வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.57
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.57.1
कथयित्वा सुदुह्ख आर्तः सुमन्त्रेण चिरम् सह ।
रामे दक्षिण कूलस्थे जगाम स्व गृहम् गुहः ॥ २.५७.१ ॥
சுமந்திரனுடன் நீண்ட நேரம் பேசிய பின், மிகுந்த துயரால் வருந்திய குகன், ராமன் தென் கரையை அடைந்த பின் தன் வீட்டுக்குத் திரும்பினான்.
2.57.2
भरद्वाजाभिगमनम् प्रयागे च सहासनम् ।
आगिरेर्गमनम् तेषाम् तत्रस्थैरभिलक्षितम् ॥ २.५७.२ ॥
பிரயாகையில் பரத்வாஜரிடம் சென்றதும், அவர்கள் ஒன்றாக அமர்ந்ததும், மலையை நோக்கிய அவர்களின் பயணமும் அங்கிருந்தோரால் காணப்பட்டன.
2.57.3
अनुज्ञातः सुमन्त्रः अथ योजयित्वा हय उत्तमान् ।
अयोध्याम् एव नगरीम् प्रययौ गाढ दुर्मनाः ॥ २.५७.३ ॥
அனுமதி பெற்ற சுமந்திரன், சிறந்த குதிரைகளைப் பூட்டிக்கொண்டு, மிகுந்த வருத்தமான மனதுடன் அயோத்தி நகரை நோக்கிச் சென்றான்.
2.57.4
स वनानि सुगन्धीनि सरितः च सराम्सि च ।
पश्यन्न् अतिययौ शीघ्रम् ग्रामाणि नगराणि च ॥ २.५७.४ ॥
அவன் நறுமணமுள்ள காடுகளையும், ஆறுகளையும், ஏரிகளையும் கண்டவாறே, கிராமங்களையும் நகரங்களையும் விரைவாகக் கடந்து சென்றான்.
2.57.5
ततः साय अह्न समये तृतीये अहनि सारथिः ।
अयोध्याम् समनुप्राप्य निरानन्दाम् ददर्श ह ॥ २.५७.५ ॥
பின்னர் மூன்றாம் நாள் மாலை வேளையில் தேரோட்டி அயோத்தியை அடைந்து, அது மகிழ்ச்சியற்றதாக இருந்ததைக் கண்டான்.
2.57.6
स शून्याम् इव निह्शब्दाम् दृष्ट्वा परम दुर्मनाः ।
सुमन्त्रः चिन्तयाम् आस शोक वेग समाहतः ॥ २.५७.६ ॥
வெறுமையாகவும், ஓசையற்றதாகவும் அதைக் கண்ட சுமந்திரன் மிகுந்த வருத்தமடைந்து, துயரின் வேகத்தால் தாக்குண்டு சிந்திக்கலானான்.
2.57.7
कच्चिन् न सगजा साश्वा सजना सजन अधिपा ।
राम सम्ताप दुह्खेन दग्धा शोक अग्निना पुरी ॥ २.५७.७ ॥
யானைகளும் குதிரைகளும் மக்களும் அவர்களின் தலைவர்களுமாக இந்நகரம் ராமனின் பிரிவால் வந்த துயரத்தாலும் சோகத் தீயாலும் எரிந்துவிட்டதோ?
2.57.8
नगरद्वारमासाद्य त्वरितः प्रविवेश ह ॥ २.५७.८ ॥
நகர வாயிலை அடைந்ததும் அவன் விரைந்து உள்ளே நுழைந்தான்.
2.57.9
सुमन्त्रम् अभियान्तम् तम् शतशो अथ सहस्रशः ।
क्व रामैति पृच्चन्तः सूतम् अभ्यद्रवन् नराः ॥ २.५७.९ ॥
சுமந்திரன் வருவதைக் கண்டு நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் மக்கள் "ராமன் எங்கே?" என்று கேட்டவாறு அந்தத் தேரோட்டியை நோக்hி ஓடிவந்தனர்.
