Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.57
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.57.1
कथयित्वा सुदुह्ख आर्तः सुमन्त्रेण चिरम् सह ।
रामे दक्षिण कूलस्थे जगाम स्व गृहम् गुहः ॥ २.५७.१ ॥
Nachdem er lange mit Sumantra gesprochen hatte, kehrte der tief betrübte Guha in sein Haus zurück, als Rāma das südliche Ufer erreicht hatte.
2.57.2
भरद्वाजाभिगमनम् प्रयागे च सहासनम् ।
आगिरेर्गमनम् तेषाम् तत्रस्थैरभिलक्षितम् ॥ २.५७.२ ॥
Ihr Besuch bei Bharadvāja in Prayāga, ihr gemeinsames Sitzen und ihr Weg zum Berg wurden von den Anwesenden beobachtet.
2.57.3
अनुज्ञातः सुमन्त्रः अथ योजयित्वा हय उत्तमान् ।
अयोध्याम् एव नगरीम् प्रययौ गाढ दुर्मनाः ॥ २.५७.३ ॥
Nachdem er die Erlaubnis erhalten hatte, spannte Sumantra die vorzüglichen Pferde an und brach mit tief niedergeschlagenem Gemüt in die Stadt Ayodhyā auf.
2.57.4
स वनानि सुगन्धीनि सरितः च सराम्सि च ।
पश्यन्न् अतिययौ शीघ्रम् ग्रामाणि नगराणि च ॥ २.५७.४ ॥
Die duftenden Wälder, Flüsse und Seen betrachtend, fuhr er rasch an Dörfern und Städten vorbei.
2.57.5
ततः साय अह्न समये तृतीये अहनि सारथिः ।
अयोध्याम् समनुप्राप्य निरानन्दाम् ददर्श ह ॥ २.५७.५ ॥
Dann, am dritten Tag zur Abendzeit, erreichte der Wagenlenker Ayodhyā und sah sie freudlos.
2.57.6
स शून्याम् इव निह्शब्दाम् दृष्ट्वा परम दुर्मनाः ।
सुमन्त्रः चिन्तयाम् आस शोक वेग समाहतः ॥ २.५७.६ ॥
Als er sie leer und still sah, verfiel Sumantra, tief niedergeschlagen und von der Gewalt des Kummers getroffen, ins Grübeln.
2.57.7
कच्चिन् न सगजा साश्वा सजना सजन अधिपा ।
राम सम्ताप दुह्खेन दग्धा शोक अग्निना पुरी ॥ २.५७.७ ॥
Ist die Stadt mit ihren Elefanten, Pferden, Menschen und deren Herren vielleicht vom Feuer des Kummers verbrannt, von Qual und Leid um Rāma verzehrt?
2.57.8
नगरद्वारमासाद्य त्वरितः प्रविवेश ह ॥ २.५७.८ ॥
Am Stadttor angekommen, trat er eilig ein.
2.57.9
सुमन्त्रम् अभियान्तम् तम् शतशो अथ सहस्रशः ।
क्व रामैति पृच्चन्तः सूतम् अभ्यद्रवन् नराः ॥ २.५७.९ ॥
Als sie Sumantra herankommen sahen, liefen Hunderte und Tausende Männer zu dem Wagenlenker und fragten: „Wo ist Rāma?“
2.57.10
तेषाम् शशम्स गङ्गायाम् अहम् आपृच्च्य राघवम् ।
अनुज्ञातः निवृत्तः अस्मि धार्मिकेण महात्मना ॥ २.५७.१० ॥
Ihnen erzählte ich am Gaṅgā, dass ich mich von Rāghava verabschiedet hatte und mit der Erlaubnis des rechtschaffenen Großherzigen zurückgekehrt sei.
2.57.11
ते तीर्णा इति विज्ञाय बाष्प पूर्ण मुखा जनाः ।
अहो धिग् इति निश्श्वस्य हा राम इति च चुक्रुशुः ॥ २.५७.११ ॥
Als sie erfuhren, dass sie übergesetzt waren, seufzten die Menschen mit tränenerfüllten Gesichtern: „Weh, schande!“ und riefen: „Ach, Rāma!“
2.57.12
शुश्राव च वचः तेषाम् बृन्दम् बृन्दम् च तिष्ठताम् ।
हताः स्म खलु ये न इह पश्यामैति राघवम् ॥ २.५७.१२ ॥
Er hörte die Worte der Leute, die in Gruppen dastanden: „Gewiss sind wir verloren, die wir Rāghava hier nicht sehen!“
2.57.13
दान यज्ञ विवाहेषु समाजेषु महत्सु च ।
न द्रक्ष्यामः पुनर् जातु धार्मिकम् रामम् अन्तरा ॥ २.५७.१३ ॥
Bei Gaben, Opfern, Hochzeiten und großen Versammlungen werden wir den rechtschaffenen Rāma nie wieder sehen.
