Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.55.1
उषित्वा रजनीम् तत्र राजपुत्रावरिम्दमौ ।
महर्षिमभिवाद्याथ जग्मतुस्तम् गिरिम् प्रति ॥ २.५५.१ ॥
Tras pasar allí la noche, los dos príncipes, domadores de enemigos, saludaron respetuosamente al gran sabio y luego partieron hacia aquella montaña.
2.55.2
तेषाम् चैव स्वस्त्ययनम् महर्षिः स चकार ह ।
प्रस्थिताम्श्चैव तान् प्रेक्ष्यपिता पुत्रानिवान्वगात् ॥ २.५५.२ ॥
El sabio pronunció la bendición de su bienestar, y al verlos partir los siguió como un padre sigue a sus hijos.
2.55.3
ततः प्रचक्रमे वक्तुम् वचनम् स महामुनिः ।
भर्द्वाजो महातेजा रामम् सत्यपराक्रमम् ॥ २.५५.३ ॥
Entonces el gran sabio Bharadvāja, de gran esplendor, comenzó a dirigir palabras a Rāma, de valor verdadero.
2.55.4
गङ्गायमुनयोः सन्धिमासाद्य मनुजर्षभौ ।
कालिन्दीमनुगच्छेताम् नदीम् पश्चान्मुखाश्रिताम् ॥ २.५५.४ ॥
Vosotros dos, toros entre los hombres, al llegar a la confluencia del Ganges y el Yamunā, debéis seguir el río Yamunā, que fluye hacia el oeste.
2.55.5
अथासाद्य तु कालिन्दीं शीघ्रस्रोतसमापगाम् ।
तस्यास्तीर्थम् प्रचरितम् पुराणम् प्रेक्ष्य राघवौ ॥ २.५५.५ ॥
Luego, al llegar al río Kālindī, de corriente veloz, y ver su vado antiguo y muy transitado, oh Rāghavas,
2.55.6
तत्र यूयम् प्लवम् कृत्वा तरतांशुमतीं नदीम् ।
ततो न्यग्रोधमासाद्य महान्तम् हरितच्छदम् ॥ २.५५.६ ॥
Allí, habiendo hecho una balsa, cruzad vosotros dos el río Aṃśumatī; luego, habiendo llegado a un gran baniano de hojas verdes,
2.55.7
विवृद्धम् बहुभिर्वऋक्षैह् श्यामम् सिद्धोपसेवितम् ।
तस्मै सीताञ्जलिम् कृत्वा प्रयुञ्जीताशिषः शिवाः ॥ २.५५.७ ॥
Aquel árbol inmenso, oscuro, poblado por muchos osos y monos y servido por sabios perfeccionados: que Sītā le haga la añjali y pida bendiciones auspiciosas.
2.55.8
समासाद्य तु तम् वृक्षम् वसेद्वातिक्रमेत वा ।
क्रोशमात्रम् ततो गत्वा नीलम् द्रक्ष्यथ काननम् ॥ २.५५.८ ॥
Al llegar a aquel árbol, uno puede quedarse o seguir más allá; luego, andando un krośa más, verán el bosque azul oscuro.
2.55.9
पलाशबदरीमिश्रम् रम्यम् वम्शैश्च यामुनैः ।
स पन्थाश्चित्रकूटस्य गतः सुबहुशो मया ॥ २.५५.९ ॥
Aquel sendero, mezclado con árboles palāśa y badarī y hermoso por los bambúes de la región del Yamunā, es el que lleva a Citrakūṭa, por el que he viajado muchas veces.
2.55.11
रम्ये मार्दवयुक्तश्च वनदावैर्विपर्जितः ।
अभिवाद्य तथेत्युक्त्वा रामेण विनिवर्तितः ।
उपावृत्ते मुनौ तस्मिन् रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ २.५५.११ ॥
En aquel lugar hermoso y apacible, libre de incendios forestales, tras saludar al sabio y decir «Así sea», Rāma lo hizo regresar. Cuando el sabio se hubo retirado, Rāma habló a Lakṣmaṇa.