2.57.10
तेषाम् शशम्स गङ्गायाम् अहम् आपृच्च्य राघवम् ।
अनुज्ञातः निवृत्तः अस्मि धार्मिकेण महात्मना ॥ २.५७.१० ॥
கங்கைக் கரையில் ராகவனிடம் விடைபெற்று, தர்மாத்மாவான மகாத்மாவின் அனுமதி பெற்று நான் திரும்பி வந்துவிட்டேன் என்று அவர்களுக்கு நான் கூறினேன்.
2.57.11
ते तीर्णा इति विज्ञाय बाष्प पूर्ण मुखा जनाः ।
अहो धिग् इति निश्श्वस्य हा राम इति च चुक्रुशुः ॥ २.५७.११ ॥
அவர்கள் ஆற்றைக் கடந்துவிட்டதை அறிந்ததும், கண்ணீர் நிறைந்த முகங்களுடன் மக்கள் "ஐயோ, சீ!" என்று பெருமூச்செறிந்து "ஹா ராமா!" என்று கதறினர்.
2.57.12
शुश्राव च वचः तेषाम् बृन्दम् बृन्दम् च तिष्ठताम् ।
हताः स्म खलु ये न इह पश्यामैति राघवम् ॥ २.५७.१२ ॥
நின்றுகொண்டிருந்த கூட்டம் கூட்டமாக இருந்த அவர்களின் சொற்களை அவன் கேட்டான்: "இங்கு ராகவனைக் காணாத நாம் நிச்சயமாக அழிந்தோம்!"
2.57.13
दान यज्ञ विवाहेषु समाजेषु महत्सु च ।
न द्रक्ष्यामः पुनर् जातु धार्मिकम् रामम् अन्तरा ॥ २.५७.१३ ॥
தானம், யாகம், திருமணங்கள், பெரிய சபைகள் ஆகியவற்றில் இனி ஒருபோதும் தர்மவானான ராமனை நாம் காண மாட்டோம்.
2.57.15
किम् समर्थम् जनस्य अस्य किम् प्रियम् किम् सुख आवहम् ।
वात अयन गतानाम् च स्त्रीणाम् अन्वन्तर आपणम् ।
राम शोक अभितप्तानाम् शुश्राव परिदेवनम् ॥ २.५७.१५ ॥
இந்த மக்களுக்கு எது தகுதியானது, எது இனியது, எது மகிழ்ச்சி தருவது என்று? ராமனுக்காக துயரில் வாடிய மக்களின் புலம்பல் சந்தைகளில் கேட்டது.
2.57.16
स राज मार्ग मध्येन सुमन्त्रः पिहित आननः ।
यत्र राजा दशरथः तत् एव उपययौ गृहम् ॥ २.५७.१६ ॥
முகத்தை மூடிக்கொண்ட சுமந்திரன் அரச வீதியின் நடுவே வழியாக, மன்னன் தசரதன் இருந்த அந்த அரண்மனைக்கே சென்றான்.
2.57.17
सो अवतीर्य रथात् शीघ्रम् राज वेश्म प्रविश्य च ।
कक्ष्याः सप्त अभिचक्राम महा जन समाकुलाः ॥ २.५७.१७ ॥
அவன் விரைவில் தேரிலிருந்து இறங்கி அரண்மனைக்குள் நுழைந்து, பெரும் கூட்டத்தால் நிறைந்திருந்த ஏழு முற்றங்களைக் கடந்தான்.
2.57.18
हर्म्यैर्विमानैः प्रासादैरवेक्ष्याथ समागतम् ।
हाहाकारकृता नार्यो रामदर्शनकर्शिताः ॥ २.५७.१८ ॥
மாடங்கள், விமானங்கள், மாளிகைகளிலிருந்து வந்தவனைப் பார்த்த பெண்கள் 'ஐயோ' என்று அலறினர்; ராமனைக் காணும் ஏக்கத்தால் மெலிந்தனர்.
