வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.51.1
तम् जाग्रतम् अदम्भेन भ्रातुर् अर्थाय लक्ष्मणम् ।
गुहः सम्ताप सम्तप्तः राघवम् वाक्यम् अब्रवीत् ॥ २.५१.१ ॥
சகோதரனின் நலனுக்காக கபடமின்றி விழித்திருக்கும் லக்ஷ்மணனைக் கண்டு, துயரில் வாடிய குகன் ராகவனிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
2.51.2
इयम् तात सुखा शय्या त्वद् अर्थम् उपकल्पिता ।
प्रत्याश्वसिहि साध्व् अस्याम् राज पुत्र यथा सुखम् ॥ २.५१.२ ॥
அன்பரே, இந்தச் சுகமான படுக்கை உமக்காகவே தயாரிக்கப்பட்டது. இளவரசே, இதில் நன்றாக சுகமாக ஓய்வெடுங்கள்.
2.51.3
उचितः अयम् जनः सर्वः क्लेशानाम् त्वम् सुख उचितः ।
गुप्ति अर्थम् जागरिष्यामः काकुत्स्थस्य वयम् निशाम् ॥ २.५१.३ ॥
இந்த மக்கள் அனைவரும் துன்பங்களுக்குத் தகுதியானவர்கள்; ஆனால் நீரோ சுகத்திற்குத் தகுதியானவர். காகுத்ஸ்தனைக் காப்பதற்காக நாங்கள் இரவெல்லாம் விழித்திருப்போம்.
2.51.4
न हि रामात् प्रियतरः मम अस्ति भुवि कश्चन ।
ब्रवीम्य् एतत् अहम् सत्यम् सत्येन एव च ते शपे ॥ २.५१.४ ॥
பூமியில் ராமனை விட எனக்கு மிகப் பிரியமானவர் யாரும் இல்லை. இதை நான் உண்மையாகச் சொல்கிறேன்; உண்மையின் மீதே உம் முன் சத்தியம் செய்கிறேன்.
2.51.5
अस्य प्रसादात् आशम्से लोके अस्मिन् सुमहद् यशः ।
धर्म अवाप्तिम् च विपुलाम् अर्थ अवाप्तिम् च केवलाम् ॥ २.५१.५ ॥
அவரது அருளால், இவ்வுலகில் பெரும் புகழையும், மிகுந்த தர்மத்தையும், முழுமையான செல்வத்தையும் அடைவேன் என்று நம்புகிறேன்.
2.51.6
सो अहम् प्रिय सखम् रामम् शयानम् सह सीतया ।
रक्षिष्यामि धनुष् पाणिः सर्वतः ज्ञातिभिः सह ॥ २.५१.६ ॥
ஆகையால், சீதையுடன் உறங்கும் என் அன்புத் தோழன் ராமனை, கையில் வில்லுடன், என் உறவினர்களோடு நான் எல்லாப் பக்கமும் காப்பேன்.
2.51.7
न हि मे अविदितम् किम्चित् वने अस्मिमः चरतः सदा ।
चतुर् अन्गम् हि अपि बलम् सुमहत् प्रसहेमहि ॥ २.५१.७ ॥
காட்டில் இங்கே எப்போதும் திரியும் எனக்கு எதுவும் தெரியாமல் இல்லை. நால்வகைப் படையாக இருந்தாலும் பெரிய படையையும் நாங்கள் எதிர்கொள்ள முடியும்.
2.51.8
लक्ष्मणः तम् तदा उवाच रक्ष्यमाणाः त्वया अनघ ।
न अत्र भीता वयम् सर्वे धर्मम् एव अनुपश्यता ॥ २.५१.८ ॥
அப்போது லக்ஷ்மணன் அவனிடம் கூறினான்: குற்றமற்றவனே, உன்னால் காக்கப்படும் நாங்கள் அனைவரும் இங்கு அஞ்சவில்லை; நீயோ தர்மத்தையே கண்ணோக்குகிறாய்.
2.51.9
कथम् दाशरथौ भूमौ शयाने सह सीतया ।
शक्या निद्रा मया लब्धुम् जीवितम् वा सुखानि वा ॥ २.५१.९ ॥
தசரதன் மகன் சீதையுடன் தரையில் படுத்திருக்கும்போது, எனக்கு உறக்கம் எப்படி கிடைக்கும்? வாழ்வும் இன்பங்களும்தான் எப்படிக் கிடைக்கும்?
