வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.56.1
अथ रात्र्याम् व्यतीतायाम् अवसुप्तम् अनन्तरम् ।
प्रबोधयाम् आस शनैः लक्ष्मणम् रघु नन्दनः ॥ २.५६.१ ॥
பின்னர் இரவு கழிந்ததும், உறங்கிக்கொண்டிருந்த இலக்குவனை ரகுநந்தனன் ராமன் மெல்ல எழுப்பினான்.
2.56.2
सौमित्रे शृणु वन्यानाम् वल्गु व्याहरताम् स्वनम् ।
सम्प्रतिष्ठामहे कालः प्रस्थानस्य परम् तप ॥ २.५६.२ ॥
சுமித்திரையின் மகனே, காட்டுப் பறவைகளின் இனிய ஒலியைக் கேள்; இப்போது புறப்படுவதற்கான காலம் வந்துவிட்டது, எதிரிகளைத் தகிப்பவனே.
2.56.3
स सुप्तः समये भ्रात्रा लक्ष्मणः प्रतिबोधितः ।
जहौ निद्राम् च तन्द्रीम् च प्रसक्तम् च पथि श्रमम् ॥ २.५६.३ ॥
சகோதரனால் சரியான நேரத்தில் எழுப்பப்பட்ட இலக்குவன், உறக்கத்தையும் மயக்கத்தையும், வழியில் சேர்ந்திருந்த களைப்பையும் உதறினான்.
2.56.4
ततौत्थाय ते सर्वे स्पृष्ट्वा नद्याः शिवम् जलम् ।
पन्थानम् ऋषिणा उद्दिष्टम् चित्र कूटस्य तम् ययुः ॥ २.५६.४ ॥
பின்னர் அனைவரும் எழுந்து, ஆற்றின் மங்கலமான நீரைத் தொட்டு, முனிவர் காட்டிய சித்திரகூடத்திற்கான வழியில் சென்றனர்.
2.56.5
ततः सम्प्रस्थितः काले रामः सौमित्रिणा सह ।
सीताम् कमल पत्र अक्षीम् इदम् वचनम् अब्रवीत् ॥ २.५६.५ ॥
பின்னர் சரியான நேரத்தில் புறப்பட்ட ராமன், சுமித்திரையின் மகனுடன் சேர்ந்து, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடைய சீதையிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
2.56.6
आदीप्तान् इव वैदेहि सर्वतः पुष्पितान् नगान् ।
स्वैः पुष्पैः किम्शुकान् पश्य मालिनः शिशिर अत्यये ॥ २.५६.६ ॥
வைதேகியே, பார், சிசிரம் முடிந்த காலத்தில் தங்கள் சொந்தப் பூக்களின் மாலையணிந்த கிம்சுக மரங்கள் எங்கும் பூத்து, எரியும் நெருப்பு போல் நிற்கின்றன.
2.56.7
पश्य भल्लातकान् फुल्लान् नरैः अनुपसेवितान् ।
फल पत्रैः अवनतान् नूनम् शक्ष्यामि जीवितुम् ॥ २.५६.७ ॥
பார், மலர்ந்த பல்லாதக மரங்களை; மனிதர்கள் அணுகாதவை, கனிகளாலும் இலைகளாலும் வளைந்தவை. நிச்சயமாக நான் இங்கு வாழ முடியும்.
2.56.8
पश्य द्रोण प्रमाणानि लम्बमानानि लक्ष्मण ।
मधूनि मधु कारीभिः सम्भृतानि नगे नगे ॥ २.५६.८ ॥
பார், லக்ஷ்மணா; துரோண அளவுள்ள தேன் கூடுகள் தொங்குகின்றன, ஒவ்வொரு மரத்திலும் தேனீக்களால் சேர்க்கப்பட்டவை.
2.56.9
एष क्रोशति नत्यूहः तम् शिखी प्रतिकूजति ।
रमणीये वन उद्देशे पुष्प सम्स्तर सम्कटे ॥ २.५६.९ ॥
இதோ நத்யூஹப் பறவை கூவுகிறது, மயில் அதற்குப் பதில் கூவுகிறது; மலர்ப் படுக்கைகளால் நிறைந்த இந்த அழகிய வனப்பகுதியில்.
2.56.10
मातम्ग यूथ अनुसृतम् पक्षि सम्घ अनुनादितम् ।
चित्र कूटम् इमम् पश्य प्रवृद्ध शिखरम् गिरिम् ॥ २.५६.१० ॥
யானைக் கூட்டங்கள் தொடர்ந்து வரும், பறவைக் கூட்டங்களின் ஒலி எதிரொலிக்கும், உயர்ந்த சிகரங்களுடைய இந்தச் சித்திரகூட மலையைப் பார்.
