Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.55.1
उषित्वा रजनीम् तत्र राजपुत्रावरिम्दमौ ।
महर्षिमभिवाद्याथ जग्मतुस्तम् गिरिम् प्रति ॥ २.५५.१ ॥
Nachdem sie dort die Nacht verbracht hatten, grüßten die beiden Prinzen, Bezwinger der Feinde, den großen Weisen ehrerbietig und zogen dann zu jenem Berg.
2.55.2
तेषाम् चैव स्वस्त्ययनम् महर्षिः स चकार ह ।
प्रस्थिताम्श्चैव तान् प्रेक्ष्यपिता पुत्रानिवान्वगात् ॥ २.५५.२ ॥
Der Weise vollzog den Segen für ihr Wohlergehen, und als er sie aufbrechen sah, folgte er ihnen, wie ein Vater seinen Söhnen folgt.
2.55.3
ततः प्रचक्रमे वक्तुम् वचनम् स महामुनिः ।
भर्द्वाजो महातेजा रामम् सत्यपराक्रमम् ॥ २.५५.३ ॥
Da begann der große Weise Bharadvāja, von großer Strahlkraft, Worte an Rāma zu richten, dessen Tapferkeit wahrhaftig ist.
2.55.4
गङ्गायमुनयोः सन्धिमासाद्य मनुजर्षभौ ।
कालिन्दीमनुगच्छेताम् नदीम् पश्चान्मुखाश्रिताम् ॥ २.५५.४ ॥
Ihr beiden, Stiere unter den Menschen, sollt, wenn ihr den Zusammenfluss von Ganges und Yamunā erreicht habt, dem Fluss Yamunā folgen, der nach Westen strömt.
2.55.5
अथासाद्य तु कालिन्दीं शीघ्रस्रोतसमापगाम् ।
तस्यास्तीर्थम् प्रचरितम् पुराणम् प्रेक्ष्य राघवौ ॥ २.५५.५ ॥
Nachdem ihr die schnell fließende Kālindī erreicht und ihre alte, viel benutzte Furt gesehen habt, o Rāghavas,
2.55.6
तत्र यूयम् प्लवम् कृत्वा तरतांशुमतीं नदीम् ।
ततो न्यग्रोधमासाद्य महान्तम् हरितच्छदम् ॥ २.५५.६ ॥
Dort sollt ihr, nachdem ihr ein Floß gebaut habt, den Fluss Aṃśumatī überqueren; dann, nachdem ihr einen großen Banyanbaum mit grünem Laub erreicht habt,
2.55.7
विवृद्धम् बहुभिर्वऋक्षैह् श्यामम् सिद्धोपसेवितम् ।
तस्मै सीताञ्जलिम् कृत्वा प्रयुञ्जीताशिषः शिवाः ॥ २.५५.७ ॥
Jener weit ausladende, dunkle Baum, von vielen Bären und Affen bevölkert und von vollendeten Weisen besucht — ihm soll Sītā mit gefalteten Händen Ehrerbietung erweisen und heilsame Segen erbitten.
2.55.8
समासाद्य तु तम् वृक्षम् वसेद्वातिक्रमेत वा ।
क्रोशमात्रम् ततो गत्वा नीलम् द्रक्ष्यथ काननम् ॥ २.५५.८ ॥
Hat man jenen Baum erreicht, mag man dort verweilen oder weiterziehen; dann, nach einem krośa Weges, werdet ihr den dunkelblauen Wald sehen.
2.55.9
पलाशबदरीमिश्रम् रम्यम् वम्शैश्च यामुनैः ।
स पन्थाश्चित्रकूटस्य गतः सुबहुशो मया ॥ २.५५.९ ॥
Jener Pfad, mit Palāśa- und Jujube-Bäumen durchsetzt und lieblich durch die Bambusse der Yamunā-Gegend, ist der Weg nach Citrakūṭa, den ich schon oft gegangen bin.
2.55.11
रम्ये मार्दवयुक्तश्च वनदावैर्विपर्जितः ।
अभिवाद्य तथेत्युक्त्वा रामेण विनिवर्तितः ।
उपावृत्ते मुनौ तस्मिन् रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ २.५५.११ ॥
An jenem lieblichen, sanften Ort, frei von Waldbränden, grüßte Rāma den Weisen, sprach »So sei es« und schickte ihn zurück. Als jener Weise sich zurückgezogen hatte, wandte sich Rāma an Lakṣmaṇa.