2.57.19
आयतैर्विमलैर्नेत्रैरश्रुवेगपरिप्लुतैः ।
अन्योन्यमभिवीक्षन्तेऽव्यक्तमार्ततराः स्त्रीयः ॥ २.५७.१९ ॥
பெரிய தெளிவான கண்கள் கண்ணீர் வெள்ளத்தால் நிரம்பி, மிகவும் துயருற்ற பெண்கள் ஒருவரையொருவர் தெளிவற்ற பார்வையால் நோக்கினர்.
2.57.20
ततः दशरथ स्त्रीणाम् प्रासादेभ्यः ततः ततः ।
राम शोक अभितप्तानाम् मन्दम् शुश्राव जल्पितम् ॥ २.५७.२० ॥
அப்போது தசரதரின் மனைவியர் மாளிகைகளிலிருந்து, ராமனின் துயரால் வெந்த பெண்களின் மெல்லிய புலம்பலை அவன் கேட்டான்.
2.57.21
सह रामेण निर्यातः विना रामम् इह आगतः ।
सूतः किम् नाम कौसल्याम् शोचन्तीम् प्रति वक्ष्यति ॥ २.५७.२१ ॥
ராமனுடன் சென்ற சாரதி, ராமன் இல்லாமல் இங்கு திரும்பியுள்ளான்; துயருறும் கௌசல்யையிடம் அவன் என்ன சொல்வான்?
2.57.22
यथा च मन्ये दुर्जीवम् एवम् न सुकरम् ध्रुवम् ।
आच्चिद्य पुत्रे निर्याते कौसल्या यत्र जीवति ॥ २.५७.२२ ॥
நான் நினைப்பது போல், இப்படி வாழ்வது உண்மையில் கடினம்; மகன் சென்ற பின்னும் கௌசல்யை உயிருடன் இருக்கிறாள்.
2.57.23
सत्य रूपम् तु तत् वाक्यम् राज्ञः स्त्रीणाम् निशामयन् ।
प्रदीप्तम् इव शोकेन विवेश सहसा गृहम् ॥ २.५७.२३ ॥
அரசனின் மனைவியரின் அந்த வார்த்தையை—உண்மையான வடிவிலிருந்த அதை—கேட்டு, துயரால் எரிவது போல அவன் திடீரென வீட்டினுள் நுழைந்தான்.
2.57.24
स प्रविश्य अष्टमीम् कक्ष्याम् राजानम् दीनम् आतुलम् ।
पुत्र शोक परिम्लानम् अपश्यत् पाण्डुरे गृहे ॥ २.५७.२४ ॥
அவன் எட்டாவது அறைக்குள் நுழைந்து, மகன் துயரால் வாடிய, மிகவும் துயருற்ற அரசனை அந்த வெள்ளை மாளிகையில் கண்டான்.
2.57.25
अभिगम्य तम् आसीनम् नर इन्द्रम् अभिवाद्य च ।
सुमन्त्रः राम वचनम् यथा उक्तम् प्रत्यवेदयत् ॥ २.५७.२५ ॥
அமர்ந்திருந்த நரேந்திரனை அணுகி வணங்கி, சுமந்திரன் ராமன் சொல்லியபடியே ராமனின் செய்தியை அறிவித்தான்.
2.57.26
स तूष्णीम् एव तत् श्रुत्वा राजा विभ्रान्त चेतनः ।
मूर्चितः न्यपतत् भूमौ राम शोक अभिपीडितः ॥ २.५७.२६ ॥
அவர் அதைக் கேட்டு மௌனமாக, குழப்பமான நினைவுடன், மயங்கி, ராமனின் துயரால் வருத்தப்பட்டு நிலத்தில் விழுந்தார்.