2.56.11
समभूमितले रम्ये द्रुमैर्बहुभिरावृते ।
पुण्ये रम्स्यामहे तात चित्रकूटस्य कानने ॥ २.५६.११ ॥
அன்புத் தம்பியே, சமமான நிலத்தில், அழகியதும் பல மரங்களால் சூழ்ந்ததும் புனிதமானதுமான சித்திரகூட வனத்தில் நாம் மகிழ்வோம்.
2.56.12
ततः तौ पाद चारेण गच्चन्तौ सह सीतया ।
रम्यम् आसेदतुः शैलम् चित्र कूटम् मनो रमम् ॥ २.५६.१२ ॥
பின்னர் அவ்விருவரும் சீதையுடன் நடந்து செல்ல, அழகிய, மனத்தை மகிழ்விக்கும் சித்திரகூட மலையை அடைந்தனர்.
2.56.13
तम् तु पर्वतम् आसाद्य नाना पक्षि गण आयुतम् ।
बहुमूलफलम् रम्यम् सम्पन्नम् सरसोदकम् ॥ २.५६.१३ ॥
அந்த மலையை அடைந்தனர்; அது பல பறவைக் கூட்டங்களால் நிறைந்தது, மிகுந்த கிழங்குகளும் கனிகளும் கொண்டது, இனிமையானது, ஏரிகள் போன்ற நீருடையது.
2.56.14
मनोज्ञोऽयम् गिरिः सौम्य नानाद्रुमलतायुतः ।
बहुमूलफलो रम्यः स्वाजीवः प्रतिभाति मे ॥ २.५६.१४ ॥
அன்பனே, இந்த மலை பல மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்து மனதை ஈர்க்கிறது; மிகுந்த கிழங்குகளும் கனிகளும் கொண்டு, இனிமையாகவும் நல்ல வாழ்வாதாரங்களுடனும் எனக்குத் தோன்றுகிறது.
2.56.15
मनयश्च महात्मानो वसन्त्य शिलोच्चये ।
अयम् वासो भवेत् तावद् अत्र सौम्य रमेमहि ॥ २.५६.१५ ॥
மஹாத்மாவான முனிவர்களும் இந்தப் பாறைக் குவியலில் வசிக்கின்றனர். அன்பனே, இதுவே நமக்கு இப்போதைக்குத் தங்குமிடமாக இருக்கட்டும்; இங்கு நாம் மகிழ்வோம்.
2.56.16
अभिगम्याश्रमम् सर्वे वाल्मीकि मभिवादयन् ॥ २.५६.१६ ॥
ஆசிரமத்தை அடைந்து அனைவரும் வால்மீகியை வணங்கினர்.
2.56.17
तान्महर्षिः प्रमुदितः पूजयामास धर्मवित् ।
आस्यतामिति चोवाच स्वागतम् तु निवेद्य च ॥ २.५६.१७ ॥
தர்மம் அறிந்த மகரிஷி மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களை உபசரித்தார்; 'அமருங்கள்' என்றும், வரவேற்பும் அளித்து கூறினார்.
2.56.18
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्लकमणम् लक्ष्मणाग्रजः ।
सम्निवेद्य यथान्याय मात्मानमृष्ये प्रभुः ॥ २.५६.१८ ॥
பின்னர் மகாபாகுவான, லக்ஷ்மணனுக்கு மூத்தவரான ராமர், முனிவரிடம் முறைப்படி தம்மை அறிமுகப்படுத்தி லக்ஷ்மணனிடம் கூறினார்.
2.56.19
लक्ष्मण आनय दारूणि दृढानि च वराणि च ।
कुरुष्व आवसथम् सौम्य वासे मे अभिरतम् मनः ॥ २.५६.१९ ॥
லட்சுமணா, உறுதியான சிறந்த மரங்களைக் கொண்டு வா. சௌம்யனே, வாசத்திற்கு ஒரு குடிலை அமை; என் மனம் அதில் ஈடுபட்டுள்ளது.
2.56.20
तस्य तत् वचनम् श्रुत्वा सौमित्रिर् विविधान् द्रुमान् ।
आजहार ततः चक्रे पर्ण शालाम् अरिम् दम ॥ २.५६.२० ॥
அவருடைய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட சுமித்திரையின் மகன் பல்வேறு வகை மரங்களைக் கொண்டு வந்தான்; பின்னர், பகைவரை அடக்குபவனே, இலைக் குடிலை அமைத்தான்.
