வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.55.1
उषित्वा रजनीम् तत्र राजपुत्रावरिम्दमौ ।
महर्षिमभिवाद्याथ जग्मतुस्तम् गिरिम् प्रति ॥ २.५५.१ ॥
அங்கே இரவைக் கழித்த பகைவரை அடக்கும் அந்த இரு இளவரசர்களும் மகரிஷியை வணங்கிவிட்டு அந்த மலையை நோக்கிச் சென்றனர்.
2.55.2
तेषाम् चैव स्वस्त्ययनम् महर्षिः स चकार ह ।
प्रस्थिताम्श्चैव तान् प्रेक्ष्यपिता पुत्रानिवान्वगात् ॥ २.५५.२ ॥
மகரிஷி அவர்களுக்கு நலம் வேண்டி மங்கலச் சடங்கைச் செய்தார்; புறப்பட்ட அவர்களைக் கண்டு, தந்தை மகன்களைப் பின்தொடர்வது போல் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தார்.
2.55.3
ततः प्रचक्रमे वक्तुम् वचनम् स महामुनिः ।
भर्द्वाजो महातेजा रामम् सत्यपराक्रमम् ॥ २.५५.३ ॥
அப்போது அந்த மகாமுனியும் மாபெரும் ஒளி கொண்டவருமான பரத்வாஜர் உண்மையான வீரம் கொண்ட ராமனிடம் வார்த்தைகளைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.
2.55.4
गङ्गायमुनयोः सन्धिमासाद्य मनुजर्षभौ ।
कालिन्दीमनुगच्छेताम् नदीम् पश्चान्मुखाश्रिताम् ॥ २.५५.४ ॥
மனிதர்களில் சிறந்த இருவரே, கங்கையும் யமுனையும் கூடும் சங்கமத்தை அடைந்ததும், மேற்கு நோக்கிப் பாயும் அந்த யமுனை நதியைப் பின்தொடர்ந்து செல்லுங்கள்.
2.55.5
अथासाद्य तु कालिन्दीं शीघ्रस्रोतसमापगाम् ।
तस्यास्तीर्थम् प्रचरितम् पुराणम् प्रेक्ष्य राघवौ ॥ २.५५.५ ॥
பிறகு விரைந்து ஓடும் யமுனை நதியை அடைந்து, அதன் பழமையான, நன்கு பயன்படுத்தப்படும் துறையை நீங்கள் இருவரும் கண்டு,
2.55.6
तत्र यूयम् प्लवम् कृत्वा तरतांशुमतीं नदीम् ।
ततो न्यग्रोधमासाद्य महान्तम् हरितच्छदम् ॥ २.५५.६ ॥
அங்கே நீங்கள் இருவரும் ஒரு தெப்பம் அமைத்து அம்சுமதி நதியைக் கடவுங்கள்; பின்னர், பச்சை இலைகள் கொண்ட பெரிய ஆலமரத்தை அடையுங்கள்.
2.55.7
विवृद्धम् बहुभिर्वऋक्षैह् श्यामम् सिद्धोपसेवितम् ।
तस्मै सीताञ्जलिम् कृत्वा प्रयुञ्जीताशिषः शिवाः ॥ २.५५.७ ॥
பல கரடிகளாலும் குரங்குகளாலும் நிறைந்து, கருமையானதும், சித்தர்களால் சேவிக்கப்படுவதுமான அந்த விரிந்த மரத்திற்கு சீதை கைகூப்பி வணங்கி மங்கல ஆசிகளை வேண்டட்டும்.
2.55.8
समासाद्य तु तम् वृक्षम् वसेद्वातिक्रमेत वा ।
क्रोशमात्रम् ततो गत्वा नीलम् द्रक्ष्यथ काननम् ॥ २.५५.८ ॥
அந்த மரத்தை அடைந்ததும் தங்கலாம் அல்லது கடந்து செல்லலாம். பின்னர் ஒரு க்ரோசம் தூரம் சென்றால் நீல நிறக் காட்டைக் காண்பீர்கள்.
