Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.56.1
अथ रात्र्याम् व्यतीतायाम् अवसुप्तम् अनन्तरम् ।
प्रबोधयाम् आस शनैः लक्ष्मणम् रघु नन्दनः ॥ २.५६.१ ॥
Als die Nacht vergangen war, weckte Rāma, die Freude der Raghus, den schlafenden Lakṣmaṇa sanft auf.
2.56.2
सौमित्रे शृणु वन्यानाम् वल्गु व्याहरताम् स्वनम् ।
सम्प्रतिष्ठामहे कालः प्रस्थानस्य परम् तप ॥ २.५६.२ ॥
Höre, Sohn der Sumitrā, den süßen Ruf der Waldvögel; die Zeit des Aufbruchs ist gekommen, o Versenger der Feinde.
2.56.3
स सुप्तः समये भ्रात्रा लक्ष्मणः प्रतिबोधितः ।
जहौ निद्राम् च तन्द्रीम् च प्रसक्तम् च पथि श्रमम् ॥ २.५६.३ ॥
Von seinem Bruder rechtzeitig geweckt, legte Lakṣmaṇa Schlaf und Schläfrigkeit ab sowie die Müdigkeit, die sich auf dem Weg angesammelt hatte.
2.56.4
ततौत्थाय ते सर्वे स्पृष्ट्वा नद्याः शिवम् जलम् ।
पन्थानम् ऋषिणा उद्दिष्टम् चित्र कूटस्य तम् ययुः ॥ २.५६.४ ॥
Dann erhoben sich alle, berührten das heilige Wasser des Flusses und machten sich auf den Weg nach Citrakūṭa, den der Weise gewiesen hatte.
2.56.5
ततः सम्प्रस्थितः काले रामः सौमित्रिणा सह ।
सीताम् कमल पत्र अक्षीम् इदम् वचनम् अब्रवीत् ॥ २.५६.५ ॥
Dann brach Rāma zur rechten Zeit mit dem Sohn der Sumitrā auf und sprach diese Worte zu Sītā, deren Augen wie Lotusblätter waren.
2.56.6
आदीप्तान् इव वैदेहि सर्वतः पुष्पितान् नगान् ।
स्वैः पुष्पैः किम्शुकान् पश्य मालिनः शिशिर अत्यये ॥ २.५६.६ ॥
Sieh, Vaidehī, die Kiṃśuka-Bäume, die wie in Flammen stehen, überall in Blüte, mit ihren eigenen Blüten bekränzt am Ende des Winters.
2.56.7
पश्य भल्लातकान् फुल्लान् नरैः अनुपसेवितान् ।
फल पत्रैः अवनतान् नूनम् शक्ष्यामि जीवितुम् ॥ २.५६.७ ॥
Sieh die blühenden Bhallātaka-Bäume, von Menschen nicht besucht, gebeugt von Früchten und Blättern. Gewiss werde ich hier leben können.
2.56.8
पश्य द्रोण प्रमाणानि लम्बमानानि लक्ष्मण ।
मधूनि मधु कारीभिः सम्भृतानि नगे नगे ॥ २.५६.८ ॥
Sieh, Lakṣmaṇa, die herabhängenden Waben von der Größe eines Droṇa-Maßes, auf jedem Baum von den Honigbienen gesammelt.
2.56.9
एष क्रोशति नत्यूहः तम् शिखी प्रतिकूजति ।
रमणीये वन उद्देशे पुष्प सम्स्तर सम्कटे ॥ २.५६.९ ॥
Hier ruft das Wasserhuhn, und der Pfau antwortet ihm, in dieser lieblichen Waldgegend, dicht mit Blütenteppichen bedeckt.
2.56.10
मातम्ग यूथ अनुसृतम् पक्षि सम्घ अनुनादितम् ।
चित्र कूटम् इमम् पश्य प्रवृद्ध शिखरम् गिरिम् ॥ २.५६.१० ॥
Sieh diesen Berg Citrakūṭa, dem Elefantenherden folgen, widerhallend vom Gesang der Vogelschwärme, mit hohen aufragenden Gipfeln.