2.57.15
किम् समर्थम् जनस्य अस्य किम् प्रियम् किम् सुख आवहम् ।
वात अयन गतानाम् च स्त्रीणाम् अन्वन्तर आपणम् ।
राम शोक अभितप्तानाम् शुश्राव परिदेवनम् ॥ २.५७.१५ ॥
Was war diesem Volk angemessen, was lieb, was glücklich machend? Unter den Frauen im Basar hörte man die Klage derer, die von Trauer um Rāma gequält wurden.
2.57.16
स राज मार्ग मध्येन सुमन्त्रः पिहित आननः ।
यत्र राजा दशरथः तत् एव उपययौ गृहम् ॥ २.५७.१६ ॥
Sumantra, das Gesicht verhüllt, fuhr mitten über die königliche Straße und ging direkt zu dem Haus, in dem König Daśaratha war.
2.57.17
सो अवतीर्य रथात् शीघ्रम् राज वेश्म प्रविश्य च ।
कक्ष्याः सप्त अभिचक्राम महा जन समाकुलाः ॥ २.५७.१७ ॥
Er stieg rasch vom Wagen, betrat den Königspalast und durchschritt die sieben von großen Menschenmengen erfüllten Höfe.
2.57.18
हर्म्यैर्विमानैः प्रासादैरवेक्ष्याथ समागतम् ।
हाहाकारकृता नार्यो रामदर्शनकर्शिताः ॥ २.५७.१८ ॥
Als sie ihn von den Herrenhäusern, Türmen und Palästen herannahen sahen, schrien die Frauen »Wehe!« und waren vor Sehnsucht nach dem Anblick Rāmas ausgezehrt.
2.57.19
आयतैर्विमलैर्नेत्रैरश्रुवेगपरिप्लुतैः ।
अन्योन्यमभिवीक्षन्तेऽव्यक्तमार्ततराः स्त्रीयः ॥ २.५७.१९ ॥
Mit weiten, klaren Augen, überflutet vom Strom der Tränen, blickten die am meisten gequälten Frauen einander unklar an.
2.57.20
ततः दशरथ स्त्रीणाम् प्रासादेभ्यः ततः ततः ।
राम शोक अभितप्तानाम् मन्दम् शुश्राव जल्पितम् ॥ २.५७.२० ॥
Da hörte er von den Palästen der Frauen Daśarathas schwach das Klagen derer, die vom Schmerz um Rāma versengt waren.
2.57.21
सह रामेण निर्यातः विना रामम् इह आगतः ।
सूतः किम् नाम कौसल्याम् शोचन्तीम् प्रति वक्ष्यति ॥ २.५७.२१ ॥
Der Wagenlenker, der mit Rāma fortging, ist ohne Rāma hierher zurückgekehrt. Was wird er nun zur trauernden Kausalyā sagen?
2.57.22
यथा च मन्ये दुर्जीवम् एवम् न सुकरम् ध्रुवम् ।
आच्चिद्य पुत्रे निर्याते कौसल्या यत्र जीवति ॥ २.५७.२२ ॥
Und wie ich denke, ist so zu leben gewiss schwer; doch Kausalyā lebt noch, nachdem ihr Sohn fortgegangen ist.
2.57.23
सत्य रूपम् तु तत् वाक्यम् राज्ञः स्त्रीणाम् निशामयन् ।
प्रदीप्तम् इव शोकेन विवेश सहसा गृहम् ॥ २.५७.२३ ॥
Als er jene Rede der Frauen des Königs hörte, die ihrer Gestalt nach wahr war, trat er plötzlich ins Haus, als brenne er vor Kummer.
