Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.55.1
उषित्वा रजनीम् तत्र राजपुत्रावरिम्दमौ ।
महर्षिमभिवाद्याथ जग्मतुस्तम् गिरिम् प्रति ॥ २.५५.१ ॥
Tendo passado a noite ali, os dois príncipes, subjugadores de inimigos, saudaram respeitosamente o grande sábio e então partiram em direção àquela montanha.
2.55.2
तेषाम् चैव स्वस्त्ययनम् महर्षिः स चकार ह ।
प्रस्थिताम्श्चैव तान् प्रेक्ष्यपिता पुत्रानिवान्वगात् ॥ २.५५.२ ॥
O sábio realizou a bênção para o bem-estar deles e, vendo-os partir, seguiu-os como um pai segue os filhos.
2.55.3
ततः प्रचक्रमे वक्तुम् वचनम् स महामुनिः ।
भर्द्वाजो महातेजा रामम् सत्यपराक्रमम् ॥ २.५५.३ ॥
Então o grande sábio Bharadvāja, de grande esplendor, começou a dirigir palavras a Rāma, de valor verdadeiro.
2.55.4
गङ्गायमुनयोः सन्धिमासाद्य मनुजर्षभौ ।
कालिन्दीमनुगच्छेताम् नदीम् पश्चान्मुखाश्रिताम् ॥ २.५५.४ ॥
Vós dois, touros entre os homens, ao alcançardes a confluência do Ganges e do Yamunā, deveis seguir o Yamunā, o rio que flui para o oeste.
2.55.5
अथासाद्य तु कालिन्दीं शीघ्रस्रोतसमापगाम् ।
तस्यास्तीर्थम् प्रचरितम् पुराणम् प्रेक्ष्य राघवौ ॥ २.५५.५ ॥
Então, ao chegardes ao rio Kālindī, de correnteza rápida, e ao verdes o seu vau antigo e muito usado, ó Rāghavas,
2.55.6
तत्र यूयम् प्लवम् कृत्वा तरतांशुमतीं नदीम् ।
ततो न्यग्रोधमासाद्य महान्तम् हरितच्छदम् ॥ २.५५.६ ॥
Ali, tendo feito uma jangada, atravessai vós dois o rio Aṃśumatī; depois, tendo alcançado uma grande figueira-de-bengala de folhas verdes,
2.55.7
विवृद्धम् बहुभिर्वऋक्षैह् श्यामम् सिद्धोपसेवितम् ।
तस्मै सीताञ्जलिम् कृत्वा प्रयुञ्जीताशिषः शिवाः ॥ २.५५.७ ॥
Aquela árvore vasta e escura, povoada por muitos ursos e macacos e servida por sábios perfeitos: que Sītā lhe faça a añjali e peça bênçãos auspiciosas.
2.55.8
समासाद्य तु तम् वृक्षम् वसेद्वातिक्रमेत वा ।
क्रोशमात्रम् ततो गत्वा नीलम् द्रक्ष्यथ काननम् ॥ २.५५.८ ॥
Ao chegar àquela árvore, pode-se ficar ou passar adiante; depois, andando um krośa, verão a floresta azul-escura.
2.55.9
पलाशबदरीमिश्रम् रम्यम् वम्शैश्च यामुनैः ।
स पन्थाश्चित्रकूटस्य गतः सुबहुशो मया ॥ २.५५.९ ॥
Aquele caminho, misturado com árvores palāśa e badarī e belo pelos bambus da região do Yamunā, é o que leva a Citrakūṭa, por onde já passei muitas vezes.
2.55.11
रम्ये मार्दवयुक्तश्च वनदावैर्विपर्जितः ।
अभिवाद्य तथेत्युक्त्वा रामेण विनिवर्तितः ।
उपावृत्ते मुनौ तस्मिन् रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ २.५५.११ ॥
Naquele lugar agradável e suave, livre de incêndios florestais, tendo saudado o sábio e dito "Assim seja", Rāma o fez retornar. Quando aquele sábio se retirou, Rāma falou a Lakṣmaṇa.
