Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.51.1
तम् जाग्रतम् अदम्भेन भ्रातुर् अर्थाय लक्ष्मणम् ।
गुहः सम्ताप सम्तप्तः राघवम् वाक्यम् अब्रवीत् ॥ २.५१.१ ॥
Al ver a Lakṣmaṇa velando sin engaño por el bien de su hermano, Guha, afligido por la pena, dijo estas palabras a Rāghava.
2.51.2
इयम् तात सुखा शय्या त्वद् अर्थम् उपकल्पिता ।
प्रत्याश्वसिहि साध्व् अस्याम् राज पुत्र यथा सुखम् ॥ २.५१.२ ॥
Querido, este lecho cómodo ha sido preparado para ti. Príncipe, descansa bien y con comodidad sobre él.
2.51.3
उचितः अयम् जनः सर्वः क्लेशानाम् त्वम् सुख उचितः ।
गुप्ति अर्थम् जागरिष्यामः काकुत्स्थस्य वयम् निशाम् ॥ २.५१.३ ॥
Toda esta gente está acostumbrada a las penurias, pero tú mereces comodidad. Velaremos toda la noche para proteger a Kākutstha.
2.51.4
न हि रामात् प्रियतरः मम अस्ति भुवि कश्चन ।
ब्रवीम्य् एतत् अहम् सत्यम् सत्येन एव च ते शपे ॥ २.५१.४ ॥
No hay nadie en la tierra más querido para mí que Rāma. Digo esta verdad, y te lo juro por la verdad misma.
2.51.5
अस्य प्रसादात् आशम्से लोके अस्मिन् सुमहद् यशः ।
धर्म अवाप्तिम् च विपुलाम् अर्थ अवाप्तिम् च केवलाम् ॥ २.५१.५ ॥
Por su favor, espero alcanzar en este mundo gran renombre, abundante dharma y riqueza completa.
2.51.6
सो अहम् प्रिय सखम् रामम् शयानम् सह सीतया ।
रक्षिष्यामि धनुष् पाणिः सर्वतः ज्ञातिभिः सह ॥ २.५१.६ ॥
Por eso, con el arco en la mano y junto a mis parientes, protegeré por todos lados a mi querido amigo Rāma, que duerme junto a Sītā.
2.51.7
न हि मे अविदितम् किम्चित् वने अस्मिमः चरतः सदा ।
चतुर् अन्गम् हि अपि बलम् सुमहत् प्रसहेमहि ॥ २.५१.७ ॥
Nada de lo que hay en este bosque, por donde siempre ando, me es desconocido. Aun un ejército de cuatro cuerpos, por muy grande que sea, podríamos resistirlo.
2.51.8
लक्ष्मणः तम् तदा उवाच रक्ष्यमाणाः त्वया अनघ ।
न अत्र भीता वयम् सर्वे धर्मम् एव अनुपश्यता ॥ २.५१.८ ॥
Entonces Lakṣmaṇa le dijo: Oh sin mancha, protegidos por ti, ninguno de nosotros tiene miedo aquí, pues tú solo miras al dharma.
2.51.9
कथम् दाशरथौ भूमौ शयाने सह सीतया ।
शक्या निद्रा मया लब्धुम् जीवितम् वा सुखानि वा ॥ २.५१.९ ॥
¿Cómo podría yo conseguir el sueño, o la vida, o los placeres, mientras el hijo de Daśaratha yace en el suelo con Sītā?
2.51.10
यो न देव असुरैः सर्वैः शक्यः प्रसहितुम् युधि ।
तम् पश्य सुख सम्विष्टम् तृणेषु सह सीतया ॥ २.५१.१० ॥
Mira a aquel a quien ni dioses ni demonios, todos juntos, pueden resistir en batalla, tendido con comodidad sobre la hierba junto a Sītā.
2.51.11
यो मन्त्र तपसा लब्धो विविधैः च परिश्रमैः ।
एको दशरथस्य एष पुत्रः सदृश लक्षणः ॥ २.५१.११ ॥
Este es el único hijo de Daśaratha, obtenido mediante mantras, austeridad y muchos esfuerzos, de signos apropiados.
2.51.12
अस्मिन् प्रव्रजितः राजा न चिरम् वर्तयिष्यति ।
विधवा मेदिनी नूनम् क्षिप्रम् एव भविष्यति ॥ २.५१.१२ ॥
Con él desterrado al exilio, el rey no reinará mucho tiempo; sin duda la tierra pronto quedará viuda.
2.51.13
विनद्य सुमहा नादम् श्रमेण उपरताः स्त्रियः ।
निर्घोष उपरतम् तात मन्ये राज निवेशनम् ॥ २.५१.१३ ॥
Tras lanzar un gran lamento, las mujeres han callado por el cansancio. Querido, creo que el ruido del palacio real también ha cesado.
2.51.14
कौसल्या चैव राजा च तथैव जननी मम ।
न आशम्से यदि जीवन्ति सर्वे ते शर्वरीम् इमाम् ॥ २.५१.१४ ॥
Kauśalyā y el rey, y asimismo mi madre — no espero que todos ellos estén vivos esta noche.