2.55.13
कृतपुण्याः स्म सौमित्रे मुनिर्यन्नोऽनुकम्पते ।
सीतामेवाग्रतः कृत्वा कालिन्दीम् जग्मतुर्नदीम् ।
अथा साद्य तु कालिन्दीम् शीघ्रस्रोतोवहाम् नदीम् ॥ २.५५.१३ ॥
«Oh, hijo de Sumitrā, somos afortunados, pues el sabio nos muestra compasión». Con Sītā delante, se dirigieron al río Kālindī; y al llegar al río Kālindī de corriente veloz—
2.55.14
तौ काष्ठसम्घातमथो चक्रतुस्तु महाप्लवम् ॥ २.५५.१४ ॥
Los dos ataron un haz de leña y construyeron una gran balsa.
2.55.15
शुष्कैर्वम्शैः समास्तीर्णमुशीरैश्च समावृतम् ।
ततो वेतसशाखाश्च जम्बूशाखाश्च वीर्यवान् ॥ २.५५.१५ ॥
Extendido con bambúes secos y cubierto de hierba uśīra; luego, el valiente Lakṣmaṇa, con ramas de sauce y ramas de yambu.
2.55.16
चकार लक्ष्मणश्छित्वा सीतायाः सुखमासनम् ।
तत्र श्रियमिवाचिन्त्याम् रामो दाशरथिः प्रियाम् ॥ २.५५.१६ ॥
Lakṣmaṇa cortó y preparó un asiento cómodo para Sītā; allí Rāma, hijo de Daśaratha, sentó a su amada como si fuera una gloria inconcebible.
2.55.18
प्लवे कठिनकाजम् च रामश्चक्रे सहायुधैः ।
आरोप्य प्रथमम् सीताम् सम्घाटम् प्रतिगृह्य तौ ॥ २.५५.१८ ॥
Rāma, con sus armas, ató madera dura a la balsa; habiendo subido primero a Sītā, los dos sujetaron la estructura atada.
2.55.19
ततः प्रतेरतुर्य त्तौ वीरौ दशरथात्मजौ ।
कालिन्दीमध्यमायाता सीता त्वेनामवन्दत ॥ २.५५.१९ ॥
Entonces los dos héroes, hijos de Daśaratha, cruzaron; al llegar a la mitad del Kālindī, Sītā se inclinó ante él.
2.55.20
स्वस्ति देवि तरामि त्वाम् पार्येन्मे पतिर्वतम् ।
यक्ष्ये त्वाम् गोनहस्रेण सुराघटशतेन च ॥ २.५५.२० ॥
¡Que haya bienestar, oh diosa! Te estoy cruzando; que el voto de mi esposo me lleve al otro lado. Te honraré con cien mil vacas y cien vasijas de licor.
2.55.21
स्वस्ति प्रत्यागते रामे पुरीमिक्ष्वाकुपालिताम् ।
कालिन्दीमथ सीता तु याचमाना कृताञ्जलिः ॥ २.५५.२१ ॥
Que haya bienestar cuando Rāma regrese a la ciudad protegida por los Ikṣvāku. Entonces Sītā, con las palmas unidas, rogó al Kālindī.
2.55.22
तीरमेवाभिसम्प्राप्ता दक्षिणम् वरवर्णिनी ।
ततः प्लवेनाम्शुमतीम् शीघ्रगामूर्मिमालिनीम् ॥ २.५५.२२ ॥
Al llegar a la orilla sur, la de hermosa tez Sītā cruzó en balsa el veloz río Aṃśumatī, ceñido de olas.
2.55.23
तीरजैर्बहुभिर्वृक्षैः सम्तेरुर्यमुनाम् नदीम् ।
ते तीर्णाः प्लवमुत्सृज्य प्रस्थाय यमुनावनात् ॥ २.५५.२३ ॥
Entre los muchos árboles de la ribera cruzaron el río Yamunā; tras cruzarlo, abandonaron la balsa y partieron del bosque de la Yamunā.