2.51.10
यो न देव असुरैः सर्वैः शक्यः प्रसहितुम् युधि ।
तम् पश्य सुख सम्विष्टम् तृणेषु सह सीतया ॥ २.५१.१० ॥
தேவர்களும் அசுரர்களும் எல்லோராலும் போரில் எதிர்கொள்ள முடியாதவனை, சீதையுடன் புற்களின் மேல் இன்பமாகப் படுத்திருப்பவனைப் பார்.
2.51.11
यो मन्त्र तपसा लब्धो विविधैः च परिश्रमैः ।
एको दशरथस्य एष पुत्रः सदृश लक्षणः ॥ २.५१.११ ॥
மந்திரத்தாலும் தவத்தாலும் பலவகை முயற்சிகளாலும் பெறப்பட்ட, தசரதனின் இந்த ஒரே மகன், தகுந்த குறிகளைக் கொண்டவன்.
2.51.12
अस्मिन् प्रव्रजितः राजा न चिरम् वर्तयिष्यति ।
विधवा मेदिनी नूनम् क्षिप्रम् एव भविष्यति ॥ २.५१.१२ ॥
இவன் காட்டுக்குப் போய்விட்டதால் அரசன் நீண்டகாலம் ஆட்சி செய்யமாட்டான்; நிச்சயமாக பூமி விரைவில் விதவையாகிவிடும்.
2.51.13
विनद्य सुमहा नादम् श्रमेण उपरताः स्त्रियः ।
निर्घोष उपरतम् तात मन्ये राज निवेशनम् ॥ २.५१.१३ ॥
மிகப்பெரிய ஓலமிட்டுப் பெண்கள் சோர்வால் அமைதியாகிவிட்டனர். அன்பனே, அரண்மனையின் ஒலி அடங்கிவிட்டதாக நான் நினைக்கிறேன்.
2.51.14
कौसल्या चैव राजा च तथैव जननी मम ।
न आशम्से यदि जीवन्ति सर्वे ते शर्वरीम् इमाम् ॥ २.५१.१४ ॥
கௌசல்யையும், அரசரும், அதுபோலவே என் தாயும் — இந்த இரவில் அவர்கள் அனைவரும் உயிரோடு இருப்பார்கள் என்று நான் நம்பவில்லை.
2.51.15
जीवेद् अपि हि मे माता शत्रुघ्नस्य अन्ववेक्षया ।
तत् दुह्खम् यत् तु कौसल्या वीरसूर् विनशिष्यति ॥ २.५१.१५ ॥
சத்ருக்னனின் கவனிப்பால் என் தாயும் உயிர் வாழக்கூடும். ஆனால் வீரனைப் பெற்ற கௌசல்யை அழிவாள் என்பதே பெரும் துயரம்.
2.51.16
अनुरक्त जन आकीर्णा सुख आलोक प्रिय आवहा ।
राज व्यसन सम्सृष्टा सा पुरी विनशिष्यति ॥ २.५१.१६ ॥
அன்புள்ள மக்கள் நிறைந்து, இன்பமும் அழகிய காட்சிகளும் தந்த அந்த நகரம், அரசனின் துன்பத்தால் பீடிக்கப்பட்டு அழியும்.
2.51.17
कथम् पुत्रम् महात्मानम् ज्येष्ठम् प्रियमपस्यतः ।
शरीरम् धारयुष्यान्ति प्राणा राज्ञो महात्मनः ॥ २.५१.१७ ॥
மகாத்மாவான, அன்பான மூத்த மகனை காணாமல், மகாத்மாவாகிய அரசனின் உயிர்கள் உடலைத் எப்படித் தாங்கும்?
2.51.18
विनष्टे नृपतौ पश्चात्कौसल्या विनशिष्यति ।
अनन्तरम् च माताऽपि मम नाशमुपैष्यति ॥ २.५१.१८ ॥
அரசன் அழிந்த பின், கௌசல்யை அழிவாள். அதன்பின் என் தாயும் அழிவை அடைவாள்.
2.51.19
अतिक्रान्तम् अतिक्रान्तम् अनवाप्य मनोरथम् ।
राज्ये रामम् अनिक्षिप्य पिता मे विनशिष्यति ॥ २.५१.१९ ॥
கடந்து போயிற்று, கடந்து போயிற்று! விருப்பம் நிறைவேறாமல், ராமனை அரசில் அமர்த்தாமல், என் தந்தை அழிந்துவிடுவார்.