2.55.13
कृतपुण्याः स्म सौमित्रे मुनिर्यन्नोऽनुकम्पते ।
सीतामेवाग्रतः कृत्वा कालिन्दीम् जग्मतुर्नदीम् ।
अथा साद्य तु कालिन्दीम् शीघ्रस्रोतोवहाम् नदीम् ॥ २.५५.१३ ॥
"Ó filho de Sumitrā, somos verdadeiramente afortunados, pois o sábio nos mostra compaixão." Com Sītā à frente, foram para o rio Kālindī; e, ao chegar ao rio Kālindī de corrente veloz—
2.55.14
तौ काष्ठसम्घातमथो चक्रतुस्तु महाप्लवम् ॥ २.५५.१४ ॥
Os dois amarraram um feixe de madeira e fizeram uma grande jangada.
2.55.15
शुष्कैर्वम्शैः समास्तीर्णमुशीरैश्च समावृतम् ।
ततो वेतसशाखाश्च जम्बूशाखाश्च वीर्यवान् ॥ २.५५.१५ ॥
Estendido com bambus secos e coberto de capim uśīra; então o valente Lakṣmaṇa, com ramos de salgueiro e ramos de jambu.
2.55.16
चकार लक्ष्मणश्छित्वा सीतायाः सुखमासनम् ।
तत्र श्रियमिवाचिन्त्याम् रामो दाशरथिः प्रियाम् ॥ २.५५.१६ ॥
Lakṣmaṇa cortou e fez um assento confortável para Sītā; ali Rāma, filho de Daśaratha, sentou sua amada, como uma glória inconcebível.
2.55.18
प्लवे कठिनकाजम् च रामश्चक्रे सहायुधैः ।
आरोप्य प्रथमम् सीताम् सम्घाटम् प्रतिगृह्य तौ ॥ २.५५.१८ ॥
Rāma, com suas armas, amarrou madeira dura à jangada; tendo primeiro colocado Sītā, os dois seguraram a estrutura amarrada.
2.55.19
ततः प्रतेरतुर्य त्तौ वीरौ दशरथात्मजौ ।
कालिन्दीमध्यमायाता सीता त्वेनामवन्दत ॥ २.५५.१९ ॥
Então os dois heróis, filhos de Daśaratha, atravessaram; ao chegar ao meio do Kālindī, Sītā a reverenciou.
2.55.20
स्वस्ति देवि तरामि त्वाम् पार्येन्मे पतिर्वतम् ।
यक्ष्ये त्वाम् गोनहस्रेण सुराघटशतेन च ॥ २.५५.२० ॥
Que haja bem-estar, ó deusa! Estou atravessando-te; que o voto de meu marido me leve à outra margem. Honrar-te-ei com cem mil vacas e cem jarras de vinho.
2.55.21
स्वस्ति प्रत्यागते रामे पुरीमिक्ष्वाकुपालिताम् ।
कालिन्दीमथ सीता तु याचमाना कृताञ्जलिः ॥ २.५५.२१ ॥
Que haja bem-estar quando Rāma retornar à cidade protegida pelos Ikṣvāku. Então Sītā, com as mãos unidas, suplicou ao Kālindī.
2.55.22
तीरमेवाभिसम्प्राप्ता दक्षिणम् वरवर्णिनी ।
ततः प्लवेनाम्शुमतीम् शीघ्रगामूर्मिमालिनीम् ॥ २.५५.२२ ॥
Ao chegar à margem sul, a de bela tez Sītā atravessou de jangada o veloz rio Aṃśumatī, adornado de ondas.
2.55.23
तीरजैर्बहुभिर्वृक्षैः सम्तेरुर्यमुनाम् नदीम् ।
ते तीर्णाः प्लवमुत्सृज्य प्रस्थाय यमुनावनात् ॥ २.५५.२३ ॥
Entre as muitas árvores da margem atravessaram o rio Yamunā; tendo-o atravessado, abandonaram a jangada e partiram da floresta de Yamunā.