2.56.21
ताम् निष्ठताम् बद्धकटाम् दृष्ट्वा रमः सुदर्शनाम् ।
शुश्रूषमाणम् एक अग्रम् इदम् वचनम् अब्रवीत् ॥ २.५६.२१ ॥
கட்டப்பட்ட பாய்களுடன் முடிந்த அந்த அழகிய குடிலைக் கண்ட ராமன், ஒருமுகமாக பணிவிடை செய்து நின்ற அவனிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
2.56.22
ऐणेयम् माम्सम् आहृत्य शालाम् यक्ष्यामहे वयम् ।
कर्त्व्यम् वास्तुशमनम् सौमित्रे चिरजीवभिः ॥ २.५६.२२ ॥
சுமித்திரையின் மகனே, மான் இறைச்சியைக் கொண்டு வந்து நாம் இந்தக் குடிலில் யாகம் செய்வோம். நீண்ட ஆயுள் விரும்புவோர் வாஸ்து சாந்தி செய்ய வேண்டும்.
2.56.23
मृगम् हत्वाऽऽनय क्षिप्रम् लक्ष्मणेह शुभेक्षणकर्तव्यः शास्त्रदृष्टो हि विधिर्दर्ममनुस्मर ॥ २.५६.२३ ॥
லட்சுமணா, இங்கே விரைவில் ஒரு மானைக் கொன்று கொண்டு வா. அழகிய கண்ணனே, சாஸ்திரத்தில் கண்ட விதியைத்தான் செய்ய வேண்டும்; தர்மத்தை நினைவுகூர்.
2.56.24
भ्रातुर्वचन माज्ञाय लक्ष्मणः परवीरहा ।
चकार स यथोक्तम् च तम् रामः पुनरब्रवीत् ॥ २.५६.२४ ॥
சகோதரனின் வார்த்தையை உணர்ந்து, பகைவீரர்களைக் கொல்பவனான லட்சுமணன் சொல்லப்பட்டபடியே செய்தான்; அப்போது ராமன் அவனிடம் மீண்டும் சொன்னான்.
2.56.25
इणेयम् श्रपयस्वैतच्च्चालाम् यक्ष्यमहे वयम् ।
त्वरसौम्य मुहूर्तोऽयम् ध्रुवश्च दिवसोऽप्ययम् ॥ २.५६.२५ ॥
இந்த மானின் இறைச்சியைச் சமைத்துவிடு; அதைக் கொண்டு நாம் யாகம் செய்வோம். அன்புள்ளவனே, விரைந்து செய்; இந்த முகூர்த்தமும் இந்த நாளும் நிலையானதும் மங்கலமானதும் ஆகும்.
2.56.26
स लक्ष्मणः कृष्ण मृगम् हत्वा मेध्यम् पतापवान् ।
अथ चिक्षेप सौमित्रिः समिद्धे जात वेदसि ॥ २.५६.२६ ॥
வலிமைமிக்க அந்த லக்ஷ்மணன் யாகத்திற்குத் தகுந்த கறுப்பு மானைக் கொன்று, பின்பு சௌமித்திரி அதை எரிந்த நெருப்பில் இட்டான்.
2.56.27
तम् तु पक्वम् समाज्ञाय निष्टप्तम् चिन्न शोणितम् ।
लक्ष्मणः पुरुष व्याघ्रम् अथ राघवम् अब्रवीत् ॥ २.५६.२७ ॥
அது சமைக்கப்பட்டு நன்கு சுடப்பட்டு இரத்தம் வடிந்தது என்று அறிந்ததும், லக்ஷ்மணன் நரவியாக்கிரமான ராகவனிடம் சொன்னான்.
2.56.28
अयम् कृष्णः समाप्त अन्गः शृतः कृष्ण मृगो यथा ।
देवता देव सम्काश यजस्व कुशलो हि असि ॥ २.५६.२८ ॥
இந்தக் கறுப்பு மான் முழு உறுப்புகளுடன் வெந்துவிட்டது. தெய்வத்துக்கு நிகரானவனே, யாகம் செய்; நீ இதில் வல்லவன்.
2.56.29
रामः स्नात्वा तु नियतः गुणवान् जप्य कोविदः ।
सम्ग्रहेणाकरोत्सर्वान् मन्त्रान् सत्रावसानिकान् ॥ २.५६.२९ ॥
ராமன் நீராடி, தன்னடக்கத்துடன், நற்குணமுள்ளவனாய், ஜபத்தில் வல்லவனாய், யாகச் சத்திரத்தின் முடிவில் உரிய அனைத்து மந்திரங்களையும் சுருக்கமாகச் செய்தான்.
