Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.51.1
तम् जाग्रतम् अदम्भेन भ्रातुर् अर्थाय लक्ष्मणम् ।
गुहः सम्ताप सम्तप्तः राघवम् वाक्यम् अब्रवीत् ॥ २.५१.१ ॥
Vendo Lakṣmaṇa velar sem engano pelo bem do irmão, Guha, abatido de tristeza, disse estas palavras a Rāghava.
2.51.2
इयम् तात सुखा शय्या त्वद् अर्थम् उपकल्पिता ।
प्रत्याश्वसिहि साध्व् अस्याम् राज पुत्र यथा सुखम् ॥ २.५१.२ ॥
Querido, este leito confortável foi preparado para ti. Príncipe, descansa bem e confortavelmente nele.
2.51.3
उचितः अयम् जनः सर्वः क्लेशानाम् त्वम् सुख उचितः ।
गुप्ति अर्थम् जागरिष्यामः काकुत्स्थस्य वयम् निशाम् ॥ २.५१.३ ॥
Toda esta gente está acostumada às provações, mas tu mereces conforto. Velaremos a noite inteira para proteger Kākutstha.
2.51.4
न हि रामात् प्रियतरः मम अस्ति भुवि कश्चन ।
ब्रवीम्य् एतत् अहम् सत्यम् सत्येन एव च ते शपे ॥ २.५१.४ ॥
Não há ninguém na terra mais querido para mim do que Rāma. Digo esta verdade, e juro-te pela própria verdade.
2.51.5
अस्य प्रसादात् आशम्से लोके अस्मिन् सुमहद् यशः ।
धर्म अवाप्तिम् च विपुलाम् अर्थ अवाप्तिम् च केवलाम् ॥ २.५१.५ ॥
Pela graça dele, espero alcançar neste mundo grande fama, dharma abundante e riqueza completa.
2.51.6
सो अहम् प्रिय सखम् रामम् शयानम् सह सीतया ।
रक्षिष्यामि धनुष् पाणिः सर्वतः ज्ञातिभिः सह ॥ २.५१.६ ॥
Por isso, com o arco na mão e junto aos meus parentes, guardarei por todos os lados meu querido amigo Rāma, que dorme com Sītā.
2.51.7
न हि मे अविदितम् किम्चित् वने अस्मिमः चरतः सदा ।
चतुर् अन्गम् हि अपि बलम् सुमहत् प्रसहेमहि ॥ २.५१.७ ॥
Nada nesta floresta, por onde sempre ando, me é desconhecido. Mesmo um exército de quatro divisões, por maior que seja, poderíamos resistir.
2.51.8
लक्ष्मणः तम् तदा उवाच रक्ष्यमाणाः त्वया अनघ ।
न अत्र भीता वयम् सर्वे धर्मम् एव अनुपश्यता ॥ २.५१.८ ॥
Então Lakṣmaṇa lhe disse: Ó sem mácula, protegidos por ti, nenhum de nós aqui tem medo, pois tu olhas somente para o dharma.
2.51.9
कथम् दाशरथौ भूमौ शयाने सह सीतया ।
शक्या निद्रा मया लब्धुम् जीवितम् वा सुखानि वा ॥ २.५१.९ ॥
Como eu poderia obter o sono, ou a vida, ou os prazeres, enquanto o filho de Daśaratha jaz no chão com Sītā?
2.51.10
यो न देव असुरैः सर्वैः शक्यः प्रसहितुम् युधि ।
तम् पश्य सुख सम्विष्टम् तृणेषु सह सीतया ॥ २.५१.१० ॥
Olha para aquele a quem deuses e demônios, todos juntos, não podem resistir em batalha, deitado à vontade na relva com Sītā.
2.51.11
यो मन्त्र तपसा लब्धो विविधैः च परिश्रमैः ।
एको दशरथस्य एष पुत्रः सदृश लक्षणः ॥ २.५१.११ ॥
Este, o único filho de Daśaratha, obtido por meio de mantras, austeridade e muitos esforços, dotado de sinais adequados.
2.51.12
अस्मिन् प्रव्रजितः राजा न चिरम् वर्तयिष्यति ।
विधवा मेदिनी नूनम् क्षिप्रम् एव भविष्यति ॥ २.५१.१२ ॥
Com ele partido para o exílio, o rei não reinará por muito tempo; certamente a terra logo ficará viúva.
2.51.13
विनद्य सुमहा नादम् श्रमेण उपरताः स्त्रियः ।
निर्घोष उपरतम् तात मन्ये राज निवेशनम् ॥ २.५१.१३ ॥
Depois de soltar grandes lamentos, as mulheres calaram-se de exaustão. Querido, acho que o barulho do palácio real também cessou.
2.51.14
कौसल्या चैव राजा च तथैव जननी मम ।
न आशम्से यदि जीवन्ति सर्वे ते शर्वरीम् इमाम् ॥ २.५१.१४ ॥
Kauśalyā e o rei, e igualmente minha mãe — não espero que todos estejam vivos nesta noite.