2.55.9
पलाशबदरीमिश्रम् रम्यम् वम्शैश्च यामुनैः ।
स पन्थाश्चित्रकूटस्य गतः सुबहुशो मया ॥ २.५५.९ ॥
பலாச மரங்களும் இலந்தை மரங்களும் கலந்த, யமுனைப் பகுதியின் மூங்கில்களால் அழகான அந்தப் பாதை சித்ரகூடத்துக்குச் செல்லும்; அதில் நான் பலமுறை சென்றிருக்கிறேன்.
2.55.11
रम्ये मार्दवयुक्तश्च वनदावैर्विपर्जितः ।
अभिवाद्य तथेत्युक्त्वा रामेण विनिवर्तितः ।
उपावृत्ते मुनौ तस्मिन् रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ २.५५.११ ॥
அழகிய, மென்மையான இடத்தில் காட்டுத்தீயால் பாதிக்கப்படாத அந்த முனிவரை வணங்கி, 'அப்படியே' என்று சொல்லி ராமன் அவரைத் திரும்பச் செய்தார். அந்த முனிவர் திரும்பிச் சென்றபோது ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினார்.
2.55.13
कृतपुण्याः स्म सौमित्रे मुनिर्यन्नोऽनुकम्पते ।
सीतामेवाग्रतः कृत्वा कालिन्दीम् जग्मतुर्नदीम् ।
अथा साद्य तु कालिन्दीम् शीघ्रस्रोतोवहाम् नदीम् ॥ २.५५.१३ ॥
சுமித்திரையின் மகனே, முனிவர் நம்மீது கருணை காட்டுவதால் நாம் புண்ணியம் செய்தவர்கள். சீதையை முன்னிட்டு அவர்கள் காளிந்தி நதியை நோக்கிச் சென்றனர். விரைந்து ஓடும் காளிந்தி நதியை அடைந்தபோது—
2.55.14
तौ काष्ठसम्घातमथो चक्रतुस्तु महाप्लवम् ॥ २.५५.१४ ॥
அவர்கள் இருவரும் மரக்கட்டைகளைக் கட்டி ஒரு பெரிய படகை உருவாக்கினர்.
2.55.15
शुष्कैर्वम्शैः समास्तीर्णमुशीरैश्च समावृतम् ।
ततो वेतसशाखाश्च जम्बूशाखाश्च वीर्यवान् ॥ २.५५.१५ ॥
உலர்ந்த மூங்கில்களால் பரப்பப்பட்டதும், விளாமிச்ச வேரால் மூடப்பட்டதுமான அந்த இடத்தை, பின்னர் வேத்தச கிளைகளாலும் நாவல் கிளைகளாலும் வீரனான இலக்குவன் அமைத்தான்.
2.55.16
चकार लक्ष्मणश्छित्वा सीतायाः सुखमासनम् ।
तत्र श्रियमिवाचिन्त्याम् रामो दाशरथिः प्रियाम् ॥ २.५५.१६ ॥
இலக்குவன் வெட்டி சீதைக்கு இன்பமான ஆசனம் அமைத்தான்; அங்கே தசரதன் மகனான ராமன் தன் அன்பு மனைவியை, சிந்திக்க இயலாத அழகைப் போல் அமர்த்தினான்.
2.55.18
प्लवे कठिनकाजम् च रामश्चक्रे सहायुधैः ।
आरोप्य प्रथमम् सीताम् सम्घाटम् प्रतिगृह्य तौ ॥ २.५५.१८ ॥
ராமன் ஆயுதங்களுடன் தெப்பத்தில் கடின மரத்தைக் கட்டினான்; முதலில் சீதையை ஏற்றி, அவ்விருவரும் கட்டமைப்பைப் பற்றிக்கொண்டனர்.