2.56.11
समभूमितले रम्ये द्रुमैर्बहुभिरावृते ।
पुण्ये रम्स्यामहे तात चित्रकूटस्य कानने ॥ २.५६.११ ॥
Lieber Bruder, auf diesem ebenen Boden, lieblich und von vielen Bäumen bedeckt, im heiligen Wald von Citrakūṭa, werden wir uns freuen.
2.56.12
ततः तौ पाद चारेण गच्चन्तौ सह सीतया ।
रम्यम् आसेदतुः शैलम् चित्र कूटम् मनो रमम् ॥ २.५६.१२ ॥
Dann gelangten die beiden, zu Fuß zusammen mit Sītā gehend, zum lieblichen Berg Citrakūṭa, der das Herz erfreut.
2.56.13
तम् तु पर्वतम् आसाद्य नाना पक्षि गण आयुतम् ।
बहुमूलफलम् रम्यम् सम्पन्नम् सरसोदकम् ॥ २.५६.१३ ॥
Sie erreichten jenen Berg, voller Schwärme vieler Vögel, reich an Wurzeln und Früchten, lieblich, mit seeartigem Wasser.
2.56.14
मनोज्ञोऽयम् गिरिः सौम्य नानाद्रुमलतायुतः ।
बहुमूलफलो रम्यः स्वाजीवः प्रतिभाति मे ॥ २.५६.१४ ॥
Sanfter Freund, dieser Berg, anmutig und voller vieler Bäume und Ranken, reich an Wurzeln und Früchten, lieblich, scheint mir gute Mittel zum Leben zu bieten.
2.56.15
मनयश्च महात्मानो वसन्त्य शिलोच्चये ।
अयम् वासो भवेत् तावद् अत्र सौम्य रमेमहि ॥ २.५६.१५ ॥
Und großherzige Weise wohnen auf diesem Felshaufen. Sanfter Freund, möge dies vorerst unser Wohnort sein, und hier wollen wir uns erfreuen.
2.56.16
अभिगम्याश्रमम् सर्वे वाल्मीकि मभिवादयन् ॥ २.५६.१६ ॥
Als sie sich der Einsiedelei näherten, grüßten alle Vālmīki.
2.56.17
तान्महर्षिः प्रमुदितः पूजयामास धर्मवित् ।
आस्यतामिति चोवाच स्वागतम् तु निवेद्य च ॥ २.५६.१७ ॥
Der große Weise, Kenner des Dharma, erfreut, ehrte sie, sprach: »Nehmt Platz«, und bot ihnen seinen Willkommensgruß.
2.56.18
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्लकमणम् लक्ष्मणाग्रजः ।
सम्निवेद्य यथान्याय मात्मानमृष्ये प्रभुः ॥ २.५६.१८ ॥
Da sprach der starkarmige, ältere Bruder Lakṣmaṇas, der Herr, nachdem er sich dem Weisen gebührend vorgestellt hatte, zu Lakṣmaṇa.
2.56.19
लक्ष्मण आनय दारूणि दृढानि च वराणि च ।
कुरुष्व आवसथम् सौम्य वासे मे अभिरतम् मनः ॥ २.५६.१९ ॥
Lakṣmaṇa, bring starkes und vorzügliches Holz. Sanfter, errichte eine Wohnstatt; mein Geist hat daran Gefallen gefunden.
2.56.20
तस्य तत् वचनम् श्रुत्वा सौमित्रिर् विविधान् द्रुमान् ।
आजहार ततः चक्रे पर्ण शालाम् अरिम् दम ॥ २.५६.२० ॥
Als er diese Worte gehört hatte, brachte Lakṣmaṇa, Sumitrās Sohn, Bäume mancherlei Art; dann, o Bezwinger der Feinde, errichtete er eine Blätterhütte.