2.56.30
इष्ट्वा देवगणान् सर्वान् विवेशावसथम् शुचिः ।
बभूव च मनोह्लादो रामस्यामिततेजसः ॥ २.५६.३० ॥
எல்லா தேவகணங்களையும் வழிபட்டு, தூய்மையுடன் ராமன் இருப்பிடத்தில் நுழைந்தான்; அளவற்ற தேஜஸ் கொண்ட ராமனின் மனம் மகிழ்ந்தது.
2.56.31
वैश्वदेवबलिम् कृत्वा रौद्रम् वैष्णवमेव च ।
वास्तुसम्शमनीयानि मङ्गलानि प्रवर्तयन् ॥ २.५६.३१ ॥
விஸ்வதேவர்களுக்கு பலி அளித்து, ருத்ரருக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் அவ்வாறே, வாஸ்து சாந்தி போன்ற மங்கலச் சடங்குகளையும் நடத்தி.
2.56.32
जपम् च न्यायतः कृत्वा स्नात्वा नद्याम् यथाविधि ।
पाप सम्शमनम् रामः चकार बलिम् उत्तमम् ॥ २.५६.३२ ॥
முறைப்படி ஜபம் செய்து, சட்டப்படி நதியில் நீராடி, பாவத்தைப் போக்கும் உத்தமமான பலியை ராமர் அளித்தார்.
2.56.33
वेदिस्थलविधानानि चैत्यान्यायतनानि च ।
आश्रमस्यानुरूपाणि स्थापयामास राघवः ॥ २.५६.३३ ॥
ராகவர் ஆசிரமத்திற்கு ஏற்ற வேதிகைகளையும், சைத்தியங்களையும், ஆலயங்களையும் அமைத்தார்.
2.56.34
वन्यैर्माल्यैः फलैर्मूलैः पक्वैर्माम्सैर्यथाविधि ।
अद्भर्जपैश्च वेदोक्तै र्धर्भैश्च ससमित्कुशैः ॥ २.५६.३४ ॥
காட்டுப் பூமாலைகள், பழங்கள், கிழங்குகள், சமைத்த உணவு, விதிப்படி நீர், ஜபம், வேதம் கூறும் கிரியைகள், சமித்துகள் மற்றும் தர்ப்பைகளுடன்.
2.56.35
तौ तर्पयित्वा भूतानि राघवौ सह सीतया ।
तदा विविशतुः शालाम् सुशुभाम् शुभलक्षणौ ॥ २.५६.३५ ॥
சீதையுடன் அவ்விரு ராகவர்களும் உயிரினங்களை திருப்திப்படுத்திய பின், அப்போது அழகிய அந்த சாலையில் நுழைந்தனர்; அவ்விருவரும் சுப லட்சணங்கள் கொண்டவர்கள்.
2.56.36
ताम् वृक्ष पर्णच् चदनाम् मनोज्ञाम् ।
यथा प्रदेशम् सुकृताम् निवाताम् ।
वासाय सर्वे विविशुः समेताः ।
सभाम् यथा देव गणाः सुधर्माम् ॥ २.५६.३६ ॥
மரத்தின் இலைகளால் கூரையிடப்பட்ட, அழகிய, இடத்திற்கேற்ப நன்கு அமைக்கப்பட்ட, காற்றில்லாத அந்தக் குடிலில் தங்குவதற்காக அனைவரும் ஒன்றாக நுழைந்தனர்; தேவர்கள் சுதர்மா சபையில் நுழைவது போல.
2.56.37
अनेक नाना मृग पक्षि सम्कुले ।
विचित्र पुष्प स्तबलैः द्रुमैः युते ।
वन उत्तमे व्याल मृग अनुनादिते ।
तथा विजह्रुः सुसुखम् जित इन्द्रियाः ॥ २.५६.३७ ॥
பல்வேறு விலங்குகளும் பறவைகளும் நிறைந்து, வியக்கத்தக்க மலர்களும் கொத்துகளும் கொண்ட மரங்களால் செறிந்து, விலங்குகளின் ஒலிகள் எதிரொலிக்கும் சிறந்த காட்டில், புலன்களை வென்றவர்கள் அவ்வாறு மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர்.
2.56.38
सुरम्यम् आसाद्य तु चित्र कूटम् ।
नदीम् च ताम् माल्यवतीम् सुतीर्थाम् ।
ननन्द हृष्टः मृग पक्षि जुष्टाम् ।
जहौ च दुह्खम् पुर विप्रवासात् ॥ २.५६.३८ ॥
மிக அழகிய சித்ரகூடத்தை அடைந்து, நல்ல துறைகள் கொண்ட மால்யவதி நதியைக் கண்டு, மான்களும் பறவைகளும் வந்து சேரும் அந்த இடத்தில் மகிழ்ந்தார்; நகரை விட்டுப் பிரிந்த துயரையும் விட்டொழித்தார்.