2.55.19
ततः प्रतेरतुर्य त्तौ वीरौ दशरथात्मजौ ।
कालिन्दीमध्यमायाता सीता त्वेनामवन्दत ॥ २.५५.१९ ॥
பின்னர் அவ்விரு வீரத் தசரத மைந்தர்களும் கடந்தனர்; காளிந்தியின் நடுவை அடைந்ததும் சீதை அந்த நதியை வணங்கினாள்.
2.55.20
स्वस्ति देवि तरामि त्वाम् पार्येन्मे पतिर्वतम् ।
यक्ष्ये त्वाम् गोनहस्रेण सुराघटशतेन च ॥ २.५५.२० ॥
நலம் உண்டாகட்டும், தேவியே! நான் உன்னைக் கடக்கிறேன்; என் கணவரின் சபதம் நிறைவேற நீ என்னைக் கரை சேர்ப்பாயாக. நூறாயிரம் பசுக்களாலும் நூறு குடம் மதுவாலும் உன்னை வழிபடுவேன்.
2.55.21
स्वस्ति प्रत्यागते रामे पुरीमिक्ष्वाकुपालिताम् ।
कालिन्दीमथ सीता तु याचमाना कृताञ्जलिः ॥ २.५५.२१ ॥
ராமன் திரும்பி இக்ஷ்வாகுகள் காத்த நகரை அடையும்போது நலம் உண்டாகட்டும். பின்னர் சீதை கைகூப்பி காளிந்தியிடம் வேண்டினாள்.
2.55.22
तीरमेवाभिसम्प्राप्ता दक्षिणम् वरवर्णिनी ।
ततः प्लवेनाम्शुमतीम् शीघ्रगामूर्मिमालिनीम् ॥ २.५५.२२ ॥
அழகிய நிறமுடைய சீதை தெற்குக் கரையை அடைந்தாள். பின்னர் படகின் மூலம் விரைந்து ஓடும், அலைகளை மாலையாக அணிந்த அம்சுமதி ஆற்றைக் கடந்தாள்.
2.55.23
तीरजैर्बहुभिर्वृक्षैः सम्तेरुर्यमुनाम् नदीम् ।
ते तीर्णाः प्लवमुत्सृज्य प्रस्थाय यमुनावनात् ॥ २.५५.२३ ॥
கரையில் வளர்ந்த பல மரங்களுக்கிடையே அவர்கள் யமுனை ஆற்றைக் கடந்தனர். ஆற்றைக் கடந்ததும் படகை விட்டுவிட்டு யமுனை வனத்திலிருந்து புறப்பட்டனர்.
2.55.24
श्यामम् न्यग्रोधमासेदुः शीतलम् हरितच्छदम् ।
न्य्ग्रोधम् तमुपागम्य वैदेहि वाक्यमब्रवीत् ॥ २.५५.२४ ॥
அவர்கள் கருநிறமும், குளிர்ச்சியும், பசுமையான இலைகளும் கொண்ட ஆலமரத்தை அடைந்தனர். அந்த ஆலமரத்தின் அருகே வந்து வைதேகி இச்சொற்களைச் சொன்னாள்.
2.55.25
नमस्तेऽन्तु महावृक्ष पारयेन्मे पतिर्वतम् ।
कौसल्याम् चैव पश्येयम् सुमित्राम् च यशस्विनीम् ॥ २.५५.२५ ॥
பெரிய மரமே, உனக்கு வணக்கம். என் கணவர் தம் விரதத்தை நிறைவேற்றட்டும்; புகழ்மிக்க கௌசல்யையையும், சுமித்திரையையும் நான் காணட்டும்.
2.55.26
अवलोक्य ततः सीतामायाचन्तीमनिन्दिताम् ॥ २.५५.२६ ॥
அப்போது குற்றமற்ற சீதை வேண்டிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு.
2.55.27
दयिताम् च विधेयम् च रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ।
सीतामादाय गच्छ त्वमग्रतो भरतानुज ॥ २.५५.२७ ॥
அன்பிற்குரியவளும் கீழ்ப்படிபவளுமான சீதையைப் பார்த்து, ராமன் லட்சுமணனிடம் சொன்னான்: "பரதனின் இளவலே, சீதையை அழைத்துக்கொண்டு நீ முன்னே செல்."
