رامايانا فالميكي · السارغا 2.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.56.1
अथ रात्र्याम् व्यतीतायाम् अवसुप्तम् अनन्तरम् ।
प्रबोधयाम् आस शनैः लक्ष्मणम् रघु नन्दनः ॥ २.५६.१ ॥
ولما انقضى الليل، أيقظ راما، بهجة آل رَغو، لَكشمانَ النائمَ برفق.
2.56.2
सौमित्रे शृणु वन्यानाम् वल्गु व्याहरताम् स्वनम् ।
सम्प्रतिष्ठामहे कालः प्रस्थानस्य परम् तप ॥ २.५६.२ ॥
اسمع، يا ابن سُمِتْراً، صوتَ طيور الغابة العذب؛ قد حان وقت الرحيل، يا مُحرِقَ الأعداء.
2.56.3
स सुप्तः समये भ्रात्रा लक्ष्मणः प्रतिबोधितः ।
जहौ निद्राम् च तन्द्रीम् च प्रसक्तम् च पथि श्रमम् ॥ २.५६.३ ॥
لما أيقظه أخوه في وقته، نفض لكشمانُ عنه النومَ والخمولَ والتعبَ المتراكمَ على الطريق.
2.56.4
ततौत्थाय ते सर्वे स्पृष्ट्वा नद्याः शिवम् जलम् ।
पन्थानम् ऋषिणा उद्दिष्टम् चित्र कूटस्य तम् ययुः ॥ २.५६.४ ॥
ثم نهضوا جميعاً، ولمسوا ماء النهر المبارك، وساروا على الطريق إلى تشيتراكوطا الذي دلهم عليه الحكيم.
2.56.5
ततः सम्प्रस्थितः काले रामः सौमित्रिणा सह ।
सीताम् कमल पत्र अक्षीम् इदम् वचनम् अब्रवीत् ॥ २.५६.५ ॥
ثم انطلق راما في الوقت المناسب مع ابن سُمِتْراً، وقال لسيتا، ذات العينين كبتلات اللوتس، هذه الكلمات.
2.56.6
आदीप्तान् इव वैदेहि सर्वतः पुष्पितान् नगान् ।
स्वैः पुष्पैः किम्शुकान् पश्य मालिनः शिशिर अत्यये ॥ २.५६.६ ॥
انظري يا فيدهي، إلى أشجار الكِمْشُكا وقد أزهرت من كل جانب، تتوهج كأنها نار مشتعلة، مكللةً بزهورها في آخر الشتاء.
2.56.7
पश्य भल्लातकान् फुल्लान् नरैः अनुपसेवितान् ।
फल पत्रैः अवनतान् नूनम् शक्ष्यामि जीवितुम् ॥ २.५६.७ ॥
انظر إلى أشجار البهلاتاكا المزهرة، التي لا يرتادها الناس، منحنية بثمارها وأوراقها. بالتأكيد سأستطيع أن أعيش هنا.
2.56.8
पश्य द्रोण प्रमाणानि लम्बमानानि लक्ष्मण ।
मधूनि मधु कारीभिः सम्भृतानि नगे नगे ॥ २.५६.८ ॥
انظر يا لكشمانا إلى خلايا العسل المتدلية بحجم مكيال درونا، مجموعة على كل شجرة بواسطة النحل الذي يصنع العسل.
2.56.9
एष क्रोशति नत्यूहः तम् शिखी प्रतिकूजति ।
रमणीये वन उद्देशे पुष्प सम्स्तर सम्कटे ॥ २.५६.९ ॥
هنا يصيح طائر الماء النتيوها، ويجيبه الطاووس، في هذه الرقعة الجميلة من الغابة المكتظة ببسط الأزهار.
2.56.10
मातम्ग यूथ अनुसृतम् पक्षि सम्घ अनुनादितम् ।
चित्र कूटम् इमम् पश्य प्रवृद्ध शिखरम् गिरिम् ॥ २.५६.१० ॥
انظر إلى جبل تشيتراكوتا هذا، تتبعه قطعان الفيلة، يتردد صداه بأسراب الطيور، وقممه العالية قد ارتفعت.