2.55.13
कृतपुण्याः स्म सौमित्रे मुनिर्यन्नोऽनुकम्पते ।
सीतामेवाग्रतः कृत्वा कालिन्दीम् जग्मतुर्नदीम् ।
अथा साद्य तु कालिन्दीम् शीघ्रस्रोतोवहाम् नदीम् ॥ २.५५.१३ ॥
»O Sohn der Sumitrā, wir sind wahrhaft gesegnet, da der Weise uns seine Güte erweist.« Mit Sītā voran gingen sie zum Fluss Kālindī; und als sie den reißenden Fluss Kālindī erreicht hatten—
2.55.14
तौ काष्ठसम्घातमथो चक्रतुस्तु महाप्लवम् ॥ २.५५.१४ ॥
Die beiden banden ein Bündel Holz zusammen und bauten ein großes Floß.
2.55.15
शुष्कैर्वम्शैः समास्तीर्णमुशीरैश्च समावृतम् ।
ततो वेतसशाखाश्च जम्बूशाखाश्च वीर्यवान् ॥ २.५५.१५ ॥
Mit trockenen Bambusrohren ausgebreitet und mit Uśīra-Gras bedeckt; dann der tapfere Lakṣmaṇa, mit Weidenzweigen und Jambu-Zweigen.
2.55.16
चकार लक्ष्मणश्छित्वा सीतायाः सुखमासनम् ।
तत्र श्रियमिवाचिन्त्याम् रामो दाशरथिः प्रियाम् ॥ २.५५.१६ ॥
Lakṣmaṇa schnitt und machte einen bequemen Sitz für Sītā; dort setzte Rāma, Daśarathas Sohn, seine Geliebte, als wäre sie eine unvorstellbare Pracht.
2.55.18
प्लवे कठिनकाजम् च रामश्चक्रे सहायुधैः ।
आरोप्य प्रथमम् सीताम् सम्घाटम् प्रतिगृह्य तौ ॥ २.५५.१८ ॥
Rāma band mit seinen Waffen hartes Holz an das Floß; nachdem er zuerst Sītā hinaufgesetzt hatte, ergriffen die beiden das zusammengebundene Gestell.
2.55.19
ततः प्रतेरतुर्य त्तौ वीरौ दशरथात्मजौ ।
कालिन्दीमध्यमायाता सीता त्वेनामवन्दत ॥ २.५५.१९ ॥
Dann überquerten die beiden heldenhaften Söhne Daśarathas den Fluss; als Sītā die Mitte der Kālindī erreichte, verneigte sie sich vor ihr.
2.55.20
स्वस्ति देवि तरामि त्वाम् पार्येन्मे पतिर्वतम् ।
यक्ष्ये त्वाम् गोनहस्रेण सुराघटशतेन च ॥ २.५५.२० ॥
Heil dir, Göttin! Ich überquere dich; möge das Gelübde meines Gemahls mich hinübertragen. Ich werde dich mit hunderttausend Kühen und hundert Krügen Wein verehren.
2.55.21
स्वस्ति प्रत्यागते रामे पुरीमिक्ष्वाकुपालिताम् ।
कालिन्दीमथ सीता तु याचमाना कृताञ्जलिः ॥ २.५५.२१ ॥
Heil, wenn Rāma in die von den Ikṣvākus beschützte Stadt zurückkehrt. Dann bat Sītā mit gefalteten Händen die Kālindī.
2.55.22
तीरमेवाभिसम्प्राप्ता दक्षिणम् वरवर्णिनी ।
ततः प्लवेनाम्शुमतीम् शीघ्रगामूर्मिमालिनीम् ॥ २.५५.२२ ॥
Am südlichen Ufer angekommen, überquerte die schöne Sītā mit einem Floß den schnellen Fluss Aṃśumatī, der mit Wellen geschmückt ist.
2.55.23
तीरजैर्बहुभिर्वृक्षैः सम्तेरुर्यमुनाम् नदीम् ।
ते तीर्णाः प्लवमुत्सृज्य प्रस्थाय यमुनावनात् ॥ २.५५.२३ ॥
Zwischen den vielen Bäumen am Ufer überquerten sie den Fluss Yamunā; nachdem sie hinübergelangt waren, ließen sie das Floß zurück und brachen aus dem Yamunā-Wald auf.
