रः अपि अवतीर्य एव मोचयित्वा हय उत्तमान् ।
वृक्ष मूल गतम् रामम् उपतस्थे कृत अन्जलिः ॥ २.५०.३२ ॥
Auch Sumantra stieg ab, spannte die vortrefflichen Pferde aus und trat mit gefalteten Händen zu Rāma, der am Fuße des Baumes weilte.
2.50.33
तत्र राजा गुहो नाम रामस्य आत्म समः सखा ।
निषाद जात्यो बलवान् स्थपतिः च इति विश्रुतः ॥ २.५०.३३ ॥
Dort war ein König namens Guha, ein Freund Rāmas, ihm selbst gleich, von der Niṣāda-Kaste, mächtig und als Anführer berühmt.
2.50.34
स श्रुत्वा पुरुष व्याघ्रम् रामम् विषयम् आगतम् ।
वृद्धैः परिवृतः अमात्यैः ज्ञातिभिः च अपि उपागतः ॥ २.५०.३४ ॥
Als er hörte, dass Rāma, der Tiger unter den Menschen, in sein Land gekommen war, trat er heran, umgeben von Alten, Ministern und Verwandten.
2.50.35
ततः निषाद अधिपतिम् दृष्ट्वा दूरात् अवस्थितम् ।
सह सौमित्रिणा रामः समागच्चद् गुहेन सः ॥ २.५०.३५ ॥
Da ging Rāma, als er den Herrn der Niṣāda in der Ferne stehen sah, mit Saumitri voran, um Guha zu begegnen.
2.50.36
तम् आर्तः सम्परिष्वज्य गुहो राघवम् अब्रवीत् ।
यथा अयोध्या तथा इदम् ते राम किम् करवाणि ते ॥ २.५०.३६ ॥
Bekümmert umarmte Guha den Raghaven innig und sprach: 'O Rāma, wie Ayodhyā dir gehört, so auch dies; sag, was soll ich für dich tun?'
2.50.37
ईदृशम् हि महाबाहो कः प्रप्स्यत्यतिथिम् प्रियम् ।
ततः गुणवद् अन्न अद्यम् उपादाय पृथग् विधम् ।
अर्घ्यम् च उपानयत् क्षिप्रम् वाक्यम् च इदम् उवाच ह ॥ २.५०.३७ ॥
O Mächtigarmiger, wer würde einen so lieben Gast erhalten? Dann brachte er rasch mancherlei vorzügliche Speisen, bot das Arghya dar und sprach diese Worte.
2.50.38
स्वागतम् ते महा बाहो तव इयम् अखिला मही ।
वयम् प्रेष्या भवान् भर्ता साधु राज्यम् प्रशाधि नः ॥ २.५०.३८ ॥
Willkommen dir, O Mächtigarmiger! Diese ganze Erde ist dein. Wir sind deine Diener, und du bist unser Herr; herrsche gut über uns.
2.50.39
भक्ष्यम् भोज्यम् च पेयम् च लेह्यम् च इदम् उपस्थितम् ।
शयनानि च मुख्यानि वाजिनाम् खादनम् च ते ॥ २.५०.३९ ॥
Speisen zum Essen, Speisen zum Genießen, Getränke und Lecker zum Schlecken stehen hier für dich bereit; auch vorzügliche Lager gibt es und Futter für deine Pferde.
2.50.40
गुहम् एव ब्रुवाणम् तम् राघवः प्रत्युवाच ह ॥ २.५०.४० ॥
Während Guha so sprach, antwortete ihm Rāghava.
2.50.41
अर्चिताः चैव हृष्टाः च भवता सर्वथा वयम् ।
पद्भ्याम् अभिगमाच् चैव स्नेह सम्दर्शनेन च ॥ २.५०.४१ ॥
Wir sind von dir in jeder Weise geehrt und erfreut worden, sowohl durch dein Herantreten zu Fuß als auch durch das Zeigen deiner Zuneigung.