2.57.27
ततः अन्तः पुरम् आविद्धम् मूर्चिते पृथिवी पतौ ।
उद्धृत्य बाहू चुक्रोश नृपतौ पतिते क्षितौ ॥ २.५७.२७ ॥
பின்னர், மன்னர் மயங்கி நிலத்தின் அதிபதி விழுந்ததும், அந்தப்புரம் கலங்கியது; மன்னர் நிலத்தில் விழுந்ததும் கைகளை உயர்த்திக் கதறினர்.
2.57.28
सुमित्रया तु सहिता कौसल्या पतितम् पतिम् ।
उत्थापयाम् आस तदा वचनम् च इदम् अब्रवीत् ॥ २.५७.२८ ॥
அப்போது சுமித்திரையுடன் கௌசல்யை விழுந்திருந்த கணவனை எழுப்பினாள்; பின்னர் இந்த சொற்களைச் சொன்னாள்.
2.57.29
इमम् तस्य महा भाग दूतम् दुष्कर कारिणः ।
वन वासात् अनुप्राप्तम् कस्मान् न प्रतिभाषसे ॥ २.५७.२९ ॥
ஓ மகாபாக்கியவானே! கடினமான செயல்களைச் செய்யும் அவனுடைய இந்தத் தூதன் வனவாசத்திலிருந்து திரும்பியிருக்கிறான்; ஏன் நீ பதில் சொல்லவில்லை?
2.57.30
अद्य इमम् अनयम् कृत्वा व्यपत्रपसि राघव ।
उत्तिष्ठ सुकृतम् ते अस्तु शोके न स्यात् सहायता ॥ २.५७.३० ॥
ஓ ராகவா! இப்போது இந்த அநீதியைச் செய்து நீ வெட்கப்படுகிறாய்; எழு, உன் நற்செயல் நிலைக்கட்டும்; துயரத்தில் உதவி இல்லாதிருக்கட்டும்.
2.57.31
देव यस्या भयात् रामम् न अनुपृच्चसि सारथिम् ।
न इह तिष्ठति कैकेयी विश्रब्धम् प्रतिभाष्यताम् ॥ २.५७.३१ ॥
ஓ தேவா! எவளுடைய அச்சத்தால் ராமனைப் பற்றி நீ சாரதியிடம் கேட்கவில்லையோ, அந்த கைகேயி இங்கு நிற்கவில்லை; அஞ்சாமல் பதில் சொல்லட்டும்.
2.57.32
सा तथा उक्त्वा महा राजम् कौसल्या शोक लालसा ।
धरण्याम् निपपात आशु बाष्प विप्लुत भाषिणी ॥ २.५७.३२ ॥
இவ்வாறு மன்னரிடம் கூறிவிட்டு, துயரத்தில் ஏங்கிய கௌசல்யை உடனே கண்ணீரால் தடைபட்ட குரலில் பேசியவளாய் தரையில் விழுந்தாள்.
2.57.33
एवम् विलपतीम् दृष्ट्वा कौसल्याम् पतिताम् भुवि ।
पतिम् च अवेक्ष्य ताः सर्वाः सुस्वरम् रुरुदुः स्त्रियः ॥ २.५७.३३ ॥
இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டு தரையில் விழுந்திருந்த கௌசல்யையையும் கணவரையும் பார்த்த அனைத்துப் பெண்களும் உரக்க அழுதனர்.
2.57.34
ततः तम् अन्तः पुर नादम् उत्थितम् ।
समीक्ष्य वृद्धाः तरुणाः च मानवाः ।
स्त्रियः च सर्वा रुरुदुः समन्ततः ।
पुरम् तदा आसीत् पुनर् एव सम्कुलम् ॥ २.५७.३४ ॥
அந்தப்புரத்திலிருந்து எழுந்த அந்த அழுகைக் குரலைக் கேட்ட முதியோரும் இளையோரும் ஆண்களும் எல்லாப் பெண்களும் எங்கும் அழுதனர்; நகரம் மீண்டும் பெருங்குழப்பத்தால் நிறைந்தது.