2.55.24
श्यामम् न्यग्रोधमासेदुः शीतलम् हरितच्छदम् ।
न्य्ग्रोधम् तमुपागम्य वैदेहि वाक्यमब्रवीत् ॥ २.५५.२४ ॥
Sie erreichten einen dunklen, kühlen Banyanbaum mit grünen Blättern; zu diesem Banyan getreten, sprach Vaidehī diese Worte.
2.55.25
नमस्तेऽन्तु महावृक्ष पारयेन्मे पतिर्वतम् ।
कौसल्याम् चैव पश्येयम् सुमित्राम् च यशस्विनीम् ॥ २.५५.२५ ॥
Gruß dir, großer Baum! Möge mein Gemahl sein Gelübde erfüllen, und möge ich die ruhmreiche Kausalyā und Sumitrā sehen.
2.55.26
अवलोक्य ततः सीतामायाचन्तीमनिन्दिताम् ॥ २.५५.२६ ॥
Als er die makellose Sītā beten sah,
2.55.27
दयिताम् च विधेयम् च रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ।
सीतामादाय गच्छ त्वमग्रतो भरतानुज ॥ २.५५.२७ ॥
Als er seine geliebte und gehorsame Sītā sah, sprach Rāma zu Lakṣmaṇa: »O jüngerer Bruder Bharatas, nimm Sītā und geh voran.«
2.55.28
पृष्ठतोऽहम् गमिष्यामि सायुधो द्विपदाम् वर ।
यद्यत्फलम् प्रार्थयते पुष्पम् वा जनकात्मजा ॥ २.५५.२८ ॥
Bester der Menschen, ich werde bewaffnet hinterherkommen. Welche Frucht oder Blume die Tochter Janakas auch begehrt,
2.55.29
तत्तत्प्रदद्या वैदेह्या यत्रास्य रमते मनः ।
गच्चतोस्तु तयोर्मध्ये बभूव जनकात्मजा ॥ २.५५.२९ ॥
Was Vaidehī gegeben werden soll, woran ihr Geist Freude hat, das soll ihr gegeben werden. Während die beiden gingen, war die Tochter Janakas in ihrer Mitte.
2.55.30
मातङ्गयोर्मद्यगता शुभा नागवधूरिव ।
एकैकम् पादपम् गुल्मम् लताम् वा पुष्पशालिनीम् ॥ २.५५.३० ॥
Zwischen den beiden Elefanten gehend, war die strahlende Frau wie eine Schlangengattin, die jeden Baum, jedes Dickicht, jede blütenreiche Ranke betrachtete.
2.55.31
अदृष्टपूर्वाम् पश्यन्ती रामम् पप्रच्छ साऽबला ।
रमणीयान् बहुविधान् पादपान् कुसुमोत्कटान् ॥ २.५५.३१ ॥
Als sie schöne Bäume vielerlei Art, voller Blüten, sah, wie sie nie zuvor gesehen worden waren, fragte die zarte Frau Rāma.
2.55.32
सीतावचनसम्रब्द अनयामास लक्स्मणः ।
विचित्रवालुकजलाम् हससारसनादिताम् ॥ २.५५.३२ ॥
Auf Sītās Worte hin eifrig, führte Lakṣmaṇa sie zu einem Fluss mit wundersamen Sandufern und klarem Wasser, der vom Ruf der Schwäne und Kraniche widerhallte.
2.55.33
रेमे जनकराजस्य तदा प्रेक्ष्य सुता नदीम् ।
क्रोशमात्रम् ततो गत्वा भ्रातरौ रामलक्ष्मनौ ॥ २.५५.३३ ॥
Da freute sich die Tochter des Königs Janaka, als sie den Fluss sah. Nachdem sie einen Krośa weitergegangen waren, erreichten die beiden Brüder Rāma und Lakṣmaṇa jenen Ort.
2.55.34
बहून्मेध्यान् मृगान् हत्वा चेरतुर्यमुनावने ।
विहृत्य ते बर्हिणपूगनादिते ।
शुभे वने वानरवारणायुते ।
समम् नदीवप्रमुपेत्य सम्मतम् ।
निवासमाजग्मु रदीनदर्शनाः ॥ २.५५.३४ ॥
Nachdem sie viele reine Hirsche erlegt hatten, streiften sie durch den Wald an der Yamunā. Durch jenen schönen Wald wandernd, der vom Rufen der Pfauenscharen widerhallte und voller Affen und Elefanten war, gelangten sie zum ebenen, lieblichen Ufer des Flusses und kehrten zu ihrer Wohnstätte zurück.