2.56.21
ताम् निष्ठताम् बद्धकटाम् दृष्ट्वा रमः सुदर्शनाम् ।
शुश्रूषमाणम् एक अग्रम् इदम् वचनम् अब्रवीत् ॥ २.५६.२१ ॥
Als Rāma die fertige, schöne Hütte mit den gebundenen Matten sah, sprach er diese Worte zu ihm, der ihm mit ungeteilter Aufmerksamkeit diente.
2.56.22
ऐणेयम् माम्सम् आहृत्य शालाम् यक्ष्यामहे वयम् ।
कर्त्व्यम् वास्तुशमनम् सौमित्रे चिरजीवभिः ॥ २.५६.२२ ॥
Sohn der Sumitrā, nachdem wir Hirschfleisch gebracht haben, lass uns in dieser Hütte ein Opfer darbringen; wer ein langes Leben wünscht, muss das Rite der Platzbefriedung vollziehen.
2.56.23
मृगम् हत्वाऽऽनय क्षिप्रम् लक्ष्मणेह शुभेक्षणकर्तव्यः शास्त्रदृष्टो हि विधिर्दर्ममनुस्मर ॥ २.५६.२३ ॥
Lakṣmaṇa, töte hier einen Hirsch und bring ihn schnell. Schöngeäugter, das Ritual muss so vollzogen werden, wie die Schrift es vorschreibt; gedenke des Dharma.
2.56.24
भ्रातुर्वचन माज्ञाय लक्ष्मणः परवीरहा ।
चकार स यथोक्तम् च तम् रामः पुनरब्रवीत् ॥ २.५६.२४ ॥
Lakṣmaṇa, der Bezwinger feindlicher Helden, verstand die Worte seines Bruders und tat genau, wie ihm gesagt war; da sprach Rāma wieder zu ihm.
2.56.25
इणेयम् श्रपयस्वैतच्च्चालाम् यक्ष्यमहे वयम् ।
त्वरसौम्य मुहूर्तोऽयम् ध्रुवश्च दिवसोऽप्ययम् ॥ २.५६.२५ ॥
Koche dieses Hirschfleisch; damit werden wir das Opfer darbringen. Beeile dich, Sanfter: Dieser Augenblick ist günstig, und auch dieser Tag ist beständig und glückverheißend.
2.56.26
स लक्ष्मणः कृष्ण मृगम् हत्वा मेध्यम् पतापवान् ।
अथ चिक्षेप सौमित्रिः समिद्धे जात वेदसि ॥ २.५६.२६ ॥
Jener tapfere Lakṣmaṇa tötete den schwarzen Hirsch, der für das Opfer geeignet war; dann warf Saumitri ihn in das entfachte Feuer.
2.56.27
तम् तु पक्वम् समाज्ञाय निष्टप्तम् चिन्न शोणितम् ।
लक्ष्मणः पुरुष व्याघ्रम् अथ राघवम् अब्रवीत् ॥ २.५६.२७ ॥
Als er erkannte, dass es gekocht, gut erhitzt und vom Blut befreit war, sprach Lakṣmaṇa da zu Rāghava, dem Tiger unter den Menschen.
2.56.28
अयम् कृष्णः समाप्त अन्गः शृतः कृष्ण मृगो यथा ।
देवता देव सम्काश यजस्व कुशलो हि असि ॥ २.५६.२८ ॥
Dieser schwarze Hirsch ist gar, alle Glieder vollständig. O Gottgleicher, vollziehe das Opfer, denn du bist darin geschickt.
2.56.29
रामः स्नात्वा तु नियतः गुणवान् जप्य कोविदः ।
सम्ग्रहेणाकरोत्सर्वान् मन्त्रान् सत्रावसानिकान् ॥ २.५६.२९ ॥
Rāma, der sich gebadet und gezügelt hatte, tugendhaft und im Rezitieren geübt, vollzog kurz alle Mantras zum Abschluss der Opfersitzung.
2.56.30
इष्ट्वा देवगणान् सर्वान् विवेशावसथम् शुचिः ।
बभूव च मनोह्लादो रामस्यामिततेजसः ॥ २.५६.३० ॥
Nachdem er alle Scharen der Götter verehrt hatte, trat Rāma rein in die Wohnung ein, und das Herz Rāmas von unermesslichem Glanz wurde froh.
