Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.56.1
अथ रात्र्याम् व्यतीतायाम् अवसुप्तम् अनन्तरम् ।
प्रबोधयाम् आस शनैः लक्ष्मणम् रघु नन्दनः ॥ २.५६.१ ॥
Então, passada a noite, Rāma, a alegria dos Raghus, despertou suavemente Lakṣmaṇa, que dormia.
2.56.2
सौमित्रे शृणु वन्यानाम् वल्गु व्याहरताम् स्वनम् ।
सम्प्रतिष्ठामहे कालः प्रस्थानस्य परम् तप ॥ २.५६.२ ॥
Ouve, filho de Sumitrā, o doce canto das aves da floresta; chegou o tempo da partida, ó queimador de inimigos.
2.56.3
स सुप्तः समये भ्रात्रा लक्ष्मणः प्रतिबोधितः ।
जहौ निद्राम् च तन्द्रीम् च प्रसक्तम् च पथि श्रमम् ॥ २.५६.३ ॥
Despertado a tempo pelo irmão, Lakṣmaṇa afastou o sono, a sonolência e o cansaço acumulado no caminho.
2.56.4
ततौत्थाय ते सर्वे स्पृष्ट्वा नद्याः शिवम् जलम् ।
पन्थानम् ऋषिणा उद्दिष्टम् चित्र कूटस्य तम् ययुः ॥ २.५६.४ ॥
Então todos se ergueram, tocaram a água auspiciosa do rio e seguiram pelo caminho para Citrakūṭa que o sábio indicara.
2.56.5
ततः सम्प्रस्थितः काले रामः सौमित्रिणा सह ।
सीताम् कमल पत्र अक्षीम् इदम् वचनम् अब्रवीत् ॥ २.५६.५ ॥
Então Rāma partiu no tempo certo com o filho de Sumitrā, e dirigiu estas palavras a Sītā, de olhos como pétalas de lótus.
2.56.6
आदीप्तान् इव वैदेहि सर्वतः पुष्पितान् नगान् ।
स्वैः पुष्पैः किम्शुकान् पश्य मालिनः शिशिर अत्यये ॥ २.५६.६ ॥
Olha, Vaidehī, as árvores kiṃśuka, resplandecentes como se ardessem, floridas por toda parte, coroadas com as próprias flores no fim do inverno.
2.56.7
पश्य भल्लातकान् फुल्लान् नरैः अनुपसेवितान् ।
फल पत्रैः अवनतान् नूनम् शक्ष्यामि जीवितुम् ॥ २.५६.७ ॥
Olha as árvores bhallātaka em flor, não frequentadas por homens, curvadas sob frutos e folhas. Certamente poderei viver aqui.
2.56.8
पश्य द्रोण प्रमाणानि लम्बमानानि लक्ष्मण ।
मधूनि मधु कारीभिः सम्भृतानि नगे नगे ॥ २.५६.८ ॥
Olha, Lakṣmaṇa, os favos pendentes do tamanho de uma medida droṇa, reunidos em cada árvore pelas abelhas.
2.56.9
एष क्रोशति नत्यूहः तम् शिखी प्रतिकूजति ।
रमणीये वन उद्देशे पुष्प सम्स्तर सम्कटे ॥ २.५६.९ ॥
Aqui a galinha-d'água chama, e o pavão lhe responde, nesta bela região da floresta coberta de tapetes de flores.
2.56.10
मातम्ग यूथ अनुसृतम् पक्षि सम्घ अनुनादितम् ।
चित्र कूटम् इमम् पश्य प्रवृद्ध शिखरम् गिरिम् ॥ २.५६.१० ॥
Olha esta montanha Citrakūṭa, seguida por manadas de elefantes, ecoando com bandos de aves, seus altos picos elevados.
2.56.11
समभूमितले रम्ये द्रुमैर्बहुभिरावृते ।
पुण्ये रम्स्यामहे तात चित्रकूटस्य कानने ॥ २.५६.११ ॥
Caro irmão, neste chão plano, belo e coberto de muitas árvores, na floresta sagrada de Citrakūṭa, nos deleitaremos.
2.56.12
ततः तौ पाद चारेण गच्चन्तौ सह सीतया ।
रम्यम् आसेदतुः शैलम् चित्र कूटम् मनो रमम् ॥ २.५६.१२ ॥
Então os dois, caminhando a pé junto com Sītā, chegaram à bela montanha Citrakūṭa, deleitosa para o coração.
2.56.13
तम् तु पर्वतम् आसाद्य नाना पक्षि गण आयुतम् ।
बहुमूलफलम् रम्यम् सम्पन्नम् सरसोदकम् ॥ २.५६.१३ ॥
Chegaram àquela montanha, cheia de bandos de muitas aves, abundante em raízes e frutos, deliciosa, com águas como lagos.