2.51.15
जीवेद् अपि हि मे माता शत्रुघ्नस्य अन्ववेक्षया ।
तत् दुह्खम् यत् तु कौसल्या वीरसूर् विनशिष्यति ॥ २.५१.१५ ॥
Graças aos cuidados de Śatrughna, talvez minha mãe ainda viva. Mas a grande dor é que Kauśalyā, mãe de um herói, perecerá.
2.51.16
अनुरक्त जन आकीर्णा सुख आलोक प्रिय आवहा ।
राज व्यसन सम्सृष्टा सा पुरी विनशिष्यति ॥ २.५१.१६ ॥
Aquela cidade, cheia de gente devotada, que traz felicidade e belas visões, perecerá, atingida pela desgraça do rei.
2.51.17
कथम् पुत्रम् महात्मानम् ज्येष्ठम् प्रियमपस्यतः ।
शरीरम् धारयुष्यान्ति प्राणा राज्ञो महात्मनः ॥ २.५१.१७ ॥
Como os alentos vitais do rei magnânimo sustentarão seu corpo, sem ver seu amado e magnânimo filho mais velho?
2.51.18
विनष्टे नृपतौ पश्चात्कौसल्या विनशिष्यति ।
अनन्तरम् च माताऽपि मम नाशमुपैष्यति ॥ २.५१.१८ ॥
Quando o rei perecer, depois perecerá Kauśalyā, e em seguida também minha mãe encontrará a ruína.
2.51.19
अतिक्रान्तम् अतिक्रान्तम् अनवाप्य मनोरथम् ।
राज्ये रामम् अनिक्षिप्य पिता मे विनशिष्यति ॥ २.५१.१९ ॥
Passou, passou! Sem que seu desejo se realize, sem instalar Rāma no reino, meu pai perecerá.
2.51.20
सिद्ध अर्थाः पितरम् वृत्तम् तस्मिन् काले हि उपस्थिते ।
प्रेत कार्येषु सर्वेषु सम्स्करिष्यन्ति भूमिपम् ॥ २.५१.२० ॥
Quando esse momento chegar, aqueles cujos fins estão cumpridos, ao saberem o que aconteceu ao pai, realizarão para o senhor da terra todos os ritos fúnebres.
2.51.21
रम्य चत्वर सम्स्थानाम् सुविभक्त महा पथाम् ।
हर्म्य प्रसाद सम्पन्नाम् गणिका वर शोभिताम् ॥ २.५१.२१ ॥
Seus cruzamentos são agradavelmente dispostos, suas grandes avenidas bem divididas, rica em mansões e palácios, e adornada com excelentes cortesãs.
2.51.22
रथ अश्व गज सम्बाधाम् तूर्य नाद विनादिताम् ।
सर्व कल्याण सम्पूर्णाम् हृष्ट पुष्ट जन आकुलाम् ॥ २.५१.२२ ॥
Repleta de carros, cavalos e elefantes, ressoando com o som de instrumentos musicais, cheia de toda bênção, e povoada de gente alegre e próspera.
2.51.23
आराम उद्यान सम्पन्नाम् समाज उत्सव शालिनीम् ।
सुखिता विचरिष्यन्ति राज धानीम् पितुर् मम ॥ २.५१.२३ ॥
Na capital real de meu pai, dotada de jardins de recreio e parques, e enfeitada com reuniões e festas, vagarão felizes.
2.51.24
अपि जीवेद्धशरथो वनवासात्पुनर्वयम् ।
प्रत्यागम्य महात्मानमपि पश्येम सुव्रतम् ॥ २.५१.२४ ॥
Talvez Daśaratha ainda esteja vivo, e, ao voltar do exílio na floresta, possamos rever aquele magnânimo, firme em seus votos.
2.51.25
अपि सत्य प्रतिज्ञेन सार्धम् कुशलिना वयम् ।
निवृत्ते वन वासे अस्मिन्न् अयोध्याम् प्रविशेमहि ॥ २.५१.२५ ॥
Talvez, junto ao de voto verdadeiro, todos nós em boa saúde, quando este exílio na floresta terminar, possamos entrar em Ayodhyā.
2.51.26
परिदेवयमानस्य दुह्ख आर्तस्य महात्मनः ।
तिष्ठतः राज पुत्रस्य शर्वरी सा अत्यवर्तत ॥ २.५१.२६ ॥
Aquela noite passou enquanto o magnânimo filho do rei permanecia lamentando-se, atormentado pela dor.
2.51.27
तथा हि सत्यम् ब्रुवति प्रजा हिते ।
नर इन्द्र पुत्रे गुरु सौहृदात् गुहः ।
मुमोच बाष्पम् व्यसन अभिपीडितः ।
ज्वरा आतुरः नागैव व्यथा आतुरः ॥ २.५१.२७ ॥
Enquanto o filho do rei falava a verdade pelo bem do povo, Guha, oprimido pela desgraça, derramou lágrimas por profunda afeição, aflito como um elefante doente de febre.