2.55.28
पृष्ठतोऽहम् गमिष्यामि सायुधो द्विपदाम् वर ।
यद्यत्फलम् प्रार्थयते पुष्पम् वा जनकात्मजा ॥ २.५५.२८ ॥
மனிதர்களில் சிறந்தவனே, நான் ஆயுதம் ஏந்தி பின்னால் வருவேன். ஜனகனின் மகள் எந்தெந்தக் கனியையோ மலரையோ விரும்புகிறாளோ,
2.55.29
तत्तत्प्रदद्या वैदेह्या यत्रास्य रमते मनः ।
गच्चतोस्तु तयोर्मध्ये बभूव जनकात्मजा ॥ २.५५.२९ ॥
வைதேகிக்கு எது கொடுக்கப்பட வேண்டுமோ, எதில் அவள் மனம் மகிழுமோ அதுவே கொடுக்கப்பட வேண்டும். அவர்கள் இருவரும் நடந்து செல்ல, அவர்களின் நடுவே ஜனகனின் மகள் இருந்தாள்.
2.55.30
मातङ्गयोर्मद्यगता शुभा नागवधूरिव ।
एकैकम् पादपम् गुल्मम् लताम् वा पुष्पशालिनीम् ॥ २.५५.३० ॥
இரு யானைகளுக்கு நடுவே நடந்த அந்த மங்கலமான பெண், நாகமகளைப் போல இருந்தாள்; ஒவ்வொரு மரத்தையும், புதரையும், பூக்கள் நிறைந்த கொடியையும் பார்த்தாள்.
2.55.31
अदृष्टपूर्वाम् पश्यन्ती रामम् पप्रच्छ साऽबला ।
रमणीयान् बहुविधान् पादपान् कुसुमोत्कटान् ॥ २.५५.३१ ॥
முன்பு ஒருபோதும் பார்த்திராத, பலவகையான அழகிய, பூக்களால் நிறைந்த மரங்களைக் கண்டு அந்த மென்மையான பெண் ராமனிடம் கேட்டாள்.
2.55.32
सीतावचनसम्रब्द अनयामास लक्स्मणः ।
विचित्रवालुकजलाम् हससारसनादिताम् ॥ २.५५.३२ ॥
சீதையின் சொல்லைக் கேட்டு ஆர்வமுற்ற லக்ஷ்மணன், அவர்களை அழகான மணல் படுகையும் தண்ணீரும் கொண்ட, அன்னங்களும் சாரசங்களும் ஒலிக்கும் ஆற்றுக்கு அழைத்துச் சென்றான்.
2.55.33
रेमे जनकराजस्य तदा प्रेक्ष्य सुता नदीम् ।
क्रोशमात्रम् ततो गत्वा भ्रातरौ रामलक्ष्मनौ ॥ २.५५.३३ ॥
அப்போது ஜனக அரசனின் மகள் ஆற்றைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள். பின்பு ஒரு க்ரோசம் தூரம் நடந்து ராமனும் லக்ஷ்மணனும் என்ற இரு சகோதரர்களும் சென்றனர்.
2.55.34
बहून्मेध्यान् मृगान् हत्वा चेरतुर्यमुनावने ।
विहृत्य ते बर्हिणपूगनादिते ।
शुभे वने वानरवारणायुते ।
समम् नदीवप्रमुपेत्य सम्मतम् ।
निवासमाजग्मु रदीनदर्शनाः ॥ २.५५.३४ ॥
யமுனையின் வனத்தில் பல தூய மான்களைக் கொன்று அவர்கள் சஞ்சரித்தனர். மயில் கூட்டங்களின் அகவலால் ஒலிக்கும், குரங்குகளும் யானைகளும் நிறைந்த அந்த அழகிய வனத்தில் உலவி, ஆற்றங்கரையின் சமமான, இனிய இடத்தை அடைந்து, தங்கள் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பி வந்தனர்.