2.56.14
मनोज्ञोऽयम् गिरिः सौम्य नानाद्रुमलतायुतः ।
बहुमूलफलो रम्यः स्वाजीवः प्रतिभाति मे ॥ २.५६.१४ ॥
Gentil amigo, esta montanha, encantadora e cheia de muitas árvores e trepadeiras, abundante em raízes e frutos, deliciosa, parece-me oferecer bons meios de sustento.
2.56.15
मनयश्च महात्मानो वसन्त्य शिलोच्चये ।
अयम् वासो भवेत् तावद् अत्र सौम्य रमेमहि ॥ २.५६.१५ ॥
E sábios de grande alma habitam neste monte de rochas. Gentil amigo, que este seja nosso abrigo por ora, e aqui nos alegremos.
2.56.16
अभिगम्याश्रमम् सर्वे वाल्मीकि मभिवादयन् ॥ २.५६.१६ ॥
Tendo se aproximado do eremitério, todos saudaram Vālmīki.
2.56.17
तान्महर्षिः प्रमुदितः पूजयामास धर्मवित् ।
आस्यतामिति चोवाच स्वागतम् तु निवेद्य च ॥ २.५६.१७ ॥
O grande sábio, conhecedor do dharma, satisfeito, honrou-os, disse: «Sentai-vos», e deu-lhes as boas-vindas.
2.56.18
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्लकमणम् लक्ष्मणाग्रजः ।
सम्निवेद्य यथान्याय मात्मानमृष्ये प्रभुः ॥ २.५६.१८ ॥
Então o de braços poderosos, irmão mais velho de Lakṣmaṇa, o senhor, tendo devidamente se apresentado ao sábio, falou a Lakṣmaṇa.
2.56.19
लक्ष्मण आनय दारूणि दृढानि च वराणि च ।
कुरुष्व आवसथम् सौम्य वासे मे अभिरतम् मनः ॥ २.५६.१९ ॥
Lakṣmaṇa, traz madeira forte e excelente. Ó gentil, constrói uma morada para viver; minha mente se deleita nisso.
2.56.20
तस्य तत् वचनम् श्रुत्वा सौमित्रिर् विविधान् द्रुमान् ।
आजहार ततः चक्रे पर्ण शालाम् अरिम् दम ॥ २.५६.२० ॥
Ouvindo aquelas palavras, Lakṣmaṇa, filho de Sumitrā, trouxe árvores de muitos tipos; depois, ó domador de inimigos, construiu uma cabana de folhas.
2.56.21
ताम् निष्ठताम् बद्धकटाम् दृष्ट्वा रमः सुदर्शनाम् ।
शुश्रूषमाणम् एक अग्रम् इदम् वचनम् अब्रवीत् ॥ २.५६.२१ ॥
Vendo aquela bela cabana concluída, com suas esteiras amarradas, Rāma disse estas palavras àquele que o servia com atenção exclusiva.
2.56.22
ऐणेयम् माम्सम् आहृत्य शालाम् यक्ष्यामहे वयम् ।
कर्त्व्यम् वास्तुशमनम् सौमित्रे चिरजीवभिः ॥ २.५६.२२ ॥
Filho de Sumitrā, tendo trazido carne de veado, façamos um sacrifício nesta cabana; os que desejam longa vida devem realizar o rito de apaziguar o lugar.
2.56.23
मृगम् हत्वाऽऽनय क्षिप्रम् लक्ष्मणेह शुभेक्षणकर्तव्यः शास्त्रदृष्टो हि विधिर्दर्ममनुस्मर ॥ २.५६.२३ ॥
Lakṣmaṇa, mata um veado aqui e traze-o depressa. Ó de belos olhos, o rito deve ser feito como as escrituras prescrevem; lembra-te do dharma.
2.56.24
भ्रातुर्वचन माज्ञाय लक्ष्मणः परवीरहा ।
चकार स यथोक्तम् च तम् रामः पुनरब्रवीत् ॥ २.५६.२४ ॥
Compreendendo as palavras de seu irmão, Lakṣmaṇa, matador de heróis inimigos, fez exatamente o que lhe fora dito; e Rāma voltou a falar-lhe.
2.56.25
इणेयम् श्रपयस्वैतच्च्चालाम् यक्ष्यमहे वयम् ।
त्वरसौम्य मुहूर्तोऽयम् ध्रुवश्च दिवसोऽप्ययम् ॥ २.५६.२५ ॥
Cozinha esta carne de veado; com ela faremos o sacrifício. Apressa-te, gentil amigo: este momento é auspicioso, e este dia também é firme e propício.
2.56.26
स लक्ष्मणः कृष्ण मृगम् हत्वा मेध्यम् पतापवान् ।
अथ चिक्षेप सौमित्रिः समिद्धे जात वेदसि ॥ २.५६.२६ ॥
Aquele valente Lakṣmaṇa, tendo abatido o cervo negro apto ao sacrifício, então Saumitri o lançou ao fogo aceso.