2.51.20
सिद्ध अर्थाः पितरम् वृत्तम् तस्मिन् काले हि उपस्थिते ।
प्रेत कार्येषु सर्वेषु सम्स्करिष्यन्ति भूमिपम् ॥ २.५१.२० ॥
அந்த நேரம் வந்ததும், காரியங்கள் நிறைவேறியவர்கள் தந்தையின் நிகழ்ச்சியைக் கண்டு, அனைத்து ஈமச் சடங்குகளையும் அரசருக்குச் செய்வார்கள்.
2.51.21
रम्य चत्वर सम्स्थानाम् सुविभक्त महा पथाम् ।
हर्म्य प्रसाद सम्पन्नाम् गणिका वर शोभिताम् ॥ २.५१.२१ ॥
அழகான சதுக்கங்கள் நன்கு அமைந்தவளும், நன்கு பிரிக்கப்பட்ட பெரிய வீதிகளை உடையவளும், மாடமாளிகைகளும் அரண்மனைகளும் நிறைந்தவளும், சிறந்த பெண்டிரால் அழகு பெற்றவளும் ஆன நகரம்.
2.51.22
रथ अश्व गज सम्बाधाम् तूर्य नाद विनादिताम् ।
सर्व कल्याण सम्पूर्णाम् हृष्ट पुष्ट जन आकुलाम् ॥ २.५१.२२ ॥
தேர்களாலும் குதிரைகளாலும் யானைகளாலும் நெருக்கமாக, இசைக்கருவிகளின் ஒலியால் எதிரொலிப்பதும், எல்லா நலன்களாலும் நிறைந்ததும், மகிழ்ச்சியும் வளமும் கொண்ட மக்களால் நிரம்பியதும் ஆன நகரம்.
2.51.23
आराम उद्यान सम्पन्नाम् समाज उत्सव शालिनीम् ।
सुखिता विचरिष्यन्ति राज धानीम् पितुर् मम ॥ २.५१.२३ ॥
பூங்காக்களும் தோட்டங்களும் நிறைந்தவளும், கூட்டங்களாலும் விழாக்களாலும் சிறப்புற்றவளுமான என் தந்தையின் தலைநகரில் மகிழ்ச்சியுடன் உலவுவார்கள்.
2.51.24
अपि जीवेद्धशरथो वनवासात्पुनर्वयम् ।
प्रत्यागम्य महात्मानमपि पश्येम सुव्रतम् ॥ २.५१.२४ ॥
ஒருவேளை தசரதர் உயிருடன் இருக்கலாம்; வனவாசத்திலிருந்து திரும்பி வந்து, அந்த மகாத்மாவும் உறுதியான விரதம் கொண்டவனுமான ராமனை நாம் மீண்டும் காணலாம்.
2.51.25
अपि सत्य प्रतिज्ञेन सार्धम् कुशलिना वयम् ।
निवृत्ते वन वासे अस्मिन्न् अयोध्याम् प्रविशेमहि ॥ २.५१.२५ ॥
சத்திய பிரதிஞ்ஞனுடன் நாங்கள் அனைவரும் நலமுடன், இந்த வனவாசம் முடிந்த பின் அயோத்தியில் நுழைவோமோ.
2.51.26
परिदेवयमानस्य दुह्ख आर्तस्य महात्मनः ।
तिष्ठतः राज पुत्रस्य शर्वरी सा अत्यवर्तत ॥ २.५१.२६ ॥
புலம்பிக்கொண்டும் துயரால் வாடியும் நின்ற அந்த மகாத்மா அரசகுமாரனின் அந்த இரவு கழிந்தது.
2.51.27
तथा हि सत्यम् ब्रुवति प्रजा हिते ।
नर इन्द्र पुत्रे गुरु सौहृदात् गुहः ।
मुमोच बाष्पम् व्यसन अभिपीडितः ।
ज्वरा आतुरः नागैव व्यथा आतुरः ॥ २.५१.२७ ॥
இவ்வாறு மக்கள் நலனுக்காக உண்மை பேசும் நரேந்திரனின் மகனிடம், ஆழ்ந்த அன்பால் குகன் துன்பத்தில் வாடி, காய்ச்சலால் வருந்தும் யானை போல வேதனையுடன் கண்ணீர் சிந்தினான்.