2.50.42
भुजाभ्याम् साधु वृत्ताभ्याम् पीडयन् वाक्यम् अब्रवीत् ।
दिष्ट्या त्वाम् गुह पश्यामि अरोगम् सह बान्धवैः ॥ २.५०.४२ ॥
Ihn mit seinen schönen, runden Armen drückend, sprach er diese Worte: »Guha, glücklicherweise sehe ich dich wohlauf zusammen mit deinen Verwandten.«
2.50.43
अपि ते कूशलम् राष्ट्रे मित्रेषु च धनेषु च ।
यत् तु इदम् भवता किम्चित् प्रीत्या समुपकल्पितम् ।
सर्वम् तत् अनुजानामि न हि वर्ते प्रतिग्रहे ॥ २.५०.४३ ॥
Steht es gut um dein Reich, deine Freunde und deinen Reichtum? Was du hier aus Zuneigung bereitet hast, nehme ich alles an, denn ich bin nicht dazu bestimmt, Gaben anzunehmen.
2.50.44
कुश चीर अजिन धरम् फल मूल अशनम् च माम् ।
विद्धि प्रणिहितम् धर्मे तापसम् वन गोचरम् ॥ २.५०.४४ ॥
Wisse, dass ich ein Asket bin, der Kuśa-Gras, Rindengewänder und Hirschfell trägt, sich von Früchten und Wurzeln ernährt, dem Dharma ergeben ist und durch den Wald zieht.
2.50.45
अश्वानाम् खादनेन अहम् अर्थी न अन्येन केनचित् ।
एतावता अत्र भवता भविष्यामि सुपूजितः ॥ २.५०.४५ ॥
Ich bedarf nichts anderes, als die Pferde zu füttern; damit allein wirst du mich hier gut geehrt haben.
2.50.46
एते हि दयिता राज्ञः पितुर् दशरथस्य मे ।
एतैः सुविहितैः अश्वैः भविष्याम्य् अहम् अर्चितः ॥ २.५०.४६ ॥
Diese sind die geliebten Pferde meines Vaters, König Daśaratha; durch diese gut gepflegten Pferde werde ich geehrt sein.
2.50.47
अश्वानाम् प्रतिपानम् च खादनम् चैव सो अन्वशात् ।
गुहः तत्र एव पुरुषाम्स् त्वरितम् दीयताम् इति ॥ २.५०.४७ ॥
Da befahl Guha sogleich den dortigen Dienern, den Pferden rasch Wasser und Futter zu geben.
2.50.48
ततः चीर उत्तर आसन्गः सम्ध्याम् अन्वास्य पश्चिमाम् ।
जलम् एव आददे भोज्यम् लक्ष्मणेन आहृतम् स्वयम् ॥ २.५०.४८ ॥
Dann, das Rindengewand als Obergewand umgelegt, nachdem er das abendliche Dämmerungsritual vollzogen hatte, nahm er als Speise nur das Wasser, das Lakṣmaṇa selbst herbeigebracht hatte.
2.50.49
तस्य भूमौ शयानस्य पादौ प्रक्षाल्य लक्ष्मणः ।
सभार्यस्य ततः अभ्येत्य तस्थौ वृष्कम् उपाश्रितः ॥ २.५०.४९ ॥
Lakṣmaṇa wusch ihm, der mit seiner Gattin auf dem Boden lag, die Füße, trat dann heran und stand, an einen Baum gelehnt.
2.50.50
गुहो अपि सह सूतेन सौमित्रिम् अनुभाषयन् ।
अन्वजाग्रत् ततः रामम् अप्रमत्तः धनुर् धरः ॥ २.५०.५० ॥
Auch Guha wachte, zusammen mit dem Wagenlenker und im Gespräch mit Lakṣmaṇa, bei Rāma, wachsam und mit dem Bogen in der Hand.
2.50.51
तथा शयानस्य ततः अस्य धीमतः ।
यशस्विनो दाशरथेर् महात्मनः ।
अदृष्ट दुह्खस्य सुख उचितस्य सा ।
तदा व्यतीयाय चिरेण शर्वरी ॥ २.५०.५१ ॥
Für ihn, der so lag, den weisen, berühmten, großherzigen Sohn Daśarathas, der das Leid nie gesehen hatte und des Glückes würdig war, verging da die Nacht langsam.