2.56.11
समभूमितले रम्ये द्रुमैर्बहुभिरावृते ।
पुण्ये रम्स्यामहे तात चित्रकूटस्य कानने ॥ २.५६.११ ॥
يا أخي العزيز، على هذه الأرض المستوية الجميلة المكسوة بأشجار كثيرة، في غابة تشيتراكوتا المقدسة، سنجد متعتنا.
2.56.12
ततः तौ पाद चारेण गच्चन्तौ सह सीतया ।
रम्यम् आसेदतुः शैलम् चित्र कूटम् मनो रमम् ॥ २.५६.१२ ॥
ثم وصل الاثنان سيرًا على الأقدام مع سيتا إلى جبل تشيتراكوتا الجميل الممتع للقلب.
2.56.13
तम् तु पर्वतम् आसाद्य नाना पक्षि गण आयुतम् ।
बहुमूलफलम् रम्यम् सम्पन्नम् सरसोदकम् ॥ २.५६.१३ ॥
وصلوا إلى ذلك الجبل، المليء بأسراب طيور كثيرة، الوفير بالجذور والثمار، الجميل، الذي فيه ماء كالبحيرات.
2.56.14
मनोज्ञोऽयम् गिरिः सौम्य नानाद्रुमलतायुतः ।
बहुमूलफलो रम्यः स्वाजीवः प्रतिभाति मे ॥ २.५६.१४ ॥
أيها الحبيب، هذا الجبل ساحر، مليء بأشجار ونباتات متسلقة كثيرة، وفير بالجذور والثمار، جميل، ويبدو لي أنه يوفر وسائل عيش طيبة.
2.56.15
मनयश्च महात्मानो वसन्त्य शिलोच्चये ।
अयम् वासो भवेत् तावद् अत्र सौम्य रमेमहि ॥ २.५६.१५ ॥
ويسكن الحكماء العظماء على هذا الكومة من الصخور. أيها الحبيب، ليكن هذا مسكننا في الوقت الحالي، ونستمتع هنا.
2.56.16
अभिगम्याश्रमम् सर्वे वाल्मीकि मभिवादयन् ॥ २.५६.१६ ॥
ولما اقتربوا من الصومعة حيّوا فالميكي جميعاً.
2.56.17
तान्महर्षिः प्रमुदितः पूजयामास धर्मवित् ।
आस्यतामिति चोवाच स्वागतम् तु निवेद्य च ॥ २.५६.१७ ॥
فأكرمهم الحكيم الكبير العارف بالدارما مسروراً، وقال: «اجلسوا»، وقدم لهم الترحيب.
2.56.18
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्लकमणम् लक्ष्मणाग्रजः ।
सम्निवेद्य यथान्याय मात्मानमृष्ये प्रभुः ॥ २.५६.१८ ॥
ثم قال ذو الذراعين القويتين، الأخ الأكبر للكشمانة، السيد، بعد أن عرّف نفسه للحكيم حسب الأصول، لكشمانة.
2.56.19
लक्ष्मण आनय दारूणि दृढानि च वराणि च ।
कुरुष्व आवसथम् सौम्य वासे मे अभिरतम् मनः ॥ २.५६.१९ ॥
يا لكشمانا، أحضر خشبًا متينًا وممتازًا. أيها الوديع، ابنِ مسكنًا للسكن؛ فقلبي متعلق بذلك.
2.56.20
तस्य तत् वचनम् श्रुत्वा सौमित्रिर् विविधान् द्रुमान् ।
आजहार ततः चक्रे पर्ण शालाम् अरिम् दम ॥ २.५६.२० ॥
فلما سمع كلامه، أحضر ابن سumitrā أشجارًا من أنواع شتى، ثم بنى، يا قاهر الأعداء، كوخًا من الأوراق.