2.51.15
जीवेद् अपि हि मे माता शत्रुघ्नस्य अन्ववेक्षया ।
तत् दुह्खम् यत् तु कौसल्या वीरसूर् विनशिष्यति ॥ २.५१.१५ ॥
Gracias al cuidado de Śatrughna, quizá mi madre aún viva. Pero el gran dolor es que Kauśalyā, madre de un héroe, perecerá.
2.51.16
अनुरक्त जन आकीर्णा सुख आलोक प्रिय आवहा ।
राज व्यसन सम्सृष्टा सा पुरी विनशिष्यति ॥ २.५१.१६ ॥
Esa ciudad, llena de gente leal, que trae felicidad y vistas agradables, perecerá, tocada por la desgracia del rey.
2.51.17
कथम् पुत्रम् महात्मानम् ज्येष्ठम् प्रियमपस्यतः ।
शरीरम् धारयुष्यान्ति प्राणा राज्ञो महात्मनः ॥ २.५१.१७ ॥
¿Cómo sostendrán los alientos vitales del magnánimo rey su cuerpo, sin ver a su amado y magnánimo hijo mayor?
2.51.18
विनष्टे नृपतौ पश्चात्कौसल्या विनशिष्यति ।
अनन्तरम् च माताऽपि मम नाशमुपैष्यति ॥ २.५१.१८ ॥
Cuando el rey perezca, después perecerá Kauśalyā, y a continuación también mi madre encontrará la destrucción.
2.51.19
अतिक्रान्तम् अतिक्रान्तम् अनवाप्य मनोरथम् ।
राज्ये रामम् अनिक्षिप्य पिता मे विनशिष्यति ॥ २.५१.१९ ॥
Ha pasado, ha pasado. Sin que se cumpla su deseo, sin instalar a Rāma en el reino, mi padre perecerá.
2.51.20
सिद्ध अर्थाः पितरम् वृत्तम् तस्मिन् काले हि उपस्थिते ।
प्रेत कार्येषु सर्वेषु सम्स्करिष्यन्ति भूमिपम् ॥ २.५१.२० ॥
Cuando llegue ese momento, quienes han visto cumplidos sus fines, al saber lo ocurrido con el padre, realizarán para el señor de la tierra todos los ritos fúnebres.
2.51.21
रम्य चत्वर सम्स्थानाम् सुविभक्त महा पथाम् ।
हर्म्य प्रसाद सम्पन्नाम् गणिका वर शोभिताम् ॥ २.५१.२१ ॥
Sus encrucijadas están bellamente dispuestas, sus grandes avenidas bien divididas, rica en mansiones y palacios, y adornada con excelentes cortesanas.
2.51.22
रथ अश्व गज सम्बाधाम् तूर्य नाद विनादिताम् ।
सर्व कल्याण सम्पूर्णाम् हृष्ट पुष्ट जन आकुलाम् ॥ २.५१.२२ ॥
Abarrotada de carros, caballos y elefantes, resonando con el sonido de instrumentos musicales, colmada de toda bendición y llena de gente alegre y próspera.
2.51.23
आराम उद्यान सम्पन्नाम् समाज उत्सव शालिनीम् ।
सुखिता विचरिष्यन्ति राज धानीम् पितुर् मम ॥ २.५१.२३ ॥
En la capital real de mi padre, dotada de jardines de recreo y parques, y adornada con reuniones y fiestas, vagarán felices.
2.51.24
अपि जीवेद्धशरथो वनवासात्पुनर्वयम् ।
प्रत्यागम्य महात्मानमपि पश्येम सुव्रतम् ॥ २.५१.२४ ॥
Quizás Daśaratha aún viva, y al regresar del exilio en el bosque podamos ver de nuevo a aquel magnánimo, firme en sus votos.
2.51.25
अपि सत्य प्रतिज्ञेन सार्धम् कुशलिना वयम् ।
निवृत्ते वन वासे अस्मिन्न् अयोध्याम् प्रविशेमहि ॥ २.५१.२५ ॥
Quizás, junto al de voto veraz, todos nosotros sanos y salvos, cuando termine este exilio en el bosque, podamos entrar en Ayodhyā.
2.51.26
परिदेवयमानस्य दुह्ख आर्तस्य महात्मनः ।
तिष्ठतः राज पुत्रस्य शर्वरी सा अत्यवर्तत ॥ २.५१.२६ ॥
Aquella noche transcurrió mientras el magnánimo hijo del rey permanecía lamentándose, afligido por el dolor.
2.51.27
तथा हि सत्यम् ब्रुवति प्रजा हिते ।
नर इन्द्र पुत्रे गुरु सौहृदात् गुहः ।
मुमोच बाष्पम् व्यसन अभिपीडितः ।
ज्वरा आतुरः नागैव व्यथा आतुरः ॥ २.५१.२७ ॥
Mientras el hijo del soberano decía la verdad por el bien del pueblo, Guha, oprimido por la desgracia, derramó lágrimas por profundo afecto, afligido como un elefante enfermo de fiebre.