2.55.24
श्यामम् न्यग्रोधमासेदुः शीतलम् हरितच्छदम् ।
न्य्ग्रोधम् तमुपागम्य वैदेहि वाक्यमब्रवीत् ॥ २.५५.२४ ॥
Llegaron a un banyán oscuro, fresco, de hojas verdes; acercándose a aquel banyán, Vaidehī pronunció estas palabras.
2.55.25
नमस्तेऽन्तु महावृक्ष पारयेन्मे पतिर्वतम् ।
कौसल्याम् चैव पश्येयम् सुमित्राम् च यशस्विनीम् ॥ २.५५.२५ ॥
¡Salve a ti, gran árbol! Que mi esposo cumpla su voto, y que yo vea a la gloriosa Kausalyā y a Sumitrā.
2.55.26
अवलोक्य ततः सीतामायाचन्तीमनिन्दिताम् ॥ २.५५.२६ ॥
Entonces, viendo a la intachable Sītā rezando,
2.55.27
दयिताम् च विधेयम् च रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ।
सीतामादाय गच्छ त्वमग्रतो भरतानुज ॥ २.५५.२७ ॥
Viendo a su amada y obediente Sītā, Rāma dijo a Lakṣmaṇa: "Oh hermano menor de Bharata, lleva a Sītā y ve delante."
2.55.28
पृष्ठतोऽहम् गमिष्यामि सायुधो द्विपदाम् वर ।
यद्यत्फलम् प्रार्थयते पुष्पम् वा जनकात्मजा ॥ २.५५.२८ ॥
Lo mejor entre los hombres, iré detrás, armado. Cualquier fruto o flor que la hija de Janaka desee,
2.55.29
तत्तत्प्रदद्या वैदेह्या यत्रास्य रमते मनः ।
गच्चतोस्तु तयोर्मध्ये बभूव जनकात्मजा ॥ २.५५.२९ ॥
Se le debe dar a Vaidehī aquello en lo que su mente se deleite. Mientras los dos caminaban, la hija de Janaka estaba en medio de ellos.
2.55.30
मातङ्गयोर्मद्यगता शुभा नागवधूरिव ।
एकैकम् पादपम् गुल्मम् लताम् वा पुष्पशालिनीम् ॥ २.५५.३० ॥
Caminando entre los dos elefantes, la radiante mujer era como una esposa de serpiente, contemplando cada árbol, cada matorral, cada enredadera rica en flores.
2.55.31
अदृष्टपूर्वाम् पश्यन्ती रामम् पप्रच्छ साऽबला ।
रमणीयान् बहुविधान् पादपान् कुसुमोत्कटान् ॥ २.५५.३१ ॥
Mirando árboles hermosos y de muchas clases, cargados de flores, como nunca antes había visto, la delicada mujer preguntó a Rāma.
2.55.32
सीतावचनसम्रब्द अनयामास लक्स्मणः ।
विचित्रवालुकजलाम् हससारसनादिताम् ॥ २.५५.३२ ॥
Ansioso ante las palabras de Sītā, Lakṣmaṇa los condujo a un río de orillas arenosas maravillosas y aguas claras, resonando con los cantos de cisnes y grullas.
2.55.33
रेमे जनकराजस्य तदा प्रेक्ष्य सुता नदीम् ।
क्रोशमात्रम् ततो गत्वा भ्रातरौ रामलक्ष्मनौ ॥ २.५५.३३ ॥
Entonces la hija del rey Janaka se regocijó al ver el río. Tras caminar un krośa más, los dos hermanos Rāma y Lakṣmaṇa llegaron allí.
2.55.34
बहून्मेध्यान् मृगान् हत्वा चेरतुर्यमुनावने ।
विहृत्य ते बर्हिणपूगनादिते ।
शुभे वने वानरवारणायुते ।
समम् नदीवप्रमुपेत्य सम्मतम् ।
निवासमाजग्मु रदीनदर्शनाः ॥ २.५५.३४ ॥
Tras matar a muchos ciervos puros, vagaron por el bosque junto al Yamunā. Recorriendo aquel hermoso bosque, resonante con los gritos de bandadas de pavos reales y lleno de monos y elefantes, llegaron a la orilla del río, llana y agradable, y regresaron a su morada.