2.56.21
ताम् निष्ठताम् बद्धकटाम् दृष्ट्वा रमः सुदर्शनाम् ।
शुश्रूषमाणम् एक अग्रम् इदम् वचनम् अब्रवीत् ॥ २.५६.२१ ॥
فلما رأى راما تلك الكوخ الجميل المكتمل بحُصُر مربوطة، قال هذه الكلمات لمن كان يخدمه بتركيز تام.
2.56.22
ऐणेयम् माम्सम् आहृत्य शालाम् यक्ष्यामहे वयम् ।
कर्त्व्यम् वास्तुशमनम् सौमित्रे चिरजीवभिः ॥ २.५६.२२ ॥
يا ابن سumitrā، لنحضر لحم الغزال ونقم قربانًا في هذا الكوخ؛ فعلى من يبتغي طول العمر أن يؤدي طقس تهدئة المكان.
2.56.23
मृगम् हत्वाऽऽनय क्षिप्रम् लक्ष्मणेह शुभेक्षणकर्तव्यः शास्त्रदृष्टो हि विधिर्दर्ममनुस्मर ॥ २.५६.२३ ॥
يا لكشمانا، اقتل غزالًا هنا وأحضره سريعًا. يا جميل العينين، إنما يُؤدى الطقس كما قررته الشاستر؛ فاذكر الدهرما.
2.56.24
भ्रातुर्वचन माज्ञाय लक्ष्मणः परवीरहा ।
चकार स यथोक्तम् च तम् रामः पुनरब्रवीत् ॥ २.५६.२४ ॥
فلما فهم لكشمانا، قاهر الأبطال الأعداء، كلام أخيه، فعل كما قيل له؛ فقال له راما مرة أخرى.
2.56.25
इणेयम् श्रपयस्वैतच्च्चालाम् यक्ष्यमहे वयम् ।
त्वरसौम्य मुहूर्तोऽयम् ध्रुवश्च दिवसोऽप्ययम् ॥ २.५६.२५ ॥
اطبخ هذا لحم الغزال؛ وبه نقدّم القربان. أسرع أيها اللطيف: هذه الساعة مباركة، وهذا اليوم أيضًا ثابت ومبارك.
2.56.26
स लक्ष्मणः कृष्ण मृगम् हत्वा मेध्यम् पतापवान् ।
अथ चिक्षेप सौमित्रिः समिद्धे जात वेदसि ॥ २.५६.२६ ॥
فقتل لكشمانا الشجاع الغزال الأسود الصالح للقربان، ثم ألقاه سوميتري في النار المتقدة.
2.56.27
तम् तु पक्वम् समाज्ञाय निष्टप्तम् चिन्न शोणितम् ।
लक्ष्मणः पुरुष व्याघ्रम् अथ राघवम् अब्रवीत् ॥ २.५६.२७ ॥
فلما علم أنه قد نضج واشتد حره وقد نُزف دمه، قال لكشمانا لراغافا، النمر بين البشر.
2.56.28
अयम् कृष्णः समाप्त अन्गः शृतः कृष्ण मृगो यथा ।
देवता देव सम्काश यजस्व कुशलो हि असि ॥ २.५६.२८ ॥
هذا الغزال الأسود قد نضج وكملت أعضاؤه. يا مثل الآلهة، أقم القربان، فإنك ماهر فيه.
2.56.29
रामः स्नात्वा तु नियतः गुणवान् जप्य कोविदः ।
सम्ग्रहेणाकरोत्सर्वान् मन्त्रान् सत्रावसानिकान् ॥ २.५६.२९ ॥
اغتسل راما وضبط نفسه، فكان فاضلاً عارفاً بالتلاوة، فأدى باختصار جميع التعاويذ المتعلقة بختام جلسة القربان.