2.57.24
स प्रविश्य अष्टमीम् कक्ष्याम् राजानम् दीनम् आतुलम् ।
पुत्र शोक परिम्लानम् अपश्यत् पाण्डुरे गृहे ॥ २.५७.२४ ॥
Als er in die achte Kammer trat, sah er den König — elend ohnegleichen, verwelkt vor Kummer um seinen Sohn — in dem bleichen Gemach.
2.57.25
अभिगम्य तम् आसीनम् नर इन्द्रम् अभिवाद्य च ।
सुमन्त्रः राम वचनम् यथा उक्तम् प्रत्यवेदयत् ॥ २.५७.२५ ॥
Er trat zu dem sitzenden Herrn der Menschen, grüßte ihn und überbrachte Rāmas Botschaft genau so, wie sie gesprochen worden war.
2.57.26
स तूष्णीम् एव तत् श्रुत्वा राजा विभ्रान्त चेतनः ।
मूर्चितः न्यपतत् भूमौ राम शोक अभिपीडितः ॥ २.५७.२६ ॥
Still hörte der König dies an, sein Bewusstsein verwirrt, sank ohnmächtig zu Boden, von Trauer um Rāma überwältigt.
2.57.27
ततः अन्तः पुरम् आविद्धम् मूर्चिते पृथिवी पतौ ।
उद्धृत्य बाहू चुक्रोश नृपतौ पतिते क्षितौ ॥ २.५७.२७ ॥
Als der Herr der Erde ohnmächtig zu Boden sank, geriet der innere Palast in Aufruhr; als der König am Boden lag, hoben sie die Arme und schrien auf.
2.57.28
सुमित्रया तु सहिता कौसल्या पतितम् पतिम् ।
उत्थापयाम् आस तदा वचनम् च इदम् अब्रवीत् ॥ २.५७.२८ ॥
Da richtete Kausalyā zusammen mit Sumitrā ihren gefallenen Gatten auf und sprach diese Worte.
2.57.29
इमम् तस्य महा भाग दूतम् दुष्कर कारिणः ।
वन वासात् अनुप्राप्तम् कस्मान् न प्रतिभाषसे ॥ २.५७.२९ ॥
O Hochbeglückter, dieser Bote dessen, der schwere Taten vollbringt, ist aus dem Waldexil zurückgekehrt. Warum antwortest du nicht?
2.57.30
अद्य इमम् अनयम् कृत्वा व्यपत्रपसि राघव ।
उत्तिष्ठ सुकृतम् ते अस्तु शोके न स्यात् सहायता ॥ २.५७.३० ॥
O Rāghava, nun, da du dieses Unrecht begangen hast, schämst du dich. Erhebe dich; mögen deine guten Taten bestehen, und möge in diesem Kummer keine Hilfe sein.
2.57.31
देव यस्या भयात् रामम् न अनुपृच्चसि सारथिम् ।
न इह तिष्ठति कैकेयी विश्रब्धम् प्रतिभाष्यताम् ॥ २.५७.३१ ॥
O König, aus Furcht vor der du den Wagenlenker nicht nach Rāma fragst: Kaikeyī steht nicht hier. Er soll ohne Angst antworten.
2.57.32
सा तथा उक्त्वा महा राजम् कौसल्या शोक लालसा ।
धरण्याम् निपपात आशु बाष्प विप्लुत भाषिणी ॥ २.५७.३२ ॥
So zum großen König gesprochen, fiel Kauśalyā, von sehnsuchtsvollem Kummer verzehrt, sogleich zu Boden, mit tränenerstickter Stimme sprechend.
2.57.33
एवम् विलपतीम् दृष्ट्वा कौसल्याम् पतिताम् भुवि ।
पतिम् च अवेक्ष्य ताः सर्वाः सुस्वरम् रुरुदुः स्त्रियः ॥ २.५७.३३ ॥
Als sie Kauśalyā, so klagend, am Boden liegen sahen und auf ihren Gemahl blickten, weinten alle Frauen laut auf.
2.57.34
ततः तम् अन्तः पुर नादम् उत्थितम् ।
समीक्ष्य वृद्धाः तरुणाः च मानवाः ।
स्त्रियः च सर्वा रुरुदुः समन्ततः ।
पुरम् तदा आसीत् पुनर् एव सम्कुलम् ॥ २.५७.३४ ॥
Als sie jenes Klagegeschrei hörten, das aus den inneren Gemächern aufstieg, weinten Alte und Junge, Männer und alle Frauen ringsum; und die Stadt war wieder voller Aufruhr.