2.55.24
श्यामम् न्यग्रोधमासेदुः शीतलम् हरितच्छदम् ।
न्य्ग्रोधम् तमुपागम्य वैदेहि वाक्यमब्रवीत् ॥ २.५५.२४ ॥
Chegaram a um figueira-benjamim escura, fresca, de folhas verdes; aproximando-se dela, Vaidehī proferiu estas palavras.
2.55.25
नमस्तेऽन्तु महावृक्ष पारयेन्मे पतिर्वतम् ।
कौसल्याम् चैव पश्येयम् सुमित्राम् च यशस्विनीम् ॥ २.५५.२५ ॥
Saudações a ti, grande árvore! Que meu esposo cumpra seu voto, e que eu veja a gloriosa Kausalyā e Sumitrā.
2.55.26
अवलोक्य ततः सीतामायाचन्तीमनिन्दिताम् ॥ २.५५.२६ ॥
Então, vendo a irrepreensível Sītā rezando,
2.55.27
दयिताम् च विधेयम् च रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ।
सीतामादाय गच्छ त्वमग्रतो भरतानुज ॥ २.५५.२७ ॥
Vendo sua amada e obediente Sītā, Rāma disse a Lakṣmaṇa: "Ó irmão mais novo de Bharata, leve Sītā e siga à frente."
2.55.28
पृष्ठतोऽहम् गमिष्यामि सायुधो द्विपदाम् वर ।
यद्यत्फलम् प्रार्थयते पुष्पम् वा जनकात्मजा ॥ २.५५.२८ ॥
Melhor dos homens, eu seguirei por trás, armado. Qualquer fruto ou flor que a filha de Janaka desejar,
2.55.29
तत्तत्प्रदद्या वैदेह्या यत्रास्य रमते मनः ।
गच्चतोस्तु तयोर्मध्ये बभूव जनकात्मजा ॥ २.५५.२९ ॥
Deve-se dar a Vaidehī aquilo em que sua mente se deleitar. Enquanto os dois caminhavam, a filha de Janaka estava no meio deles.
2.55.30
मातङ्गयोर्मद्यगता शुभा नागवधूरिव ।
एकैकम् पादपम् गुल्मम् लताम् वा पुष्पशालिनीम् ॥ २.५५.३० ॥
Caminhando entre os dois elefantes, a radiante mulher era como uma esposa de serpente, contemplando cada árvore, cada moita, cada trepadeira rica em flores.
2.55.31
अदृष्टपूर्वाम् पश्यन्ती रामम् पप्रच्छ साऽबला ।
रमणीयान् बहुविधान् पादपान् कुसुमोत्कटान् ॥ २.५५.३१ ॥
Vendo árvores lindas, de muitas espécies, carregadas de flores, como nunca antes vira, a delicada mulher perguntou a Rāma.
2.55.32
सीतावचनसम्रब्द अनयामास लक्स्मणः ।
विचित्रवालुकजलाम् हससारसनादिताम् ॥ २.५५.३२ ॥
Atento às palavras de Sītā, Lakṣmaṇa os conduziu a um rio de margens arenosas maravilhosas e águas claras, ecoando com os cantos de cisnes e grous.
2.55.33
रेमे जनकराजस्य तदा प्रेक्ष्य सुता नदीम् ।
क्रोशमात्रम् ततो गत्वा भ्रातरौ रामलक्ष्मनौ ॥ २.५५.३३ ॥
Então a filha do rei Janaka alegrou-se ao ver o rio. Tendo caminhado mais um krośa, os dois irmãos Rāma e Lakṣmaṇa chegaram ali.
2.55.34
बहून्मेध्यान् मृगान् हत्वा चेरतुर्यमुनावने ।
विहृत्य ते बर्हिणपूगनादिते ।
शुभे वने वानरवारणायुते ।
समम् नदीवप्रमुपेत्य सम्मतम् ।
निवासमाजग्मु रदीनदर्शनाः ॥ २.५५.३४ ॥
Tendo abatido muitos veados puros, vaguearam pela floresta junto ao Yamunā. Percorrendo aquela bela floresta, ressoante com os gritos de bandos de pavões e cheia de macacos e elefantes, chegaram à margem plana e agradável do rio e voltaram à sua morada.