2.56.30
इष्ट्वा देवगणान् सर्वान् विवेशावसथम् शुचिः ।
बभूव च मनोह्लादो रामस्यामिततेजसः ॥ २.५६.३० ॥
بعد أن عبد جميع جماعات الآلهة، دخل راما المسكن طاهراً، وسُرّ قلب راما ذو البهاء الذي لا يُقاس.
2.56.31
वैश्वदेवबलिम् कृत्वा रौद्रम् वैष्णवमेव च ।
वास्तुसम्शमनीयानि मङ्गलानि प्रवर्तयन् ॥ २.५६.३१ ॥
بعد أن قدّم القربان للفيشفاديفا، وكذلك لرودرا وفيشنو، مؤدّياً الطقوس المباركة لتهدئة موضع السكن.
2.56.32
जपम् च न्यायतः कृत्वा स्नात्वा नद्याम् यथाविधि ।
पाप सम्शमनम् रामः चकार बलिम् उत्तमम् ॥ २.५६.३२ ॥
بعد أن أدّى الجابا وفق القاعدة، واغتسل في النهر كما هو مقرر، قدّم راما القربان الأسمى لدفع الذنب.
2.56.33
वेदिस्थलविधानानि चैत्यान्यायतनानि च ।
आश्रमस्यानुरूपाणि स्थापयामास राघवः ॥ २.५६.३३ ॥
أمر راغافا بإقامة مواضع المذابح والمزارات والأحواش المقدسة، المناسبة للصومعة.
2.56.34
वन्यैर्माल्यैः फलैर्मूलैः पक्वैर्माम्सैर्यथाविधि ।
अद्भर्जपैश्च वेदोक्तै र्धर्भैश्च ससमित्कुशैः ॥ २.५६.३४ ॥
بالأكاليل البرية والثمار والجذور واللحوم المطبوخة، والماء كما هو مقرر، والتلاوات، والشعائر المذكورة في الفيدا، مع أعواد القربان وعشب الكوشا.
2.56.35
तौ तर्पयित्वा भूतानि राघवौ सह सीतया ।
तदा विविशतुः शालाम् सुशुभाम् शुभलक्षणौ ॥ २.५६.३५ ॥
بعد أن أرضى الكائنات، دخل الراغافان مع سيتا تلك الكوخ الجميل جداً؛ وكانا يحملان علامات مباركة.
2.56.36
ताम् वृक्ष पर्णच् चदनाम् मनोज्ञाम् ।
यथा प्रदेशम् सुकृताम् निवाताम् ।
वासाय सर्वे विविशुः समेताः ।
सभाम् यथा देव गणाः सुधर्माम् ॥ २.५६.३६ ॥
دخلوا جميعاً معاً تلك الكوخ البديع المسقوف بأوراق الشجر، المُحكم البناء وفق الموضع، المحمي من الريح، ليقيموا فيه، كما تدخل جماعات الآلهة قاعة سودهرما.
2.56.37
अनेक नाना मृग पक्षि सम्कुले ।
विचित्र पुष्प स्तबलैः द्रुमैः युते ।
वन उत्तमे व्याल मृग अनुनादिते ।
तथा विजह्रुः सुसुखम् जित इन्द्रियाः ॥ २.५६.३७ ॥
كانت الغابة الفاخرة مليئة بأنواع كثيرة من الغزلان والطيور، ومتشحة بأشجار ذات أزهار عجيبة وعناقيد، يتردد فيها صدى الوحوش والغزلان، فعاش فيها في غاية السعادة من قهروا حواسهم.
2.56.38
सुरम्यम् आसाद्य तु चित्र कूटम् ।
नदीम् च ताम् माल्यवतीम् सुतीर्थाम् ।
ननन्द हृष्टः मृग पक्षि जुष्टाम् ।
जहौ च दुह्खम् पुर विप्रवासात् ॥ २.५६.३८ ॥
لما بلغ جبل تشيتراكوتا البديع، ورأى نهر مالياڤاتي ذا المخاوض الجميلة، فرح في ذلك المكان الذي تؤمه الغزلان والطيور، وألقى عنه حزن النفي عن المدينة.