2.56.27
तम् तु पक्वम् समाज्ञाय निष्टप्तम् चिन्न शोणितम् ।
लक्ष्मणः पुरुष व्याघ्रम् अथ राघवम् अब्रवीत् ॥ २.५६.२७ ॥
Reconhecendo que estava cozido, bem aquecido e sem sangue, Lakṣmaṇa então falou a Rāghava, o tigre entre os homens.
2.56.28
अयम् कृष्णः समाप्त अन्गः शृतः कृष्ण मृगो यथा ।
देवता देव सम्काश यजस्व कुशलो हि असि ॥ २.५६.२८ ॥
Este cervo negro está cozido, com todos os membros completos. Ó semelhante aos deuses, realiza o sacrifício, pois és hábil nele.
2.56.29
रामः स्नात्वा तु नियतः गुणवान् जप्य कोविदः ।
सम्ग्रहेणाकरोत्सर्वान् मन्त्रान् सत्रावसानिकान् ॥ २.५६.२९ ॥
Rāma, tendo-se banhado e dominado a si mesmo, virtuoso e hábil na recitação, executou brevemente todos os mantras da conclusão da sessão sacrificial.
2.56.30
इष्ट्वा देवगणान् सर्वान् विवेशावसथम् शुचिः ।
बभूव च मनोह्लादो रामस्यामिततेजसः ॥ २.५६.३० ॥
Tendo adorado todas as multidões de deuses, puro, Rāma entrou na morada, e o coração de Rāma, de esplendor imensurável, alegrou-se.
2.56.31
वैश्वदेवबलिम् कृत्वा रौद्रम् वैष्णवमेव च ।
वास्तुसम्शमनीयानि मङ्गलानि प्रवर्तयन् ॥ २.५६.३१ ॥
Tendo feito a oferenda aos Vaiśvadevas, e igualmente a Rudra e Viṣṇu, realizando os ritos auspiciosos de apaziguamento do local de morada.
2.56.32
जपम् च न्यायतः कृत्वा स्नात्वा नद्याम् यथाविधि ।
पाप सम्शमनम् रामः चकार बलिम् उत्तमम् ॥ २.५६.३२ ॥
Tendo feito o japa segundo a regra e banhado-se no rio conforme prescrito, Rāma fez a excelente oferenda para afastar o pecado.
2.56.33
वेदिस्थलविधानानि चैत्यान्यायतनानि च ।
आश्रमस्यानुरूपाणि स्थापयामास राघवः ॥ २.५६.३३ ॥
Rāghava mandou estabelecer os locais de altar, santuários e recintos sagrados, adequados ao eremitério.
2.56.34
वन्यैर्माल्यैः फलैर्मूलैः पक्वैर्माम्सैर्यथाविधि ।
अद्भर्जपैश्च वेदोक्तै र्धर्भैश्च ससमित्कुशैः ॥ २.५६.३४ ॥
Com guirlandas silvestres, frutos, raízes, carnes cozidas, água conforme prescrito, recitações, os ritos enunciados no Veda, e com lenha sacrificial e capim kuśa.
2.56.35
तौ तर्पयित्वा भूतानि राघवौ सह सीतया ।
तदा विविशतुः शालाम् सुशुभाम् शुभलक्षणौ ॥ २.५६.३५ ॥
Tendo satisfeito os seres, os dois Rāghavas, junto com Sītā, entraram então naquela cabana belíssima; ambos tinham sinais auspiciosos.
2.56.36
ताम् वृक्ष पर्णच् चदनाम् मनोज्ञाम् ।
यथा प्रदेशम् सुकृताम् निवाताम् ।
वासाय सर्वे विविशुः समेताः ।
सभाम् यथा देव गणाः सुधर्माम् ॥ २.५६.३६ ॥
Todos entraram juntos naquela cabana encantadora, coberta de folhas de árvore, bem construída segundo o local e abrigada do vento, para morar ali, como as hostes dos deuses entram na sala de assembleia Sudharmā.
2.56.37
अनेक नाना मृग पक्षि सम्कुले ।
विचित्र पुष्प स्तबलैः द्रुमैः युते ।
वन उत्तमे व्याल मृग अनुनादिते ।
तथा विजह्रुः सुसुखम् जित इन्द्रियाः ॥ २.५६.३७ ॥
Repleta de muitas espécies de veados e aves, abundante em árvores de flores maravilhosas e cachos, ressoando com os animais selvagens e os veados, naquela excelente floresta viveram com grande felicidade os que haviam vencido os sentidos.
2.56.38
सुरम्यम् आसाद्य तु चित्र कूटम् ।
नदीम् च ताम् माल्यवतीम् सुतीर्थाम् ।
ननन्द हृष्टः मृग पक्षि जुष्टाम् ।
जहौ च दुह्खम् पुर विप्रवासात् ॥ २.५६.३८ ॥
Tendo chegado ao deliciosíssimo Citrakūṭa e contemplado o rio Mālyavatī de bons vaus, alegrou-se naquele lugar frequentado por veados e aves, e deixou a dor do exílio da cidade.