2.56.31
वैश्वदेवबलिम् कृत्वा रौद्रम् वैष्णवमेव च ।
वास्तुसम्शमनीयानि मङ्गलानि प्रवर्तयन् ॥ २.५६.३१ ॥
Nachdem er die Opfergabe für die Vaiśvadevas dargebracht hatte, ebenso für Rudra und Viṣṇu, und die glückverheißenden Riten der Besänftigung des Wohnplatzes vollzog.
2.56.32
जपम् च न्यायतः कृत्वा स्नात्वा नद्याम् यथाविधि ।
पाप सम्शमनम् रामः चकार बलिम् उत्तमम् ॥ २.५६.३२ ॥
Nachdem er das Japa gemäß der Regel vollzogen und sich vorschriftsmäßig im Fluss gebadet hatte, brachte Rāma das vortreffliche Opfer zur Sühne der Sünde dar.
2.56.33
वेदिस्थलविधानानि चैत्यान्यायतनानि च ।
आश्रमस्यानुरूपाणि स्थापयामास राघवः ॥ २.५६.३३ ॥
Rāghava ließ die Altarplätze, Schreine und heiligen Einfriedungen errichten, angemessen für die Einsiedelei.
2.56.34
वन्यैर्माल्यैः फलैर्मूलैः पक्वैर्माम्सैर्यथाविधि ।
अद्भर्जपैश्च वेदोक्तै र्धर्भैश्च ससमित्कुशैः ॥ २.५६.३४ ॥
Mit wilden Girlanden, Früchten, Wurzeln, gekochtem Fleisch, Wasser nach Vorschrift, Rezitationen, den im Veda genannten Riten sowie mit Opferholz und Kuśa-Gras.
2.56.35
तौ तर्पयित्वा भूतानि राघवौ सह सीतया ।
तदा विविशतुः शालाम् सुशुभाम् शुभलक्षणौ ॥ २.५६.३५ ॥
Nachdem die beiden Rāghavas zusammen mit Sītā die Wesen gesättigt hatten, betraten sie dann die sehr schöne Hütte; beide trugen glückverheißende Zeichen.
2.56.36
ताम् वृक्ष पर्णच् चदनाम् मनोज्ञाम् ।
यथा प्रदेशम् सुकृताम् निवाताम् ।
वासाय सर्वे विविशुः समेताः ।
सभाम् यथा देव गणाः सुधर्माम् ॥ २.५६.३६ ॥
Alle betraten gemeinsam die reizende, mit Baumblättern gedeckte Hütte, dem Ort entsprechend gut gebaut und vor dem Wind geschützt, um dort zu wohnen, wie die Scharen der Götter die Versammlungshalle Sudharmā betreten.
2.56.37
अनेक नाना मृग पक्षि सम्कुले ।
विचित्र पुष्प स्तबलैः द्रुमैः युते ।
वन उत्तमे व्याल मृग अनुनादिते ।
तथा विजह्रुः सुसुखम् जित इन्द्रियाः ॥ २.५६.३७ ॥
Erfüllt von vielerlei Hirschen und Vögeln, reich an Bäumen mit wundersamen Blüten und Dolden, widerhallend vom Ruf wilder Tiere und Hirsche, lebten sie in jenem vortrefflichen Wald in großem Glück, die ihre Sinne bezwungen hatten.
2.56.38
सुरम्यम् आसाद्य तु चित्र कूटम् ।
नदीम् च ताम् माल्यवतीम् सुतीर्थाम् ।
ननन्द हृष्टः मृग पक्षि जुष्टाम् ।
जहौ च दुह्खम् पुर विप्रवासात् ॥ २.५६.३८ ॥
Nachdem er das überaus reizvolle Citrakūṭa erreicht und den Fluss Mālyavatī mit seinen schönen Furten erblickt hatte, freute er sich an jenem von Hirschen und Vögeln besuchten Ort und legte den Schmerz der Verbannung aus der Stadt ab.